Εκπαιδευτική... πρωτοπορία

Τα λέγαμε, αν θυμάστε, πριν από μερικές μέρες ότι οι αντιμεταρρυθμιστικοί σχεδιασμοί του Φίλη στον χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης αποτελούν την απόδειξη ότι τα περί ευρύτερων συναινέσεων και «εθνικών διαλόγων» είναι παραμύθια για αφελείς. Ο ένας και μοναδικός νόμος που ψηφίστηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης από 255 βουλευτές που εκπροσωπούσαν 5.300.000 ψηφοφόρους καταργείται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ των 153 βουλευτών και των 2.300.000 ψηφοφόρων. Ετσι γουστάρουν, έτσι κάνουν.

Οι «αιώνιοι φοιτητές» επανέρχονται και το «πανεπιστημιακό άσυλο» αποκαθίσταται. Που σε πολύ απλά ελληνικά σημαίνει ότι οι κυβερνώντες την ταλαίπωρη αυτή χώρα κρίνουν ότι χιλιάδες φοιτητές που καλώς ή κακώς είχαν ν’ ασχοληθούν για χρόνια, μέχρι και για δεκαετίες με τις σπουδές και τις σχολές τους κρίνονται ικανοί μέχρι και να έχουν άποψη για το εκπαιδευτικό δυναμικό και τη διοικητική επάρκειά του και ανάλογα να υπερψηφίζουν τον άλφα και να καταψηφίζουν τον βήτα.

Κι αποκαθίσταται και το πανεπιστημιακό άσυλο που μέχρι και στα χρόνια της χούντας ήταν υπερπολύτιμο, αλλά από τη Μεταπολίτευση και μετά εξελίχθηκε σταδιακά σε θεσμό προστασίας κομματικών τραμπούκων, κουκουλοφόρων αντιεξουσιαστών, ακόμη και εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου που στο όνομα της δήθεν ελεύθερης διακίνησης των ιδεών αποκτούν το δικαίωμα να επιβάλλουν με τη βία τις απόψεις τους, να καταστρέφουν ό,τι βρίσκουν και να διακινούν ελεύθερα από βόμβες μολότοφ μέχρι και ναρκωτικά.

Υποθέτω μάλιστα ότι θα πρέπει να είμαστε στην αρχή των παρεμβάσεων κι ότι θ’ ακολουθήσουν κι άλλες ανάλογου επιπέδου αντιμεταρρυθμιστικές ανοησίες που ίσως και να κριθούν από τον πρωθυπουργό ικανές να του δώσουν το δικαίωμα να διακηρύξει κάποια στιγμή ότι εκτός από την πολιτικοοικονομική επανάσταση της οποίας ηγείται, ήρθε η ώρα να ξεκινήσει και μια εκπαιδευτική. Και γιατί όχι άλλωστε; Εως πότε τα διάφορα γερασμένα και ξεπερασμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα τύπου Σορβόνης και Κέμπριτζ θα καταδυναστεύουν την ευρωπαϊκή παιδεία; Μέχρις εδώ ήταν. Αυτά που ήξεραν καιρός είναι να τα ξεχάσουν. Υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ο Τσίπρας, υπάρχει ο Φίλης και ο δρόμος για μια αριστερή προοδευτική Παιδεία του προηγούμενου αιώνα έχει ανοίξει στην Ελλάδα και τους περιμένει.

Στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και οι αριθμοί δεν αθροίζονται έτσι εύκολα. Ο Καραμανλής, για παράδειγμα, στηρίζει Μεϊμαράκη και άρα μια απλοϊκή σκέψη είναι πως οι ψηφοφόροι που δεν ακολούθησαν την υπόδειξή του στον πρώτο γύρο δεν θα έχουν λόγο να την ακολουθήσουν στον δεύτερο. Μόνο που η βάση των ψηφοφόρων του Τζιτζικώστα είναι παλιοί καραμανλικοί. Αρα ποιος μπορεί βάσιμα να προβλέψει τι θα κάνουν στη δεύτερη κάλπη;

