Φυσικά, όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα

Αυτονόητη ήταν και παραμένει η υποχρέωση της ελληνικής Πολιτείας να ξεκινήσει την προσπάθεια επούλωσης των πληγών που έχει προκαλέσει η πεντάχρονη κρίση στις ασθενέστερες οικονομικά ομάδες συμπατριωτών μας. Και φυσικά ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί ένας τέτοιος στόχος είναι η σταδιακή αποκατάσταση ενός αξιόπιστου και αποτελεσματικού κοινωνικού κράτους.

Η κυβέρνηση επέλεξε ως πρώτο θεμέλιο του συστήματος κοινωνικής ευαισθησίας που φιλοδοξεί να οικοδομήσει την καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, ενός θεσμού που επανειλημμένα έχει απασχολήσει ως πρόθεση τον πολιτικό κόσμο, πλην όμως δεν έφτασε ποτέ στο στάδιο της υλοποίησης.

Οτι σήμανε τώρα η ώρα της καθιέρωσής του λέει πολλά. Και το ότι η πιλοτική εφαρμογή του ξεκινά άμεσα και από το 2015 θα επεκταθεί σε όλη τη χώρα αποδεικνύει, αν μη τι άλλο, την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προχωρήσει με τους ταχύτερους δυνατούς ρυθμούς το σχετικό πρόγραμμά της. Τόσο για το συγκεκριμένο μέτρο όσο και γενικότερα.

Διότι εξυπακούεται προφανώς ότι τώρα που τα δημοσιονομικά έχουν νοικοκυρευτεί σε σημαντικό βαθμό και η χώρα εισήλθε πια σε αναπτυξιακή τροχιά, η σταδιακή αποκατάσταση των αδικιών θα πρέπει να ξεκινήσει από τα εκατομμύρια των πολιτών που βρέθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, αδύναμοι και απροστάτευτοι, στο έλεος μιας κρίσης η οποία απείλησε ακόμη και τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Φυσικά, όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα. Και το ίδιο θα ισχύσει και στην περίπτωση αυτή. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν πρέπει, αλλά δεν έχει δικαίωμα να μην επιτύχει στο ξεκίνημα αυτό της οικοδόμησης του νέου κοινωνικού κράτους. Και αυτό οφείλουν να το έχουν κατά νου τόσο ο πρωθυπουργός όσο και όποιοι ασχοληθούν με τον σχεδιασμό και την εφαρμογή του νέου θεσμού.

Δεν θα κριθούν μόνο για τον επιτυχημένο ή μη σχεδιασμό του και την επιτυχημένη ή μη εφαρμογή του. Θα κριθούν συνολικά για τη μεγάλη προσπάθεια που εγκαινιάζεται με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Και το ξεκίνημά της πρέπει να είναι το καλύτερο δυνατό. Αψογο από κάθε άποψη, αν γίνεται. Και αυτή θα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η έξοδος από την κρίση έχει πραγματικά αρχίσει.

Σχεδιάζουν, υποτίθεται

Διαβάζω ότι στον ΣΥΡΙΖΑ εργάζονται εντατικά αυτές τις μέρες γιατί θέλουν να κλείσουν μερικές εκκρεμότητες, όπως λένε, σε σχέση με την ολοκλήρωση του προγράμματός τους. Για την ακρίβεια, πρόκειται για το φορολογικό, για την αναπτυξιακή πολιτική, για την ανεργία και για τα «κόκκινα» δάνεια. Δηλαδή, για ΟΛΑ. Γιατί αν ένα κόμμα δεν έχει πρόγραμμα γι' αυτά τα θέματα, δεν βλέπω για ποια μπορεί να έχει.

Αλλά, αν θυμάμαι καλά, είναι πάνω από χρόνος που οι συριζαίοι άρχισαν να ζητάνε πιεστικά εκλογές θεωρώντας πως έφτασε η ώρα που πρέπει ν' αναλάβουν την εξουσία για να σώσουν τη χώρα. Και λέω να κάνουμε μια νοητική αυθαιρεσία, όπως και χθες. Ας πούμε ότι γίνονταν εκλογές πριν από έναν χρόνο, τις κέρδιζαν και σχημάτιζαν κυβέρνηση. Ποια πολιτική θα εφάρμοζαν για την ανάπτυξη ή για την ανεργία ή για τη φορολογία ή για τα «κόκκινα» δάνεια, όταν ακόμη και σήμερα δεν ξέρουν τι θα κάνουν και όταν ακούγοντας τις «ιδέες» διαφόρων «ειδικών», όπως ο Μηλιός, ή τραβάς τα μαλλιά σου από απόγνωση ή κρατάς την κοιλιά σου από τα γέλια;

