Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Η χώρα αυτή και ο λαός της έχουν ματώσει στα χρόνια της κρίσης .

Kάθε άλλο παρά δικαιολογείται αυτό το νέο κύμα απαιτήσεων που προβάλλεται από πλευράς της τρόικας προκειμένου να ολοκληρωθεί η τελική αξιολόγηση και να ανάψει το «πράσινο φως» για τις προγραμματισμένες εξελίξεις. Και το γνωρίζουν καλά αυτό τόσο τα μέλη της τρόικας όσο και εκείνοι τους οποίους εκπροσωπούν.
Σε μια χώρα που η ανεργία της έφτασε στο εξωφρενικό ποσοστό του 27,5% και μόλις τελευταία εμφανίστηκαν τα πρώτα δειλά ίχνη αποκλιμάκωσής της είναι αδιανόητη ακόμη και η σκέψη για καθιέρωση των μαζικών απολύσεων. Οπως επίσης είναι αδιανόητη η απαίτηση για νέες μειώσεις μισθών και περικοπές συντάξεων, που θα έχουν ως αναπότρεπτο αποτέλεσμα την υποχώρηση σε νέα υφεσιακά τέλματα.
Η χώρα αυτή και ο λαός της έχουν ματώσει στα χρόνια της κρίσης όσο καμία άλλη χώρα και κανένας άλλος λαός υπό συνθήκες ομαλής πολιτικής ζωής. Τα όποια όρια αντοχής τους έχουν εξαντληθεί προ πολλού και δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες ασκήσεις επί χάρτου και εκ των υστέρων ομολογίες εσφαλμένων υπολογισμών και εκτιμήσεων που με ασυγχώρητη επιπολαιότητα προωθούνται και επιβάλλονται.
Ταυτόχρονα, όμως, θα πρέπει κι εμείς επιτέλους να καταλάβουμε πως η απαίτηση για πολιτική σταθερότητα και κοινωνική γαλήνη είναι απαράβατη προϋπόθεση για να περάσουμε στην ομαλή οικονομική λειτουργία. Και πως η ενδεχόμενη απεμπλοκή από τις μνημονιακές υποχρεώσεις δεν θα ισοδυναμεί με εγκατάλειψη των προγραμματισμένων μεταρρυθμίσεων, χωρίς τις οποίες δεν θα προκύψει το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα για την αναπτυξιακή από εδώ και πέρα πορεία του τόπου.
Η λύση στο πρόβλημα που έχει ανακύψει είναι απλή αν υπάρξει κατανόηση και καλή θέληση και από τις δύο πλευρές. Αν εμείς κατανοήσουμε τις ανησυχίες των εταίρων και δανειστών μας και αν εκείνοι συνειδητοποιήσουν ότι τα όριά μας έχουν εξαντληθεί.