Προβάλλει την αισιοδοξία για να κρύψει το αντίθετό της.

 Προβάλλει την αισιοδοξία για να κρύψει το αντίθετό της: την απαισιοδοξία που την καταλαμβάνει όσο εξοικειώνεται με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, την οποία αγνοούσε παντελώς μέχρι προ τριμήνου. Η κοινοποίηση της απαισιοδοξίας θα ήταν ένα βήμα της κυβέρνησης προς τη δημόσια ομολογία ότι έσφαλε οικτρά στους υπολογισμούς της. Διότι η απαισιοδοξία κατευθύνει τον απλό (κακομαθημένο...) ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, αυτόν που δεν ανήκει στον πυρήνα του 4% των ριζοσπαστών/νεοκομμουνιστών, να σκεφθεί κάπως έτσι: αν αυτά που μου υποσχέθηκαν δεν γίνονται δεκτά από τους Ευρωπαίους, εγώ δεν θα γυρέψω λογαριασμό από τους Ευρωπαίους, αλλά από εκείνους που μου έταξαν το ανέφικτο.

Αυτό προσπαθεί να αποφύγει η κυβέρνηση μέσω της πλαστής αισιοδοξίας της. Βλέπει τη σύγκρουση να έρχεται, αντιλαμβάνεται ότι από τη σύγκρουση κινδυνεύει να διασπασθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και, συνεπώς, επιλέγει επικοινωνιακή τακτική που αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση της ζημίας. Η αισιοδοξία της είναι, ουσιαστικά, το τέχνασμα με το οποίο προετοιμάζεται η κοινή γνώμη για την ώρα (μακάρι να μην έλθει ποτέ) που η κυβέρνηση θα πρέπει να ρίξει την ευθύνη στους «ξένους». Η αισιοδοξία τής επιτρέπει να ισχυρισθεί ότι θα φταίνε οι άλλοι, που δήθεν μας κορόιδεψαν όλους μαζί, κυβέρνηση και πολίτες. Η κουλτούρα μας θα κάνει πολλούς να το καταπιούν αμάσητο. (Αλλωστε, από τη Μεταπολίτευση ώς σήμερα, αν υπάρχει ένα στοιχείο από τον παλιοχαρακτήρα μας που η Αριστερά το ανέδειξε δημόσια, αυτό είναι η ανευθυνότητα...)

Από την άλλη πλευρά, αν επέλθει το μοιραίο και η κυβέρνηση καταλογίσει την ευθύνη στους Ευρωπαίους, δεν μπορεί να ελπίζει ότι το τέχνασμά της αρκεί για να αποτρέψει την καταστροφή της. Τυχόν αποτυχία της διαπραγμάτευσης συνεπάγεται αβεβαιότητα για το μέλλον της Κυβέρνησης Κοινωνικής Σωτηρίας. Ενδεχομένως, όμως, να πεισθούν οι χαζοί· και αυτοί τούς φθάνουν, γιατί είναι οι περισσότεροι...

Η ώρα του ηγέτη

Τελικά ότι θα φτάναμε σ' αυτό το ενδοκυβερνητικό αλλά και εσωκομματικό αλαλούμ ήταν αναπόφευκτο. Μοναδική ελπίδα να το αποφύγουμε θα ήταν ν' αποδεχθούν οι εταίροι μας πως οι επιλογές του ελληνικού λαού αποτελούν γι' αυτούς εντολή την οποία οφείλουν να εκτελέσουν, αλλά τέτοιες ψευδαισθήσεις δεν αποδίδουν όταν απευθύνονται σε άτομα με στοιχειώδη λογική. Και δυστυχώς οι Ευρωπαίοι το έχουν αυτό το κουσούρι.