Να γιατί μου είναι αδύνατο να πάρω στα σοβαρά τον ΣΥΡΙΖΑ, τον αρχηγό του ή τα στελέχη του. Δεν γίνεται να έχεις αναγάγει σε κορυφαίο θέμα της στρατηγικής σου τη διενέργεια εκλογών και να μην έχεις αποφασίσει πώς σκοπεύεις να διαχειριστείς τα κορυφαία προβλήματα της οικονομίας. Και δεν γίνεται να κοροϊδεύεις ότι θα βρεις τις λύσεις μέσα σε μία εβδομάδα, επειδή ο Τσίπρας θέλει να πάει στην Εκθεση και είναι ευκαιρία να πουλήσει φθηνή προπαγάνδα στη Θεσσαλονίκη.

Αλλωστε, κι αυτά που θ' ανακοινώσουν ότι «αποφάσισαν» ανέξοδες αερολογίες θα είναι, με τις οποίες οι μισοί θα διαφωνούν και θα το δηλώνουν και δημόσια. Οπως μονίμως και για όλες τις περιπτώσεις συμβαίνει.

Υ.Γ. Φυσικά, αξίωση για την αυτονόητη σε περιπτώσεις οικονομικών προγραμμάτων αποτίμηση των μέτρων δεν έχω. Τέτοιες αξιώσεις υπάρχουν μόνο σε περιπτώσεις σοβαρής και σε βάθος δουλειάς, που δεν έχει μοναδικό στόχο τον εύκολο και ανέξοδο εντυπωσιασμό.

Αφορά το πώς και με ποιους.

Για όλους εμάς που το απαιτούσαμε ως τη μόνη διέξοδο έναντι της πλήρους αποτυχίας του ελληνικού κρατικοδίαιτου πελατειακού καπιταλιστικού μορφώματος και του εθνικού ξεπεσμού να μας καθοδηγούν οι «ξένοι» στα βήματα για το μέλλον μας. Μόνο που για μία ακόμα φορά, ο κυβερνητικός σχηματισμός χρησιμοποιεί ένα εθνικό πρόσταγμα ως επικοινωνιακή φούσκα. Το εθνικό σχέδιο τους αφορά το αυτονόητο και αναπόδραστο της υπαρξιακής εξέλιξης από μια εσωστρεφή-καταναλωτική οικονομία σε μια παραγωγική-εξωστρεφή. Και εκεί, θα μας παρουσιάσουν ποσοτικά δεδομένα προσαρμογής, ξεχνώντας τις ποιοτικές παραμέτρους που προσδιορίζουν τον τρόπο επίτευξης των ποσοτικών στόχων.

Ξεχνώντας ότι κάθε χώρα κατακτά τη θέση της στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας βασιζόμενη σε ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης με διαφορετικά ποιοτικά και όχι απλώς ποσοτικά χαρακτηριστικά. Στις ΗΠΑ βασίζονται στην οικονομία των ανταγωνιστικών αγορών για να κατανείμουν τους πόρους της οικονομίας. Στη βόρεια Ευρώπη η έμφαση δίνεται στους θεσμούς κοινωνικού διαλόγου που αποφασίζουν για τις κατευθύνσεις χρήσης και εξειδίκευσης των πόρων όσο και την κατανομή του πλούτου. Στην Τουρκία και το Μεξικό το μοντέλο είναι ιεραρχικό, με διάταξη επιχειρηματικών συμφερόντων να καθοδηγεί τις οικονομίες, τις κοινωνίες και την πολιτική.

