Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Βασανίζοντας τους εαυτούς μας...


Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Στοιχείο ενός σύγχρονου κράτους πρέπει να είναι η αξιολόγηση και των δομών και των προσώπων. Στην Ελλάδα, δεν έχουμε γύρω από το θέμα αυτό κατάλληλη κουλτούρα, γιατί «επισκιάστηκε» από την εκτεταμένη «κομματικοποίηση» του κράτους. Τα σχετικά είναι γνωστά, όπως και οι ευθύνες. Ομως ήρθε η ώρα όλα αυτά ν' αλλάξουν!
Ο θεσμός της αξιολόγησης, πάντως, για να «ριζώσει» δεν πρέπει να μετατραπεί σε «εργαλείο» τρεχουσών μνημονιακών πολιτικών (λ.χ. απολύσεις). Το πρόβλημα πλέον της δημόσιας διοίκησης δεν είναι ο μεγάλος αριθμός, αλλά η σωστή κατανομή και η «ποιότητα» υπηρεσιών και στελεχών. Η εμμονή της τρόικας στις απολύσεις αλλά και η επιμονή της για «νέες απολύσεις» το 2015 είναι περισσότερο «ιδεολογική τιμωρία». Στερείται σοβαρής δημοσιονομικής βάσης. Χωρίς να συμβάλλει σε καμία εξυγίανση, καθώς υπάρχουν ήδη ανάγκες προσωπικού. Κατά συνέπεια ο θεσμός της αξιολόγησης πρέπει να εισαχθεί πάραυτα και να εφαρμοστεί παντού. Είναι προφανές ότι για πλαστά πτυχία, πιστοποιητικά και τίτλους σπουδών, όπου εντοπιστούν, πρέπει να υπάρξουν οι συνέπειες του νόμου. Το ίδιο και για τους επίορκους. Σ' αυτό νομίζω δεν διαφωνεί κανείς, ούτε οι 19 δήμαρχοι. Το πρόβλημα είναι οι παράτυπες προσλήψεις υπαλλήλων στους ΟΤΑ, χωρίς πιστή τήρηση των προϋποθέσεων, του ΠΔ Παυλόπουλου του 2005, με διαπαραταξιακές συμφωνίες, στους δήμους και αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων τους, πιστοποιώντας συνήθως προϋπηρεσίες που δεν υπήρχαν...
Ο έλεγχος αυτών των συμβάσεων δημιουργεί ζητήματα απολύσεων, σύμφωνα με τον νόμο. Διευκολύνει την κυβέρνηση στη συμπλήρωση του αριθμού των 6.500 χιλιάδων απολύσεων μέχρι το τέλος του έτους. Ομως ταυτόχρονα, είναι «άδικο» για ανθρώπους που εργάζονται, βάσει αποφάσεων των δήμων, «νόμιμα» εδώ και 10-15 χρόνια. Ενώ ταυτόχρονα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αναιρούν τον εαυτό τους... Ο νόμος όμως είναι σαφής. Τα πολιτικά κριτήρια μπορεί προφανώς να είναι διαφορετικά. Και πρέπει να είναι. Μόνο που χωρίς... νόμο δεν εφαρμόζονται και δεν επιβάλλονται! Γενικώς «τρώμε τις σάρκες μας»...