Οι λύσεις του Τσίπρα παραπέμπουν στο «λεφτά υπάρχουν.

Αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει ο κ. Τσίπρας είναι ότι ακόμη και εάν η κυρία Μέρκελ σαγηνευθεί από τη ρητορική δεινότητα του κ. Τσίπρα και δεχθεί κούρεμα 100 δισεκατομμυρίων ευρώ, με την πολιτική που προτείνει θα δημιουργηθεί η νέα γενιά χρέους που θα βάλει την οριστική θηλιά στις επόμενες γενιές. Θυμηθείτε τις δεσμεύσεις του. Θα επαναπροσληφθούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που θα ενταχθούν στο καθεστώς της διαθεσιμότητας. Θα επανακρατικοποιηθούν όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις. Πώς θα μπορούσε άλλωστε μία «αριστερή κυβέρνηση» να δεχθεί τις «αποικιοκρατικές συμβάσεις» των συντρόφων Κινέζων της Cosco με τον ΟΛΠ. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης θα βοηθήσει πολύ την πραγματική οικονομία. Θα αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές για τις μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες βέβαια θα μετακυλήσουν τα βάρη στους πελάτες τους αλλά και στις μικρές ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν το ρόλο του προμηθευτή τους. Θα επανέλθει ο κατώτατος μισθός λες και δεν γνωρίζει ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα πληρώνουν με δυσκολία τους εργαζόμενους λόγω της έλλειψης ρευστότητας.
Οι λύσεις του Τσίπρα παραπέμπουν στο «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν είναι τυχαίο ότι δίπλα του βρίσκονται τα πρωτοπαλίκαρα του ΠΑΣΟΚ, οι συνδικαλιστές που παραδιοικούσαν επί χρόνια τη χώρα και ευθύνονται (μαζί με τους πολιτικούς που τους ανέχθηκαν) για τη χρεοκοπία της οικονομίας και την κοινωνική παρακμή. Εάν θέλει πραγματικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλει στην προσπάθεια της ανάκαμψης, ας αφήσει τις φανταστικές ιστορίες που έχει πλάσει το επιτελείο του και ας προτείνει ρεαλιστικά μέτρα με το βλέμμα στο μέλλον. Αλλιώς θα αναβιώσει όλες τις παθογένειες του χθες και πολύ σύντομα θα γίνει και αυτός παρελθόν.

Το χάος μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο και η καταστροφή αναπόφευκτη.

Μετά από μακρά περίοδο μεγάλης δοκιμασίας η χώρα φαίνεται πως μπαίνει σε μια προοπτική ανάταξης που δεν πρέπει να αμφισβητηθεί. Αν η πολιτική ηγεσία γοητευθεί από τις Σειρήνες του λαϊκισμού και προτρέξει θα υποστεί ήττα στρατηγική και βλάβη ανήκεστο, αλλά τις συνέπειες θα πληρώσουν και πάλι οι πολίτες.

Το μεγάλο στοίχημα για τον τόπο είναι να μην επανέλθει το καθεστώς της φαυλότητας που εξασφαλίζει παροχές με δανεικά σε ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο που βασίζεται στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή. Αν ανοίξει η βεντάλια της παροχολογίας, το χάος μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο και η καταστροφή αναπόφευκτη, καθώς το πολιτικό προσωπικό είναι επιρρεπές σε ανάλογες διολισθήσεις και εύκολα μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα.

Προφανώς αυτό δεν σημαίνει πως όταν προκύψουν σαφή δείγματα ανάκαμψης και δημιουργηθεί μια κάποια ευκολία δεν πρέπει να ενισχυθούν οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι που δεν διαθέτουν άλλους πόρους. Αυτό όμως πρέπει να γίνει στοχευμένα και με φειδώ, ώστε να μη διαταραχθεί η κυρίαρχη επιλογή για τη σωτηρία του τόπου.