Οι προθεσμίες, λοιπόν, εκπνέουν, οι διαπραγματεύσεις τη μια ξεκολλάνε, και την άλλη ξανακολλάνε και στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ ο ένας με το μακρύ του και ο άλλος με το κοντό του. Ο ένας θέλει ρήξη, άλλος ζητάει εκλογές, ο τρίτος προτιμά το δημοψήφισμα και λίγο ή πολύ ο καθένας με την τρέλα του. Και με το δούλεμα που πουλάει στους μυαλοφυγόδικους υποστηρικτές του.

Αλλά η μπάλα ούτε στα χέρια του Λαφαζάνη είναι, ούτε ο Βούτσης και ο Φλαμπουράρης θα καθορίσουν την επόμενη μέρα, ούτε οι επικοινωνιακές καντρίλιες του Βαρουφάκη θα επηρεάσουν τις εξελίξεις, ούτε η όποια συνιστώσα θ' αποφασίσει αν θα μείνουμε στο ευρώ ή αν θα πάμε κατά διαόλου. Ολοι αυτοί ετερόφωτοι είναι και ούτε καν τον ρόλο των ΑΝΕΛ δεν θα τους ζητούσε κανείς να διαδραματίσουν υπό άλλες συνθήκες.

Ο μόνος που μετράει είναι ο επικεφαλής τους. Καλώς ή κακώς η δική του απήχηση επέτρεψε σ' αυτό το ετερόκλητο άθροισμα περιθωριακών, γραφικών και πολιτικά ανύπαρκτων να εκμεταλλευτούν την οικονομικοπολιτική συγκυρία και να βρεθούν στην εξουσία χωρίς να ξέρουν τι θέλουν να κάνουν και πώς θα το κάνουν. Και τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή, οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν. Οι ηγέτες στα δύσκολα καταξιώνονται.

Ούτε τα μισόλογα βοηθάνε, ούτε οι υπεκφυγές διασώζουν, ούτε οι μεθοδευμένες αναβολές αποτελούν λύση. Η παράταση της αβεβαιότητας ισοδυναμεί με σταθερή πορεία προς τα βράχια και με συνέπειες που θα τις πληρώσουν πανάκριβα τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Τώρα είναι η στιγμή ν' αποδείξει ο Αλέξης Τσίπρας αν είναι πολιτικός ηγέτης ή όχι. Αναλαμβάνοντας προσωπικά την ευθύνη για το αύριο.

Το Βατερλό των γελοίων

Η κυβέρνηση δεν έχει συμπληρώσει ακόμη τις εκατό πρώτες μέρες της. Μεθαύριο εξαντλούνται, αν ξεκινήσουμε τη μέτρηση από την επομένη των εκλογών. Παραδοξολογώντας έχει τη σημασία του ο ακριβής υπολογισμός, καθώς όσα φέρνει η μέρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Ετσι στις 100+ κάτι μέρες, ριζικά διαφορετικός θα είναι ο συγκεκριμένος απολογισμός αν υπάρξει συμφωνία ή επέλθει ρήξη με τους εταίρους - δανειστές στο επικείμενο Eurogroup.

Το τυπικό όριο των 100 πρώτων ημερών μιας κυβέρνησης, όπως έχει κυριαρχήσει να χρησιμοποιείται μεταπολεμικά, κινείται στα όρια του ανιστορικού. Με την έννοια ότι καθιερώθηκε πριν από δύο αιώνες ακριβώς για να περιγράψει την πορεία από την άνοδο στην πανωλεθρία. Οχι για να τίθεται απλώς αρνητικό ή θετικό πρόσημο στα κυβερνητικά πεπραγμένα.

Το εκατοπενθήμερον, σύμφωνα μ' ένα από τα πρώτα νεοελληνικά ιστορικά λεξικά, εμφανίστηκε αμέσως μετά το Βατερλό. Εφευρέθηκε από την ευρωπαϊκή φιλομοναρχική - αντιδραστική σκέψη για την περίοδο από τη δεύτερη θριαμβική επάνοδο του Ναπολέοντα έως την ταπεινωτική εκδίωξή του από το Παρίσι. Με άλλα λόγια, χαρακτήριζε ιστορικά μια «παρένθεση» στην Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας.

