ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Περιμένοντας το θαύμα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:46

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ

​Το μεγάλο πρόβλημα των συζητήσεων της περιόδου, μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των διακυβερνητικών οργανισμών που έχουν εκδώσει και εγγυώνται το ελληνικό χρέος, δεν είναι τόσο στο πόσο χρόνο έχουν πάρει. Στο παρελθόν, ξοδεύαμε τον χρόνο χωρίς φειδώ και χωρίς αντίληψη των κινδύνων, γεγονός που εξηγεί την κακοδαιμονία της περιόδου. Μια σύντομη αναδρομή θα δείξει ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει, μέχρι στιγμής, καταναλώσει περισσότερο χρόνο από τους προηγούμενους πρωθυπουργούς, με την εξαίρεση του Λουκά Παπαδήμου.

Παρόλο που ο Κ. Καραμανλής προσέφυγε σε εκλογές το 2007, για να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα, η κυβέρνησή του δεν έκανε τίποτε δραστικό. Από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο του 2008, αγνόησε όλα τα σημάδια που έδειχναν ότι η χρηματοπιστωτική θύελλα κέρδιζε δύναμη.

Ακόμη και μετά τον Μάρτιο 2009, όταν ενημέρωσε τους πολιτικούς αρχηγούς για τις αυξημένες πιθανότητες να αντιμετωπίσει η χώρα μια σοβαρή κρίση δημόσιου χρέους, μέχρι την εγκατάλειψη της πρωθυπουργίας με τις εκλογές του φθινοπώρου, πήρε ελάχιστα και ακατάλληλα μέτρα σταθεροποίησης.

Από τα πρώτα σημάδια μέχρι την αναγνώριση της κρισιμότητας της κατάστασης πέρασαν δύο χρόνια. Ο νέος πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, έχασε τέσσερις μήνες και διαπραγματευόταν επί ακόμη τρεις, ενόσω η κρίση ρευστότητας μετατράπηκε σε κρίση φερεγγυότητας.

Λίγο πριν το κράτος περιέλθει σε κρίση καθημερινών πληρωμών, υπεγράφη η μνημειώδης δανειακή σύμβαση. Προβλέφθηκε η ανά τρίμηνο σύνταξη έκθεσης ελέγχου, που επέτρεπε την αντίστοιχη εκταμίευση δόσεων δανείων. Μετά την πρώτη εκταμίευση άρχισαν οι καθυστερήσεις και μόνον όταν πλησίαζε απειλητικά η επόμενη στάση πληρωμών, έκλεινε μια ακόμη συμφωνία με την τρόικα.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, σε διάστημα μόλις έξι μηνών και σε καθεστώς υπέρτατης πίεσης, «κούρεψε» το ένα τρίτο του χρέους, συμφώνησε νέο μεγαλύτερο δάνειο, χρηματοδότησε πλήρως το κράτος μέχρι να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα και κράτησε ανοικτές τις τράπεζες.

Με το δεύτερο πρόγραμμα, αντί των προβλεπομένων οκτώ δόσεων, εισπράχθηκαν πέντε. Επί πέντε μήνες, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη διαπραγματεύθηκε τη σημαντική, είναι αλήθεια, απόφαση του Eurogroup της 27ης Νοεμβρίου, που προβλέπει την αναδιοργάνωση του χρέους.

Η τελευταία συμφωνία με τους «θεσμούς» έγινε πριν από έναν χρόνο. Από τότε έως σήμερα, μεσολαβούσης της εκλογικής αναμέτρησης, η Ελλάδα βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις.

Αντέξαμε τόσον καιρό χωρίς να εφαρμόζουμε τη συμφωνία, ματώνοντας όμως κατά 15 δισ. ευρώ. Αλλά και οι δανειστές μας παραμένουν δογματικά πιστοί στην τακτική τους. Να υποθέσουμε ότι κάτι θα συμβεί στις αμέσως επόμενες εβδομάδες!

