Την προσεχή Τετάρτη 22 Μαϊου θα ξεκινήσει επίσημα η λειτουργία του συστήματος κοινόχρηστων ποδηλάτων στο Διδυμότειχο.

Την προσεχή Τετάρτη 22 Μαϊου θα ξεκινήσει επίσημα η λειτουργία του συστήματος κοινόχρηστων ποδηλάτων στο Διδυμότειχο. Σε επίσημη εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στις 17:30 στο σταθμό της κεντρικής πλατείας της πόλης, τα κοινόχρηστα ποδήλατα EasyBike του Δήμου θα κάνουν την πρώτη "επίσημη εμφάνισή" τους.

Να σημειωθεί ότι στο το Διδυμότειχο έχουν εγκατασταθεί ήδη οι εφτά σταθμοί αυτόματης ενοικίασης ποδηλάτων, που θα φιλοξενήσουν 100 ποδήλατα ειδικής κατασκευής.  Ωστόσο, στην πρώτη φάση λειτουργίας ο Δήμος θα διαθέσει τα πρώτα 50 ποδήλατα. Για ένα μήνα το σύστημα θα λειτουργήσει πιλοτικά.  Το διάστημα αυτό τα ποδήλατα θα διατίθενται δωρεάν σε εγγεγραμμένους χρήστες που συμμετέχουν προκειμένου να υπάρξει ομαλή γνωριμία των χρηστών με το σύστημα.  Μετά το πέρας του ενός μήνα το σύστημα θα είναι διαθέσιμο σε όλους, κατοίκους και επισκέπτες του Δήμου

Χρήση του συστήματος μπορούν να κάνουν οσοι πολίτες είναι 18 ετών και άνω ενώ η λειτουργία του θα γίνεται με ηλεκτρονική κάρτα την οποία θα προμηθεύονται  από το Δήμο ή εναλλακτικά με πιστωτική κάρτα.

Αυτή είναι η ψυχρή αλήθεια.

Ούτε και φαίνεται να φτάσαμε ήδη στην άκρη του σκοτεινού και επώδυνου δρόμου που κόστισε σε εκατομμύρια Ελληνες τη δουλειά τους, τις προσωπικές τους περιουσίες, τα όνειρα μιας ζωής. Αυτή είναι η ψυχρή αλήθεια. Αλλά εξίσου αληθές είναι ότι τώρα δεν μπορεί να αμφισβητήσει και ο πλέον καλόπιστος παρατηρητής ότι η χώρα μπορεί να μην έχει ξεφύγει από τον κίνδυνο να χρεοκοπήσει, αλλά διατηρεί ζωηρό και ακέραιο το δικαίωμα στην ελπίδα.

Τα πράγματα στη ζωή πολλές φορές είναι όπως φαίνονται, έτσι απλά και χωρίς πολλές επεξηγήσεις. Και φαίνεται ότι τα πράγματα, μετά από πολύ πόνο και κόπο, πάνε καλύτερα. Δίχως επιστροφή βέβαια στο βιοτικό επίπεδο που εξασφάλισαν τα δανεικά στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων την τελευταία εικοσαετία, αλλά, ναι, υπάρχει φως. Γι’ αυτό άλλωστε εμφανίστηκαν και εμφανίζονται επενδυτικά κεφάλαια και πραγματικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα σήμερα.
Θα δουν πολλοί το ποτήρι και μισοάδειο, θα πουν ότι φυσικά αφού όλα φτήνυναν, αφού οι τιμές κατέρρευσαν, έρχονται να τα πάρουν... τζάμπα. Η απάντηση είναι ότι, πρώτον, δεν τα παίρνουν τζάμπα, τις τιμές τις διαμορφώνει -ευτυχώς ή δυστυχώς- η ζήτηση είτε πουλάς ένα σπιτάκι, είτε τη ΔΕΗ και, δεύτερον, προσωπικά προτιμώ να έρθουν και να αγοράσουν φτηνά οι ξένοι απ’ ό,τι να βουλιάξουμε μόνοι μας... και περήφανοι, όπως ακούμε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Οτι κι αν κάνεις, στο στομάχι θα σου κάθονται...

Ακούσαμε πως «Λεφτά υπάρχουν» και δεν είπαμε «Δείξ’ τα μας να τα δούμε και να τα αγγίξουμε!» Εύπιστοι, φάγαμε το επιχείρημα αμάσητο, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε πως τα λεφτά που υπήρχαν ήσαν αυτά που είχαμε εμείς. Στις τσέπες μας ή στους λογαριασμούς μας. Και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μας τα πήρανε και μας τα παίρνουν. Εμείς πληρώνουμε την ευπιστία που δείξαμε, ενώ ο τελάλης που φώναζε «Λεφτά υπάρχουν» γυρνάει τον κόσμο και κοροϊδεύει τους πάντες, στην πλάτη μας. 