Συνεπώς, το ζητούμενο του εθνικού σχεδίουμας δεν είναι να κατακτήσει το αυτονόητο της εξωστρέφειας και της βελτίωσης των ποσοτικών δεικτών, αλλά να μας μεταβάλει σε μια ευρωπαϊκού τύπου οικονομία ανοικτών ανταγωνιστικών αγορών με συλλογικούς θεσμούς κοινωνικού διαλόγου, εγκαταλείποντας επιτέλους την ολιγαρχική διάταξη της οικονομίας και της πολιτικής, το μοντέλο ιεραρχικών επιχειρηματικών συμφερόντων στο οποίο βυθιζόμαστε ολοένα. Το εθνικό σχέδιο μαςαφορά στις ποιοτικές παραμέτρους που περιγράφουν δομές, θεσμούς και διαδικασίες μέσω των οποίων επιτυγχάνονται οι ποσοτικοί στόχοι. Αφορά το πώς και με ποιους. Το εθνικό σχέδιοτους αφορά σε «ποσότητες»..., το άλλοθι αναπαραγωγής του κατεστημένου.

Εκείνο που μετράει είναι ότι ακολουθείς πια μονάχα τη μοίρα των δούλων…

Πρόκειται για μία από τις πιο εκκωφαντικές αποτυχίες της ελληνικής κυβέρνησης, που, πέραν της ίδιας της σημασίας της ως γεγονός, δείχνει πλέον απτά και το πόσο πραγματικά «μετράει»  η Ελλάδα, όπως κατάντησε, στη σημερινή «κοινή» Ευρώπη.

Ενώ η χώρα εξακολουθεί να σπαράσσεται από την κρίση που, παρά τα όσα λέει η κυβέρνηση, διαρκώς βαθαίνει και απλώνεται, ήρθε προ ημερών η υπόθεση του ρωσικού εμπάργκο στα ευρωπαϊκά προϊόντα, η οποία, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, έπληξε και έλληνες αγρότες, ιδίως στις εξαγωγές ροδάκινων.

Κι αυτό, ενώ η Ελλάδα δεν είχε κανέναν λόγο να εμπλακεί σε μία τέτοια περιπέτεια, με τη μικρομέγαλη στάση της πολυδιαφημισμένης αλλά εθνικά ανόητης ελληνικής προεδρίας που μπέρδεψε τα αυγά με τα πασχάλια και ήθελε να κοκορευτεί ότι παίζει δήθεν κάποιο ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, προκαλώντας τελικά άμεση βλάβη στα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Ολες τις προηγούμενες ημέρες, η κυβέρνηση προσπαθούσε να πείσει ότι το πρόβλημα θα αντιμετωπιζόταν με έκτακτη κοινοτική βοήθεια, η οποία και ανακοινώθηκε τελικά χθες.

Όμως αυτή δεν αφορούσε τους έλληνες αγρότες: η ευρωπαϊκή επιτροπή – και φυσικά εκείνοι που κάνουν το πραγματικό κουμάντο στην Ε.Ε., δηλαδή το Βερολίνο χωρίς το οποίο ουδεμία απόφαση λαμβάνεται – έκριναν ότι δεν υπήρχαν αρκετά κονδύλια για να στηριχθούν και οι έλληνες παραγωγοί που είδαν τα προϊόντα τους να χάνονται κάπου στο δρόμο προς τη Ρωσία.

Βερολίνο και Βρυξέλλες αποφάσισαν ότι δεν υπάρχει λόγος να στηριχθεί η χειμαζόμενη Ελλάδα ούτε καν για τα μάτια του κόσμου. Δεν έχει αξία, δεν μετράει, είναι δεδομένο ότι κανείς στην Αθήνα δεν πρόκειται να σηκώσει το ανάστημά του να απαντήσει σε αυτή την αθλιότητα, που δείχνει ποια είναι η μοίρα εκείνων που επιλέγουν να τα εκχωρήσουν όλα και να απολέσουν την κυριαρχία τους, να σκύψουν το κεφάλι σε ότι κι αν τους ζητήσουν και να ξεχάσουν τι σημαίνει να είσαι κυβερνήτης ενός τόπου. Είναι μεγάλο το ποσό; Ασφαλώς και όχι. Όταν όμως δεν σου δίνει κανείς καμία σημασία, τότε, όποιο κι αν είναι το ποσό, δεν είναι αυτό που μετράει.

Εκείνο που μετράει είναι ότι ακολουθείς πια μονάχα τη μοίρα των δούλων…

Δεν αξιωθήκαμε να έχουμε: κυβέρνηση σοβαρών ανθρώπων που να ξέρουν τι κάνουν και γιατί το κάνουν.

