Τους βαρέθηκα

Οταν μετά το τραγελαφικό δημοψήφισμα ο πρωθυπουργός πάσχισε να σώσει την παρτίδα αποτρέποντας τη χρεοκοπία, κλείνοντας κατ' αρχάς τη συμφωνία και αποδεχόμενος την εσωκομματική ρήξη, έμεινα με την εντύπωση ότι επιτέλους κάτι είχε αρχίσει, έστω και καθυστερημένα, να καταλαβαίνει. Διαψεύστηκα, όμως. Γιατί ήρθε, βλέπετε, ο ανασχηματισμός, άρχισαν και οι φήμες για εκλογές το φθινόπωρο και δικαιώθηκαν όσοι πιστεύουν ότι η περίπτωσή του είναι ανίατη.

Ξέρω, βέβαια, ότι δεν φταίει μόνο αυτός. Φταίνε, ενδεχομένως περισσότερο, και όσοι του πιπιλίζουν το μυαλό ότι είναι «κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού» και ότι προσφεύγοντας στις εκλογές τούς καθαρίζει όλους (εσωκομματικούς και μη), εξασφαλίζει αυτοδυναμία και ζει αυτός καλά κι εμείς καλύτερα. Και φαίνεται ότι τους πιστεύει. Αν και θα 'πρεπε να είχε καταλάβει πια ότι οι μοναδικοί κυρίαρχοι του πολιτικού παιχνιδιού είναι οι εταίροι και δανειστές.

Εχω βαρεθεί τα τελευταία χρόνια να ακούω τον κάθε ανευθυνοϋπεύθυνο να πολιτεύεται με κούφιες μεγαλοστομίες και να γράφει τον τόπο και το μέλλον του στα παλιά του τα παπούτσια. Κουράστηκα να βλέπω να υποδύονται τους σωτήρες άνθρωποι που είναι αποδειγμένα ανίκανοι να διαλέξουν μερικούς συνεργάτες της προκοπής και αναθέτουν τη διαχείριση κρίσιμων τομέων της κοινωνικής και της οικονομικής ζωής σε ανίκανους ή ψώνια. Με αηδιάζει αυτή η βλακώδης απόρριψη του πρόδηλου από ανθρώπους που πλασάρουν ανενδοίαστα ως συνταγές σωτηρίας τα αδιέξοδά τους.

Είμαστε, ακόμη, με το ενάμισι πόδι στη χρεοκοπία και η μοναδική ελπίδα σωτηρίας είναι να κάνουμε ό,τι έκαναν και όσοι άλλοι βρέθηκαν στη θέση μας, αλλά κατάφεραν να γλιτώσουν. Μόνοιασαν, δούλεψαν μαζί και τα έβγαλαν πέρα. Απλά και λογικά πράγματα. Αλλά άγνωστα σε εμάς. Που ακόμη και τώρα δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι μονόδρομος να καθίσουμε σε ένα τραπέζι όλοι οι φιλοευρωπαίοι, να φτιάξουμε μια κυβέρνηση με πανίσχυρη πλειοψηφία και να αποδείξουμε στους εταίρους μας ότι θα το εφαρμόσουμε το πρόγραμμα, θα ξεπεράσουμε την κρίση και μετά θα δούμε ποιον θα εμπιστευτούμε για τη συνέχεια.

Αλλωστε, τώρα άλλοι αποφασίζουν τι πρέπει να κάνουμε. Απλώς σε εμάς εναπόκειται να το κάνουμε σωστά.

Ο χρόνος θα δείξει .

Διαψεύστηκαν όσοι ήλπιζαν ότι ο προγραµµατισµένος ανασχηµατισµός της κυβέρνησης θα αποτελούσε την απάντηση ή έστω την αντίδραση του πρωθυπουργού στη νέα πολιτικοοικονοµική πραγµατικότητα που διαµόρφωσαν οι πρόσφατες εξελίξεις. Ούτε δοµικός, ούτε σαρωτικός, ούτε -πολύ περισσότερο- υποδηλωτικός µιας διαφορετικής πολιτικής λογικής αποδείχτηκε.