Το συμβατικό (και αυθαίρετο) χρονικό όριο απέκτησε την τρέχουσα σημασία στην πολιτική πολύ αργότερα. Αρχίζοντας από την πρώτη προεδρική θητεία του Αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ. Οταν ό ίδιος έκανε έναν άχρωμο απολογισμό, ενώ ο αμερικανικός καπιταλισμός είχε μπει στην εντατική. Από τότε άρχισε να κρίνεται, να συγκρίνεται, αλλά και ν' αποτελεί σε συνέχεια προεκλογικό αντικείμενο ως «σχέδιο 100 πρώτων ημερών». Με τη μορφή αυτή στα καθ' ημάς εγκαινιάστηκε από τον Α. Παπανδρέου το 1981.

Η επιγραμματική ιστορική αναδρομή γίνεται για να επισημανθεί ότι στις σημερινές συνθήκες οικονομικού στραγγαλισμού της χώρας, εκβιασμών και απειλών της νέας κυβέρνησης, ένας τέτοιος απολογισμός αυτής της κατηγορίας έχει νόημα μόνο με την αρχική σημασία. Στη βάση αυτή άνετα θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο «οι 100 χαμένες μέρες» για μια αριστερή παρένθεση. Η νέα κυβέρνηση άντεξε αυτό το διάστημα, διευρύνοντας μάλιστα τη λαϊκή στήριξή της. Δεν τράπηκε σε φυγή ηττημένη, ώστε να πάρει τη θέση του αντι-παραδείγματος, όπου την προόριζε η χρηματοπιστωτική ευρωελίτ.

Αντί για ένα κλασικού τύπου Βατερλό, λοιπόν, έχουμε μπροστά μας το Βατερλό των γελοίων, για να θυμηθούμε τον αθυρόστομο Σκαρίμπα. Οπου οι απανταχού πρωταγωνιστές - καταστροφείς της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας τα χρόνια των μνημονίων βρίσκονται στη σκηνή ως ηθοποιοί, έχοντας αναλάβει τον ρόλο του εξολοθρευτή της πραγματικότητας και της αλήθειας.

Πολιτικό παιχνίδι "μια στο καρφί και μια στο πέταλο", με την προσθήκη της χρεοκοπίας.

Το επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι "μια στο καρφί και μια στο πέταλο", με την προσθήκη της χρεοκοπίας, της εξόδου από την Ευρωζώνη και με τον εκβιασμό της δραχμής, θα τελειώσει και θα αποκαλυφθούν οι προθέσεις και οι σκοποί των δανειστών και η ανώμαλη λειτουργία της Ενωμένης Ευρώπης, την οποία διευθύνει μια οικονομική ελίτ, με όπλο τη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που μας στερεί τη ρευστότητα και μας απειλεί πως δεν θα πάρουμε τη δόση του δανείου που έχει αποφασιστεί αν δεν κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις που θέλουν.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Οι "κόκκινες" γραμμές θα υπάρχουν για να παραβιάζονται εντέχνως. Οι αναδιαρθρώσεις, οι μεταρρυθμίσεις, όπως και αν ονομαστούν, θα γίνονται στο πλαίσιο των Μνημονίων που υποτίθεται ότι έχουμε καταργήσει, και εμείς θα περιμένουμε χωρίς να προετοιμαζόμαστε για την ουσιαστική ρήξη, πέρα από τα πολιτικοεπικοινωνιακά παιχνίδια που θα επιφέρει η σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα. Εκ των πραγμάτων θα είναι αναπότρεπτη η σύγκρουση, η οποία θα επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη, καθότι ούτε ενωμένη είναι ούτε λειτουργεί πολιτικά σε ένα πνεύμα αλληλέγγυο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκλωβιστεί μέσα στο γήπεδο της ευρωπαϊκής ελίτ που ελέγχει η Γερμανία. Οι κάθε λογής ιθύνοντες εξακολουθούν να παίζουν πάνω στο τομάρι μας, που ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει και ούτε έχουμε δείξει πως θα το πληρώσουν ακριβά, καθότι είναι "χρυσόμαλλο". Χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα εθνικοταξικοαπελευθερωτικό μέτωπο μέσα στην κοινωνία. Χρειάζεται να ειπωθεί η αλήθεια που είναι από μόνη της επαναστατική. Οσο περιμένουμε, ανοίγουμε τον λάκκο για να πέσουμε μέσα. Η σύνολη αντιπολίτευση, πλην του ΚΚΕ, είναι ευθυγραμμισμένη στη λογική και την πολιτική των δανειστών.