'Αποψη είναι ότι το ισχυρότερο όπλο του Μητσοτάκη για να καλύψει τη διαφορά και να φτάσει στην αρχηγία είναι οι φερόμενοι ως υποστηρικτές του Μεϊμαράκη. Καλώς ή κακώς η άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας προτιμούν τον Μεϊμαράκη κάθε άλλο παρά ως ανεύθυνη φημολογία αντιμετωπίζεται. Και τα τηλεφωνήματα Καραμανλή - Τσίπρα, παρ’ όλες τις εξηγήσεις που έχουν δοθεί, δεν αντιμετωπίζονται από τη νεοδημοκρατική βάση ως ασήμαντο γεγονός. Κάτι που ισχύει και για τις φωτογραφήσεις του Στυλιανίδη με τον Λαζόπουλο. Κάποιοι ούτε την ιστορία της παράταξής τους δεν ξέρουν.

Πάμε 35 χρόνια πίσω. Αντιμέτωποι για την ηγεσία της ΝΔ, μετά τη μεταπήδηση του Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ήταν ο Ράλλης και ο Αβέρωφ. Φαβορί ήταν ο δεύτερος. Λέγεται ότι στο «παρά πέντε» ο Καραμανλής έριξε το βάρος του υπέρ του Ράλλη. Αλλά λέγεται και κάτι άλλο. Πως ο Ράλλης αξιοποίησε την τελευταία στιγμή την υποστήριξη του Συγκροτήματος Λαμπράκη προς τον Αβέρωφ, προκάλεσε τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που θα εξέλεγαν τον νέο αρχηγό με το επιχείρημα «αν θέλετε να βγάλει τον αρχηγό σας ο Λαμπράκης, ψηφίστε Αβέρωφ» και τελικά κέρδισε την πρωθυπουργία.

Στην πολιτική δεν μετράει μόνο το «ποιον θέλουμε». Συχνά, ίσως συχνότερα, μετράει περισσότερο το «ποιον δεν θέλουμε». Ισως στις 10 Ιανουαρίου επαναβεβαιωθεί.

Η φθορά του κυβερνώντος κόμματος είναι μεγάλη.

Η φθορά του κυβερνώντος κόμματος είναι μεγάλη, για πολλούς πρωτοφανής και δηλωτική της κατάρρευσης των ελπίδων που ο κ. Τσίπρας είχε μεταφέρει στην ελληνική κοινωνία πριν από έναν χρόνο. Είναι λάθος ωστόσο να μετριέται η φθορά από τον Σεπτέμβριο και μετά. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του περσινού Ιανουαρίου μέσα σε ένα κύμα προσδοκιών και ελπίδων που διαμορφώθηκαν τεχνηέντως στην ελληνική κοινωνία. Οι πολίτες είχαν απογοητευθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και επέλεξαν την αλλαγή ελαφρά τη καρδία, αγκαλιάζοντας την αντιμνημονιακή ρητορική που υποσχόταν λαγούς με πετραχήλια.  Στο πρώτο τρίμηνο μάλιστα των αστόχαστων, δήθεν ηρωικών, λόγων και της Βαρουφάκειας «αντίστασης» έναντι δανειστών και εταίρων επικράτησε κλίμα ευφορίας. Στο τέλος Μαρτίου η δημοτικότητα της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα είχε εκτιναχθεί στα ύψη.

Η υποχώρηση άρχισε αμέσως μετά όταν διαπιστώθηκε ότι οι μάχες ήταν άγονες και η χώρα κινδύνευε πραγματικά με έξωση από την ευρωζώνη.  Με το δημοψήφισμα ετέθη εκ νέου το δίλημμα και οι πολίτες επέλεξαν πάλι με το θυμικό, καθώς δεν μπορούσαν να αρνηθούν την επιλογή του Ιανουαρίου.

