Εκείνο που μετράει είναι ότι ακολουθείς πια μονάχα τη μοίρα των δούλων…

Πρόκειται για μία από τις πιο εκκωφαντικές αποτυχίες της ελληνικής κυβέρνησης, που, πέραν της ίδιας της σημασίας της ως γεγονός, δείχνει πλέον απτά και το πόσο πραγματικά «μετράει»  η Ελλάδα, όπως κατάντησε, στη σημερινή «κοινή» Ευρώπη.

Ενώ η χώρα εξακολουθεί να σπαράσσεται από την κρίση που, παρά τα όσα λέει η κυβέρνηση, διαρκώς βαθαίνει και απλώνεται, ήρθε προ ημερών η υπόθεση του ρωσικού εμπάργκο στα ευρωπαϊκά προϊόντα, η οποία, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, έπληξε και έλληνες αγρότες, ιδίως στις εξαγωγές ροδάκινων.

Κι αυτό, ενώ η Ελλάδα δεν είχε κανέναν λόγο να εμπλακεί σε μία τέτοια περιπέτεια, με τη μικρομέγαλη στάση της πολυδιαφημισμένης αλλά εθνικά ανόητης ελληνικής προεδρίας που μπέρδεψε τα αυγά με τα πασχάλια και ήθελε να κοκορευτεί ότι παίζει δήθεν κάποιο ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, προκαλώντας τελικά άμεση βλάβη στα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Ολες τις προηγούμενες ημέρες, η κυβέρνηση προσπαθούσε να πείσει ότι το πρόβλημα θα αντιμετωπιζόταν με έκτακτη κοινοτική βοήθεια, η οποία και ανακοινώθηκε τελικά χθες.

Όμως αυτή δεν αφορούσε τους έλληνες αγρότες: η ευρωπαϊκή επιτροπή – και φυσικά εκείνοι που κάνουν το πραγματικό κουμάντο στην Ε.Ε., δηλαδή το Βερολίνο χωρίς το οποίο ουδεμία απόφαση λαμβάνεται – έκριναν ότι δεν υπήρχαν αρκετά κονδύλια για να στηριχθούν και οι έλληνες παραγωγοί που είδαν τα προϊόντα τους να χάνονται κάπου στο δρόμο προς τη Ρωσία.

Βερολίνο και Βρυξέλλες αποφάσισαν ότι δεν υπάρχει λόγος να στηριχθεί η χειμαζόμενη Ελλάδα ούτε καν για τα μάτια του κόσμου. Δεν έχει αξία, δεν μετράει, είναι δεδομένο ότι κανείς στην Αθήνα δεν πρόκειται να σηκώσει το ανάστημά του να απαντήσει σε αυτή την αθλιότητα, που δείχνει ποια είναι η μοίρα εκείνων που επιλέγουν να τα εκχωρήσουν όλα και να απολέσουν την κυριαρχία τους, να σκύψουν το κεφάλι σε ότι κι αν τους ζητήσουν και να ξεχάσουν τι σημαίνει να είσαι κυβερνήτης ενός τόπου. Είναι μεγάλο το ποσό; Ασφαλώς και όχι. Όταν όμως δεν σου δίνει κανείς καμία σημασία, τότε, όποιο κι αν είναι το ποσό, δεν είναι αυτό που μετράει.

Εκείνο που μετράει είναι ότι ακολουθείς πια μονάχα τη μοίρα των δούλων…

Δεν αξιωθήκαμε να έχουμε: κυβέρνηση σοβαρών ανθρώπων που να ξέρουν τι κάνουν και γιατί το κάνουν.

Δυστυχώς τα τέσσερα χρόνια της κρίσης δεν έχουν διδάξει όσα θα έπρεπε στα κόμματα και στις ηγεσίες τους, που εξακολουθούν και πολιτεύονται με τις πρακτικές και τις λογικές του παρελθόντος. Οι κυβερνώντες προωθούν, υποτίθεται, τη μεταρρυθμιστική ανατροπή που χρειάζεται ο τόπος, αλλά σε κάθε κρίσιμη ευκαιρία (π.χ. ΕΝΦΙΑ) αποδεικνύεται ότι είναι ανίκανοι να το κάνουν και οι αντιπολιτευόμενοι βασίζουν όλες τις ελπίδες τους για εξουσία στα λάθη και την ανικανότητα των κυβερνώντων και μόνο, μια και οι ίδιοι δεν έχουν αντιπροτείνει μέχρι στιγμής σοβαρές και αξιόπιστες λύσεις για το μέλλον του τόπου.