Το µόνο που ουσιαστικά συντελέστηκε χθες ήταν η αντικατάσταση των προερχόµενων από την Αριστερή Πλατφόρµα µελών της κυβέρνησης και η επισηµοποίηση και µε τον τρόπο αυτόν της ρήξης, η οποία έχει διαµορφώσει την ιδιότυπη κοινοβουλευτική πραγµατικότητα να καταψηφίζονται από δεκάδες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και να υπερψηφίζονται από βουλευτές της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης τα προβλεπόµενα από τη συµφωνία µε τους εταίρους και δανειστές µας µέτρα.

Εύλογο είναι κατά συνέπεια το συµπέρασµα ότι η προοπτική σχηµατισµού κυβέρνησης µακράς διαρκείας µε τη στήριξη ή έστω την ανοχή των κοµµάτων της αντιπολίτευσης ή δεν υπήρξε ποτέ ή τελικά εγκαταλείφθηκε και επικράτησε το σενάριο που θέλει την προσφυγή στις κάλπες µέσα στους προσεχείς µήνες.

Το ένα από τα δύο θα συνέβαινε από τη στιγµή που οι διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ακυρώσει ουσιαστικά τη δεδηλωµένη. 'Η ο πρωθυπουργός θα προχωρούσε σε κυβέρνηση συνεργασίας µε τη φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση ή θα επέλεγε την προσφυγή στις κάλπες µετά την ολοκλήρωση και ψήφιση της συµφωνίας µε τους εταίρους.

Προτίµησε το δεύτερο. Προφανώς κρίνει ότι το εκλογικό σώµα θα του επιτρέψει όχι µόνο να καλύψει τις όποιες απώλειες θα έχει από την εσωκοµµατική ρήξη, αλλά και να του εξασφαλίσει την αναγκαία πλειοψηφία για να κυβερνήσει αδιατάρακτα. Ο χρόνος θα δείξει αν οι προσδοκίες του είναι βάσιµες. Το µόνο βέβαιο είναι ότι η µοναδική ευκαιρία τα τελευταία χρόνια για µια κοινή φιλοευρωπαϊκή διακυβέρνηση χάθηκε.

Πουλάνε τρέλα

Ομολογώ ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έτρεφα την παραμικρή εκτίμηση για τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι απλώς και μόνο επειδή διαφωνούσα με την πολιτική του και τις διακηρύξεις του, αλλά κυρίως επειδή θεωρούσα ότι η ηγεσία του και τα βασικά στελέχη του απέφευγαν κουτοπόνηρα και από ιδιοτέλεια να τοποθετηθούν υπεύθυνα απέναντι σε καθοριστικής σημασίας προβλήματα. Δυστυχώς εκείνο που πλέον διαπιστώνω είναι πως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι άνθρωποι είναι ανεκδιήγητοι, μέχρι και εγκληματικά εμμονικοί και επιπόλαιοι. Ούτε καν στοιχειώδη σοβαρότητα και αίσθημα ευθύνης δεν διαθέτουν.

Διάβασα το σχέδιο Λαφαζάνη, με την εισβολή στην Τράπεζα της Ελλάδος και τα άλλα «επαναστατικά» και δεν ήξερα αν έπρεπε να σκάσω στα γέλια ή να εκραγώ. Η γελοιότητα του επιθεωρησιακού «επαναστάτη» συναγωνιζόταν την αθλιότητα του αδίστακτου ολοκληρωτικού. Και φυσικά ήταν μάταιη η αναζήτηση έστω και ίχνους πολιτικής ευθύνης και δημοκρατικής νομιμότητας. Αλλά ποιος τα έχασε αυτά για να τα βρει ο Λαφαζάνης και ο κάθε Λαφαζάνης.

Και μετά ήρθαν και οι δηλώσεις. Οι διαβεβαιώσεις ότι «εμείς στηρίζουμε την κυβέρνηση, αλλά δεν ψηφίζουμε τα μνημονιακά μέτρα». Η ολοκλήρωση της φαρσοκωμωδίας, το κορυφαίο νούμερο του λαφαζάνειου θιάσου, η επαναβεβαίωση ότι οι κολλημένοι στις σταλινικές ονειρώξεις τους δεν έχουν την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα και τις πιεστικές ανάγκες του τόπου.