Η φθορά και η αμφισβήτηση ωστόσο είχαν ξεκινήσει. Οι εκλογές που ακολούθησαν τον περασμένο Σεπτέμβριο υπήρξαν και πάλι διλημματικές και οι ψηφοφόροι επέλεξαν χωρίς να είναι σε θέση να αξιολογήσουν τις συνέπειες των αποφάσεων και των δεσμεύσεων που ανελήφθησαν στη δραματική σύνοδο κορυφής του καλοκαιριού. Αμέσως μετά τις εκλογές όμως απεκαλύφθησαν οι υπαναχωρήσεις, το νέο Μνημόνιο ήρθε στο φως, η προηγηθείσα αμφισβήτηση ανεδείχθη και η φθορά φανερώθηκε.

Οι πολίτες δεν άκουσαν καθαρό λόγο μετά τις εκλογές. Δεν παρουσιάστηκε με σαφήνεια ο στόχος της επόμενης ημέρας. Ο κόσμος ήθελε επιβεβαίωση της ελπίδας. Ανέμενε την περιγραφή ενός σαφούς σχεδίου εξόδου από την κρίση.

Αντ' αυτού οι κυβερνώντες έσπευσαν να υποσχεθούν νέες διαπραγματεύσεις, παράλληλα προγράμματα υποκατάστατα του Μνημονίου και άλλα ανεδαφικά τα οποία σε ελάχιστο χρόνο κατερρίφθησαν.

Κάπως έτσι φθάσαμε στην τρέχουσα εκτίμηση των δημοσκοπικών εταιρειών περί ισοδυναμίας, ακόμη και σε αυτή την τόσο προβληματική για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης περίοδο.

Το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία αντέχει, παρότι δεν έχει αρχηγό, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Είναι φανερό ότι ζούμε περίοδο μεγάλης αναμονής και επανατοποθέτησης των πάντων. Γι' αυτό και έχει εξαιρετική σημασία η σημερινή νεοδημοκρατική εκλογική διαδικασία.

Αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκλέξει αξιοπρεπή αρχηγό, μείνει ενωμένο και αναδείξει ειλικρινές και σαφές σχέδιο εξόδου από την κρίση έχει πολλά να αναμένει.

Και βεβαίως οι πολιτικές εξελίξεις θα επιταχυνθούν.

Κύκλοι και τετράγωνα

Το ξέρουμε όλοι ότι κάθε αρχηγός έχει -είτε το θέλει είτε όχι- την αυλή του. Και «αυλή» σημαίνει κάποια άτομα, λιγότερα ή περισσότερα, που επικοινωνούν μαζί του και μεταφέρουν προς τα έξω θέσεις και απόψεις του για διάφορα ζητήματα. Ή, όπως συμβαίνει συχνά, παίζουν δικά τους παιχνίδια, δημοσιοποιώντας προσωπικές τους απόψεις, τις οποίες έμμεσα φορτώνουν στους ηγέτες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

Θύματα αυτής της πολιτικής πρακτικής έχουν πέσει κατά καιρούς όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, αλλά περισσότερο εκείνοι που είχαν ή έχουν την τάση να επιλέγουν τη σιωπή, αφήνοντας έτσι ελεύθερο το «γήπεδο» σε όσους έχουν ή βρίσκουν λόγους να το αξιοποιήσουν. Και κλασική περίπτωση τέτοιου πολιτικού είναι ο Κώστας Καραμανλής. Δεν ξέρω αν οφείλεται στον χαρακτήρα του αυτή η επιλογή ή αν αποτελεί προσπάθεια να μοιάσει και σε κάτι στον θείο του, μετατρέποντας το «λίγα λόγια και καλά» εκείνου στο δικό του «η σιωπή είναι χρυσός», αλλά το βέβαιο είναι πως, αν δεν κάνω λάθος, μόνο μία ή δύο φορές μετά την απομάκρυνσή του από την εξουσία έχει τοποθετηθεί με προσωπική του δήλωση για κάποιο συγκεκριμένο ζήτημα.