Ο νεοφιλελευθερισμός και η λιτότητα είναι το πρόταγμά της. Ο Σαμαράς δεν είναι αντίπαλος, έχει τελειώσει και είναι θέμα χρόνου η ΝΔ να τον ξεφορτωθεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Οι χρυσαυγίτες έχουν "ξεδοντιαστεί", το πρόβλημα είναι η ελληνική κοινωνία, που χρειάζεται να αφυπνιστεί και να συνειδητοποιήσει πως δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο παρελθόν. Πέρα από την πολιτική θα χρειαστεί ένας πολιτιστικός αγώνας, ένας νεοδιαφωτισμός που θα ξεπερνάει τα οικονομικά όρια της επιβίωσης. Ο ανθρώπινος τρόπος ζωής έχει ανάγκη τη χαρά, την απόλαυση, τον έρωτα και την αγάπη και δεν θα πρέπει να καθορίζεται και να ορίζεται από τον φόβο, την απογοήτευση και την πίστη πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, καθότι αποφασίζουν πριν από εμάς κάποιοι άλλοι, χωρίς εμάς. Τα δε ηλεκτρονικά μέσα συμβάλουν κι αυτά στη δημιουργία αυτού του αρνητικού και αρρωστημένου κλίματος. Η εθνική δημόσια ραδιοτηλεόραση θα πρέπει να σπάσει αυτό το κλίμα με την πλήρη ανεξαρτησία της.

Καμένο χαρτί

Το ανέκδοτο είναι γνωστό. Κάποιος, ονόματι Γεώργιος Βλάκας, αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του. Εκανε τις απαραίτητες ενέργειες και γνωστοποίησε το γεγονός στον καλύτερο φίλο του, ο οποίος, κρίνοντας σωστή την κίνησή του, ρώτησε τι όνομα είχε διαλέξει. Η απάντηση ήταν «Πέτρος Βλάκας». Δεν νομίζω να υπάρχει χαρακτηριστικότερος τρόπος περιγραφής του τι δεν πρέπει να κάνει από δω και πέρα η κυβέρνηση στο θέμα της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και δανειστές μας.

Δεν έχει καμιά σημασία τι πιστεύει κανείς για τον Γιάνη Βαρουφάκη και τη μέχρι τώρα θητεία του στο υπουργείο. Εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Κι αυτό ως προς τη διαπραγμάτευση είναι αρνητικό. Καλώς ή κακώς ο εκλεκτός του πρωθυπουργού αποδείχθηκε ανίκανος να διατηρήσει έστω και στοιχειωδώς υποφερτές σχέσεις με τους ομολόγους του των άλλων κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Κι επειδή δεν μπορεί να φταίνε οι υπόλοιποι 18 για το τραγικό επίπεδο των προσωπικών σχέσεών τους μαζί του, είναι αυτονόητο ότι εκείνος που ευθύνεται είναι ο «δικός μας».