Δεν πρωτοτυπώ, φυσικά, με τις επισημάνσεις αυτές. Αλλωστε, επίμονα, σχεδόν κουραστικά, τις επαναλαμβάνει κάθε τόσο η ίδια η κοινή γνώμη. Οταν ο δικομματισμός που άλλοτε αναμετριόταν σε ποσοστά άνω του 40%, τώρα αγκομαχά σε ποσοστά άνω του 20%, ένα και μόνο συμπέρασμα συνάγεται: πως το εκλογικό σώμα δεν εμπιστεύεται κανέναν από τους δύο, γιατί κανένας από τους δύο δεν έχει δώσει στοιχειώδεις αποδείξεις πως είναι ικανός να οδηγήσει τη χώρα σ' ένα πραγματικά καλύτερο αύριο.

Γι' αυτό και το ζητούμενο δεν είναι ποιου οι σχεδιασμοί θα δικαιωθούν στους μήνες που έρχονται. Αλλωστε, σ' αυτό θα συμβάλουν και ιδιοτελή κομματικά και προσωπικά οφέλη, μια και οι κομματικοί σχηματισμοί και οι ανεξάρτητοι βουλευτές είναι που θα καθορίσουν αν και πότε θα οδηγηθούμε σε εκλογές.

Το ζητούμενο είναι και θα συνεχίσει να είναι αυτό που πάντα χρειαζόμασταν και σπανιότατα αξιωθήκαμε να έχουμε: κυβέρνηση σοβαρών ανθρώπων που να ξέρουν τι κάνουν και γιατί το κάνουν.

Όλα αυτά – για λόγους που ποικίλλουν, από τη διάχυτη πολιτική ανικανότητα .

Ομοίως, όλα τα κατά καιρούς βάρβαρα μέτρα που ακούστηκαν, συζητήθηκαν ή εφαρμόστηκαν, αποτελούσαν μέρος της πολιτικής ατζέντας των μνημονιακών κυβερνήσεων. Το σημερινό χάλι, το οποίο βιώνουμε, αποτέλεσε εξ αρχής επιλογή των δανειστών και των ελεγχόμενων από αυτούς κυβερνήσεων, με τελικό στόχο τη «βουλγαροποίηση».

Τα στοιχειά που έλειψαν από αυτήν τη συντεταγμένη πολιτική ήταν μια έλλογη μεταρρύθμιση του κράτους, των θεσμών και της οικονομίας, η διαμόρφωση ενός σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης και η διαπραγμάτευση με τους δανειστές για την υλοποίησή του. Αντιθέτως, ως πολιτική τακτική, η οποία τηρείται απαρεγκλίτως μέχρι σήμερα, επελέγησαν το σκύψιμο της κεφαλής, η πλήρης αποδοχή όλων των απαιτήσεων, η αρπαγή και λεηλασία κάθε είδους περιουσίας και εισοδήματος των Ελλήνων πολιτών, η κατάργηση κάθε είδους δικαιώματος.

Όλα αυτά – για λόγους που ποικίλλουν, από τη διάχυτη πολιτική ανικανότητα έως την ανενδοίαστη συναλλαγή με τους εγχώριους νταβατζήδες της διαπλοκής – συνοδεύτηκαν από ΦΘΗΝΆ ψέματα τόσο προς τον ελληνικό λαό όσο και προς την ίδια την τρόικα, από οριζόντια καταστροφή αντί της όποιας στοχευμένης μεταρρύθμισης, από την προκλητική εξυπηρέτηση των κάθε είδους «ημετέρων» επιχειρηματιών και λοιπών προυχόντων, από το γενικευμένο ξεπούλημα και τη χωρίς αρχές διάλυση οποιουδήποτε κοινωνικού αγαθού – από την υγεία και την παιδεία έως τα δάση και τις παραλίες.

Μπορεί, λοιπόν, σήμερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις παρέες να γίνεται «της μαϊμούς ο γάμος» με την είδηση περί εισβολής των εφοριακών στα σπίτια, αλλά όσοι στοιχειωδώς σοβαροί έχουν απομείνει στο μνημονιακό στρατόπεδο αντιλαμβάνονται πως πίσω από τη γελοιότητα ελλοχεύει ο κίνδυνος του πλήρους πολιτικού διασυρμού.