Το πολιτικό άγχος είναι κατανοητό, αλλά δεν μπορεί και κυρίως δεν επιτρέπεται να επηρεάσει την πορεία των μεταρρυθμίσεων και την εφαρμογή της αναγκαίας πολιτικής που θα φέρει αποτελέσματα για αλλαγή σελίδας στη χώρα. Οσοι (λίγοι ευτυχώς) από τον κυβερνητικό συνασπισμό το έχουν γυρίσει στο... λεβέντικο, καιρός είναι να συνέλθουν και να ξαναδούν τις ευθύνες τους για το παρόν αλλά και για το πρόσφατο παρελθόν.

Οι Έλληνες πρέπει να κινητοποιηθούν .

Όταν αποφασίζει το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης να μοιράσει μέσω φορέων δωρεάν τρόφιμα σε 800 χιλιάδες οικογένειες, τότε δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη. Παγώνεις. 

Μάλιστα, ο εν λόγω υπουργός δεν διστάζει να πει ότι, “δεν πειράζει να φας μακαρόνια ή φακές αν έχουν λήξει ένα μήνα ή είκοσι ημέρες”  Πιθανότατα, να μην πειράζει. Δεν είμαστε γαστρεντερολόγοι, 
ούτε λάτρεις των άστρων εστιατορίων Gastronomie, αλλά δεν γνωρίζουμε πολλούς που θα ταϊζαν τα παιδιά τους ληγμένες φακές. Για να έχουν, όμως, οι γονείς να ταϊσουν τα παιδιά τους χρειαζόμαστε, όπως αναφέρει σωστά η Εστία, και νέους εργοδότες που θα προσλάβουν ανέργους.

Όταν έχεις 1,5 εκατομμύριο ανέργους δεν αρκούν ούτε ο αγωγός TAP, ούτε τα προγράμματα 5 μηνών με 2.500 ευρώ.
 Χρειάζεται ένα συγκροτημένο σχέδιο αναμόρφωσης της οικονομίας προκειμένου, ώστε χιλιάδες άνεργοι να βρουν διέξοδο.
Δεν αρκεί η φούρια του τουρισμού για να ανασχεθεί πλήρως η ύφεση.   
Στα έργα βεβαίως  πρέπει να πάρουν μέρος τόσο ο ιδιωτικός τομέας, όσο και ο δημόσιος.  Από τη μια πλευρά, οι Έλληνες πρέπει να κινητοποιηθούν όχι για να κάνουν μια ακόμη καφετέρια, αλλά να ρισκάρουν περισσότερο, είτε στο 
εμπόριο, είτε στην παραγωγή. Η ανάλγητη Μ. Θάτσερ εκθείαζε τις μικρές επιχειρήσεις, καθώς η ίδια είχε περάσει από τον πάγκο του γαλατάδικου του πατέρα της. Πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θα δώσουν τον τόνο  για να βγούμε από το τέλμα. Αυτό, όμως, δεν το αντιλαμβάνονται – μέχρι τώρα- ούτε στο ΥΠΕΚΑ, ούτε στο υπουργείο Ανάπτυξης. 

Επιμένουν να χρεώνουν ακριβό ρεύμα, φυσικό αέριο και οι 62 βιομηχανίες έγιναν 58. Αν δεν παρθούν μέτρα χθες από τα σκληρά ολιγοπώλια της ΔΕΗ και της ΔΕΠΑ θα είναι αργά. Όσο για τα  σχέδια της Γερμανικής αναπτυξιακής KFW, ας τα ξεχάσουμε από τώρα. Αρκεί μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα της για δει σε ποιες χώρες επενδύει και με τι τρόπο.
Από την άλλη πλευρά, ο δημόσιος τομέας επειγόντως χρειάζεται να ξεκινήσει τα έργα, με αρχή από τους δημόσιους δρόμους. ( σ.σ οι εποχούμενοι με τις μηχανές γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τα σαμαράκια τα οποία δεν πρέπει να ξαναεμφανιστούν. Μόνο δρόμοι όπως η Αττική Οδος  )    

 Η κινητοποίηση, όμως, του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα δεν διατάσσεται, αλλά κερδίζεται καθημερινά.   
Με λίγα λόγια, πρέπει να σταματήσει η επωδός του οικονομικού επιτελείου “πρωτογενές πλεόνασμα” 
διότι δουλεύουμε για τις αγορές, αλλά πρέπει να είμαστε προσγειωμένοι. 