Γι' αυτό και η αντικατάστασή του ήταν επιβεβλημένη. Η χώρα χρειαζόταν έναν αξιόπιστο διαπραγματευτή, που να αντιλαμβάνεται ότι η δουλειά του είναι να εξασφαλίσει την καλύτερη δυνατή συμφωνία για τη χώρα και όχι να αποδείξει ότι είναι ο «καλύτερος», ο «εξυπνότερος», ο «σοφότερος» της παρέας. Η αξιοπρέπεια δεν προστατεύεται με βλακώδεις συνωμοσιολογίες, αλλά ούτε και με εξευτελιστικές κολακείες, που αποτελούν τομείς στους οποίους διακρίθηκε ιδιαίτερα ο Βαρουφάκης.

Δεν ξέρω αν ο Τσακαλώτος θα αποδειχθεί καλύτερος. Απλώς θέλω να ελπίζω ότι δεν θα είναι το ίδιο αλαζόνας και εριστικός και ότι γενικά ως κυβέρνηση θα γυρίσουμε σελίδα και θα αφήσουμε κατά μέρος τις ανόητες αιτιάσεις πως μας ξεγέλασαν και άλλες τέτοιες φαιδρότητες, που, αν μη τι άλλο, ενεργούν και ως χαριστική βολή για το κύρος και τη σοβαρότητα μιας κυβέρνησης που διατείνεται πως κάνει ό,τι μπορεί για να προστατεύσει τα συμφέροντα της χώρας.

Ο Βαρουφάκης είναι καμένο χαρτί για την Ευρώπη. Κι αυτό τίποτα και κανένας δεν μπορεί να το αλλάξει. Αλλωστε εκείνο που προέχει δεν είναι η διάσωση του γοήτρου του. Είναι ο περιορισμός της ζημιάς που έχει προκαλέσει.

Ούτε η οικονομία, ούτε η χώρα μπορεί να αντέξουν για πολύ .

Ήταν αρκετή μια μικρή καθυστέρηση,  για τεχνικούς ή ουσιαστικούς λόγους, στην καταβολή κάποιων συντάξεων, για να δημιουργηθεί αμέσως κλίμα ανησυχίας σε όσους συνταξιούχους επιχείρησαν να εκταμιεύσουν τα χρήματα τους. Το πρόβλημα μπορεί να αποκαταστάθηκε σε λίγες ώρες, χωρίς άλλες παρενέργειες, όμως η ανησυχία που προκάλεσε είναι ενδεικτική του τι μπορεί να συμβεί, αν υπάρξει μια καθυστέρηση μεγαλύτερης διάρκειας.

Η μάχη ώρα με ώρα, μέρα με μέρα, για τη συγκέντρωση των απαραίτητων χρημάτων για να καλυφθούν οι υποχρεώσεις του δημοσίου, είναι προφανές ότι είναι ένας αδιέξοδος δρόμος. Επιπλέον εγκυμονεί ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο ενός απρόβλεπτου ατυχήματος,από μια αστοχία, από μια λάθος πρόβλεψη. Ούτε η οικονομία, ούτε η χώρα μπορεί να αντέξουν για πολύ να ζουν σε αυτό το καθεστώς συνεχούς αβεβαιότητας. Ήδη  το δημόσιο  έχει κηρύξει ουσιαστικά στάση πληρωμών, πέρα από μισθούς και συντάξεις, ενώ η ιδιωτική οικονομία έχει ξεπεράσει τα όρια αντοχής της, με τις συνέπειες να έχουν αρχίσει να γίνονται ορατές.

Ο χρόνος λοιπόν για τη διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους, τους μόνους που μπορούν να εξασφαλίσουν  μια ομαλή ροή χρηματοδότησης στη χώρα τελειώνει. Τα περιθώρια για ελιγμούς, καθυστερήσεις και πολύ περισσότερο για εκτός λογικής αντίληψης έχουν ήδη σχεδόν εξαντληθεί. Ο μόνος δρόμος που έχει η κυβέρνηση και ο κ.Τσίπρας, είναι να προχωρήσει σε έναν έντιμο συμβιβασμό, όπως άλλωστε δηλώνει και να αγνοήσει ιδεοληψίες, όπως αυτές που υιοθετεί ο κ.Λαφαζάνης με το χθεσινό άρθρο του.