Πόσο τον εξυπηρετεί αυτή η πρακτική δεν το ξέρω. Υποθέτω ότι για να τη συνεχίζει θα τη βρίσκει συμφέρουσα για τον ίδιο. Διακινεί τις απόψεις που θέλει χωρίς να τις χρεώνεται, αφού ανά πάσα στιγμή μπορεί, πάλι με διαρροές, να τις διαψεύδει, υποστηρίζοντας ότι δεν τον εκφράζουν. Δεν νομίζω, όμως, ότι είναι συμφέρουσα και για το κόμμα του. Κι αυτό είναι κάτι που αδιάψευστα αποδεικνύεται από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει στην πολύπαθη Νέα Δημοκρατία τα περί προτιμήσεών του για την ηγεσία του κόμματος, τα περί των επαφών του με τον Τσίπρα και τα περί των εκτιμήσεών του για το πολιτικό ανάστημα του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι από όλα όσα κυκλοφορούν αποτελούν δικές του απόψεις και όχι του Ρουσόπουλου, του Στυλιανίδη ή του σουβλατζή της γειτονιάς του είναι κάτι που μάλλον αποκλείεται να είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο για τον απλό ψηφοφόρο της ΝΔ, που δεν παρακολουθεί τι διαρρέουν οι διάφοροι κύκλοι και διαψεύδουν ή επιβεβαιώνουν τα αντίστοιχα τετράγωνα. Κι από αυτόν τον μπερδεμένο ψηφοφόρο περιμένουν να αναδείξει μεθαύριο νέο αρχηγό. Τρελά πράγματα...

Κουβέντα να γίνεται, υποσχέσεις να μοιράζονται.

Οταν μια κυβέρνηση καταθέτει μια πρόταση νόμου χωρίς καν να γνωρίζει το δημοσιονομικό της κόστος (γιατί δεν την πέρασε από το Γενικό Λογιστήριο) και χωρίς να έχει εξασφαλισμένη τη συναίνεση των εταίρων και δανειστών της (επειδή θεώρησε περιττό να τους ρωτήσει) αποτελούν απόδειξη συνωμοτικού σχεδίου σε βάρος της τα όποια επιτιμητικά σχόλια ή και η σκληρότερη κριτική εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης ή, αντίθετα, εκπλήρωση της κοινωνικής αποστολής τους; Είναι μια απορία για την οποία πολύ θα ‘θελα ν’ ακούσω την άποψη βουλευτών και υπουργών της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που συμβαίνει να είχαν κάποτε την ιδιότητα του δημοσιογράφου.

Η δική μου είναι δεδομένη. Η περίπτωση του «παράλληλου προγράμματος» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ακόμη επιβεβαίωση της επιπολαιότητας, της τσαπατσουλιάς και της κουτοπονηριάς με την οποία πολιτεύονται ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του. Και δεν έχουν πια και το ελαφρυντικό της απειρίας. Οπου να ‘ναι θα χρονίσουν στην εξουσία. Θα ‘πρεπε να το είχαν καταλάβει ότι η λογική τού «βλέποντας και κάνοντας» δεν οδηγεί πουθενά. Οχι μόνο δεν λύνει προβλήματα αλλά δημιουργεί και νέα.

Είναι προφανής η κουτοπονηριά του «παράλληλου προγράμματος». Σε μια στιγμή που νιώθουν στριμωγμένοι από τις πιέσεις που δέχονται και τις υποχωρήσεις που κάνουν, επιχειρούν την υπέρβαση μιας δήθεν φιλολαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας, έτσι ώστε να οπλίσουν την κυβερνητική και κομματική προπαγάνδα με το επιχείρημα ότι δεν υποτάσσονται στα κελεύσματα του κουαρτέτου αλλά έχουν τη δική τους ατζέντα και πασχίζουν να την προωθήσουν.

Ποια είναι αυτή η ατζέντα; Μα φυσικά οι γενικόλογες διακηρύξεις του σχεδίου που κατέθεσαν και το οποίο δεν αναλαμβάνει την παραμικρή δέσμευση έναντι οιουδήποτε. Κι ο λόγος είναι απλός και είναι από τα πρώτα που μαθαίνει κάθε νέος κοινοβουλευτικός συντάκτης: νομοσχέδια που συνεπάγονται δημοσιονομικό κόστος περνάνε υποχρεωτικά από το Γενικό Λογιστήριο που υπολογίζει πόσο θα είναι το κόστος των υπό ψήφιση μέτρων και συντάσσει και σχετική έκθεση χωρίς την οποία το νομοσχέδιο δεν εισάγεται καν προς συζήτηση στη Βουλή.