Με τη δημιουργική φοροεπιδρομή, τι πρόκειται να δούμε;

ΟΤΑΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ μπροστά οι «μηχανές» που παράγουν ιδέες, τότε είναι σίγουρο ότι και η δημιουργική φαντασία δίνει τα καλά αποτελέσματά της που εκπλήσσουν, δίνουν αποτελεσματικές λύσεις και γράφουν ιστορία. 

Από τη στιγμή που η κρίση έβγαλε στη φόρα το μαύρο χάλι της οικονομίας μας και τις... αράχνες των ταμείων μας, οι αδέξιοι δεξιοί κυβερνήσαντες, σε μια πρωτοφανή φοροεπιδρομή επιδοθέντες, «στράγγιξαν» όλη τη φαντασία τους, στην προσπάθεια να εφεύρουν νέους φόρους για να μην αφήσουν ούτε πενταράκι στις τσέπες του κοσμάκη. Και εξ αυτού του λόγου (μαζί και με άλλους) χάσανε τις εκλογές και την εξουσία που πήγαινε πακέτο. Οι... επιδέξιοι της Αριστεράς που κέρδισαν τις εκλογές υποσχόμενοι προεκλογικώς την κατάργηση των πρωτοφανών και άδικων φόρων (μαζί και με άλλα) εφηύραν τους... υγιείς φόρους, εκείνους δηλαδή που πλην του αντικειμενικού στόχου τους -να μαζέψουν λεφτά, δηλαδή- κάνουν καλό και στην υγεία των πολιτών. Εν ονόματι της υγείας του Ελληνα δρομολογείται -λέει- η φορολόγηση των... λιπαρών! Ητοι λάδια, βούτυρα, μαργαρίνες, σπορέλαια, σουβλάκια, γαρδούμπες, γύροι, σπληνάντερα, κοκορέτσια, εξοχικά, γουρουνοπούλες, παϊδάκια, τέρμα. Χορτοφαγία και άγιος ο Θεός, άντε και κανένα όσπριο ανάλαδο για ποικιλία και αλλαγή. 

Πόσο σοβαρή είναι η πληροφορία, ούτε αν όντως αυτός που έκανε αυτή τη σκέψη (αν όντως την έκανε) την εννοούσε κιόλας. Στην απελπισία του κανείς λέει και κανένα σουρεαλιστικό, έτσι για να έχουνε οι ψυχίατροι να αναλύουν και οι καιροφυλακτούντες να σχολιάζουν. Αν, όμως, η σκέψη υπήρξε και η πρόταση εγένετο, τότε να κατατεθούν και άλλες παρεμφερείς και σε αυτό το μήκος κύματος δημιουργικές προτάσεις, πρωτότυπων και καινοφανών φορολογικών μέτρων πολλαπλών διαστάσεων. Διότι δεν είναι μόνον τα λιπαρά που κάνουν κακό στην υγεία. 

Πολλαπλάσια αρνητικές είναι για την υγεία οι επιπτώσεις από την κατανάλωση ζάχαρης. Ρωτήστε τους διαιτολόγους, τους παθολόγους και τους διαβητολόγους. Μια υψηλή φορολόγηση της τουλούμπας, του μπακλαβά, της καριόκας και του γλειφιτζουριού, ακόμα και τους μαλλιού της γριάς και μεγάλα έσοδα στα δημόσια ταμεία θα φέρει και μειώσεις στις τιμές της γλυκόζης στο αίμα των Ελλήνων θα επιτύχει. Στην περίπτωση αυτή, ειδικώς, μπορεί να υπάρξει και επιστροφή φόρου (που θα καταστήσει και δημοφιλές το μέτρο) σε όσους βάζουν στον καφέ τους στέβια, τρώνε χαλβά με σαρβιτόλη και γιαούρτι 0%. Κάποτε μιλούσαμε για δημιουργική λογιστική και... την κάτσαμε τη βάρκα. Με τη δημιουργική φοροεπιδρομή, τι πρόκειται να δούμε;

Αναβάλλεται ο... Επιτάφιος!

