Τα τελευταία τρία χρόνια περίσσεψαν τα μεγάλα καταγγελτικά λόγια.

Τα τελευταία τρία χρόνια περίσσεψαν τα μεγάλα καταγγελτικά λόγια, ενώ έλειψαν οι συστηματικές και οργανωμένες προσπάθειες ανασυγκρότησης της Δημόσιας Διοίκησης, με συνέπεια, σχέδιο και συνέχεια. Ενώ η φιλολογία της «μεταρρύθμισης» καλά κρατεί, σχεδόν απ' όλους, χωρίς να έχει και πολύ «καθαρό περιεχόμενο», εδώ που τα λέμε ουδείς ασχολείται με το «πώς γίνεται» μια μεταρρύθμιση! Λόγου χάρη, μπορεί να γίνει και να πετύχει μια σοβαρή αλλαγή στη Δημόσια Διοίκηση, έχοντας απέναντι σχεδόν όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, απειλώντας τους συνεχώς και «κάνοντάς τους ρόμπα» από το πρωί μέχρι το βράδυ; Και σ' ένα πλαίσιο παρατεταμένης χρονικά ασάφειας (τι κλείνει, ποιοι απολύονται, ποιοι μετακινούνται κ.ο.κ.), με ταυτόχρονη ισοπέδωση των αποδοχών τους;

Ξέρουμε πολύ καλά, όπως και όλοι οι Ελληνες, τις κάκιστες συνδικαλιστικές πρακτικές στο Δημόσιο, τη σπατάλη, τη διαφθορά, τα εκτεταμένα φαινόμενα άνομων πρακτικών και τον «συγκαλυπτικό» ρόλο των παλαιών «υπηρεσιακών συμβουλίων». Ξέρουμε επίσης τις «νομικές δυσκολίες» απομάκρυνσης των επιόρκων, εξ ου και απορούσαμε με την «ευκολία» που μερικοί -προφανώς από άγνοια- αντιμετώπιζαν το θέμα. Τώρα τα 'χουμε όλα αυτά σωρευτικά μπροστά μας. Πάντως, σοβαρή μεταρρύθμιση στη Δημόσια Διοίκηση, με όλους τους δημοσίους υπαλλήλους απέναντι

Η στάση αναμονής των πολιτών και η ανέλπιστη ανοχή τους δεν μπορεί να κρατήσει επ΄ αόριστον ..

Aπό τον περασμένο Ιούνιο που ανέλαβε η παρούσα κυβέρνηση πέρασαν μόλις εννέα μήνες αλλά πολιτικά ο χρόνος μοιάζει με αιώνα καθώς άλλαξαν τόσα πολλά και κυρίως ανετράπησαν βεβαιότητες δεκαετιών σε όλα τα μέτωπα. Αν κάτι αποτελεί έκπληξη για τους περισσότερους, είναι το γεγονός ότι η τρικομματικής στήριξης κυβέρνηση υπάρχει και σήμερα, ενδεχομένως ισχυρότερη από ό,τι ξεκίνησε. Ακόμη και ορισμένοι εκ των πρωταγωνιστών αυτής της ιδιότυπης συμμαχίας, που σε άλλες εποχές θα ήταν απλώς αδιανόητη, δεν φαντάζονταν και σίγουρα δεν πίστευαν το εγχείρημα όταν ξεκίνησε.

Σήμερα η κυβερνητική σταθερότητα μοιάζει εφικτή παρά τις καθημερινές εντάσεις και αρρυθμίες που παρατηρούνται, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να δικαιώσει την ύπαρξή της τώρα και στο μέλλον. Αναγνωρίζοντας το ασφυκτικό πλαίσιο εντός του οποίου καλούνται να λειτουργήσουν, πολλοί υπουργοί μοιάζει να μην έχουν συνειδητοποιήσει τις ανάγκες των καιρών. Για αρκετούς εξ αυτών μάλιστα είναι δύσκολο να... ανακαλύψει κανείς τι ακριβώς κάνουν πέραν των απαντήσεων που δίνουν στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, ενώ είναι αισθητή η απουσία τους από τη δημόσια στήριξη του κυβερνητικού έργου. Ακόμη χειρότερα, παρατηρείται το φαινόμενο στελέχη της κυβέρνησης να παριστάνουν τους... αντιστασιακούς σε ζητήματα πρώτης γραμμής για την επιβίωση της χώρας, φλερτάροντας επικίνδυνα με τον λαϊκισμό.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση υπό την παρούσα σύνθεσή της έχει αξιολογηθεί και κριθεί επαρκώς ώστε να πλησιάζει η ώρα των αλλαγών για να αποκτήσει έναν καλύτερο βηματισμό ως σύνολο αλλά και για να υλοποιηθούν αποτελεσματικότερα κρίσιμες επιλογές για τον τόπο. Η στάση αναμονής των πολιτών και η ανέλπιστη ανοχή τους δεν μπορεί να κρατήσει επ΄ αόριστον και αν δεν γίνουν τάχιστα βήματα που θα επαναφέρουν προσδοκίες και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον, όλα μπορεί να χαθούν. Ως εκ τούτου, ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς και οι κ. Ευ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης που στηρίζουν την κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσουν το συντομότερο για τις αναγκαίες παρεμβάσεις πριν χαθεί η ευκαιρία που με μισή καρδιά έχουν δώσει οι πολίτες.

Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Μπορούν να μας πουν αυτοί που μας κυβερνούν;

Ανησυχεί η συγκυβέρνηση για το τι θα γίνει απ' τη στιγμή που ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Ο άνεργος που παίρνει επίδομα, αν παίρνει τριακόσια ευρώ πώς γίνεται να πληρώσει τη δόση των πεντακοσίων ευρώ στην τράπεζα έστω και με επιτόκιο 1,5%; Οι τροϊκανοί που μας επισκέπτονται απειλητικά ως δανειστές, δεν εννοούν, αυτή είναι η δουλειά τους, να καταλάβουν. Οι δικοί μας, οι του εσωτερικού χώρου, δεν συνειδητοποιούν την κατάσταση, που πλέον γίνεται εκρηκτική. Τα ψέματα τελειώσανε. Η τρομοκρατία του φόβου, που πλασάρεται από τα ηλεκτρονικά μέσα κυρίως, δεν πιάνει τόπο. Το χτένι δεν έφτασε στον κόμπο γιατί κόμπος δεν υπάρχει, έχει σπάσει. Τα εμπόδια υπάρχουν για να τα ξεπερνάμε. Οχι όμως με υπεκφυγές και προσπεράσματα.

Το πρόβλημα δεν είναι να εφαρμόσουμε τα μέτρα για να μας δώσουν τη δόση ανάσας και την παράταση ζωής οι δανειστές μας, το πρόβλημα είναι να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη ζωή τού καθενός ξεχωριστά και προπαντός των παιδιών μας κι όλων μαζί, δηλαδή της πατρίδας μας που είναι βαριά άρρωστη και κινδυνεύει με ακρωτηριασμούς και σηψαιμία.

Η υποδούλωση γεννάει τον αγώνα για ελευθερία. Το «ακαρτέρει κι ακαρτέρει» δεν μπορεί να συνεχιστεί, έχει τελειώσει η υπομονή. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως χρειάζεται ριζική ανατροπή κι αυτό δεν αφορά μόνο εμάς, ούτε τους λαούς του Νότου. Δεν είναι ενωμένη Ευρώπη αυτή, είναι η Ευρώπη των τραπεζών και του κεφαλαίου και την πολιτική την υπαγορεύουν οι τραπεζίτες. Δεν μπορεί να συγχωνευτούν τα πάντα, ούτε να χωνευτούν. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Μπορούν να μας πουν αυτοί που μας κυβερνούν;

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα δεν τα ακούει κανένας. Ούτε καν κι αυτοί που υποτίθεται ανήκουν στα κόμματά τους. Η απαξίωση είναι, δυστυχώς, γενική κι αυτό το γεγονός εμποδίζει την οργανωμένη, τη συγκροτημένη αντίδραση και πολιτική δράση. Δεν γίνεται όμως να μη δημιουργηθεί το νέο πολιτικό υποκείμενο που θα σπάσει τον συμπληρωματικό ρόλο της Αριστεράς, εντός του συστήματος, που θα πρέπει να ανατραπεί. Ηδη έχει φάει τα ψωμιά του και το γνωρίζουν κι αυτοί που το υπηρετούν. Η σύγκρουση είναι αναπότρεπτη. Το πότε και το πώς θα οριστεί από το «δεν πάει άλλο, φτάνει πια».

Κι όλα αυτά είτε είσαι άνεργος είτε έχεις λεφτά να βγάλεις το μήνα είτε όχι!