Κι αφού την πατήσαμε, βάλαμε μυαλό; Κάθε άλλο! Κατάπιαμε αμάσητα τα τρία Ζάππεια και τα δεκαοκτώ εναλλακτικά μέτρα του Αντώνη και μας κάθισαν στο στομάχι. Τα καινούργια μνημόνια και τα νέα μέτρα που μας επιβλήθηκαν δεν χωνεύονται ούτε κι αν πιεις για σόδα όλες τις κόκκινες γραμμές του Κουβέλη. 

Οτι κι αν κάνεις, στο στομάχι θα σου κάθονται

Τώρα, καινούριος τελάλης, γυρνά τις πόλεις, τα χωριά και τα μακρινά ακρονήσια, φωνάζοντας: «Θα φέρω τις μπουλντόζες και θα σας σώσω!».

Πριν τον πιστέψεις, βεβαιώσου πως οι μπουλντόζες δεν είναι για να σε κατεδαφίσουν. Ρώτα και ξαναρώτα, να σου πει και να σου ξεκαθαρίσει τι έχει στο μυαλό του. Αν την πατήσουμε για τρίτη φορά μέσα σε τρία ή τέσσερα χρόνια, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Αυτή ειδικά την περίοδο δυσκολιών για τη χώρα και προσπαθειών εξόδου από την κρίση, πρέπει όλοι να διαθέτουν μια ευρύτερη ματιά των εξελίξεων.

Αυτή ειδικά την περίοδο δυσκολιών για τη χώρα και προσπαθειών εξόδου από την κρίση, πρέπει όλοι να διαθέτουν μια ευρύτερη ματιά των εξελίξεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο «συνδικαλισμός» στην Ελλάδα, μετά τη μεταπολίτευση, αφού πέρασε διάφορα στάδια, κατέληξε να γίνει συστατικό μέρος του «συστήματος» που οδήγησε τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο...

Κατέχοντας μια τέτοια θέση στο «παθογενές πλαίσιο» της χώρας, όταν μπήκαμε στην κρίση και στα μνημόνια, «έχασε τ' αβγά και τα πασχάλια». Ανυπόληπτο και πολιτικά εξαρτημένο -παρά τις εκσυγχρονιστικές προσπάθειες που υπήρξαν- δεν είχε ούτε το ηθικό ούτε το πολιτικό ανάστημα να βάλει για λογαριασμό των εργαζομένων τη θετική «σφραγίδα του» στις εξελίξεις, όσο θα μπορούσε και θα έπρεπε.

Με «ωδίνες» και δυσκολίες η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος στη δύσκολη αυτή συγκυρία είναι αναγκαία και χρήσιμη, για να σταθεί η χώρα στα πόδια της. Το νέο παραγωγικό μοντέλο που θέλουμε να αποκτήσει η χώρα, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, έχει ανάγκη από κοινωνική «συνεννόηση», «συναίνεση» και «ενεργητική συνέργεια», για να μπορέσει να υπάρξει. Ο ρόλος του «νέου συνδικαλιστικού κινήματος» θα είναι -και έτσι πρέπει να το βλέπουμε- καθοριστικός.

Το «νέο» δεν θα προκύψει από «παρθενογένεση», θα βγει απ' το «παλιό» (όπως γίνεται και στην πολιτική και την οικονομία) με «τομές» και «ανατροπές» μέσα στη συνέχεια. Υπ' αυτή την έννοια, πρέπει να σημειώσουμε την εξαιρετικά υπεύθυνη και σοβαρή στάση της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ στο θέμα της απεργίας των εκπαιδευτικών.

Την εποικοδομητική στάση της ΟΤΟΕ, που υπέγραψε μια δύσκολη κλαδική σύμβαση με τους εκπροσώπους των τραπεζών κλπ.

Η αναδίπλωση της ΟΛΜΕ είναι θετική κίνηση και η κυβέρνηση θα δείξει εξαιρετικό πολιτικό ρεφλέξ εάν άρει την επιστράτευση και μετά τις εξετάσεις προχωρήσει αμέσως σε ουσιαστικό διάλογο με τους καθηγητές...

Δεν υπάρχει εμφανής πρόοδος στις μεταρρυθμίσεις και ακόμη περισσότερο στη νοοτροπία, τόσο της πολιτικής τάξης όσο και της κοινωνίας γενικότερα.

