Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Μπορούν να μας πουν αυτοί που μας κυβερνούν;

Ανησυχεί η συγκυβέρνηση για το τι θα γίνει απ' τη στιγμή που ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Ο άνεργος που παίρνει επίδομα, αν παίρνει τριακόσια ευρώ πώς γίνεται να πληρώσει τη δόση των πεντακοσίων ευρώ στην τράπεζα έστω και με επιτόκιο 1,5%; Οι τροϊκανοί που μας επισκέπτονται απειλητικά ως δανειστές, δεν εννοούν, αυτή είναι η δουλειά τους, να καταλάβουν. Οι δικοί μας, οι του εσωτερικού χώρου, δεν συνειδητοποιούν την κατάσταση, που πλέον γίνεται εκρηκτική. Τα ψέματα τελειώσανε. Η τρομοκρατία του φόβου, που πλασάρεται από τα ηλεκτρονικά μέσα κυρίως, δεν πιάνει τόπο. Το χτένι δεν έφτασε στον κόμπο γιατί κόμπος δεν υπάρχει, έχει σπάσει. Τα εμπόδια υπάρχουν για να τα ξεπερνάμε. Οχι όμως με υπεκφυγές και προσπεράσματα.

Το πρόβλημα δεν είναι να εφαρμόσουμε τα μέτρα για να μας δώσουν τη δόση ανάσας και την παράταση ζωής οι δανειστές μας, το πρόβλημα είναι να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη ζωή τού καθενός ξεχωριστά και προπαντός των παιδιών μας κι όλων μαζί, δηλαδή της πατρίδας μας που είναι βαριά άρρωστη και κινδυνεύει με ακρωτηριασμούς και σηψαιμία.

Η υποδούλωση γεννάει τον αγώνα για ελευθερία. Το «ακαρτέρει κι ακαρτέρει» δεν μπορεί να συνεχιστεί, έχει τελειώσει η υπομονή. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως χρειάζεται ριζική ανατροπή κι αυτό δεν αφορά μόνο εμάς, ούτε τους λαούς του Νότου. Δεν είναι ενωμένη Ευρώπη αυτή, είναι η Ευρώπη των τραπεζών και του κεφαλαίου και την πολιτική την υπαγορεύουν οι τραπεζίτες. Δεν μπορεί να συγχωνευτούν τα πάντα, ούτε να χωνευτούν. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Μπορούν να μας πουν αυτοί που μας κυβερνούν;

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα δεν τα ακούει κανένας. Ούτε καν κι αυτοί που υποτίθεται ανήκουν στα κόμματά τους. Η απαξίωση είναι, δυστυχώς, γενική κι αυτό το γεγονός εμποδίζει την οργανωμένη, τη συγκροτημένη αντίδραση και πολιτική δράση. Δεν γίνεται όμως να μη δημιουργηθεί το νέο πολιτικό υποκείμενο που θα σπάσει τον συμπληρωματικό ρόλο της Αριστεράς, εντός του συστήματος, που θα πρέπει να ανατραπεί. Ηδη έχει φάει τα ψωμιά του και το γνωρίζουν κι αυτοί που το υπηρετούν. Η σύγκρουση είναι αναπότρεπτη. Το πότε και το πώς θα οριστεί από το «δεν πάει άλλο, φτάνει πια».

Κι όλα αυτά είτε είσαι άνεργος είτε έχεις λεφτά να βγάλεις το μήνα είτε όχι!

Θα συμφωνήσουμε φαντάζομαι όλοι ότι το να μην έχεις δουλειά, να μην μπορείς να εκπληρώσεις βασικές υποχρεώσεις σου και να στερείσαι την πρόσβαση σε βασικά κοινωνικά αγαθά, που στην εποχή μας θεωρούσαμε πια αυτονόητα, είναι όντως μια πολύ δύσκολη και ενίοτε σκληρή πραγματικότητα. Θα συμφωνήσουμε όμως, ελπίζω, επίσης ότι όλα αυτά δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να επιχειρούν να σε κάψουν ζωντανό, να σε δέρνουν, να σε καθυβρίζουν ή να θέτουν σε κίνδυνο την ίδια σου τη ζωή. Το να ακούμε λοιπόν από κάποιους, κάθε φορά που ασκείται μια πράξη βίας, ότι δεν είναι διατεθειμένοι να την καταδικάσουν ευθέως αλλά μόνο εάν και εφόσον λυθεί πρώτα το πρόβλημα της ανεργίας, της μείωσης των μισθών και όλων των άλλων κακών που μας έχουν βρει είναι είτε προσχηματικό είτε ένας έμμεσος τρόπος για να δικαιολογήσουν –και όχι απλώς να εξηγήσουν– το φαινόμενο της βίας. 