Παρά τα θρυλούμενα, η σταύρωση το μεγαλοβδόμαδο θα περιοριστεί στα θρησκευτικά δρώμενα. Το προαναγγελθέν, μετά αυτόχθονος και εξωχωρίου μανιοκαταθλίψεως, ανοιξιάτικο πιστωτικό γεγονός παραμένει στα χαρτιά. Περνάει στην κατηγορία των ληξιπρόθεσμων είτε ως διαπραγματευτικό όπλο είτε ως κινδυνολογία, με τους πιο διαφορετικούς αποδέκτες.

Ολα δείχνουν ότι αποτυγχάνει και το plan b του καταδικασμένου στις εκλογές μνημονιακού συγκυβερνητικού σχήματος περί «αριστερής παρένθεσης». Μετά από κείνο της 28ης Φεβρουαρίου φθάνει στο τέλος του κι αυτό της 8ης - 9ης Απριλίου. Οταν, υποτίθεται, η Ελλάδα δεν θα ήταν σε θέση να εκπληρώσει τις δανειακές υποχρεώσεις και θα περιέφεραν, μετ' εγκωμίων, τον επιτάφιό της κατά τη Μεγάλη Παρασκευή όσοι πίστεψαν σ' αυτήν. Τώρα αναζητείται έτερος σταθμός «θανάτου» πριν από την εκπνοή της τετράμηνης παράτασης τον Ιούνιο-Ιούλιο. Διότι θα μεσολαβήσουν κι άλλες προαναγγελίες «ατυχήματος», μέχρι να δοκιμαστεί και το τελικό καλοκαιριάτικο σχέδιο περί «παρένθεσης». Στην πορεία αυτή αναδείχτηκε, εκτός των άλλων, ένα μείζον γεγονός. Λανθάνει συνήθως, αλλά σφραγίζει ήδη εξελίξεις και τεκταινόμενα. Από τις κλιμακούμενες απόπειρες να εμφανιστεί η χώρα περίπου ακυβέρνητη μέχρι να ανακηρυχθεί υπό πολιορκία και... μπάχαλο γενικώς.

Ιδού περί τίνος πρόκειται: Τα μνημονιακά κόμματα φαίνεται να ενεργούν όχι ως φορείς συγκεκριμένων πολιτικών ή και συμφερόντων, όπως είναι η φύση των κομματικών φορέων. Αλλά αποκλειστικά (και παρά φύσιν) ως αντίπαλοι της κυβέρνησης. Ισως είναι η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία μας κατά την οποία πολιτικά κόμματα αντλούν την όποια δυναμική και απήχηση έχουν από ένα κυβερνητικό ναυάγιο. Πολιτεύονται ως οντότητες που δικαιώνουν την ύπαρξή τους ως κυβερνητικοί εχθροί.

Πρόκειται ασφαλώς για πολιτικό παράδοξο, που εξηγεί, όμως, αρκετά ανεξήγητα. Οπως για παράδειγμα ότι δεν έχουν μια στοιχειωδώς σαφή θέση απέναντι στο δίλημμα με ποιον είναι στις διαπραγματεύσεις που γίνονται. Στο ερώτημα, με την κυβέρνηση ή τους δανειστές, δίδουν ουσιαστικά μια μη απάντηση. Με την Ελλάδα, λένε! Παρακάμπτοντας ότι αυτήν τη στιγμή εκείνη που εκφράζει τα συμφέροντα της χώρας στις διαπραγματεύσεις είναι, καλώς ή κακώς, η κυβέρνηση.

Η συζήτηση της περασμένης Δευτέρας στη Βουλή ήταν εξόχως αποκαλυπτική. Ουδεμία πρόταση-θέση διατυπώθηκε από την ηγεσία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για τις μέγιστες εθνικές εκκρεμότητες με τους θεσμούς. Μόνο καταγγελίες και προειδοποιήσεις προς την κυβέρνηση! Ούτε μια βολή, έστω, για την τιμή των όπλων εναντίον εταίρων και δανειστών! Το ζήτημα με τα κόμματα που ενεργούν και εξαντλούνται ως αντίπαλοι-εχθροί, όμως, δεν είναι υπαρξιακό, αλλά εθνικό και δημοκρατικό.

