Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Η κοινωνία είναι στα πρόθυρα της έκρηξης.

Δεν είναι καθόλου εύκολο ένας άνθρωπος να χάνει τα πάντα από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν είναι καθόλου εύκολο να δώσει απαντήσεις στα γεμάτα ερωτήματα πρόσωπα που τον περιβάλλουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνεται συνεχώς δέκτης εξωδίκων ή διαταγών πληρωμών, να φοβάται να απαντήσει στο τηλέφωνο και στις εισπρακτικές εταιρείες που «κανιβαλίζουν», να εξευτελίζεται διαρκώς, να υφίσταται διώξεις λόγω αντικειμενικής δυσκολίας να φανεί «συνεπής» στις υποχρεώσεις του.
Η κοινωνία είναι στα πρόθυρα της έκρηξης. Μπορεί ο ατομοκεντρισμός με τον οποίο μας μπόλιασε η μακρά παρουσία του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία να μας κατέστησε αμέτοχους του κοινωνικού γίγνεσθαι, αλλά ως εδώ και μη παρέκει. Κάθε είδηση για την αυτοκτονία ενός συμπολίτη μας, μπορεί να μην απασχολεί τους τύπους που κατοικοεδρεύουν στα υπουργεία ή στα διοικητικά συμβούλια των μεγάλων εταιρειών, αλλά είναι μαχαιριά στη δική μας καρδιά.
Η ανθρώπινη ζωή είναι ό,τι πιο πολύτιμο. Υποχρέωση της Πολιτείας, είναι να την προστατεύει με κάθε κόστος. Οι πολιτικές σε αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να αναπροσαρμόζονται συνεχώς, για να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που ανακύπτουν, ειδικά σε περιόδους κρίσεων, όπως αυτή που διέρχεται αυτόν τον καιρό ο τόπος μας. Όμως, η ελληνική Πολιτεία, δεν το κάνει. Κι όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά δίνει πάσης φύσεως «κίνητρα» για να δημιουργούνται πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, που οδηγούν πολλούς πολίτες στην απόγνωση.
Για να μη μιλήσουμε για την κυβέρνηση που έφερε στη ζωή μας το μνημόνιο-δολοφόνο της ανάκαμψης, της ανάπτυξης και της ελπίδας... Για να μη μιλήσουμε για αυτούς οι οποίοι νομοθέτησαν για την «ενοικίαση» εργαζομένων, πολύ πριν ο τόπος μπει στη δίνη της κρίσης... Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς; Τίποτα! Ας κάνουμε όμως ό,τι περνάει από το χέρι μας για να συμπαρασταθούμε σε κάποιον ο οποίος δοκιμάζεται, ώστε να μην ξανακούσουμε για την απώλεια μιας ζωής

Η αδιαφορία μου από τόν πατέρα μου είναι ότι εκείνος έπλασε γοητευτικά
παραμύθια για τούς πολλούς, ενώ εγώ έγραψα τη δική μου αληθινή προσωπική
ΤΡΑΓΩΔΙΑ...

Ξεπουλάω, σε αλλότρια συμφέροντα, εδάφη ή θάλασσες

Προδοσία θα πει: προδίδω, παραδίδω, καταδίδω φίλο, ευεργέτη, πολύτιμο κληροδότημα σε εχθρό, αντίπαλο, άνθρωπο επίβουλο και δόλιο. Το κάνω εισπράττοντας αμοιβή, «ξεπουλάω» ιερά και όσια, για χυδαίο ατομικό συμφέρον. Και «έσχατη» προδοσία, κορύφωμα, σε υπέρτατο βαθμό προδοσία, είναι να ξεπουλάω από ιδιοτέλεια την ίδια μου την πατρίδα: Την κοινωνία που με γέννησε, τη γλώσσα που με δόμησε λογικό υποκείμενο, την ιστορική συνείδηση που με μπολιάζει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Ξεπουλάω, σε αλλότρια συμφέροντα, εδάφη ή θάλασσες που δεν είναι υλική απλώς κοινή περιουσία, αλλά κοιτίδες και όρια πολιτισμού, μήτρες που γέννησαν «νόημα» βίου, πανανθρώπινα μέτρα και στόχους συλλογικότητας.
Εσχατο έγκλημα να προδίδω την πατρίδα μου για να κερδίσω αξιώματα, αλλοδαπή υποστήριξη προκειμένου να αναρριχηθώ στην εντόπια εξουσία. ΄Η και μόνο για χρήματα. Να συμπράττω με ξενικά συμφέροντα, επίβουλη ιδιοτέλεια αλλογενών, να ξεγελάω ομόγλωσσους, ομόρριζους συμπατριώτες που με εμπιστεύονται και με τιμούν. Να τους παραδίνω ανυποψίαστους στην εκμετάλλευση και απληστία των εντολέων πατρώνων μου.

Ομως, για να κριθεί ως ειδεχθής συμπεριφορά η προδοσία και έγκλημα στυγερό η «έσχατη» (της πατρίδας) προδοσία, προϋποτίθεται κοινή και προηγμένη «αίσθηση» πατρίδας, αίσθηση του «ιερού», της τιμής, της αξιοπρέπειας, της φιλίας, της εμπιστοσύνης, της ευεργεσίας. Οταν ο Αισχύλος λέει: «Τους γαρ προδότας μισείν έμαθον» (Προμηθέας Δεσμώτης 1068), συνοψίζει μια κοινή «αίσθηση», ένα συλλογικό αισθητήριο κρίσης και αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας. Για να οικοδομηθεί αυτό το κοινό αισθητήριο χρειάζονται αιώνες κοινωνικής καλλιέργειας, ενώ, για να «αποδομηθεί», δεν απαιτούνται παρά ελάχιστα χρόνια και κυβερνήσεις εντολοδόχων τσαρλατάνων.