Εχουν χάσει ακόμη και την αίσθηση του γελοίου. Ενα διασπασμένο κόμμα ως προς το κορυφαίο και μοναδικό θέμα, που ως κυβερνητικός εταίρος θα έχει να διαχειριστεί, θα υποδύεται την ενιαία κοινοβουλευτική ομάδα και θα εκλιπαρεί τις ψήφους της αντιπολίτευσης για να περνάει τα σχετικά νομοσχέδια. Τι άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει την πλήρη γελοιοποίηση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών αν όχι τέτοιους είδους μασκαραλίκια;

Και όλα αυτά την επόμενη μέρα μιας πρωθυπουργικής συνέντευξης στη διάρκεια της οποίας ο Α. Τσίπρας φρόντισε να μας πληροφορήσει ότι μόλις πριν από μερικούς μήνες ζήτησε και ενημερώθηκε για τις συνέπειες ενός Grexit και της μετάβασης στη δραχμή. Και, όμως, την προοπτική αυτή την καλλιεργούσε επί χρόνια το κόμμα του, τη διακήρυττε ανοιχτά η ισχυρότερη οργανωμένη κομματική ομάδα, οι πάντες στην Ελλάδα συζητούσαν τις πιθανές συνέπειές της, αλλά εκείνος δεν είχε καν την περιέργεια να ενημερωθεί σχετικά. Τέτοιο αίσθημα ευθύνης.

Να μπει μια τάξη σ’ αυτή τη χώρα.

Η κυβέρνηση θα κάνει ότι είναι δυνατόν να μπει μια τάξη σ’ αυτή τη χώρα» είπε μεταξύ άλλων ο Πρωθυπουργός στην ομιλία του το βράδυ της Τετάρτης, λίγο πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία για τα προαπαιτούμενα που απορρέουν από τη συμφωνία με τους πιστωτές.

Ο Αλέξης Τσίπρας, επικαλούμενος για όσοι άκουσαν προσεκτικά την ομιλία του, την κοινωνική πλειοψηφία που υπάρχει στη χώρα, είπε μεταξύ άλλων ότι μπορούν να γίνουν πολλά σ’ αυτή τη χώρα. Το κυριότερο όμως ήταν η αναφορά του στην ανάγκη να αποκατασταθεί το πληγωμένο αίσθημα δικαίου που υπάρχει στην Ελλάδα.

Ο πολύ σκληρός και επώδυνος συμβιβασμός της κυβέρνησης με τους πιστωτές αφήνει μια πικρή γεύση σε πολλούς. Το βασικό όμως είναι όπως έχει επισημανθεί πολλάκις ότι έδειξε ο Πρωθυπουργός και η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης ότι θέλει να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη.

Αυτό είναι το μείζον, αλλά από εκεί και πέρα για να υπάρξει κατανόηση για τα σκληρά μέτρα που ψηφίστηκαν και θα ψηφιστούν από τη Βουλή απαιτείται άμεσα να υπάρξουν οι αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις και παρεμβάσεις για να αμβλυνθούν οι κοινωνικές αδικίες.

Μόνο όταν ο πολίτης που έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ επί πέντε χρόνια, δει στην πράξη και άμεσα, ότι αποκαθίσταται το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης θα αντιμετωπίσει και πιο θετικά την κυβέρνηση και ενδεχομένως θα περιορίσει και τα αρνητικά συναισθήματα για τα σκληρά μέτρα που ψηφίστηκαν.

Εξάλλου, όπως ανέφερε με ειλικρίνεια ο Αλ. Τσίπρας, δεν ευθύνονται οι ξένοι για όλα, αλλά ο μεγάλος αντίπαλος είναι εντός της χώρας. Φθάνει μόνο να τον προσδιορίσει με σαφήνεια το Μέγαρο Μαξίμου και να μην…«επιτεθεί» επί…«δικαίων και αδίκων».

Ο Πρωθυπουργός το είπε με σαφή τρόπο, ότι πρέπει να μπει μια τάξη σ’ αυτή τη χώρα. Μένει να το κάνει πράξη…για να σωθεί η πατρίδα, όρο που χρησιμοποίησε δυο φορές, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης.

Στο χέρι του είναι να τρέξει γρήγορα το νέο κυβερνητικό σχήμα, να δουλέψει, να εφαρμόσει όσα ψηφίστηκαν ή θα ψηφιστούν και να διαψεύσει όσοι πιστεύουν πως δεν μπορεί να υλοποιήσει όσα απορρέουν από τη συμφωνία.