Θα συμφωνήσουμε φαντάζομαι όλοι ότι το να μην έχεις δουλειά, να μην μπορείς να εκπληρώσεις βασικές υποχρεώσεις σου και να στερείσαι την πρόσβαση σε βασικά κοινωνικά αγαθά, που στην εποχή μας θεωρούσαμε πια αυτονόητα, είναι όντως μια πολύ δύσκολη και ενίοτε σκληρή πραγματικότητα. Θα συμφωνήσουμε όμως, ελπίζω, επίσης ότι όλα αυτά δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να επιχειρούν να σε κάψουν ζωντανό, να σε δέρνουν, να σε καθυβρίζουν ή να θέτουν σε κίνδυνο την ίδια σου τη ζωή. Το να ακούμε λοιπόν από κάποιους, κάθε φορά που ασκείται μια πράξη βίας, ότι δεν είναι διατεθειμένοι να την καταδικάσουν ευθέως αλλά μόνο εάν και εφόσον λυθεί πρώτα το πρόβλημα της ανεργίας, της μείωσης των μισθών και όλων των άλλων κακών που μας έχουν βρει είναι είτε προσχηματικό είτε ένας έμμεσος τρόπος για να δικαιολογήσουν –και όχι απλώς να εξηγήσουν– το φαινόμενο της βίας. 

Εάν αποδεχτούμε ότι ο καθένας θα έχει τη δική του εκδοχή περί βίας, ανάλογα με την πολιτική, ιδεολογική του άποψη, τώρα θα οδηγηθούμε σε εξαιρετικά επικίνδυνα μονοπάτια. Οι χρυσαυγίτες, για παράδειγμα, θα θεωρούν βία το να καις μια ελληνική σημαία αλλά όχι απαραιτήτως και το να δέρνεις ένα μετανάστη. Οι συριζαίοι θα θεωρούν προφανώς βία το να προπηλακίσεις ένα μετανάστη, όχι όμως και το να προπηλακίσεις τον Φούχτελ. Οι νεοδημοκράτες, οι πασόκοι και οι ΔΗΜΑΡίτες θα θεωρούν βία το να καθυβρίσεις έναν υπουργό της κυβέρνησης, αλλά όχι απαραιτήτως και το να καθυβρίσεις ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης και πάει λέγοντας... Κι όλα αυτά είτε είσαι άνεργος είτε έχεις λεφτά να βγάλεις το μήνα είτε όχι! 

Σαν να μην βλέπουν τι επέφερε στη κοινωνία αυτή η πολιτική.

Είναι να απορεί κανείς για την χοντροπετσιά ορισμένων να λένε άλλα γι’ άλλα από εκείνα που έγραφαν το 2009, όταν άκουσαν τον Γιώργο Παπανδρέου να ανακοινώνει την ένταξη της χώρας στον μηχανισμό "στήριξης" του ΔΝΤ και των ευρωπαίων εταίρων και συνέχισαν με φανατισμό να υποστηρίζουν- μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον- ότι "το πρόγραμμα αυτό θα μας σώσει και αν δεν υπήρχε το μνημόνιο θα έπρεπε να το ανακαλύψουμε..."
Σήμερα, αφού το μνημόνιο πέρασε σαν οδοστρωτήρας πάνω από την ελληνική κοινωνία, διαλύοντας μισθωτούς, συνταξιούχους, ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα, είναι πολλοί από τους υμνητές του,που καταγγέλλουν την τρόικα και τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν την επιβολή ενός προγράμματος που κατέστρεψε την χώρα!
Σαν να μην συνέβη τίποτα.
Σαν να μην βλέπουν τι επέφερε στη κοινωνία αυτή η πολιτική.
Σαν να μην αντιλαμβάνονται ότι συνέργησαν και οι ίδιοι σε αυτήν την καταστροφή, ως υποστηρικτές των "φίλων εταίρων".
Δεν νιώθουν την ανάγκη να πουν και να γράψουν μια συγνώμη,ή "κάναμε λάθος βρε αδελφέ, αλλιώς τα είχαμε υπολογίσει"..
Η πλάκα είναι  πως το πρόβλημα δεν είναι με αυτούς που έλεγαν ότι έτσι έπρεπε να γίνει- στο κάτω κάτω μπορεί να το πιστεύουν ακόμα, παρά την καταστροφή- αλλά με τους υποκριτές και τους φαρισαίους που το έχουν στρίψει σαν να μην τρέχει τίποτα, απ’ όσα έγραφαν εδώ και τρία χρόνια.
Θα  πει κανείς, δεν μπορεί να αλλάξουν άποψη; Προφανώς, αλλά οι περισσότεροι το κάνουν για να είναι και "πάλι μέσα στο κόλπο" αν αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί.
Είναι αυτοί που από τα ίδια "παράθυρα" θα ανακαλύψουν ότι κάτι αλλάζει.
Είναι οι ίδιοι που θα θέλουν να δίνουν την γραμμή από τα πρωτοσέλιδα. 