Εάν αποδεχτούμε ότι ο καθένας θα έχει τη δική του εκδοχή περί βίας, ανάλογα με την πολιτική, ιδεολογική του άποψη, τώρα θα οδηγηθούμε σε εξαιρετικά επικίνδυνα μονοπάτια. Οι χρυσαυγίτες, για παράδειγμα, θα θεωρούν βία το να καις μια ελληνική σημαία αλλά όχι απαραιτήτως και το να δέρνεις ένα μετανάστη. Οι συριζαίοι θα θεωρούν προφανώς βία το να προπηλακίσεις ένα μετανάστη, όχι όμως και το να προπηλακίσεις τον Φούχτελ. Οι νεοδημοκράτες, οι πασόκοι και οι ΔΗΜΑΡίτες θα θεωρούν βία το να καθυβρίσεις έναν υπουργό της κυβέρνησης, αλλά όχι απαραιτήτως και το να καθυβρίσεις ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης και πάει λέγοντας... Κι όλα αυτά είτε είσαι άνεργος είτε έχεις λεφτά να βγάλεις το μήνα είτε όχι! 

Σαν να μην βλέπουν τι επέφερε στη κοινωνία αυτή η πολιτική.

Είναι να απορεί κανείς για την χοντροπετσιά ορισμένων να λένε άλλα γι’ άλλα από εκείνα που έγραφαν το 2009, όταν άκουσαν τον Γιώργο Παπανδρέου να ανακοινώνει την ένταξη της χώρας στον μηχανισμό "στήριξης" του ΔΝΤ και των ευρωπαίων εταίρων και συνέχισαν με φανατισμό να υποστηρίζουν- μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον- ότι "το πρόγραμμα αυτό θα μας σώσει και αν δεν υπήρχε το μνημόνιο θα έπρεπε να το ανακαλύψουμε..."
Σήμερα, αφού το μνημόνιο πέρασε σαν οδοστρωτήρας πάνω από την ελληνική κοινωνία, διαλύοντας μισθωτούς, συνταξιούχους, ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα, είναι πολλοί από τους υμνητές του,που καταγγέλλουν την τρόικα και τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν την επιβολή ενός προγράμματος που κατέστρεψε την χώρα!
Σαν να μην συνέβη τίποτα.
Σαν να μην βλέπουν τι επέφερε στη κοινωνία αυτή η πολιτική.
Σαν να μην αντιλαμβάνονται ότι συνέργησαν και οι ίδιοι σε αυτήν την καταστροφή, ως υποστηρικτές των "φίλων εταίρων".
Δεν νιώθουν την ανάγκη να πουν και να γράψουν μια συγνώμη,ή "κάναμε λάθος βρε αδελφέ, αλλιώς τα είχαμε υπολογίσει"..
Η πλάκα είναι  πως το πρόβλημα δεν είναι με αυτούς που έλεγαν ότι έτσι έπρεπε να γίνει- στο κάτω κάτω μπορεί να το πιστεύουν ακόμα, παρά την καταστροφή- αλλά με τους υποκριτές και τους φαρισαίους που το έχουν στρίψει σαν να μην τρέχει τίποτα, απ’ όσα έγραφαν εδώ και τρία χρόνια.
Θα  πει κανείς, δεν μπορεί να αλλάξουν άποψη; Προφανώς, αλλά οι περισσότεροι το κάνουν για να είναι και "πάλι μέσα στο κόλπο" αν αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί.
Είναι αυτοί που από τα ίδια "παράθυρα" θα ανακαλύψουν ότι κάτι αλλάζει.
Είναι οι ίδιοι που θα θέλουν να δίνουν την γραμμή από τα πρωτοσέλιδα. 

ΟΙ μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι εκείνοι που κυρίως τροφοδοτούν τα δημόσια έσοδα.

Στα φορολογικά -και ειδικά υπό τις σημερινές συνθήκες- εκείνα που κυρίως μετρούν είναι δύο πράγματα: το ένα είναι το κόστος της εφαρμογής του συγκεκριμένου προγράμματος και το άλλο τι γίνεται με τη φοροδιαφυγή. Για το πρώτο οι σχεδιασμοί του οικονομικού επιτελείου της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν λένε λέξη. Και για το δεύτερο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στη "μεγάλη" φοροδιαφυγή, αδιαφορώντας τελείως για τη "μικρή", που ασφαλώς μόνο μικρή δεν είναι.

