Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Η χώρα πολιτικά είναι εγκλωβισμένη στη χειρότερη παγίδα από τη Μεταπολίτευση.


Η εποχή των αβεβαιοτήτων ήρθε και θα παραμείνει, όπως φαίνεται, στο ορατό μέλλον. Ο εκλογικός κύκλος της νέας χρονιάς ενδέχεται να χαράξει μια νέα Ευρώπη. Το μεγάλο ζητούμενο είναι τι κάνουμε ως χώρα μέσα σε αυτό το θολό τοπίο, όπου βαραίνουν ακόμη περισσότερο οι εθνικές μας ιδιαιτερότητες. Από τα εθνικά θέματα έως την οικονομική χρεοκοπία. Ειδικά αν επαληθευτούν τα χειρότερα σενάρια.
Δυστυχώς η χώρα πολιτικά είναι εγκλωβισμένη στη χειρότερη παγίδα από τη Μεταπολίτευση. Με την κυβέρνηση, στη φάση που διανύουμε, να έχει επενδύσει σχεδόν τα πάντα στη μείωση του δημόσιου χρέους και την αντιπολίτευση να ομφαλοσκοπεί με το μεγάλο «όραμα» πότε θα γίνουν εκλογές.
Ακόμη κι αν αυτό που ονομάζει η κυβέρνηση «οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση» προχωρήσει, όπως προσδοκά, οι κίνδυνοι πάλι είναι μπροστά. Ενδεχομένως αύριο με την προοπτική εξόδου από την Ευρωζώνη της Ιταλίας ή της Αυστρίας. Μεθαύριο με την υιοθέτηση ακροδεξιάς ατζέντας στη Γαλλία, τη Γερμανία και όπου αλλού φουντώνει ο ακροδεξιός λαϊκισμός.
Το ερώτημα σε μια απλουστευμένη μορφή θα μπορούσε να τεθεί ως εξής: Σε περίπτωση απορρύθμισης, αποσύνθεσης ή όπως αλλιώς ονομαστεί της ΕΕ, υπάρχουν και ποιες εναλλακτικές για τη χώρα; Τρομακτικό το ερώτημα, αλλά όχι στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και του μυθιστορηματικού.
Βεβαίως, ευχή και ελπίδα είναι να επαληθευτούν τα καλά σενάρια. Να συνέλθει από τον λήθαργο του νεοφιλελευθερισμού η ευρωπαϊκή ηγεσία. Αλλά ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση η κανονικότητα του παρελθόντος δεν πρόκειται να επανέλθει στην ΕΕ.
Χρειάζονται επειγόντως έκτακτα σχέδια αντιμετώπισης, τυχόν έκτακτων καταστάσεων. Εστω κι αν αυτά είναι προορισμένα να μείνουν στα συρτάρια.
Να επηρεάσουμε καθοριστικά τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση του επιθυμητού είναι αδύνατον. Να είμαστε, όμως, υποψιασμένοι για τα χειρότερα και στοιχειωδώς προετοιμασμένοι μπορούμε.
Αλλωστε και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες διακινούνται δεύτερα και τρίτα σχέδια, ως υποθέσεις εργασίας.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Η ανανέωση δεν επετεύχθη.

Αρα λοιπόν ο ανασχηματισμός δεν έγινε για να μπουν στο κυβερνητικό σχήμα οι... υπάκουοι! Εγινε διότι πολύ απλά ο κ. Τσίπρας θέλησε να «παίξει το χαρτί» της ανανέωσης ευελπιστώντας ότι θα μπορέσει να αναστρέψει το αρνητικό για τον ίδιο και την κυβερνησή του κλίμα! Πρόκειται για μια μέθοδο που ακολούθησαν πόλλοι προκάτοχοί του, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία!
Ομως ο κ. Τσίπρας έκανε κάτι με αυτόν τον ανασχηματισμό: δημιούργησε έναν «σκληρό πυρήνα» στελεχών, με στόχο τον πλήρη έλεγχο της πολιτικής στρατηγικής και τη διαμόρφωση -πιθανότατα- της εκλογικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Η μετακίνηση του κ. Βερναρδάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, η παραμονή του κ. Παππά στην κυβέρνηση, ο διορισμός του κ. Τζανακόπουλου στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου και η τοποθέτηση του κ. Σκουρλέτη στο εκλογικό υπουργείο Εσωτερικών δίνει ένα σαφές στίγμα: ότι ο πρωθυπουργός θέλει να είναι έτοιμος διά παν ενδεχόμενον, ακόμη και αυτό των πρόωρων εκλογών...
Ισως και αυτό να ήταν το μόνο μήνυμα του ανασχηματισμού, αφού αλλαγή πολιτικής δεν πρόκειται να υπάρξει, η ανανέωση δεν επετεύχθη, ενώ η (επίσης πολυσυζητημένη) διεύρυνση μάλλον αναβλήθηκε επ/ αόριστον.

