Οπισθεν ολοταχώς

Οι πρώτοι δυόμισι μήνες της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» ήδη συμπληρώθηκαν και νομίζω πως δεν αδικώ την αλήθεια αν διατυπώσω το συμπέρασμα ότι στο διάστημα αυτό δεν υπήρξε έστω και ένα γεγονός το οποίο να προδιαθέτει για αισιόδοξες προοπτικές. Οι όποιες πρωτοβουλίες επιχειρείται να αναληφθούν είναι ή αδιέξοδες ή αναποτελεσματικές. Και δεν είναι περίεργο. Οταν όλα εξαρτώνται από μια διαπραγμάτευση, που δεν δείχνει να καταλήγει κάπου, τα χέρια της κυβέρνησης είναι αναπόφευκτα δεμένα.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η άσκηση κυβερνητικής πολιτικής προϋποθέτει κάποια δεδομένα. Οπως ένα σταθερό πολιτικό πλαίσιο. Κάποιες οικονομικές δυνατότητες και προοπτικές. Ενα σχέδιο δράσης. Κι αυτά καλώς ή κακώς ούτε υπάρχουν, ούτε προβλέπεται να υπάρξουν όσο η χώρα θα παραμένει καθηλωμένη σε μια διαπραγμάτευση που μοιάζει αδιέξοδη.

Το ξέρουν καλά στην κυβέρνηση, αλλά μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυροι να αντιδράσουν. Οσο θα λειτουργούν με τη λογική πως «εμείς αυτά υποσχεθήκαμε προεκλογικά, αυτά θέλουμε», το αδιέξοδο δεν θα ξεπεραστεί. Κι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το αν και κατά πόσο είμαστε ή δεν είμαστε «ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος που δεν εκβιάζει, αλλά και δεν εκβιάζεται». Κανένας δεν μας εκβιάζει να δεχτούμε τα δανεικά του. Εκείνο που όλοι μας λένε είναι ότι ευχαρίστως θα συνεχίσουν να μας δανείζουν, αλλά μόνο υπό τις προϋποθέσεις που έχει γίνει έως τώρα.

Η μπάλα είναι στο γήπεδό μας. Και η ευθύνη για τη συνέχεια είναι καθαρά πρωθυπουργική επιλογή. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι φαντασιωνόταν προεκλογικά ότι θα συνέβαινε αν κατάφερνε να καθίσει στην πρωθυπουργική καρέκλα και αν πίστευε τα όσα για πανευρωπαϊκές ανατροπές διακήρυττε έως τότε. Το βέβαιο είναι ένα: δεν γίνεται πλέον και η πίτα να παραμένει γερή και ο σκύλος να είναι χορτάτος. Αρα θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσει πότε και με ποιους θα συγκρουστεί. Δεν τραβάει άλλο αυτή η φαρσοκωμωδία του διαλλακτικού στο εξωτερικό και του αδιάλλακτου στο εσωτερικό. Δεν την αντέχει η χώρα. Υστερα από δυόμισι μήνες «αριστερής διακυβέρνησης» η ελληνική οικονομία επιστρέφει ολοταχώς στα ελλείμματα και στην ύφεση.

Θέλω μόνο παραμύθια!

Κόκκινη κλωστή δεμένη σε μια κάλπη τυλιγμένη ρίξ' της ψήφο να γεμίσει παραμύθι ν' αρχινίσει...

Η Μυθολογία ήταν πάντα το αγαπημένο μας μάθημα. Μεγαλώσαμε με τους άθλους του Ηρακλή, με τον Θησέα και τον Μινώταυρο, με τις πονηριές του πολυμήχανου Οδυσσέα. Πάνω σ' αυτούς τους μύθους χτίσαμε την Ιστορία μας, φροντίζοντας να τους εμπλουτίζουμε και να τους εκσυγχρονίζουμε συνεχώς με ό,τι μας βόλευε, αποσιωπώντας ταυτόχρονα ό,τι δεν ταίριαζε ή ενοχλούσε...