Αν και τώρα που έχουμε «αριστερή» κυβέρνηση ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες; Κουβέντα να γίνεται, υποσχέσεις να μοιράζονται, αλλά συγκεκριμένες οικονομικές δεσμεύσεις να μην αναλαμβάνονται. Κι αν οι εταίροι τους στραπατσάρουν και λίγο παραπάνω, συνηθισμένοι είναι.

 ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Oσα δεν φτάνει η κυβέρνηση...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:43

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:AΠOΓPAΦEΣ

Ενώ η κυβέρνηση προϋπολογίζει για το 2016 έσοδα 1,5-2 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σαλπίζουν την αντίσταση σ’ αυτές. Οχι τη δική τους. Σιγά μην καταψηφίσουν μέτρα και κινδυνέψει να χάσει η «Πρώτη Φορά» την εξουσία και όλα τα καλούδια που τη συνοδεύουν. Αλλά των άλλων. Ετσι, ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιώργος Κυρίτσης, με άρθρο του, το οποίο τιτλοφορεί «Οπου δεν φτάνει η κυβέρνηση, μπορεί να πάει το κίνημα» υποστηρίζει ότι «η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να εφαρμόσει τη συμφωνία για τα αεροδρόμια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τοπικές κοινωνίες ή η Αυτοδιοίκηση ή οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Στην Κέρκυρα, φερ’ ειπείν, αποφασίστηκε από την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων η διενέργεια τοπικού δημοψηφίσματος κατά του μοντέλου παραχώρησης του αεροδρομίου» (Αυγή 12.12.2015). Τι ωραία! Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ είναι μνημονιακός και ο κινηματικός ΣΥΡΙΖΑ αντιμνημονιακός. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίζει αποκρατικοποιήσεις και οι αυτοδιοικητικοί του ΣΥΡΙΖΑ με μαϊμού δημοψηφίσματα θα τις καταψηφίζουν. Η εξουσία ολάκερη και η διαμαρτυρία χορτάτη.

Το «δημοψήφισμα» του πρώην κνίτη και νυν συριζαίου περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων κ. Θ. Γαλιατσάτου δεν είναι απλώς αντιδημοκρατικό. Τα κρατικά αεροδρόμια είναι ιδιοκτησία όλων των Ελλήνων και συνεπώς μόνο με κυβερνητικές αποφάσεις ή με ένα πανελλήνιο δημοψήφισμα μπορεί να κριθεί η τύχη τους. Χρησιμοποιούν δε και... «τεχνοφασιστικές μεθόδους». Η ψηφοφορία γίνεται ηλεκτρονικώς και ουδείς του ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτύρεται για την... «εκτροπή».

Τα ανέκδοτα όμως της «Πρώτης Φοράς» δεν έχουν τελειωμό και τα περιγράφει εναργώς στο κείμενό του ο βουλευτής κ. Κυρίτσης: «Υπάρχουν, επίσης, εκτός του δημοψηφίσματος και ένδικα μέσα, κινηματικά μέσα, διάφοροι δημοκρατικοί τρόποι για να εκφράσει κανείς ατομικά ή συλλογικά την άποψή του και να αντιπαλέψει μια “φορετή” πολιτική απόφαση (σ.σ. όπως της παραχώρησης των αεροδρομίων). Ιδωμεν...».