Η κυβέρνηση έχει χτίσει το δημόσιο προφίλ της.

Σε αυτήν τη χώρα της απέραντης και υποκριτικής ηθικολογίας, επικρατούν ακόμη τα κλισέ και όσοι τα λατρεύουν. Οχι οποιαδήποτε κλισέ, αλλά εκείνα που έχουν να κάνουν με την ηθική. Παντός είδους. Και μείζον θέμα (στην Ελλάδα) είναι η ηθική υπεροχή της Αριστεράς. Θα ήταν διασκεδαστικό, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, να παρατηρεί κανείς την επικοινωνιακή διαχείριση των βασικών ζητημάτων της χώρας μέσα από τα διαθλαστικά φίλτρα της ηθικής υπεραξίας.

Η κυβέρνηση έχει χτίσει το δημόσιο προφίλ της και τη ρητορεία της πάνω στο ιδεολόγημα μιας ασαφούς ηθικής ανωτερότητας. Είναι ένα ιδεολόγημα παλιό και δοκιμασμένο, και ασφαλώς όχι μόνο από την Αριστερά. Στις μέρες μας, όμως, η κυβέρνηση και το κοινωνικό αξιακό σύστημα που καλλιεργεί μονοπωλούν τη χειραγώγηση με όχημα την ηθικολογία. Ακόμη και ζητήματα δημοσίας τάξεως, όπως οι καταλήψεις, οι εντολές στην Αστυνομία, οι πράξεις βανδαλισμού και οι τραμπουκισμοί προσφέρονται στην κοινωνία μέσα από το φίλτρο ενός ηθικού μετρονόμου. Η πολιτική για τους μετανάστες, ο εκσυγχρονισμός του σωφρονιστικού συστήματος και η ρητορεία του κράτους-τιμωρού απέναντι σε όσους «μας οδήγησαν ώς εδώ» περνούν μέσα από τα απλοποιημένα σχήματα της μαυρόασπρης ηθικής.

Ο αντιγερμανισμός και η διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων, όπως και η εμμέσως απειλητική φιλολογία για χειραφέτηση από τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, τροφοδοτούνται από την πεποίθηση ότι ο «λαός» θα υποστηρίξει το «δίκαιο». Ακόμη και αν η διαδικασία είναι οδυνηρή.

Γιατί, η οργάνωση της ηθικολογίας και η αναβάθμισή της σε πολιτική επικοινωνία προϋποθέτουν, αν δεν εκβιάζουν, τη σύγκλιση της ηθικής καθαρότητας με την ηθελημένη αποδοχή του «πόνου». Ο λαός οφείλει να «γνωρίζει» και η κυβέρνηση τον «πληροφορεί» και δεν τον αφήνει στο «σκότος» όπως οι «προηγούμενοι».

Και καθώς ο «λαός» είναι ενήμερος, μέσα από τη νεοϊδρυθείσα «φωτεινή» σχέση κρατούντων και ψηφοφόρων, η οδυνηρή επιλογή της καχεξίας και του περιθωρίου εξαγνίζεται μέσα από τον δίαυλο της ηθικής καθαρότητας. Τείνει να γίνει «επιθυμία».

Ολα αυτά θα ήταν ίσως γραφικά αν δεν ήταν καθημερινό βίωμα, σε μια εποχή κατακλυσμιαίων γεωστρατηγικών μεταβολών.

Οι πολίτες αργά ή γρήγορα θα καταλάβουν ότι πίσω από τα λόγια τα μεγάλα κρύβεται η τεράστια ανικανότητα ...