Κάπως έτσι πλέξαμε το παραμύθι μας. Κάπως έτσι γίναμε ο «περιούσιος», ο «ανάδελφος» λαός, ο λαός στον οποίο όλοι οφείλουν. Κάπως έτσι αποφασίσαμε ότι μπορούμε να τα περιμένουμε όλα από το Δημόσιο, χωρίς να χρειάζεται να εκπληρώσουμε τις δικές μας υποχρεώσεις προς αυτό, ότι μπορούμε να παίρνουμε και να δίνουμε μίζες με το αζημίωτο, ότι μπορούμε να σπουδάζουμε αιωνίως, να πετάμε τα σκουπίδια μας όπου γουστάρουμε, ότι μπορούμε να πάμε μπροστά χωρίς να επενδύουμε και να παράγουμε, ότι μπορούμε να ζούμε με δανεικά κι αγύριστα, όταν τα δικά μας τελειώνουν! Τα παραμύθια δυστυχώς έχουν και δράκους... Και ο δράκος του δικού μας παραμυθιού αποδείχτηκε πολύ κακός. Εδώ και 5 χρόνια μας δείχνει τα νύχια και τα δόντια του, βγάζει φωτιές από το στόμα, μας φοβερίζει και μας απειλεί. Ζητάει να του επιστρέψουμε τα δανεικά, απαιτεί να μας πει αυτός πώς και με πόσα θα ζούμε, να καθορίσει τη ζωή και το μέλλον μας!

Τα παραμύθια ευτυχώς έχουν βασιλόπουλα...

Και το δικό μας βασιλόπουλο αποδείχτηκε πολύ καλό. Ολα αυτά τα χρόνια μας χαϊδεύει και μας καθησυχάζει συνεχώς, μας λέει ότι όλα τα προβλήματά μας θα λυθούν, ότι δεν χρωστάμε σε κανέναν, ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε και ότι θα τον διώξει με τις κλωτσιές τον κακό τον δράκο μόλις γίνει βασιλιάς! Κι έτσι το βασιλόπουλό μας έγινε πια βασιλιάς... Μόνο που δεν τον έδιωξε τον δράκο. Προσπαθεί να τον καθησυχάσει και να τον καλοπιάσει. Να του αποσπάσει μια μικρή παράταση ζωής έστω. Το παραμύθι της Θεσσαλονίκης άλλαξε, έγινε πιο ηρωικό. Εχει αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Εχει ρούβλια, γουέν, ρουπίες και μάλλον τελικά θα έχει και δραχμούλες... Δεν ξέρει κανείς αν στο τέλος του παραμυθιού αυτοί θα ζήσουν καλά. Εμείς πάντως θα ζήσουμε ακόμα χειρότερα!

 ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Περιμένοντας το θαύμα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:46

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ

​Το μεγάλο πρόβλημα των συζητήσεων της περιόδου, μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των διακυβερνητικών οργανισμών που έχουν εκδώσει και εγγυώνται το ελληνικό χρέος, δεν είναι τόσο στο πόσο χρόνο έχουν πάρει. Στο παρελθόν, ξοδεύαμε τον χρόνο χωρίς φειδώ και χωρίς αντίληψη των κινδύνων, γεγονός που εξηγεί την κακοδαιμονία της περιόδου. Μια σύντομη αναδρομή θα δείξει ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει, μέχρι στιγμής, καταναλώσει περισσότερο χρόνο από τους προηγούμενους πρωθυπουργούς, με την εξαίρεση του Λουκά Παπαδήμου.

Παρόλο που ο Κ. Καραμανλής προσέφυγε σε εκλογές το 2007, για να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα, η κυβέρνησή του δεν έκανε τίποτε δραστικό. Από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο του 2008, αγνόησε όλα τα σημάδια που έδειχναν ότι η χρηματοπιστωτική θύελλα κέρδιζε δύναμη.

Ακόμη και μετά τον Μάρτιο 2009, όταν ενημέρωσε τους πολιτικούς αρχηγούς για τις αυξημένες πιθανότητες να αντιμετωπίσει η χώρα μια σοβαρή κρίση δημόσιου χρέους, μέχρι την εγκατάλειψη της πρωθυπουργίας με τις εκλογές του φθινοπώρου, πήρε ελάχιστα και ακατάλληλα μέτρα σταθεροποίησης.