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Ο «κύκλος» των... αυτογκόλ!




  • 31/10
Οσοι περιμένουν από αυτήν τη στήλη να επικρίνει τον κ. Β. Πολύδωρα, κάνουν λάθος. Ο πρώην υπουργός, μέλος της λεγόμενης «λαϊκής Δεξιάς» (δεν το έκρυψε ποτέ άλλωστε), είναι ένας ευπατρίδης που πάντοτε είχε το θάρρος της γνώμης του. Από την εποχή που εκπροσωπούσε την κυβέρνηση του κ. Κων. Μητσοτάκη μέχρι την ημέρα που άφησε τη ΝΔ, την παράταξη στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε πολιτικά!
Κατά συνέπεια, η έκπληξη που υπήρξε μετά την ανακοίνωση για τη θέση του προέδρου του ΕΣΡ δεν θα πρέπει να αφορά τον πρώην υπουργό, αλλά τον κ. Τσίπρα. Ο πρωθυπουργός γνώριζε ότι καλούσε έναν πολιτικό ο οποίος λίγα χρόνια πριν είχε δηλώσει (σε αυτή την εφημερίδα) ότι «ο Συνασπισμός είναι φωλιά της βίας»! Εναν πολιτικό τον οποίο είχαν καταγγείλει στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι «φλέρταρε» με τη Χρυσή Αυγή...
Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας σήκωσε το τηλέφωνο και του πρότεινε τη θέση του προέδρου του ΕΣΡ. Η επιλογή αυτή δείχνει δύο πράγματα: ή ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση μετά το φιάσκο με τις τηλεοπτικές άδειες ή ότι δεν έχει διδαχθεί τίποτε από όσα έγιναν την τελευταία εβδομάδα και εξακολουθεί να παίζει μικροκομματικά παιχνίδια. Ο,τι κι από τα δύο κι αν συμβαίνει, το βέβαιο είναι ένα: η κυβέρνηση και τα στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου αδυνατούν να διαχειριστούν μια μεγάλη πολιτική κρίση και τώρα βάζουν το ένα αυτογκόλ μετά το άλλο.
Η κυβέρνηση, αντί να συμβιβαστεί με την ήττα που υπέστη, επιχείρησε αρχικά να κάνει ότι δεν κατάλαβε την απόφαση του ΣτΕ και στη συνέχεια προσπάθησε δήθεν να εγκλωβίσει τη ΝΔ με την επιλογή Πολύδωρα. Τελικά, απλώς έπεσε στην παγίδα που η ίδια είχε στήσει και τώρα «τρέχει» να απολογηθεί και στους δικούς της βουλευτές και ψηφοφόρους...
Υ.Γ.: Οσον αφορά εκείνους (εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ) που «είδαν» πίσω από την επιλογή Πολύδωρα την... ψυχή του κ. Κ. Καραμανλή, ο πρώην πρωθυπουργός «έκοψε» νωρίς κάθε συζήτηση με τη φράση «καμία σχέση, καμία γνώση»...

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Για την ιστορία.