Πριν αναλάβει την εξουσία, ο Αντώνης Σαμαράς είχε περιγράψει το κοινωνικό κλίμα που είχε δημιουργήσει το πρώτο μνημόνιο με τον όρο «εθνική κατάθλιψη». Φαίνεται πως αποφάσισε να την καταπολεμήσει δημιουργώντας την «εθνική κωμωδία», την οποία συνιστά η κυβέρνησή του. Όμως, μια κωμωδία με λυπημένο τέλος...

Tags

Ποιος θα προστατέψει τον πολίτη από το κράτος των κομμάτων και των αποτυχημένων πολιτικών;

Πόσο ανήμποροι είμαστε όλοι απέναντι στο κράτος-αφέντη; Το κράτος που ό,τι κι αν αποφασίσει εις βάρος μας το εφαρμόζει; Το κράτος που, όποτε έχουμε δίκιο εμείς απέναντί του, έχει τους μηχανισμούς και τον τρόπο να μας αδικήσει;

Το κράτος για να αυξήσει τα άμεσα έσοδά του ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να προεισπράξει φόρους ακόμη και από τους χαμηλοσυνταξιούχους. Αυτούς για τους οποίους τα 35 ευρώ είναι ζωτικής σημασίας, αυτούς που του χρόνου μπορεί να μη ζουν για να εισπράξουν τα επιστρεφόμενα που θα δικαιούνται.

Το κράτος ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να μπαίνει μέσα στους τραπεζικούς λογαριασμούς και να κατάσχει τα όποια ποσά βρει από όποιον του χρωστά. Καμία έγνοια για το αν αυτός ο άνθρωπος έχει ανάγκες, αν έχει άρρωστο παιδί που περιθάλπει, αν δεν έχει να ταΐσει την οικογένειά του.

Το κράτος ουσιαστικά κάνει διάρρηξη, μπαίνει στο πορτοφόλι μας και τα αφαιρεί όλα.

Το κράτος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ επί χρόνια τους προμηθευτές του, με αποτέλεσμα αυτοί, για να επιβιώσουν, να δανείζονται και να χρεώνονται με τόκους. Τι κι αν το Μνημόνιο το προβλέπει; Ακόμη και η τρόικα επέβαλε την αποπληρωμή των χρεών του κράτους προς τους πολίτες και τις επιχειρήσεις, πράγμα αυτονόητο για την ανόρθωση της οικονομίας. Το κράτος και αυτό το καθυστερεί.

Το κράτος που φυσικά, ΑΝ και ΟΤΑΝ πληρώσει, δεν πληρώνει τόκους.

Το κράτος ΑΠΑΙΤΕΙ από όλους να πληρώνουν εμπρόθεσμα τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές τους, αλλιώς προχωρά σε κατασχέσεις και φυλακίσεις. Ακόμη και σε αυτούς που χρωστά και έχουν στραφεί δικαστικά εναντίον του.

Το κράτος, γιατί και η Δικαιοσύνη είναι κράτος, καθυστερεί επί χρόνια να εκδικάσει υποθέσεις οφειλών του προς πολίτες και επιχειρήσεις, οδηγώντας τους στην εξαθλίωση και τον αφανισμό.

Και ποιο κράτος; Ενα κράτος διεφθαρμένο, κομματικό, διαλυμένο και εχθρικό προς τον πολίτη και την επιχειρηματικότητα.

Το ερώτημα λοιπόν στην Ελλάδα είναι και παραμένει ένα: Ποιος θα προστατέψει τον πολίτη από το κράτος των κομμάτων και των αποτυχημένων πολιτικών;

Σοβαρευτείτε πια!

Σας έχω ξαναπεί για την τάση μου να διακρίνω περιθώρια αισιοδοξίας εκεί που άλλοι (οι περισσότεροι) βλέπουν κυρίως δυσκολίες ή και αδιέξοδα. Κατά κανόνα έτσι συμβαίνει. Αλλά όχι πάντα. Γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις που διαπιστώνεις ότι οι παθογένειες είναι τόσο βαθιές που ούτε καν ελαφρυντικά δεν επιτρέπουν να αναγνωρίσεις.