Από τα πρώτα σημάδια μέχρι την αναγνώριση της κρισιμότητας της κατάστασης πέρασαν δύο χρόνια. Ο νέος πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, έχασε τέσσερις μήνες και διαπραγματευόταν επί ακόμη τρεις, ενόσω η κρίση ρευστότητας μετατράπηκε σε κρίση φερεγγυότητας.

Λίγο πριν το κράτος περιέλθει σε κρίση καθημερινών πληρωμών, υπεγράφη η μνημειώδης δανειακή σύμβαση. Προβλέφθηκε η ανά τρίμηνο σύνταξη έκθεσης ελέγχου, που επέτρεπε την αντίστοιχη εκταμίευση δόσεων δανείων. Μετά την πρώτη εκταμίευση άρχισαν οι καθυστερήσεις και μόνον όταν πλησίαζε απειλητικά η επόμενη στάση πληρωμών, έκλεινε μια ακόμη συμφωνία με την τρόικα.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, σε διάστημα μόλις έξι μηνών και σε καθεστώς υπέρτατης πίεσης, «κούρεψε» το ένα τρίτο του χρέους, συμφώνησε νέο μεγαλύτερο δάνειο, χρηματοδότησε πλήρως το κράτος μέχρι να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα και κράτησε ανοικτές τις τράπεζες.

Με το δεύτερο πρόγραμμα, αντί των προβλεπομένων οκτώ δόσεων, εισπράχθηκαν πέντε. Επί πέντε μήνες, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη διαπραγματεύθηκε τη σημαντική, είναι αλήθεια, απόφαση του Eurogroup της 27ης Νοεμβρίου, που προβλέπει την αναδιοργάνωση του χρέους.

Η τελευταία συμφωνία με τους «θεσμούς» έγινε πριν από έναν χρόνο. Από τότε έως σήμερα, μεσολαβούσης της εκλογικής αναμέτρησης, η Ελλάδα βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις.

Αντέξαμε τόσον καιρό χωρίς να εφαρμόζουμε τη συμφωνία, ματώνοντας όμως κατά 15 δισ. ευρώ. Αλλά και οι δανειστές μας παραμένουν δογματικά πιστοί στην τακτική τους. Να υποθέσουμε ότι κάτι θα συμβεί στις αμέσως επόμενες εβδομάδες!

Με τη δημιουργική φοροεπιδρομή, τι πρόκειται να δούμε;

ΟΤΑΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ μπροστά οι «μηχανές» που παράγουν ιδέες, τότε είναι σίγουρο ότι και η δημιουργική φαντασία δίνει τα καλά αποτελέσματά της που εκπλήσσουν, δίνουν αποτελεσματικές λύσεις και γράφουν ιστορία. 

Από τη στιγμή που η κρίση έβγαλε στη φόρα το μαύρο χάλι της οικονομίας μας και τις... αράχνες των ταμείων μας, οι αδέξιοι δεξιοί κυβερνήσαντες, σε μια πρωτοφανή φοροεπιδρομή επιδοθέντες, «στράγγιξαν» όλη τη φαντασία τους, στην προσπάθεια να εφεύρουν νέους φόρους για να μην αφήσουν ούτε πενταράκι στις τσέπες του κοσμάκη. Και εξ αυτού του λόγου (μαζί και με άλλους) χάσανε τις εκλογές και την εξουσία που πήγαινε πακέτο. Οι... επιδέξιοι της Αριστεράς που κέρδισαν τις εκλογές υποσχόμενοι προεκλογικώς την κατάργηση των πρωτοφανών και άδικων φόρων (μαζί και με άλλα) εφηύραν τους... υγιείς φόρους, εκείνους δηλαδή που πλην του αντικειμενικού στόχου τους -να μαζέψουν λεφτά, δηλαδή- κάνουν καλό και στην υγεία των πολιτών. Εν ονόματι της υγείας του Ελληνα δρομολογείται -λέει- η φορολόγηση των... λιπαρών! Ητοι λάδια, βούτυρα, μαργαρίνες, σπορέλαια, σουβλάκια, γαρδούμπες, γύροι, σπληνάντερα, κοκορέτσια, εξοχικά, γουρουνοπούλες, παϊδάκια, τέρμα. Χορτοφαγία και άγιος ο Θεός, άντε και κανένα όσπριο ανάλαδο για ποικιλία και αλλαγή. 