Μάλλον η τελευταία φορά που το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματικό κατά πλειοψηφία ένα μείζον πολιτικό θέμα ήταν ο νόμος για την ιθαγένεια στις αρχές του 2013. Τα ηνία κρατούσαν τότε Σαμαράς - Βενιζέλος. Αλλά ο νόμος ήταν έργο της προηγούμενης κυβέρνησης Παπανδρέου (και Βενιζέλου). Αμέσως μετά ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως αρχηγός πλέον του ΠΑΣΟΚ, είχε ασκήσει έντονη κριτική στην απόφαση: «Θα ήθελα να πω πάρα πολλά ως επιστήμονας για την απόφαση αυτή ... Τίθενται πολύ σοβαρά ζητήματα μεθοδολογίας, δικανικής ακρίβειας, συγκρότησης των συλλογισμών και ορίων του ελέγχου, του δικαστικού ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων...
Τα σχόλια τα κάνει η πολύ ισχυρή μειοψηφία της απόφασης ούτως ή άλλως... Η πλειοψηφία μπορεί να γίνει μειοψηφία σε μια επόμενη φάση και το αντίστροφο. Δεν είναι οριστικές ιστορικά οι αποφάσεις αυτές. ... Είναι οριστικές και αμετάκλητες δικονομικά, αλλά τα θέματα αυτά επανέρχονται... Πολλές φορές έχει αλλάξει η νομολογία, έχει κάνει εντυπωσιακές στροφές...».
Είχε σπεύσει τότε, όπως όφειλε, να εξαγγείλει πάραυτα νομοθετική πρωτοβουλία για τη συμμόρφωση των αντισυνταγματικών διατάξεων, στο πλαίσιο της απόφαση του ΣτΕ. «Ο Βενιζέλος ξαναφτιάχνει τον νόμο Ραγκούση» ήταν το μήνυμα. Για την ιστορία, ας προστεθεί εδώ ότι ο αρχιτέκτονας του νόμου είχε χαρακτηρίσει εκείνη την απόφαση της πλειοψηφίας του ΣτΕ «ως ιδεολογικό πυρήνα της ακροδεξιάς αντίληψης στην Ελλάδα...».
Αν έχει κάποιο νόημα αυτή η αποσπασματική παρελθοντολογία, τούτο βρίσκεται στη σημερινή αντίδραση του Ευ. Βενιζέλου και του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Αυτή σύμφωνα με την οποία η νέα νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης Τσίπρα για το τηλεοπτικό τοπίο, μετά την απόφαση του ΣτΕ για τον νόμο Παππά, συνιστά «επίσημη αναγγελία κατάλυσης του Συντάγματος... Οδηγεί σε νέα θεσμική κρίση... Πρόκειται για επικίνδυνη και αδίστακτη ομάδα που δεν σέβεται τη νομιμότητα ούτε το εθνικό συμφέρον».
Επομένως, στη βάση αυτή δικαιούνται το «μέτωπο» και ο Κ. Μητσοτάκης να σημάνουν προσκλητήριο για «δημοκρατική εγρήγορση» και «επαγρύπνηση». Κινδυνεύει η δημοκρατία και η πατρίδα (ένα ωχ από το παρελθόν ακούγεται εδώ). Ο εχθρός είναι μια νέα επικείμενη ρύθμιση της πλειοψηφίας (!) της Βουλής.
Για την ιστορία, επίσης, ένας άλλος... εχθρός της δημοκρατίας, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν ίδρυε το ΣτΕ (1929) διακήρυσσε: «Αν οι περιστάσεις ήθελον ενδείξει δι' ιδιαιτέρων όλως διόλου εκδηλώσεων καταχρηστικώς διαθέσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, θα ήτο δυνατόν εις την κυβέρνησιν να καλέση τη Βουλή αμέσως, να θεσπίση νόμον ερμηνευτικόν ... Η κυβέρνησις ουδέποτε δύναται να μείνη άοπλος έναντι υποδεεστέρων αρχών».

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Η πολυπόθητη ανάκαμψη θα αργήσει .


Στα γνώριμα -για την ελληνική πολιτική ζωή- «μονοπάτια» βαδίζει τις τελευταίες εβδομάδες η κυβέρνηση. Εχει σηκώσει τη σημαία κατά της διαπλοκής, «βλέπει» παντού εχθρούς και συνωμοσίες και προχωρά. Κατηγορεί την αντιπολίτευση, τους δανειστές και όλους εκείνους που τολμούν να αμφισβητήσουν την ορθότητα της πολιτικής της!
Θα έλεγε κανείς ότι αυτό είναι και το νέο «αφήγημα» του κ. Αλ. Τσίπρα, που -πιθανότατα- θα τον οδηγήσει στις πρόωρες εκλογές. Οποιος άκουσε χθες τον πρωθυπουργό στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ θα παρατήρησε και τους υψηλούς τόνους που χρησιμοποίησε προσωπικά κατά του προέδρου της ΝΔ αλλά και το γεγονός ότι ταύτισε ολόκληρη την κυβέρνηση και το κόμμα του με τον νόμο Παππά! Αρα πρόκειται για μια «νέα» ρητορική, που θα μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιήσει στον δρόμο προς τις κάλπες.
Καλές ειδήσεις στο πεδίο της οικονομίας δεν περιμένει, όπως άλλωστε φάνηκε και από τα αποτελέσματα των επαφών που είχε στις Βρυξέλλες. Η πολυπόθητη ανάκαμψη θα αργήσει και οι φόροι όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερα κοινωνικά στρώματα θα πλήττουν! Κατά συνέπεια αυτή η γενική μάχη (που ακούγεται εύκολα από τους Ελληνες) κατά των συμφερόντων θα μπορούσε να συσπειρώσει ένα τμήμα της εκλογικής βάσης του και να μετατοπίσει έστω και πρόσκαιρα την ατζέντα. Ωστόσο, αυτό που και η κυβέρνηση Τσίπρα δεν υπολογίζει είναι πως στο τέλος της διαδρομής θα κριθεί για άλλα πράγματα.
Στις επόμενες εκλογές, οποτεδήποτε και εάν γίνουν, ο κ. Τσίπρας θα κληθεί να απαντήσει στους πολίτες: Εκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τη ζωή τους καλύτερη; Ανέβασε την ποιότητα ζωής τους; Εφτιαξε ένα αξιόπιστο κοινωνικό κράτος; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα τεθούν και όχι εάν οι άδειες των τηλεοπτικών σταθμών είναι 4 ή 14.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Μετατρέπεται σε κατεστραμμένο είδωλο της Ιστορίας.