Από τα αποτελέσματα θα κριθεί…Φθάνει μόνο να επικρατήσει αυτό που έλεγε και ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς: «δουλειά, δουλειά, δουλειά» για να μπει τάξη και να μην έχουμε αταξία.

Τα παλικαράκια της φακής

Το μπόι των πολιτικών μετριέται στη φουρτούνα. Στην κρίση. Οταν όλα πηγαίνουν καλά, το επάγγελμα του πολιτικού είναι ίσως το... δεύτερο «επικερδέστερο» στον κόσμο. Το θέμα είναι τι γίνεται όταν όλα αρχίσουν να πηγαίνουν στραβά. Αφορμή για τον προβληματισμό αυτόν έδωσαν τα όσα παρακολουθεί άφωνη η κοινή γνώμη. Ο Νίκος Χουντής, με μια θαρραλέα, όπως νομίσαμε αρχικά, κίνηση, αποφάσισε να παραιτηθεί διαφωνώντας με το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση. Σε μια πράξη συνέπειας που ταιριάζει σε έναν αριστερό, ο κ. Χουντής μάλιστα δεν παραιτήθηκε μόνο από τη θέση του υπουργού. Παραιτήθηκε και από βουλευτής.

Μετά μάθαμε ότι ο κ. Χουντής θα συνεχίσει την καριέρα του στο Ευρωκοινοβούλιο, διαδεχόμενος ως επιλαχών τον Μ. Γλέζο. Η συνείδησή του μέχρι εκεί φθάνει. Να καυχιέται ότι δεν ψήφισε το Μνημόνιο που έφερε το κόμμα του, δραπετεύοντας και απολαμβάνοντας τον μισθό σε ευρώ και τα υπόλοιπα προνόμια του ευρωβουλευτή (του ίδιου κόμματος). Οχι ότι θα κλάψει το υπουργείο Εξωτερικών, μια και η δραστηριότητά του περιορίστηκε στο εξάμηνο σε εθιμοτυπικές συναντήσεις με πρέσβεις που υπηρετούν στην Ελλάδα, συνήθως τριτοκοσμικών χωρών. Εκείνων από τις οποίες είχαν πείσει την κυβέρνηση ότι θα έσπευδαν να βοηθήσουν. Ηταν και ο άλλος βουλευτής. Ο πρώην δημοσιογράφος της κομματικής «Αυγής». Ο Νίκος Φίλης. Κατήγγειλε το πραξικόπημα που έγινε εναντίον της Ελληνικής Δημοκρατίας, εναντίον του πρωθυπουργού, και κατέδειξε τα εγκλήματα της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας. Και με επιθετικό ύφος, απειλώντας θεούς και δαίμονες, ανακοίνωσε ότι θα... ψηφίσει και θα επικυρώσει με την ψήφο του το αποτέλεσμα του πραξικοπήματος της Μέρκελ και του Σόιμπλε εις βάρος του Αλέξη Τσίπρα.

Τη συμφωνία δηλαδή που συνυπέγραψε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Για τον Βαρουφάκη έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα. Η Ελλάδα τον πλήρωσε ακριβά και ο κ. Τσίπρας θα τον πληρώνει από δω και πέρα. Αλλά είναι και τα άλλα παλικάρια. Εκείνα που ονειρεύονται τον σοσιαλισμό της δραχμής. Ανεπάγγελτα ανθρωπάκια, δημιουργήματα του κομματικού σωλήνα, δεν τολμούν να παραιτηθούν από υπουργικές θέσεις, από τη βουλευτική έδρα, από τον τρόμο της αεργίας.

Θα καταψηφίσουν το Μνημόνιο της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχουν, αλλά θα συνεχίσουν να τη στηρίζουν, λένε... Με όλα αυτά τα παλικαράκια της φακής (και της δραχμής), τελικά αυτή η Αριστερά δεν θα καταφέρει ούτε την παρένθεσή της να κλείσει...