Πόσο σοβαρή είναι η πληροφορία, ούτε αν όντως αυτός που έκανε αυτή τη σκέψη (αν όντως την έκανε) την εννοούσε κιόλας. Στην απελπισία του κανείς λέει και κανένα σουρεαλιστικό, έτσι για να έχουνε οι ψυχίατροι να αναλύουν και οι καιροφυλακτούντες να σχολιάζουν. Αν, όμως, η σκέψη υπήρξε και η πρόταση εγένετο, τότε να κατατεθούν και άλλες παρεμφερείς και σε αυτό το μήκος κύματος δημιουργικές προτάσεις, πρωτότυπων και καινοφανών φορολογικών μέτρων πολλαπλών διαστάσεων. Διότι δεν είναι μόνον τα λιπαρά που κάνουν κακό στην υγεία. 

Πολλαπλάσια αρνητικές είναι για την υγεία οι επιπτώσεις από την κατανάλωση ζάχαρης. Ρωτήστε τους διαιτολόγους, τους παθολόγους και τους διαβητολόγους. Μια υψηλή φορολόγηση της τουλούμπας, του μπακλαβά, της καριόκας και του γλειφιτζουριού, ακόμα και τους μαλλιού της γριάς και μεγάλα έσοδα στα δημόσια ταμεία θα φέρει και μειώσεις στις τιμές της γλυκόζης στο αίμα των Ελλήνων θα επιτύχει. Στην περίπτωση αυτή, ειδικώς, μπορεί να υπάρξει και επιστροφή φόρου (που θα καταστήσει και δημοφιλές το μέτρο) σε όσους βάζουν στον καφέ τους στέβια, τρώνε χαλβά με σαρβιτόλη και γιαούρτι 0%. Κάποτε μιλούσαμε για δημιουργική λογιστική και... την κάτσαμε τη βάρκα. Με τη δημιουργική φοροεπιδρομή, τι πρόκειται να δούμε;

Αναβάλλεται ο... Επιτάφιος!

Παρά τα θρυλούμενα, η σταύρωση το μεγαλοβδόμαδο θα περιοριστεί στα θρησκευτικά δρώμενα. Το προαναγγελθέν, μετά αυτόχθονος και εξωχωρίου μανιοκαταθλίψεως, ανοιξιάτικο πιστωτικό γεγονός παραμένει στα χαρτιά. Περνάει στην κατηγορία των ληξιπρόθεσμων είτε ως διαπραγματευτικό όπλο είτε ως κινδυνολογία, με τους πιο διαφορετικούς αποδέκτες.

Ολα δείχνουν ότι αποτυγχάνει και το plan b του καταδικασμένου στις εκλογές μνημονιακού συγκυβερνητικού σχήματος περί «αριστερής παρένθεσης». Μετά από κείνο της 28ης Φεβρουαρίου φθάνει στο τέλος του κι αυτό της 8ης - 9ης Απριλίου. Οταν, υποτίθεται, η Ελλάδα δεν θα ήταν σε θέση να εκπληρώσει τις δανειακές υποχρεώσεις και θα περιέφεραν, μετ' εγκωμίων, τον επιτάφιό της κατά τη Μεγάλη Παρασκευή όσοι πίστεψαν σ' αυτήν. Τώρα αναζητείται έτερος σταθμός «θανάτου» πριν από την εκπνοή της τετράμηνης παράτασης τον Ιούνιο-Ιούλιο. Διότι θα μεσολαβήσουν κι άλλες προαναγγελίες «ατυχήματος», μέχρι να δοκιμαστεί και το τελικό καλοκαιριάτικο σχέδιο περί «παρένθεσης». Στην πορεία αυτή αναδείχτηκε, εκτός των άλλων, ένα μείζον γεγονός. Λανθάνει συνήθως, αλλά σφραγίζει ήδη εξελίξεις και τεκταινόμενα. Από τις κλιμακούμενες απόπειρες να εμφανιστεί η χώρα περίπου ακυβέρνητη μέχρι να ανακηρυχθεί υπό πολιορκία και... μπάχαλο γενικώς.

