Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Πολύ συχνά η ζωή κι η ιστορία έχουν δείξει ότι οι σκληρές απαγορεύσεις έχουν προκαλέσει αντίθετα αποτελέσματα.

Πολύ συχνά η ζωή κι η ιστορία έχουν δείξει ότι οι σκληρές απαγορεύσεις έχουν προκαλέσει αντίθετα αποτελέσματα. Η καταδίκη του ναζισμού  δεν εμποδίζει την εμφάνιση νεοναζιστών. Η μάχη γι’ αλλαγή συμπεριφορών μίσους κι αποκλεισμού(όπως είναι αυτή των ρατσιστών) δεν επιτυγχάνεται με ιδεολογικές μόνο σκοπιμότητες. Θέλει να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα στην εφαρμογή των κατάλληλων νόμων και την παιδεία. Χρειάζεται εξωστρεφής και καλλιεργημένος πολιτισμός για να αντιμετωπιστεί ο ξενοφοβικός και «αυτιστικός» ρατσισμός. Κι αυτό γίνεται μέσα από κατάλληλες μεταρρυθμίσεις. Μέσα από την κατάλληλη εκπαίδευση. Από οικογένεια και σχολείο μπαίνουν οι βάσεις μιας βαθιά ανθρωπιστικής συμπεριφοράς των πολιτών, έτσι  ώστε να βαδίσουν παράλληλα στην καλύτερη σχέση με τον εαυτό τους και στην ανεκτικά δημιουργική σχέση με το διαφορετικό τους. Η σχέση του «Ιδιου» με το «Αλλο» είναι η βάση της κλασικής ελληνικής ηθικής κι οντολογίας. Η οποιαδήποτε μετατροπή αυτής της φυσικής (του κόσμου) ισορροπίας κι αρμονίας οδηγεί στη δήθεν «προοδευτική», αριστερόστροφη λογική, ότι μέσα από την επιβολή μιας ιδεολογίας αλλάζουμε και τα πράγματα. Η  μάχη για μια καλύτερη ζωή δεν τελειώνει στη  μάχη συμβόλων κι ορολογιών, γιατί τότε όταν γίνεται αυτό, απλώς δικαιώνεται ο Οργουελ, ο οποίος υποστηρίζει ότι η άρνηση της πραγματικότητας «με τρομάζει πολύ περισσότερο και από τις βόμβες». Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης του ρατσισμού είναι η αναλογική ισορροπία νομοθεσίας και καλλιέργειας (παιδείας και εκπαίδευσης).