Παράδειγμα η ιστορία του ΕΝΦΙΑ. Τι ελαφρυντικά να βρεις ή πώς να δικαιολογήσεις έναν μηχανισμό που αποδεικνύεται ανίκανος να διαμορφώσει έναν στοιχειωδώς δίκαιο και λειτουργικό νόμο για τη φορολογία των ακινήτων; Και πώς να χαρακτηρίσεις δημόσιους λειτουργούς που αποδεικνύονται ανίκανοι να αντιληφθούν πως είναι αδιανόητο να αποτιμούν με τιμές Κηφισιάς και Ψυχικού οικόπεδα σε απίθανες περιοχές της χώρας;

Κι από την άλλη παρακολουθείς την αξιωματική αντιπολίτευση, ένα κόμμα που φιλοδοξεί να είναι σε μερικούς μήνες κυβέρνηση και να διαχειρίζεται τις τύχες του τόπου, να αντιμετωπίζει με πρωτοφανή επιπολαιότητα και με παιδαριώδη επιχειρηματολογία θέματα που αφορούν τις διεθνείς σχέσεις και τις συμμαχίες της χώρας. Διότι μπορεί ο Γλέζος και ο κάθε Γλέζος να έχει τα προσωπικά και ιδεολογικοπολιτικά του απωθημένα, αλλά ας μην του διαφεύγει τουλάχιστον ότι ζούμε στο 2014 και όχι στη δεκαετία του '50 ή του '60.

Εχουμε περάσει μια φρικτή τετραετία και δικαιολογημένη είναι η απαίτηση όλων μας να προκύψει και κάτι καλό μέσα απ' αυτήν τη λαίλαπα που κανένας μας δεν φανταζόταν ότι θα είχε τέτοιες διαστάσεις και επιπτώσεις. Αλλά η προσδοκία διαψεύδεται. Η απαίτηση για περισσότερη υπευθυνότητα και σοβαρότητα δεν βρίσκει αντίκρισμα.

Μια κυβέρνηση που αδυνατεί να δρομολογήσει σωστά μια νομοθετική διαδικασία, γιατί δεν την νοιάζει αν ο νόμος που θα προκύψει θα είναι σωστός, αλλά αν θα της αποφέρει τα έσοδα τα οποία χρειάζεται. Και μια αξιωματική αντιπολίτευση που δεν εννοεί να καταλάβει πως δεν αποδεικνύει υπευθυνότητα η μόνιμη διαφωνία με τις οποίες κυβερνητικές προτάσεις και πρωτοβουλίες και δεν αποτελεί στοιχείο σοβαρότητας η αδυναμία της να κατανοήσει πως ορισμένα γεγονότα έχουν κριθεί από την Ιστορία και πως το παραμύθι του «ξανθού αδελφού» μπορεί να συγκινούσε σε άλλες εποχές αλλά πια δεν πουλάει. Κι αυτό γιατί οσάκις τον χρειαστήκαμε μας έγραψε κανονικά και γιατί πλέον είναι κι αυτός ένας «άθλιος καπιταλιστής» -και ως νεόκοπος, χειρότερος των άλλων.

Δοκιμάζουν τα νεύρα μας, τις αντοχές μας, την υποτακτικότητά μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Ας τις πάρει το ποτάμι τις μειώσεις, τις περικοπές και την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου. Λογικό είναι σε μία ελεύθερη και ανεξέλεγκτη οικονομία και μια σκληρή κοινωνία να συμβαίνουν σκαμπανεβάσματα και απώλειες – με θύματα φυσικά τους αδύναμους. Ας πάρει το ποτάμι τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ανακατανομή πλούτου και ισχύος γίνεται, το καταλάβαμε, δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση.

Αλλά να δοκιμάζουν τα νεύρα των ανθρώπων με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, αυτό δεν μπορεί να ερμηνευτεί εύκολα. Για την ακρίβεια δεν το χωράει ο νους.

Πρέπει να δοκιμάζουν τα νεύρα μας, τις αντοχές μας, την υποτακτικότητά μας. Δεν γίνεται αλλιώς. Σου λέει, κάτσε να δούμε πώς αντιδρά και συμπεριφέρεται ένας λαός, περίπου ευρωπαϊκός, με ολίγη ή και περισσότερη ανατολή μέσα του.