Με αυτή την έννοια, υπάρχει ο κίνδυνος ότι αυτό το κλίμα πολύ συγκρατημένης αισιοδοξίας που δημιουργείται τον τελευταίο καιρό στη βάση αχνών ενδείξεων σταθεροποίησης της κατάστασης στην Ελλάδα, θα αποδειχθεί απατηλό. Γιατί, ουσιαστικά, δεν υπάρχει εμφανής πρόοδος στις μεταρρυθμίσεις και ακόμη περισσότερο στη νοοτροπία, τόσο της πολιτικής τάξης όσο και της κοινωνίας γενικότερα. Η δημόσια διοίκηση ανασυγκροτείται με εξαιρετικά αργούς μισθούς, ή και καθόλου, δεν δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί η επιχειρηματικότητα, η εκπαίδευση συνεχίζει να παραπαίει σε όλες τις βαθμίδες της, δεν παρατηρείται μετακίνηση σε σκέψεις, ιδέες, απόψεις και πρακτικές από εκείνες που έφεραν τη χώρα στο χείλος της αβύσσου.

Με όλες αυτές τις παθογένειες να παραμένουν αναλλοίωτες, το ερώτημα είναι γιατί η Ελλάδα θα πορευόταν διαφορετικά και θα ανθούσε, αν η Ευρώπη είχε ηγέτες, αν η Γερμανία επέβαλε πολιτική ρευστότητας και όχι λιτότητας, αν η τρόικα δεν πίεζε ανελέητα για μείωση των ελλειμμάτων και για προώθηση μεταρρυθμίσεων, αν, τέλος, αποφάσιζαν τα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων και το ΔΝΤ να ανοίξουν τους κρουνούς για να πέσει χρήμα με ουρά σε αυτή την ευλογημένη γωνιά του πλανήτη; Μήπως με αυτόν το τρόπο θα άλλαζαν νοοτροπία η ελληνική πολιτική τάξη και η κοινωνία; Θα εξορθολογιζόταν και θα ανέβαζε θεαματικά τις επιδόσεις της η δημόσια διοίκηση; Θα λειτουργούσαν διαφορετικά τα κόμματα; Θα υπήρχε λιγότερη διαφθορά και φοροδιαφυγή; Θα γεννιόταν ένα περιβάλλον πρόσφορο για επενδύσεις; Θα μεταβαλλόταν το οικονομικο-κοινωνικό μοντέλο; Ή το επίπεδο της εκπαίδευσης και των συντελεστών της θα ανέβαινε ραγδαία;

Δυστυχώς, τα θαύματα δεν γίνονται με ακατάσχετο βερμπαλισμό και με την απαίτηση ή την προσδοκία να προσαρμοστούν οι άλλοι στις επιθυμίες μας. Ούτε πρόκειται να αλλάξει κάτι για εμάς αν ξαφνικά βρεθούν ηγέτες του γούστου μας στην Ευρωζώνη ή αν η Γερμανία γίνει ιδιαίτερα γενναιόδωρη και, αντίστοιχα, η τρόικα σταματήσει να ζητάει μεταρρυθμίσεις και μείωση του ελλείμματος. Αν θέλουμε να είμαστε στοιχειωδώς ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, δεν θα ανακάμψουμε δίχως προσαρμογή στους καιρούς, παρά τα κούφια λόγια που ακούγονται. Αλλά και έτσι απαιτείται προσπάθεια και χρόνος. Ομως, αν η νοοτροπία παραμένει αναλλοίωτη ουσιαστικά 200 χρόνια, είναι δυνατόν να αλλάξει, και μάλιστα δίχως αφόρητη πίεση; Απίθανο έως αδύνατο.

Η Ελλάδα αναζητεί πια μια «νέα εκκίνηση».

Ύστερα από τρία δύσκολα μνημονιακά χρόνια, έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα στην οικονομία, στο κράτος, αλλά και το σπουδαιότερο στην «ελληνική νοοτροπία». Μπορεί να γίναμε «φτωχότεροι» με βίαιο τρόπο και πολλές φορές άδικο, αλλά «εγκαταλείψαμε», έστω και χωρίς τη θέλησή μας, ένα μοντέλο που δεν μπορούσαμε άλλο να υποστηρίζουμε και δεν μπορούσε να «υπηρετηθεί»...