Παρωδία τέλος

Η παρωδία που ζήσαμε το τελευταίο εξάμηνο ως κυβέρνηση της υπερήφανης διαπραγμάτευσης φαίνεται πως κάπου εδώ τελειώνει χωρίς κανείς να είναι βέβαιος για το τι θα ακολουθήσει. Ασχέτως του πότε και πώς η παρούσα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όπως την ξέραμε δεν υφίσταται καθώς έχει ήδη χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μένει να δούμε τις επόμενες ημέρες τι θα την αντικαταστήσει. Η... μεγάλη του γένους παραμυθία, που κόστισε αρκετά δισ. επιπλέον στη χώρα, ευτυχώς την τελευταία στιγμή έκανε στροφή και όλα δείχνουν ότι υπάρχει μια κάποια ελπίδα διάσωσης.

Η διάσπαση του κυβερνητικού μετώπου και τα διαλυτικά φαινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι οι παράπλευρες απώλειες της συμφωνίας, που όμως δεν είναι προβλέψιμο ακόμη πώς θα εξελιχθούν. Σε κάθε περίπτωση τώρα είναι απαραίτητο να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις που ανέλαβε ο πρωθυπουργός έναντι των εταίρων και δανειστών προκειμένου να πάρει ανάσα ο τόπος. Μένουν ακόμη πολύ δύσκολες τεχνικά και πολιτικά αποφάσεις που πρέπει να υλοποιηθούν εντός ελαχίστων ημερών και αυτό απαιτεί ικανότητες που δεν ξέρουμε αν υπάρχουν στο κυβερνητικό επιτελείο. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα συμβεί κάποιο ατύχημα στην πορεία ψήφισης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει ο κ. Αλέξης Τσίπρας στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης.

Μετά από αυτές τις άμεσες πρωτοβουλίες που θα έχουν τη στήριξη της ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης, η χώρα πρέπει να αποκτήσει μια κανονική κυβέρνηση με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να υλοποιήσει το δύσκολο κομμάτι της διαπραγμάτευσης του νέου μνημονίου και της ολοκλήρωσης του πακέτου διάσωσης. Περιθώρια διαφυγής από αυτή την αδήριτη ανάγκη δεν υπάρχουν και γι' αυτό επιβάλλεται σύνεση και ρεαλισμός ώστε να συγκροτηθεί μια κυβέρνηση ικανών και αξίων που θα κληθούν να εφαρμόσουν το πιο φιλόδοξο σχέδιο αλλά και το μόνο που εξασφαλίζει την προστασία της χώρας. Το μόνο βέβαιο στην παρούσα φάση είναι ότι κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μάλιστα ισχυρή μοιάζει να υπάρχει αρκεί να μη σπαταληθεί από μικροκομματικές σκοπιμότητες και προσωπικές στρατηγικές.

Ο ΑΛ. Τσίπρας έχει υποχρέωση να συνεργαστεί με τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων και να πετύχει την εθνική συνεννόηση που επιβάλλουν οι δραματικές στιγμές για τον τόπο χωρίς την αλαζονεία που επέδειξε ως τώρα και την κατασυκοφάντηση των αντιπάλων του. Κατά τα λοιπά, είναι δική του υπόθεση να αναζητήσει τα λάθη που τον έφεραν ως εδώ και ποιοι τον συμβούλευσαν καταστροφικά.

Οι πολίτες συγχωρούν την αποτυχία, ποτέ όμως το ψέμα.

Μία σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης αρνείτο κατά τους τελευταίους μήνες να αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα. Πείσθηκε πως το δημοψήφισμα θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης και θεωρούσε το Grexit τεχνητή απειλή και κινδυνολογία.

Οσα έχουν μεσολαβήσει από την προπερασμένη Κυριακή έως σήμερα έδειξαν με τον πιο απτό τρόπο ότι η σκληρή πραγματικότητα δεν συνάδει, σε καμία περίπτωση, με τις ψευδαισθήσεις, οι οποίες καλλιεργήθηκαν τόσο συστηματικά. Είναι καιρός η κυβέρνηση να σταματήσει να κρύβει την αλήθεια και να επιχειρεί να χειραγωγήσει την ελληνική κοινή γνώμη. Αν μη τι άλλο, η πρόσφατη εμπειρία δείχνει πως οι πολίτες στο τέλος της ημέρας συγχωρούν την αποτυχία, ποτέ όμως το ψέμα.