Φυσικά και είναι επαχθές το σημερινό φορολογικό σύστημα. Και αναντίρρητα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι εκείνοι που κυρίως τροφοδοτούν τα δημόσια έσοδα. Αλλά όπως οι μισθοί και οι συντάξεις δεν γίνεται να επανέλθουν από τη μια στιγμή στην άλλη στα επίπεδα του 2009 και αυτό το αναγνωρίζει πια και ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και οι φορολογικές μεταρρυθμίσεις δεν προωθούνται χωρίς σοβαρές αποτιμήσεις του κόστους που θα έχει το κάθε μέτρο και σαφείς και συγκεκριμένες αναφορές στους τρόπους με τους οποίους θα καλυφθούν οι απώλειες που μοιραία θα επέλθουν στα έσοδα.

Οπως επίσης φυσικά και πρέπει να πιάσουμε τους μεγαλοφοροφυγάδες και να τους αλλάξουμε τα φώτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αφήσουμε ανεξέλεγκτους να αλωνίζουν τους λεγόμενους "μικροφοροφυγάδες" που, όπως ξέρουμε, δεν είναι απλώς πολλοί, αλλά είναι, δυστυχώς, οι περισσότεροι.

Κι επειδή καλό είναι να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αυτός ακριβώς -ότι είναι οι περισσότεροι- είναι και ο λόγος που δεν προβλέπεται τίποτα γι' αυτούς. Η δεξαμενή υποψήφιων ψηφοφόρων παραείναι μεγάλη για να μην προστατευτεί.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι να μην κάνεις τίποτα...

ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ανάγκη να πάρεις μια απόφαση, το καλύτερο πράγμα είναι να κάνεις το σωστό. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να κάνεις λάθος. Το χειρότερο απ’ όλα είναι να μην κάνεις τίποτα».

Την αξία της ρήσης του Θεόδωρου Ρούζβελτ θα κληθούν -πολύ σύντομα- να εκτιμήσουν όσοι ανέξοδα και επιπόλαια επένδυσαν στην ευκολία του αντιμνημονίου. Κι αφού δεν κατάφεραν τίποτε, δεν μπόρεσαν, δεν ήθελαν ή δεν είχαν την αντοχή να παρουσιάσουν το «εναλλακτικό σενάριο» στο μνημόνιο, τώρα θα πληρώσουν τα επίχειρα της απονενοημένης πολιτικής επιλογής τους.

Τα τελευταία χρόνια οι πολίτες «δηλητηριάστηκαν» με την αδιέξοδη και αποπροσανατολιστική κόντρα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», η οποία δεν πρόσφερε εν τέλει ούτε στη μία πλευρά ούτε στην άλλη. 

Αντιθέτως, έφερε πίκρα και οδύνη στους πολίτες. Ομως, οι τελευταίοι με τον καιρό «εκπαιδεύθηκαν» στη γοητευτική ιδέα του αντιμνημονίου, με το οποίο πολλά κόμματα -από την άκρα Αριστερά έως την άκρα Δεξιά- φλέρταραν για πρόσκαιρα κομματικά οφέλη.

Τώρα όμως, εφόσον η κίνηση Αλαβάνου προχωρήσει, όσοι δεν έκαναν ούτε το σωστό, ούτε το λάθος και βολεύθηκαν με το εύκολο τίποτα της ανέξοδης ρητορείας θα έρθουν αντιμέτωποι με αυτό που δημιούργησαν: το αντιμνημόνιο. Και μάλλον θα χάσουν αρκετή πελατεία. Διότι πάντα το αυθεντικό είναι πιο ελκυστικό από τα κακέκτυπα.

ΟΙ Ελληνες πολιτικοί λειτουργούν μόνον στο πλαίσιο μιας οξύτατης πολιτικής αντιπαραθέσεως.

Ας μην πλανώνται οι ηγέτες των «δημοκρατικών» κομμάτων και θεωρούν ως δεδομένη τη βιωσιμότητα της κρατούσης πολιτικής τάξεως. Το υπάρχον σύστημα διατηρεί μόνον τα τυπικά χαρακτηριστικά του κοινοβουλευτισμού. Οι συνεδριάσεις της Βουλής σε επίπεδο αρχηγών κυρίως χαρακτηρίζονται από βαρβαρότητα. Οι ανακοινώσεις των κομμάτων, που εκδίδονται καθημερινά, ενσπείρουν φανατισμό, ανάλογο εκείνου που οδήγησε στην κατάρρευση του παλαιού καθεστώτος και στην επιβολή της δικτατορίας των Συνταγματαρχών.

Διερωτάται κανείς πόθεν η βεβαιότητα αποκλεισμού του ενδεχομένου εκτροπής. Στις 20 Απριλίου 1967, η «Αυγή» δημοσίευε πρωτοσέλιδο άρθρο, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσε να επιβληθεί δικτατορία στην Ελλάδα. Η συνέχεια της σχετικής αρθρογραφίας την επομένη ημέρα δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Βεβαίως, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ούτε ομιλεί κανείς περί στρατιωτικού κινήματος σήμερα πλέον. Αλλά η εκτροπή έχει και άλλες μορφές, όπως η εκδήλωση μιας γενικευμένης κοινωνικής ανυπακοής.

Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα νέο, δίχως εμπειρία, διχασμένο, που αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση εν μια νυκτί ή ακριβέστερα λόγω αφροσύνης που οδήγησε την χώρα σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις. Διέρχεται περίοδο μετασχηματισμού, διαπράττει σφάλματα, προκαλεί οξύτητα, όχι μεγαλύτερη από εκείνη του ΠΑΣΟΚ, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση.

Εάν υπήρχε συντεταγμένη πολιτική τάξη στην χώρα θα όφειλε να ενθαρρύνει την κίνηση του ιδιόρρυθμου αυτού κόμματος σε θέσεις διαλλακτικότερες, τις επαφές του προέδρου του κ. Αλέξη Τσίπρα με τους ξένους ηγέτες. Οχι για να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, φυσικά, αλλά για να τον καταστήσει λειτουργική αξιωματική αντιπολίτευση. Η διαφορά των Ευρωπαίων πολιτικών από τους Ελληνες ομολόγους τους είναι ότι ενδιαφέρονται πρωτίστως για την σταθερότητα του συστήματος. Αυτό καθιστά τις τοποθετήσεις τους μετριοπαθείς και όχι κάποια ιδιαίτερη πολιτική ωριμότητα.

Αντίθετα, οι Ελληνες πολιτικοί λειτουργούν μόνον στο πλαίσιο μιας οξύτατης πολιτικής αντιπαραθέσεως. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στα όρια του εξτρεμισμού, τα τρία κόμματα της συμπολιτεύσεως δεν έχουν λόγο να τον αντιμετωπίσουν μόνον με απωθητική οξύτητα. Εχουν συγκεκριμένο έργο να επιτελέσουν και μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορεί να αποκλείσουν την επικράτησή του στις προσεχείς εκλογές. Δεν είναι δυνατόν κόμματα εξουσίας όπως η Νέα Δημοκρατία και κυρίως το ΠΑΣΟΚ να ετεροκαθορίζονται από την συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Ελληνες ήμασταν οι πρώτοι που γίναμε ζωντανά πειραματόζωα .

Οι Ελληνες ήμασταν οι πρώτοι που γίναμε ζωντανά πειραματόζωα της Μέρκελ, με τους τοπικούς εντολοδόχους της, τύπου Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, να εκτελούν εν είδει «οικονομικού Μένγκελε» τις πρωτότυπες ιδέες της για μια ΚΑΘΑΡΗ άρια οικονομία. Αυτή είναι η αλήθεια, την οποία οφείλει να συνομολογήσει κάθε ΕΝΤΙΜΟΣ άνθρωπος, ακόμη κι όσοι ακόμη πιστεύουμε ότι για λόγους σκοπιμότητας η Ελλάδα ΚΑΛΑ έκανε και κρατήθηκε εντός Ευρώπης προκειμένου να περιμένει να αλλάξουν οι συγκυρίες να διασωθεί όλος ο τόπος. Να που αυτό συμβαίνει, δικαιώνοντας τελικά και όσους χτυπούσαν εξαρχής το μνημόνιο και εκείνους που έλεγαν ότι πρέπει να μείνουμε εντός Ε.Ε. με οποιοδήποτε κόστος, έως ότου γυρίσει ο τροχός. Τώρα λοιπόν, ναι, ΓΥΡΙΖΕΙ απ’ ό,τι φαίνεται ο τροχός, υπό την πίεση των κάθε λογής «κλόουν» των ανεύθυνων επικίνδυνων «αναρχο-συριζαίων» και των «νεοναζί» Χρυσαυγιτών! Να ’ναι καλά απαξάπαντες, καθότι, όποιες κι αν ήταν οι προθέσεις τους και όποιοι κι αν παραμένουν οι απώτεροι στόχοι τους, στην πραγματικότητα λειτούργησαν αφυπνιστικά όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά για όλη τη Δύση. Πρώτοι στις ΗΠΑ κατάλαβαν ότι «κάτι συμβαίνει» και σιγά-σιγά κατάφεραν να ανοίξουν τα μάτια των σκληρών Γερμανών, οι οποίοι ξέχασαν ότι 60 χρόνια πριν, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, κάνανε ουρά στα συσσίτια, καθώς ολόκληρη η κατακαμένη από τους ναζί Ευρώπη ΠΛΗΡΩΝΕ απ’ το υστέρημά της για να ζήσουν οι ηττημένοι φονιάδες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.