Η επικοινωνία είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κυβερνητικής πολιτικής, αλλά πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν ότι μόνο η επικοινωνία αποτελεί πολιτική. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς πώς καταφέρνουν οι υπουργοί να βρίσκονται κάθε μέρα το πρωί στα τηλεπαράθυρα, το μεσημέρι στα ραδιόφωνα και το βράδυ στα τοκ σόου και παρ’ όλα αυτά να διοικούν το πολυδαίδαλο κράτος. Προφανώς με κάτι δεν ασχολούνται και αυτό είναι η δουλειά τους. Το έλλειμμα παραγωγής κυβερνητικού έργου είναι εμφανές από την προχειρότητα με την οποία συντάσσονται οι λίγοι νόμοι που κατατέθηκαν στη Βουλή· κάποιες φορές μάλιστα η πρόεδρος «καρφώνει» τους υπουργούς στέλνοντας πίσω ως απαράδεκτα κάποια νομοσχέδια. Αλλά οι πολίτες επειδή έχουν ακόμη πολλά μαζεμένα για τους προηγούμενους προσπερνούν με συγκατάβαση το γεγονός ότι οι νέοι υπουργοί ορκίστηκαν με καθυστέρηση πενήντα ημερών, ενώ το πρώτο νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, ήταν στην ουσία φερετζές διάφορων κυβερνητικών διευθετήσεων· ψηφίστηκε ακόμη και άρθρο που προβλέπει πρόσληψη «εθελοντών» συμβούλων υπουργών (!) με πληρωμένα -φυσικά- τα οδοιπορικά.

Δεν ήταν σε τίποτε έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε να αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου. Μέχρι στιγμής καλύπτει τα κενά με αριστερές πομφόλυγες που κυμαίνονται μεταξύ του γραφικού (οι Πολωνοί ήταν σύμμαχοι των Ναζί) και του επικίνδυνου (περί στάσης πληρωμών). Οι πολίτες αργά ή γρήγορα θα καταλάβουν ότι πίσω από τα λόγια τα μεγάλα κρύβεται η τεράστια ανικανότητα των στελεχών ενός κόμματος που συνήθισε στα λόγια και ποτέ στα έργα. Ας ελπίσουμε ότι θα το καταλάβουν και οι εταίροι για να κάνουν υπομονή. Πού θα πάει; Κάποια στιγμή όλοι οι θαμώνες των τηλεοπτικών πάνελ που έγιναν υπουργοί, μπορεί να στρωθούν για να δουλέψουν...

Ασυνεννοησία, τo μπάχαλο, οι προσωπικές ιδεοληψίες και η απόλυτη αδράνεια σπρώχνουν τη χώρα στον γκρεμό.

Κάνει λάθος η κυβέρνηση αναζητώντας παντού εχθρούς, καταγγέλλοντας υπονομεύσεις, επιδιδόμενη σε σκιαμαχίες εναντίον φανταστικών αντιπάλων. Την πιο κρίσιμη στιγμή της μάχης, την ώρα που η τύχη της χώρας παίζεται κορώνα-γράμματα, ο πραγματικός εχθρός της κυβέρνησης κρύβεται τελικά «μέσα» της.

Δεν είναι μόνο ο κ. Σόιμπλε που υπονομεύει την τύχη όλης της χώρας και τη διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης, αλλά και οι ίδιοι οι υπουργοί της, που το πράττουν με επικίνδυνους αυτοσχεδιασμούς για την εξασφάλιση δημοσιότητας των πέντε λεπτών. Σε μια περίοδο ευημερίας η εικόνα θα προσέφερε ευχάριστο ψυχαγωγικό θέαμα.

Αλλά τη στιγμή της πιο κρίσιμης αμφιταλάντευσης της χώρας στο σχοινί της χρεoκοπίας και της εθνικής καταστροφής η ασυνεννοησία, τo μπάχαλο, οι προσωπικές ιδεοληψίες και η απόλυτη αδράνεια σπρώχνουν τη χώρα στον γκρεμό. Oταν η διαπραγμάτευση με τους δανειστές βρίσκεται σε οριακό σημείο, δηλώσεις όπως αυτές του Ν. Βούτση και του Π. Σκουρλέτη, κορυφαίων υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο υπονομευτικά προς την εθνική προσπάθεια λειτουργούν.