Πάρτε για παράδειγμα τα όσα λέγονται ότι φύγει η τρόικα, ότι η κρίση τελειώνει. Τα λένε ακριβώς την ώρα που η υπερφορολόγηση χτυπάει κόκκινο, τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν, η ανεργία δεν μειώνεται με τίποτα, το χρέος παραμένει σε δυσθεώρητα επίπεδα και η ανάπτυξη είναι σαν εκείνη την αγάπη, που αργεί πάντα μια μέρα – στην περίπτωσή μας μια μέρα και μια αιωνιότητα. Είναι ή δεν είναι πείραμα για το πόση «παραμύθα» μπορεί να δεχθεί αυτός ο λαός;

Πάρτε το άλλο παράδειγμα, αυτό με τον ΕΝΦΙΑ. Όταν έχεις ένα κοτέτσι, ένα μαντρί, ένα ξερικό χωράφι στου διαόλου τη μάνα και σου λένε ότι έχει αντικειμενική αξία, ας πούμε 300 χιλιάδες το στρέμμα (!!!) και άρα πληρώνεις αντίστοιχα, τι είναι; Είναι κανονική ενέργεια κανονικού κράτους; Ή χιούμορ είναι ή σε λέει ηλίθιο κατάμουτρα το κράτος. Και περιμένει να δει, αν θα αντιδράσεις ή θα γυρίσεις να ζητήσεις απλά λίγο βαζελίνη…

Έρχεται τώρα και το άλλο: Χωρίς δικαστικό λειτουργό λέει θα μπαίνουν στα σπίτια οι εφοριακοί και θα ψάχνουν τα συρτάρια με τα βρακιά, τις πιατοθήκες, και τα ντουλάπια με τις χλωρίνες και τις τάβλες κάτω από τα στρώματα. Κι αλίμονό σου εάν σου βρίσκονται πράγματα αξίας, ακόμα και συλλεκτικά «μικρός κάου μπόι». Αυτό δεν ισχύει ούτε στον «πόλεμο» που λέει ότι έχει κηρύξει η Ουάσιγκτον στην τρομοκρατία και στο όνομά του έχει καταπατήσει κάνε συνταγματική έννοια δικαίου στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κι όμως εδώ, στο όνομα φορολογικών ελέγχων, προωθούν χειρότερη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πείτε μου λοιπόν, αν αυτό δεν είναι πείραμα για να δουν με τι μαλάκα λαό έχουν να κάνουν και να μετρήσουν πόσα μπορεί να ανεχτεί τι είναι; Γιατί ενέργειες στοιχειωδώς κανονικού κράτους δεν είναι…

Πρόκειται για αριστοτέχνες!

Είναι, πράγματι, αξιοθαύμαστο το σημερινό κυβερνητικό σχήμα και ειδικά οι δυο επικεφαλής του για τις παρατάσεις, που κάθε φορά αποσπούν μόνοι τους ή με πρόθυμους συμμάχους και εξωτερική βοήθεια. Ιδιαίτερα για τις μεθόδους και τα δρομολόγια που εφευρίσκουν. Πρόκειται για αριστοτέχνες!

Εχουν άδικο όσοι δεν αναγνωρίζουν την ικανότητα επιβίωσης της κυβέρνησης εν μέσω των ερειπίων που η ίδια προκαλεί. Αρμόζει να μιλούν όλοι για πολιτικό θαύμα (χωρίς εισαγωγικά) και σύγχρονους θαυματοποιούς. Αυτές οι «επιτυχίες», όμως, είναι δίκοπο μαχαίρι. Τραγωδία για τα κυβερνητικά κόμματα και τις ηγετικές ομάδες τους. Οσο κατορθώνουν και παραμένουν στην εξουσία διά των αναβολών, τόσο περισσότερο φθείρονται και απαξιώνονται εξαιτίας των πολιτικών που είναι καταδικασμένες να εφαρμόζουν.

Βαθαίνουν, ταυτοχρόνως, τη χρεοκοπία του πολιτικού και κομματικού συστήματος στο σύνολό του. Καταναλώνουν και προεξοφλούν κάθε δυνατότητα για μια «αναγέννησή του», με την αλλαγή ονοματεπώνυμων, κομματικών συμβόλων και άλλων συναφών, όπως σχεδιάζουν τα σημερινά κομματικά επιτελεία.

Αν η τραγωδία περιοριζόταν σ' αυτά μόνο, μάλλον, η κατάσταση δεν θα ήταν δραματική. Μαζί τους, όμως, τραβούν προς τον βυθό κάθε άλλη εναλλακτική λύση. Για να μη μιλήσουμε για τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία, που τείνουν να γίνουν αγαθά εν ανεπαρκεία. Αν ήδη δεν έχει συμβεί αυτό και είναι, πια, ζήτημα αν οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται υπέρ αυτού.