Δυστυχώς τα τέσσερα χρόνια της κρίσης δεν έχουν διδάξει όσα θα έπρεπε στα κόμματα και στις ηγεσίες τους, που εξακολουθούν και πολιτεύονται με τις πρακτικές και τις λογικές του παρελθόντος. Οι κυβερνώντες προωθούν, υποτίθεται, τη μεταρρυθμιστική ανατροπή που χρειάζεται ο τόπος, αλλά σε κάθε κρίσιμη ευκαιρία (π.χ. ΕΝΦΙΑ) αποδεικνύεται ότι είναι ανίκανοι να το κάνουν και οι αντιπολιτευόμενοι βασίζουν όλες τις ελπίδες τους για εξουσία στα λάθη και την ανικανότητα των κυβερνώντων και μόνο, μια και οι ίδιοι δεν έχουν αντιπροτείνει μέχρι στιγμής σοβαρές και αξιόπιστες λύσεις για το μέλλον του τόπου.

Δεν πρωτοτυπώ, φυσικά, με τις επισημάνσεις αυτές. Αλλωστε, επίμονα, σχεδόν κουραστικά, τις επαναλαμβάνει κάθε τόσο η ίδια η κοινή γνώμη. Οταν ο δικομματισμός που άλλοτε αναμετριόταν σε ποσοστά άνω του 40%, τώρα αγκομαχά σε ποσοστά άνω του 20%, ένα και μόνο συμπέρασμα συνάγεται: πως το εκλογικό σώμα δεν εμπιστεύεται κανέναν από τους δύο, γιατί κανένας από τους δύο δεν έχει δώσει στοιχειώδεις αποδείξεις πως είναι ικανός να οδηγήσει τη χώρα σ' ένα πραγματικά καλύτερο αύριο.

Γι' αυτό και το ζητούμενο δεν είναι ποιου οι σχεδιασμοί θα δικαιωθούν στους μήνες που έρχονται. Αλλωστε, σ' αυτό θα συμβάλουν και ιδιοτελή κομματικά και προσωπικά οφέλη, μια και οι κομματικοί σχηματισμοί και οι ανεξάρτητοι βουλευτές είναι που θα καθορίσουν αν και πότε θα οδηγηθούμε σε εκλογές.

Το ζητούμενο είναι και θα συνεχίσει να είναι αυτό που πάντα χρειαζόμασταν και σπανιότατα αξιωθήκαμε να έχουμε: κυβέρνηση σοβαρών ανθρώπων που να ξέρουν τι κάνουν και γιατί το κάνουν.

Όλα αυτά – για λόγους που ποικίλλουν, από τη διάχυτη πολιτική ανικανότητα .

Ομοίως, όλα τα κατά καιρούς βάρβαρα μέτρα που ακούστηκαν, συζητήθηκαν ή εφαρμόστηκαν, αποτελούσαν μέρος της πολιτικής ατζέντας των μνημονιακών κυβερνήσεων. Το σημερινό χάλι, το οποίο βιώνουμε, αποτέλεσε εξ αρχής επιλογή των δανειστών και των ελεγχόμενων από αυτούς κυβερνήσεων, με τελικό στόχο τη «βουλγαροποίηση».

Τα στοιχειά που έλειψαν από αυτήν τη συντεταγμένη πολιτική ήταν μια έλλογη μεταρρύθμιση του κράτους, των θεσμών και της οικονομίας, η διαμόρφωση ενός σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης και η διαπραγμάτευση με τους δανειστές για την υλοποίησή του. Αντιθέτως, ως πολιτική τακτική, η οποία τηρείται απαρεγκλίτως μέχρι σήμερα, επελέγησαν το σκύψιμο της κεφαλής, η πλήρης αποδοχή όλων των απαιτήσεων, η αρπαγή και λεηλασία κάθε είδους περιουσίας και εισοδήματος των Ελλήνων πολιτών, η κατάργηση κάθε είδους δικαιώματος.

Όλα αυτά – για λόγους που ποικίλλουν, από τη διάχυτη πολιτική ανικανότητα έως την ανενδοίαστη συναλλαγή με τους εγχώριους νταβατζήδες της διαπλοκής – συνοδεύτηκαν από ΦΘΗΝΆ ψέματα τόσο προς τον ελληνικό λαό όσο και προς την ίδια την τρόικα, από οριζόντια καταστροφή αντί της όποιας στοχευμένης μεταρρύθμισης, από την προκλητική εξυπηρέτηση των κάθε είδους «ημετέρων» επιχειρηματιών και λοιπών προυχόντων, από το γενικευμένο ξεπούλημα και τη χωρίς αρχές διάλυση οποιουδήποτε κοινωνικού αγαθού – από την υγεία και την παιδεία έως τα δάση και τις παραλίες.