Πριν από μερικές εβδομάδες ήταν ο κ. Φλαμπουράρης που θεωρούσε ότι το ΔΝΤ θα μας έδινε παράτα στο μιλητό μερικές εβδομάδες. Μετά κάτι ανάλογο υπονόησε ο κ. Μάρδας. Τα παραβλέψαμε όλοι. Κι όμως, χθες, την ώρα που η κυβέρνηση έδινε μάχη να πείσει τους "θεσμούς", ο κ. Βούτσης δήλωσε ότι, αν δεν δώσουν χρήματα οι δανειστές, τότε πιθανόν να μην μπορούμε να πληρώσουμε τις δόσεις στο ΔΝΤ. Εναν οργανισμό που έχει το δικό του καταστατικό. Και δεν υπακούει στις εντολές ούτε του κ. Βούτση ούτε του κ. Μάρδα. Και το διαζύγιο μαζί του οδηγεί σε άτακτη χρεοκοπία.

Οσο για τον κ. Σκουρλέτη, προφανώς δεν έχει αντιληφθεί ότι η επιλογή να είναι η Ελλάδα μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας δεν είναι αρμοδιότητάς του, ώστε με τόση αφροσύνη να αποδέχεται το ενδεχόμενο εκπαραθύρωσης και να επιλέγει την "κολύμβηση" σε αχαρτογράφητα νερά. Εστω και την υστάτη, ας δείξει η κυβέρνηση ότι υπάρχει. Και έχει στην ατζέντα της πολιτική σωτηρίας της χώρας?

Πού πάμε;

Ταλαιπωρημένος και εξουθενωμένος ο ελληνικός λαός από τα δεινά των μνημονίων, έδωσε στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου τη νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι ότι δεν τον εμπιστεύθηκε πάρα πολύ, του έδωσε μόνο 36%, ένα σχετικά μέτριο εκλογικό ποσοστό, το οποίο κατά την εποχή του παλαιού δικομματισμού ήταν συνήθως το όριο κάτω από το οποίο δεν έπεφτε το δεύτερο κόμμα. Με τη βοήθεια όμως του bonus των 50 εδρών, το 36% στο εκλογικό σώμα έγινε σχεδόν 50% των εδρών στη Βουλή, και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε, με τη σύμπραξη των ΑΝΕΛ, να σχηματίσει κυβέρνηση που διαθέτει μια σχετικά άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ο λαός δεν περίμενε κάποιες μαγικές λύσεις, ήθελε όμως να δοκιμάσει κάτι άλλο, με την ελπίδα ότι θα ήταν καλύτερο. Σίγουρα πάντως δεν ήθελε την έξοδο από την Ευρωζώνη, γιατί αντιλαμβανόταν, έστω και ενστικτωδώς, ότι η λύση αυτή θα ήταν χειρότερη από όλες τις άλλες και θα οδηγούσε στην πλήρη εξάρθρωση της οικονομίας μας και αναγκαστικά σε μια διαρκή και πιο άγρια λιτότητα για όλους, εκτός από εκείνους που έχουν αρκετά χρήματα σε τράπεζες του εξωτερικού.

Η κυβέρνηση όμως φαίνεται να ταλαντεύεται και να μην αποκλείει τη σύγκρουση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, εγκλωβισμένη στις προεκλογικές της υποσχέσεις, που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν εκτός των άλλων και για τον λόγο ότι δεν είναι συμβατές με τους κανόνες της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ευρωζώνη, που πρέπει να γίνονται σεβαστοί από όλα τα μέλη της.

Ετσι, οι μέρες κυλάνε μάταια και ο κίνδυνος του ολέθριου ατυχήματος έρχεται ολοένα και πιο κοντά.

Οι προειδοποιήσεις του ξένου Τύπου είναι καθημερινές, και δεν είναι όλες κακοπροαίρετες. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, με κύρια ευθύνη της κυβέρνησης, είναι επιτακτικό εθνικό συμφέρον να υπάρξει αμέσως συμφωνία με τους δανειστές μας, διότι για την ελληνική οικονομία ουκέτι καιρός.