Ιδού περί τίνος πρόκειται: Τα μνημονιακά κόμματα φαίνεται να ενεργούν όχι ως φορείς συγκεκριμένων πολιτικών ή και συμφερόντων, όπως είναι η φύση των κομματικών φορέων. Αλλά αποκλειστικά (και παρά φύσιν) ως αντίπαλοι της κυβέρνησης. Ισως είναι η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία μας κατά την οποία πολιτικά κόμματα αντλούν την όποια δυναμική και απήχηση έχουν από ένα κυβερνητικό ναυάγιο. Πολιτεύονται ως οντότητες που δικαιώνουν την ύπαρξή τους ως κυβερνητικοί εχθροί.

Πρόκειται ασφαλώς για πολιτικό παράδοξο, που εξηγεί, όμως, αρκετά ανεξήγητα. Οπως για παράδειγμα ότι δεν έχουν μια στοιχειωδώς σαφή θέση απέναντι στο δίλημμα με ποιον είναι στις διαπραγματεύσεις που γίνονται. Στο ερώτημα, με την κυβέρνηση ή τους δανειστές, δίδουν ουσιαστικά μια μη απάντηση. Με την Ελλάδα, λένε! Παρακάμπτοντας ότι αυτήν τη στιγμή εκείνη που εκφράζει τα συμφέροντα της χώρας στις διαπραγματεύσεις είναι, καλώς ή κακώς, η κυβέρνηση.

Η συζήτηση της περασμένης Δευτέρας στη Βουλή ήταν εξόχως αποκαλυπτική. Ουδεμία πρόταση-θέση διατυπώθηκε από την ηγεσία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για τις μέγιστες εθνικές εκκρεμότητες με τους θεσμούς. Μόνο καταγγελίες και προειδοποιήσεις προς την κυβέρνηση! Ούτε μια βολή, έστω, για την τιμή των όπλων εναντίον εταίρων και δανειστών! Το ζήτημα με τα κόμματα που ενεργούν και εξαντλούνται ως αντίπαλοι-εχθροί, όμως, δεν είναι υπαρξιακό, αλλά εθνικό και δημοκρατικό.

Η κυβέρνηση έχει χτίσει το δημόσιο προφίλ της.

Σε αυτήν τη χώρα της απέραντης και υποκριτικής ηθικολογίας, επικρατούν ακόμη τα κλισέ και όσοι τα λατρεύουν. Οχι οποιαδήποτε κλισέ, αλλά εκείνα που έχουν να κάνουν με την ηθική. Παντός είδους. Και μείζον θέμα (στην Ελλάδα) είναι η ηθική υπεροχή της Αριστεράς. Θα ήταν διασκεδαστικό, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, να παρατηρεί κανείς την επικοινωνιακή διαχείριση των βασικών ζητημάτων της χώρας μέσα από τα διαθλαστικά φίλτρα της ηθικής υπεραξίας.

Η κυβέρνηση έχει χτίσει το δημόσιο προφίλ της και τη ρητορεία της πάνω στο ιδεολόγημα μιας ασαφούς ηθικής ανωτερότητας. Είναι ένα ιδεολόγημα παλιό και δοκιμασμένο, και ασφαλώς όχι μόνο από την Αριστερά. Στις μέρες μας, όμως, η κυβέρνηση και το κοινωνικό αξιακό σύστημα που καλλιεργεί μονοπωλούν τη χειραγώγηση με όχημα την ηθικολογία. Ακόμη και ζητήματα δημοσίας τάξεως, όπως οι καταλήψεις, οι εντολές στην Αστυνομία, οι πράξεις βανδαλισμού και οι τραμπουκισμοί προσφέρονται στην κοινωνία μέσα από το φίλτρο ενός ηθικού μετρονόμου. Η πολιτική για τους μετανάστες, ο εκσυγχρονισμός του σωφρονιστικού συστήματος και η ρητορεία του κράτους-τιμωρού απέναντι σε όσους «μας οδήγησαν ώς εδώ» περνούν μέσα από τα απλοποιημένα σχήματα της μαυρόασπρης ηθικής.

