Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση.

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση, δεν πρόκειται οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων να επανέλθουν στα πριν από το Μνημόνιο επίπεδά τους! Ούτε σε πέντε ούτε σε δέκα ούτε σε είκοσι χρόνια! Ο στρατηγικός στόχος του Γ. Παπανδρέου είναι η «κινεζοποίηση» των Ελλήνων εργαζομένων. Η καταβαράθρωση, δηλαδή, των αποδοχών τους όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε το μηδαμινό κόστος εργασίας να προσελκύσει ξένα κεφάλαια που θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πάμφθηνων ιθαγενών και θα αγοράζουν, εννοείται, και τις ελληνικές επιχειρήσεις έναντι εξευτελιστικών ποσών.

Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!

Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.

Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση.

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση, δεν πρόκειται οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων να επανέλθουν στα πριν από το Μνημόνιο επίπεδά τους! Ούτε σε πέντε ούτε σε δέκα ούτε σε είκοσι χρόνια! Ο στρατηγικός στόχος του Γ. Παπανδρέου είναι η «κινεζοποίηση» των Ελλήνων εργαζομένων. Η καταβαράθρωση, δηλαδή, των αποδοχών τους όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε το μηδαμινό κόστος εργασίας να προσελκύσει ξένα κεφάλαια που θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πάμφθηνων ιθαγενών και θα αγοράζουν, εννοείται, και τις ελληνικές επιχειρήσεις έναντι εξευτελιστικών ποσών.

Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!

Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.

Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;