Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα...

Οι πολιτικοί μας βρίσκονται σε νευρική κρίση. Είναι κατανοητό γιατί έχουν έλθει τα πάνω-κάτω στη χώρα και έχει αλλάξει η «περιγραφή θέσης» βάσει της οποίας επέλεξαν να γίνουν πολιτικοί. Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, είναι ότι αν και την τελευταία στιγμή δείχνουν υπευθυνότητα και προσπαθούν να σώσουν την παρτίδα, εν τέλει δεν αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές.
Τι θα περίμενε ένας λογικός άνθρωπος εν όψει των κρίσιμων εκλογών και των απίστευτων δυσκολιών που περιμένουν την επόμενη κυβέρνηση; Οτι οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων θα είχαν επιλέξει τους κορυφαίους κάθε κλάδου, θα τους είχαν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο και θα τους είχαν αναθέσει ένα επιχειρησιακό σχέδιο 150 ημερών. Ακόμη καλύτερο θα ήταν να είχαν επιλέξει αυτούς τους ανθρώπους από κοινού, να είχαν συμφωνήσει σε ένα κοινώς αποδεκτό κυβερνητικό πρόγραμμα και να άρχιζε η εφαρμογή από αύριο το πρωί, πριν από τις εκλογές. Σκεφθείτε τι εικόνα αξιοπιστίας και σοβαρότητας θα έδινε μια τέτοια πράξη, και προς τα μέσα και προς τα έξω. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα καταλάβαινε ότι υπάρχουν και Ελληνες που έχουν πρόγραμμα και στόχους για τη χώρα μας.
Αυτή, δυστυχώς, είναι η παράδοση στα κόμματα και τους ηγέτες, με σπάνιες εξαιρέσεις. Μην ξεχνάτε ότι η δομή του υπουργικού συμβουλίου του κ. Παπανδρέου μετά τις εκλογές του 2009 δόθηκε στους αρμοδίους για επεξεργασία σε μια χαρτοπετσέτα.
Και όμως. Η χώρα έχει μπροστά της μερικούς κρίσιμους μήνες, που θα κρίνουν αν θα παραμείνει στο ευρώ. Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα.
Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος συνωμοτούν κάποια βράδια μακριά από όλους εμάς. Αφελές ίσως, αλλά θα ήθελα να ξέρω ότι διαπραγματεύονται ένα κοινό σχέδιο δράσης, με ονόματα, προθεσμίες, στόχους, το οποίο θα ακολουθηθεί μετά τις εκλογές εφ’ όσον διαθέτουν από κοινού κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι πάρα πολλοί οι σοβαροί άνθρωποι που θα ήθελαν να τους βοηθήσουν και να στηρίξουν μαζί τον τόπο τους, σε μια ώρα ανάγκης. Ελληνες της διασποράς θέλουν να δώσουν τη μάχη για να σταθεί η πατρίδα στα πόδια της. Ηγεσία, όραμα και αίσθηση ευθύνης και εθνικής συνεννόησης περιμένει ο κόσμος με αγωνία. Αν δεν καταφέρουν να δώσουν σήμερα αυτό το σήμα τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν θα πρέπει να εκπλαγούν αν η Αριστερά και τα άκρα σχηματίσουν πλειοψηφία. Οταν κάποιος σου ζητάει να πονέσεις με την υπόσχεση ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες, ζητάς αποδείξεις και απτά δείγματα των προθέσεων και ικανοτήτων του. Αν δεν τα έχεις, προφανώς δεν πιστεύεις πια σε τίποτα και το ρίχνεις στην τρέλα, τη διαμαρτυρία και σε ό,τι άλλο βοηθάει να εκτονωθεί μια δικαιολογημένη και συσσωρευμένη οργή.