Ο αντιγερμανισμός και η διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων, όπως και η εμμέσως απειλητική φιλολογία για χειραφέτηση από τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, τροφοδοτούνται από την πεποίθηση ότι ο «λαός» θα υποστηρίξει το «δίκαιο». Ακόμη και αν η διαδικασία είναι οδυνηρή.

Γιατί, η οργάνωση της ηθικολογίας και η αναβάθμισή της σε πολιτική επικοινωνία προϋποθέτουν, αν δεν εκβιάζουν, τη σύγκλιση της ηθικής καθαρότητας με την ηθελημένη αποδοχή του «πόνου». Ο λαός οφείλει να «γνωρίζει» και η κυβέρνηση τον «πληροφορεί» και δεν τον αφήνει στο «σκότος» όπως οι «προηγούμενοι».

Και καθώς ο «λαός» είναι ενήμερος, μέσα από τη νεοϊδρυθείσα «φωτεινή» σχέση κρατούντων και ψηφοφόρων, η οδυνηρή επιλογή της καχεξίας και του περιθωρίου εξαγνίζεται μέσα από τον δίαυλο της ηθικής καθαρότητας. Τείνει να γίνει «επιθυμία».

Ολα αυτά θα ήταν ίσως γραφικά αν δεν ήταν καθημερινό βίωμα, σε μια εποχή κατακλυσμιαίων γεωστρατηγικών μεταβολών.

Οι πολίτες αργά ή γρήγορα θα καταλάβουν ότι πίσω από τα λόγια τα μεγάλα κρύβεται η τεράστια ανικανότητα ...

Η επικοινωνία είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κυβερνητικής πολιτικής, αλλά πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν ότι μόνο η επικοινωνία αποτελεί πολιτική. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς πώς καταφέρνουν οι υπουργοί να βρίσκονται κάθε μέρα το πρωί στα τηλεπαράθυρα, το μεσημέρι στα ραδιόφωνα και το βράδυ στα τοκ σόου και παρ’ όλα αυτά να διοικούν το πολυδαίδαλο κράτος. Προφανώς με κάτι δεν ασχολούνται και αυτό είναι η δουλειά τους. Το έλλειμμα παραγωγής κυβερνητικού έργου είναι εμφανές από την προχειρότητα με την οποία συντάσσονται οι λίγοι νόμοι που κατατέθηκαν στη Βουλή· κάποιες φορές μάλιστα η πρόεδρος «καρφώνει» τους υπουργούς στέλνοντας πίσω ως απαράδεκτα κάποια νομοσχέδια. Αλλά οι πολίτες επειδή έχουν ακόμη πολλά μαζεμένα για τους προηγούμενους προσπερνούν με συγκατάβαση το γεγονός ότι οι νέοι υπουργοί ορκίστηκαν με καθυστέρηση πενήντα ημερών, ενώ το πρώτο νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, ήταν στην ουσία φερετζές διάφορων κυβερνητικών διευθετήσεων· ψηφίστηκε ακόμη και άρθρο που προβλέπει πρόσληψη «εθελοντών» συμβούλων υπουργών (!) με πληρωμένα -φυσικά- τα οδοιπορικά.

Δεν ήταν σε τίποτε έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου. Μέχρι στιγμής καλύπτει τα κενά με αριστερές πομφόλυγες που κυμαίνονται μεταξύ του γραφικού (οι Πολωνοί ήταν σύμμαχοι των Ναζί) και του επικίνδυνου (περί στάσης πληρωμών). Οι πολίτες αργά ή γρήγορα θα καταλάβουν ότι πίσω από τα λόγια τα μεγάλα κρύβεται η τεράστια ανικανότητα των στελεχών ενός κόμματος που συνήθισε στα λόγια και ποτέ στα έργα. Ας ελπίσουμε ότι θα το καταλάβουν και οι εταίροι για να κάνουν υπομονή. Πού θα πάει; Κάποια στιγμή όλοι οι θαμώνες των τηλεοπτικών πάνελ που έγιναν υπουργοί, μπορεί να στρωθούν για να δουλέψουν...