Η Ελλάδα αναζητεί πια μια «νέα εκκίνηση» από μία πολύ «χαμηλότερη βάση» και ένα νέο υπηρετήσιμο θεσμικό και παραγωγικό μοντέλο, που θα την πάει μπροστά. Δεν είναι «τυχαίοι» οι ευρωπαϊκοί έπαινοι και οι αναβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης, χωρίς βέβαια να μας διαφεύγουν και οι πολλαπλές σκοπιμότητες που εξυπηρετούν...Τα δημόσια οικονομικά έχουν μπει σ' έναν έλεγχο. Εχει «κλείσει» το θέμα της εξόδου από το ευρώ. Η ανταγωνιστικότητα βελτιώνεται και το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών αλλάζει ποιοτικά και ποσοτικά. Το επενδυτικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα φαίνεται να «ξυπνάει» πάλι. Εάν «ξαναζωντανέψουν» οι τράπεζες και «κινηθούν» οι ευρωπαϊκοί πόροι σωστά, μπορούν να δημιουργηθούν σοβαρές προϋποθέσεις για ανάπτυξη. Προφανώς, χρειάζεται χρόνος και συστηματική προσπάθεια. Πρωτίστως ελληνική-εσωτερική, αλλά και θετική στάση των Ευρωπαίων εταίρων-δανειστών μας, μέσα σ' ένα πιο αναπτυξιακό και ολοκληρωμένο ευρωπαϊκό σχέδιο, που θα μειώνει τις δομικές ανισότητες των μελών της.

Υπ' αυτή την έννοια, οι εξελίξεις εμπεριέχουν μεγάλη εσωτερική ρευστότητα. Πολλά θα κριθούν στην πορεία και από την ίδια τη δυναμική της. Αρα και τα «νέα μέτρα» και οι προβλέψεις για το 2015 - 2016 είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένα. Υπό προϋποθέσεις μπορεί να μη χρειασθούν κιόλας. Αν όμως «στραβώσει η πορεία», η «καταιγίδα» μπορεί να αποδειχθεί μεγάλη...

Αιτήματα όλων των παραπάνω συντεχνιών, οι οποίες τάχα υποστηρίζουν το δημόσιο συμφέρον....

Πολλές είναι οι εκφάνσεις του παραδόξου αυτού στην καθημερινότητά μας. Φοιτητές που αντιδρούν στην «ιδιωτικοποίηση της παιδείας» καταλαμβάνουν για ψύλλου πήδημα σχολεία και πανεπιστήμια, βανδαλίζοντας κατά σύστημα τη δημόσια περιουσία. Καθηγητές κρατούν τους μαθητές ομήρους των κινητοποιήσεών τους, όταν δεν τους σπρώχνουν στο φροντιστήριο. Εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες, πολλοί εκ των οποίων, ως γνωστόν, προέρχονται από συγκεκριμένους νομούς, απεργούν με κάθε ευκαιρία, βρίσκοντας μάλιστα τρόπους να μη χάσουν το μεροκάματο, με αποτέλεσμα να καθιστούν προβληματικούς τους οργανισμούς τους. Γιατροί, ο σύλλογος των οποίων δεν χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώσει το Μνημόνιο, υπονομεύουν επί χρόνια τη λειτουργία του ΕΣΥ και του ΙΚΑ, με τα φακελάκια και τις υπερσυνταγογραφήσεις. Από κοντά στις καταγγελίες του Μνημονίου και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ενώ ακόμη και οι δικαστές βρήκαν τρόπους να παρακάμψουν τη συνταγματική απαγόρευση των απεργιών τους. Παραβλέπουν, βέβαια, το γεγονός ότι ο νομικός κόσμος είναι ο βασικός υπεύθυνος για τις καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης, εξαιτίας των οποίων κανείς δεν επενδύει στην Ελλάδα.

Τα αιτήματα όλων των παραπάνω συντεχνιών, οι οποίες τάχα υποστηρίζουν το δημόσιο συμφέρον, ενώ η αλήθεια είναι ότι είτε από πλάνη είτε από φιλοτομαρισμό, το υπονομεύουν, σιγοντάρει και η Αριστερά. Η παράταξη που κλαυθμυρίζει για την ύφεση δεν χάνει ευκαιρία να καταγγείλει κάθε επένδυση που θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να υποστηρίξει κάθε «κινητοποίηση» που οδηγεί σε καταστροφές δημόσιας περιουσίας ή ακόμη και σε φονικές ενέργειες, όπως στη Χαλκιδική, να βάλει πλάτη σε κάθε αίτημα πληρωμής εξωφρενικών προνομίων από την τσέπη του φορολογουμένου.