ΟΙ μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι εκείνοι που κυρίως τροφοδοτούν τα δημόσια έσοδα.

Στα φορολογικά -και ειδικά υπό τις σημερινές συνθήκες- εκείνα που κυρίως μετρούν είναι δύο πράγματα: το ένα είναι το κόστος της εφαρμογής του συγκεκριμένου προγράμματος και το άλλο τι γίνεται με τη φοροδιαφυγή. Για το πρώτο οι σχεδιασμοί του οικονομικού επιτελείου της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν λένε λέξη. Και για το δεύτερο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στη "μεγάλη" φοροδιαφυγή, αδιαφορώντας τελείως για τη "μικρή", που ασφαλώς μόνο μικρή δεν είναι.

Φυσικά και είναι επαχθές το σημερινό φορολογικό σύστημα. Και αναντίρρητα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι εκείνοι που κυρίως τροφοδοτούν τα δημόσια έσοδα. Αλλά όπως οι μισθοί και οι συντάξεις δεν γίνεται να επανέλθουν από τη μια στιγμή στην άλλη στα επίπεδα του 2009 και αυτό το αναγνωρίζει πια και ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και οι φορολογικές μεταρρυθμίσεις δεν προωθούνται χωρίς σοβαρές αποτιμήσεις του κόστους που θα έχει το κάθε μέτρο και σαφείς και συγκεκριμένες αναφορές στους τρόπους με τους οποίους θα καλυφθούν οι απώλειες που μοιραία θα επέλθουν στα έσοδα.

Οπως επίσης φυσικά και πρέπει να πιάσουμε τους μεγαλοφοροφυγάδες και να τους αλλάξουμε τα φώτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αφήσουμε ανεξέλεγκτους να αλωνίζουν τους λεγόμενους "μικροφοροφυγάδες" που, όπως ξέρουμε, δεν είναι απλώς πολλοί, αλλά είναι, δυστυχώς, οι περισσότεροι.

Κι επειδή καλό είναι να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αυτός ακριβώς -ότι είναι οι περισσότεροι- είναι και ο λόγος που δεν προβλέπεται τίποτα γι' αυτούς. Η δεξαμενή υποψήφιων ψηφοφόρων παραείναι μεγάλη για να μην προστατευτεί.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι να μην κάνεις τίποτα...

ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ανάγκη να πάρεις μια απόφαση, το καλύτερο πράγμα είναι να κάνεις το σωστό. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να κάνεις λάθος. Το χειρότερο απ’ όλα είναι να μην κάνεις τίποτα».

Την αξία της ρήσης του Θεόδωρου Ρούζβελτ θα κληθούν -πολύ σύντομα- να εκτιμήσουν όσοι ανέξοδα και επιπόλαια επένδυσαν στην ευκολία του αντιμνημονίου. Κι αφού δεν κατάφεραν τίποτε, δεν μπόρεσαν, δεν ήθελαν ή δεν είχαν την αντοχή να παρουσιάσουν το «εναλλακτικό σενάριο» στο μνημόνιο, τώρα θα πληρώσουν τα επίχειρα της απονενοημένης πολιτικής επιλογής τους.

Τα τελευταία χρόνια οι πολίτες «δηλητηριάστηκαν» με την αδιέξοδη και αποπροσανατολιστική κόντρα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», η οποία δεν πρόσφερε εν τέλει ούτε στη μία πλευρά ούτε στην άλλη. 

Αντιθέτως, έφερε πίκρα και οδύνη στους πολίτες. Ομως, οι τελευταίοι με τον καιρό «εκπαιδεύθηκαν» στη γοητευτική ιδέα του αντιμνημονίου, με το οποίο πολλά κόμματα -από την άκρα Αριστερά έως την άκρα Δεξιά- φλέρταραν για πρόσκαιρα κομματικά οφέλη.

Τώρα όμως, εφόσον η κίνηση Αλαβάνου προχωρήσει, όσοι δεν έκαναν ούτε το σωστό, ούτε το λάθος και βολεύθηκαν με το εύκολο τίποτα της ανέξοδης ρητορείας θα έρθουν αντιμέτωποι με αυτό που δημιούργησαν: το αντιμνημόνιο. Και μάλλον θα χάσουν αρκετή πελατεία. Διότι πάντα το αυθεντικό είναι πιο ελκυστικό από τα κακέκτυπα.