Δεν γνωρίζουμε αν σε αυτά τα «κινηματικά μέσα» συμπεριλαμβάνονται και η τρομοκρατία που έζησαν στη Χαλκιδική. Να θυμηθούμε πως ο επικεφαλής του αγώνα κατά των χρυσωρυχείων κ. Τόλης Παπαγεωργίου δημόσια ανακοίνωσε, σε εκδήλωση στη Θράκη, ότι «όταν υπήρχε γεωτρύπανο σε μας, πηγαίναμε και το καίγαμε... Δεν δούλεψε γεωτρύπανο σε μας, όλα τα κάψαμε και τα ανατινάξαμε. Οταν ξεκινήσει γεωτρύπανο να δουλεύει στις Σάπες ή στο Πέραμα, πρέπει εμείς να είμαστε εκεί... Και από τη στιγμή που θα έρθουν τα ΜΑΤ το παιχνίδι το έχουν χάσει».

Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Ολα αυτά που περιγράφει ο κ. Κυρίτσης ως «ένδικες», «κινηματικές» (δημοκρατικές και μη) μεθόδους τις εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Για ποιον λόγο έπρεπε να γίνει κυβέρνηση; Για να πονάει ο κ. Χρήστος Σπίρτζης;

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας, αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν μεθύσει. Χειρότερο ακόμη και από το να μας κοροϊδεύουν είναι να μη μας κοροϊδεύουν, ήτοι να πιστεύουν ότι μια χώρα μπορεί να πάει μπροστά με τον ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζει αποκρατικοποιήσεις και τον ΣΥΡΙΖΑ να τις υπονομεύει. Εν τω μεταξύ, διαβάζουμε πως τρεις υπουργοί πήγαν στη Νέα Υόρκη για αναζήτηση επενδυτών. Καλά να περάσουν, γιατί με τα μυαλά που κουβαλούν επενδύσεις δεν πρόκειται να φέρουν...

Οι ώρες είναι πολύ δύσκολες τα προβλήματα τεράστια.

 Οι ώρες είναι πολύ δύσκολες, τα προβλήματα τεράστια, οι δυνατές ή προσφερόμενες λύσεις εξαιρετικά επώδυνες και ιδιαίτερα μικρός ο χρόνος που μεσολάβησε μεταξύ των χθεσινών αλαζονικών και ανεδαφικών διακηρύξεων και των σημερινών ταπεινών πράξεων, ώστε να έχουν παρασυρθεί από τη συλλογική λήθη. Εξάλλου, τα δύσκολα δεν έχουν τελειώσει, δεν είναι πίσω μας, πολλά από αυτά είναι μπροστά μας. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση.

Με αυτά τα δεδομένα, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να διαλαλεί ότι αισθάνεται σίγουρος και να επιδεικνύει την οίησή του, αλλά ασφαλώς γνωρίζει ότι βαδίζει σε κοινοβουλευτικό ναρκοπέδιο. Αγνωστο πόσο πραγματικά πιστεύει ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του είναι συμπαγής, αλλά μάλλον περισσότερο επενδύει σε άλλους παράγοντες.

Οπως ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία, περνάει μεγάλη εσωκομματική κρίση, στην περίεργη αίσθηση ότι μία πλευρά της δεν θέλει την πρόωρη πτώση της κυβέρνησης και με αυτήν την έννοια την στηρίζει (μέχρις αποδείξεως του εναντίου) και στην ανοχή που επιδεικνύουν απέναντί του οι δανειστές, έστω και με την έννοια ότι, προς το παρόν, του δανείζουν λίγο χώρο και χρόνο.

Από την άλλη πλευρά, έχουν εμφανιστεί σύννεφα στην κυβερνητική συμβίωση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ίσως αυτό εξηγεί το διακριτικό «φλερτ» του πρωθυπουργού προς τον Βασίλη Λεβέντη, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια από κύκλους της δημοσιογραφίας και των μίντια να αναβαθμίσουν πολιτικά τον ίδιο και το κόμμα του. Και βεβαίως, δεν μπορεί να γίνει ακόμη πρόβλεψη για την κατάσταση που θα επικρατεί στη Νέα Δημοκρατία μετά τις εσωκομματικές εκλογές και την ανάδειξη νέου αρχηγού. Οι εξελίξεις στη Ν.Δ. θα παίξουν ρόλο, επίσης, στον καθορισμό της στάσης του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και όλα αυτά ώς τον Μάρτιο. Μετά, βλέπουμε...

Έντυπη