Το αντιμνημόνιο έγινε Μνημόνιο. Η περιβόητη πολιτική διαπραγμάτευση εξελίχθηκε σε πλήρη αποδοχή των μέτρων της τρόικας. Η μεγαλεπήβολη διακήρυξη για τη διαγραφή του χρέους κατέληξε σε μια ατέρμονη διαδικασία για την απομείωσή του. Η επιδίωξή της να θέσει υπό τον έλεγχο του δημοσίου τις τράπεζες κατέστησε το τραπεζικό σύστημα έρμαιο των ξένων funds. Η δέσμευση για ακύρωση των εν εξελίξει ιδιωτικοποιήσεων όχι μόνο ξεχάστηκε, αλλά και η επιτάχυνσή τους τέθηκε ως καίριο προαπαιτούμενο. Το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης αλλά και το αποκαλούμενο «παράλληλο» συνεθλίβησαν στις μυλόπετρες των σκληρών περιοριστικών μέτρων. Οι υπερφίαλες υποσχέσεις για την ανόρθωση της οικονομίας υποκαταστάθηκαν από τη φοροκαταιγίδα, εντείνοντας τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και την ερημοποίηση της αγοράς. Η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και η ενίσχυση των συντάξεων, στα οποία επένδυσε, κατέληξαν στην αύξηση του πρώτου και στην «αναπλαισίωση» των δεύτερων.
Τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει και η κυβερνητική πρακτική του σε καίρια ζητήματα της πολιτικής του, όπως η καταπολέμηση της διαπλοκής, η αναβάθμιση των θεσμών, η επίκληση άλλου ήθους διακυβέρνησης. Η επιχειρούμενη ποδηγέτηση της Δικαιοσύνης, η χειραγώγηση της ενημέρωσης, τα παιχνίδια με τους κρατικούς μηχανισμούς, καταδεικνύουν τη διαβρωτική δύναμη που ασκεί η εξουσία στους νεόκοπους και τους διαχρονικά εθισμένους. Ο κυβερνητισμός συνιστά σήμερα τη μεγαλύτερη παθογένειά του. Τον ευνουχίζει. Εξουδετέρωσε το πολιτικό και ιδεολογικό κέλυφος που διέθετε. Τον κατέστησε νόθο πολιτικό προϊόν.
Tο κυβερνών κόμμα είναι σήμερα ένα χωνευτήρι δυνάμεων με διαφορετικές καταβολές και αναφορές. Το αποδεικνύουν η ενσωμάτωση με τους ΑΝΕΛ, η συμπόρευση με τους παλαιοπασόκους, τους νεοκαραμανλικούς, καθώς και με διάφορους παντός καιρού πανεπιστημιακούς. Οι συμμαχίες του, ωστόσο, δεν εδράζονται σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση. Εκφράζουν τις προσωπικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις των συνοδοιπόρων, οδηγώντας σε ακατάλληλους δρόμους. Η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ σε μηχανισμό εξουσίας επιτείνει τη διάστασή του με τη ζώσα οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Απομειώνει την απήχηση και την επιρροή του. Τον αποξενώνει από τους πολίτες. Ετσι εξηγούνται και οι ρηγματώσεις στην άλλοτε ισχυρή κυριαρχία του. Ενσαρκώνοντας την Ελλάδα της υστέρησης και του τέλματος, η «πρώτη φορά Αριστερά» δεν αλλοιώνεται απλώς. Μετατρέπεται σε κατεστραμμένο είδωλο της Ιστορίας.