Μπορεί, λοιπόν, σήμερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις παρέες να γίνεται «της μαϊμούς ο γάμος» με την είδηση περί εισβολής των εφοριακών στα σπίτια, αλλά όσοι στοιχειωδώς σοβαροί έχουν απομείνει στο μνημονιακό στρατόπεδο αντιλαμβάνονται πως πίσω από τη γελοιότητα ελλοχεύει ο κίνδυνος του πλήρους πολιτικού διασυρμού.

Πριν αναλάβει την εξουσία, ο Αντώνης Σαμαράς είχε περιγράψει το κοινωνικό κλίμα που είχε δημιουργήσει το πρώτο μνημόνιο με τον όρο «εθνική κατάθλιψη». Φαίνεται πως αποφάσισε να την καταπολεμήσει δημιουργώντας την «εθνική κωμωδία», την οποία συνιστά η κυβέρνησή του. Όμως, μια κωμωδία με λυπημένο τέλος...

Tags

Ποιος θα προστατέψει τον πολίτη από το κράτος των κομμάτων και των αποτυχημένων πολιτικών;

Πόσο ανήμποροι είμαστε όλοι απέναντι στο κράτος-αφέντη; Το κράτος που ό,τι κι αν αποφασίσει εις βάρος μας το εφαρμόζει; Το κράτος που, όποτε έχουμε δίκιο εμείς απέναντί του, έχει τους μηχανισμούς και τον τρόπο να μας αδικήσει;

Το κράτος για να αυξήσει τα άμεσα έσοδά του ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να προεισπράξει φόρους ακόμη και από τους χαμηλοσυνταξιούχους. Αυτούς για τους οποίους τα 35 ευρώ είναι ζωτικής σημασίας, αυτούς που του χρόνου μπορεί να μη ζουν για να εισπράξουν τα επιστρεφόμενα που θα δικαιούνται.

Το κράτος ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να μπαίνει μέσα στους τραπεζικούς λογαριασμούς και να κατάσχει τα όποια ποσά βρει από όποιον του χρωστά. Καμία έγνοια για το αν αυτός ο άνθρωπος έχει ανάγκες, αν έχει άρρωστο παιδί που περιθάλπει, αν δεν έχει να ταΐσει την οικογένειά του.

Το κράτος ουσιαστικά κάνει διάρρηξη, μπαίνει στο πορτοφόλι μας και τα αφαιρεί όλα.

Το κράτος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ επί χρόνια τους προμηθευτές του, με αποτέλεσμα αυτοί, για να επιβιώσουν, να δανείζονται και να χρεώνονται με τόκους. Τι κι αν το Μνημόνιο το προβλέπει; Ακόμη και η τρόικα επέβαλε την αποπληρωμή των χρεών του κράτους προς τους πολίτες και τις επιχειρήσεις, πράγμα αυτονόητο για την ανόρθωση της οικονομίας. Το κράτος και αυτό το καθυστερεί.

Το κράτος που φυσικά, ΑΝ και ΟΤΑΝ πληρώσει, δεν πληρώνει τόκους.

Το κράτος ΑΠΑΙΤΕΙ από όλους να πληρώνουν εμπρόθεσμα τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές τους, αλλιώς προχωρά σε κατασχέσεις και φυλακίσεις. Ακόμη και σε αυτούς που χρωστά και έχουν στραφεί δικαστικά εναντίον του.

Το κράτος, γιατί και η Δικαιοσύνη είναι κράτος, καθυστερεί επί χρόνια να εκδικάσει υποθέσεις οφειλών του προς πολίτες και επιχειρήσεις, οδηγώντας τους στην εξαθλίωση και τον αφανισμό.

Και ποιο κράτος; Ενα κράτος διεφθαρμένο, κομματικό, διαλυμένο και εχθρικό προς τον πολίτη και την επιχειρηματικότητα.

Το ερώτημα λοιπόν στην Ελλάδα είναι και παραμένει ένα: Ποιος θα προστατέψει τον πολίτη από το κράτος των κομμάτων και των αποτυχημένων πολιτικών;