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή  θα έχει δραματικές συνέπειες για τη χώρα και για τους πολίτες. Και τότε δυστυχώς οι αντιδράσεις, όπως φάνηκε από τη μικρή καθυστέρηση στην εκταμίευση των συντάξεων, ακόμα και αυτών που ψήφισαν ή στηρίζουν την κυβέρνηση δεν θα είναι ούτε περιορισμένες, ούτε εύκολα διαχειρίσιμες.

Πόσο δύσκολο είναι να γίνει στην πραγματικότητα η στροφή από την κυβέρνηση .

Πόσο δύσκολο είναι να γίνει στην πραγματικότητα η στροφή από την κυβέρνηση πήραμε από την απόπειρα του Τσίπρα να δικαιολογήσει τον ελιγμό, έστω και ως ενδεχόμενο. Η αναφορά του πρωθυπουργού σε παραπλάνηση της κυβέρνησης εκ μέρους των εταίρων-δανειστών, προφανώς έγινε για να εκτιμηθεί από το εσωτερικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση, είπε, είχε συμφωνήσει προφορικά για τη χρηματοδότηση της κυβέρνησης εφόσον υπήρχε συμφωνία στις 20 Φεβρουαρίου, αλλά οι εταίροι δεν τήρησαν τον λόγο τους. Μέχρι το μεσημέρι της επομένης ημέρας η τρίχα είχε γίνει τριχιά, καθώς τη σκυτάλη είχε πάρει ο Βαρουφάκης, που είπε (περιέργως για τα υψηλά standards του ανδρός, το είπε αλβανιστί...) ότι οι εταίροι δεν έχουν «μπέσα».

* Το απόγευμα πια η καταγγελία ήταν η πρώτη είδηση στα ΜΜΕ. Σε κάθε περίπτωση, είτε ήταν σκόπιμη η κλιμάκωση είτε όχι, το αποτέλεσμά της είναι το ίδιο: δυσκολεύει τη συμφωνία με τους εταίρους, που υποτίθεται ότι επιδιώκει ο Τσίπρας.

Οσο δύσκολο είναι να επιτευχθεί συμφωνία μέσα σε πνεύμα αμοιβαίας δυσπιστίας και σοβαρών αιτιάσεων ηθικού χαρακτήρα τόσο δύσκολη είναι και η διέξοδος του δημοψηφίσματος, που φαίνεται ότι προκρίνει ο Τσίπρας. «Εχει λάβει», είπε, «εντολή λύσης μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο». Εφόσον αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι η λύση που γεννήθηκε από τον γάμο του λαϊκισμού και της φαντασίας, «θα αποφασίσει ο λαός». Ομως τα δεδομένα με τα οποία παρουσιάζει το δίλημμα ο πρωθυπουργός δεν ευσταθούν. Ποτέ δεν υπήρχε λύση μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, όπως ο ίδιος την πίστεψε και την πούλησε στους ψηφοφόρους του: ήταν, είναι και θα είναι των αδυνάτων αδύνατο να δεχθούν οι εταίροι μας ότι εμείς θα καθόμαστε να διαβουλευόμαστε γενικώς και αορίστως περί το πρόβλημα, ενώ οι εταίροι θα καλύπτουν τις τρύπες της αξιοπρέπειάς μας με ρευστό. Η Ευρώπη λειτουργεί βάσει κανόνων, των οποίων η τήρηση ή μη, κατά κάποιο τρόπο, συμψηφίζεται. Πλήρης ανατροπή των κανόνων, όμως, ώστε η Ευρώπη να λειτουργεί βάσει του διαχωρισμού των ξύπνιων και των κορόιδων είναι απολύτως εκτός πραγματικότητας.