Αρκεί παλιοί και νέοι ηγέτες να κοιτάξουν τον κόσμο κατάματα .

Στη γιορτή αυτή για τα 39 χρόνια του ΠΑΣΟΚ, εκτός από τη νοσταλγία για τον ιστορικό ηγέτη του, τον Ανδρέα Παπανδρέου, διάχυτη ήταν και η απογοήτευση για την απουσία της στοιχειώδους αυτοκριτικής. Για όλα έφταιξαν οι προηγούμενοι και οι επόμενοι, ίσως και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δεν έχουν άδικο ούτε ο Κ. Σημίτης ούτε ο Γ. Παπανδρέου όταν θυμίζουν τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Ομως, δεν μπορούν να διαγράφουν τις δικές τους ευθύνες. Οταν με σπουδαία ηγετική ικανότητα έχεις οδηγήσει τη χώρα στο ευρώ και συμμαζεύεις την οικονομία, έχεις ιστορική ευθύνη για την ανακοπή του εκσυγχρονισμού του κράτους.

Οταν θεωρείς ότι το ΔΝΤ θα βοηθήσει το έργο της αναμόρφωσης της χώρας σου και αφήνεσαι να γλιστρήσεις στην καμένη γη που άφησε πίσω του ο Κ. Καραμανλής για να καταλήξεις στη σημερινή κατάσταση, δεν είναι δα και κάτι που πρέπει να περηφανεύεσαι?

Αν όλα έγιναν σωστά από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ δεν θα φτάναμε μέχρι εδώ? Και αυτό είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Οτι θεωρεί πως όλα έγιναν καλά.

Δεν βγαίνει έτσι το παιχνίδι .Και η διήμερη συνάντηση μπορεί να έδωσε την ευκαιρία σε πρώην και νυν να βγάλουν τα εσώψυχά τους, αλλά αυτό πια δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ούτε καν τους μεσήλικους που ήταν στο κοινό (που πιο πολύ είχαν στο μυαλό τους τον Ανδρέα Παπανδρέου).

Ας κοιτάξουν μπροστά, η Κεντροαριστερά δεν ήταν μόνο η διαφθορά, το πελατειακό κράτος, η κρίση, η κατάληξη στο Μνημόνιο .Ηταν και άλλα πολλά και μπορεί να είναι πολύ περισσότερα. Αρκεί παλιοί και νέοι ηγέτες να κοιτάξουν τον κόσμο κατάματα .Και πριν από αυτό, να κοιταχτούν οι ίδιοι στον καθρέφτη τους...

Και τότε θα μπορέσουν να βγουν από τις σκοτεινές αποπνικτικές αίθουσες και να αντικρίσουν κεφάλια σηκωμένα ψηλά, όχι ασπρισμένα...

Τραβάτε μι κι ας κλαίω.

Μάλλον αναπόφευκτο ήταν να ακουστεί στο διήμερο της εκδήλωσης για την επέτειο της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ και η πρόταση για ενδεχόμενη συνεργασία του Κινήματος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση που οι εκλογικοί συσχετισμοί την καταστήσουν αναγκαία για τη διακυβέρνηση της χώρας. Αλλωστε, η πολιτική πραγματικότητα έχει να παρουσιάσει και πιο προωθημένα σενάρια. Ας μην ξεχνάμε ότι μετά τις εκλογές του περσινού Μαΐου το ΠΑΣΟΚ είχε προσφερθεί να στηρίξει κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά εκείνη η πρόταση ήταν περισσότερο ένας πολιτικός ελιγμός παρά μια ρεαλιστική προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, πλην όμως δείχνει ότι στην πολιτική τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ολα είναι ανοιχτά και πιθανά όταν η πολιτική πραγματικότητα το επιβάλλει. Αλλά μόνο όταν το επιβάλλει. Χωρίς την προϋπόθεση αυτή, τίποτα και κανένας δεν μπορεί να δρομολογήσει λύσεις και να επιβάλει συνεργασίες.

Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να τις δρομολογήσει όταν δεν χρειάζεται απλώς και μόνο να ξεπεραστούν πολιτικές διαφορές, αλλά θα πρέπει να γεφυρωθούν και ρήξεις στις οποίες η μία τουλάχιστον πλευρά έχει προσδώσει χαρακτήρα «κόκκινης γραμμής». Γιατί αυτό έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αρκείται στην επισήμανση των όποιων ιδεολογικών διαφορών του με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έχει απορρίψει την ιδέα συνεργασίας με τους «αμαρτωλούς» και «διεφθαρμένους» της μέχρι πρότινος κυβερνητικής παράταξης.

Κάτι, άλλωστε, που δεν είναι καινούργιο. Ποιος δεν θυμάται την αλαζονική ατάκα του Αλαβάνου στη διάρκεια της δημοσκοπικής εκτίναξης του ΣΥΡΙΖΑ επί προεδρίας του, τότε που είχε αντιμετωπίσει μ' ένα χλευαστικό «Καλώς τα παιδιά» την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τη διεύρυνση της Κεντροαριστεράς; Ή τη στάση ακόμη και της ΔΗΜΑΡ στις αλλεπάλληλες προτάσεις των τελευταίων χρόνων για συνεργασία και συμπόρευση; Η επιφυλακτικότητα και η άρνηση ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της στάσης των κομμάτων της Αριστεράς.

Και όχι μόνο αυτό. Εκείνο που από το Ι989 έχει αποδειχθεί είναι ότι στόχος τους είναι να γίνουν ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ ή να επωφεληθούν όσο περισσότερο γίνεται από τη φθορά του. Και ως ενιαίος Συνασπισμός αυτό επιδίωκαν και ως ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ αυτό επιδιώκουν. Κάτι που δεν είναι αθέμιτο, αλλά δεν διασφαλίζει προϋποθέσεις συνεργασιών.

Δεν φαίνεται να πείθουν πια τους πολίτες. . .

Οσοι αρέσκονται σε θεωρίες συνωμοσίας για να εξηγήσουν τα αυτονόητα δεν φαίνεται να πείθουν πια τους πολίτες που έχουν αποδείξει με τη στάση τους μεγαλύτερη αυτογνωσία και αυτοσυγκράτηση από τους πάσης φύσεως εκπροσώπους. Στα τρία χρόνια της διαρκούς αφαίμαξης, η κοινωνία άντεξε αλλά δεν χωρεί αμφιβολία ότι έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όριά της και τώρα στην τελική φάση του βάναυσου προγράμματος απαιτούνται λεπτοί χειρισμοί διότι αρκεί και μια σταγόνα για να προκληθεί η κατάρρευση του φράγματος που συγκρατεί τη συσσωρευμένη πίεση.

Η κυβέρνηση προφανώς γνωρίζει πως οι αντοχές εξαντλήθηκαν και είναι προφανές ότι δεν επιθυμεί να... αυτοκτονήσει. Μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας οφείλει να κινηθεί με ταχύτητα προκειμένου να διευκολύνει τη στροφή της οικονομίας που θα επαναφέρει την ελπίδα. Ολιγωρίες και παλινδρομήσεις στην παρούσα περίοδο ενδέχεται να αποδειχθούν ολέθριες και αυτό έχει υποχρέωση η ηγεσία της χώρας να το καταστήσει σαφές και στους εταίρους και δανειστές.

Την ίδια στιγμή, η έξαλλη αντιπολίτευση, παρότι εσχάτως δείχνει να έχει αποβάλει τις υπερφίαλες και βαρύγδουπες υποσχέσεις, επιμένει στην υιοθέτηση κάθε... πικραμένου. Μπορεί, για παράδειγμα, να εγκαταλείφθηκε η εξαγγελία για σκίσιμο των μνημονίων, καθώς σε λίγους μήνες δεν θα υφίστανται εκ των πραγμάτων, αλλά οι υποσχέσεις των πάντων στους πάντες παραμένουν ως ρητορική στην πλειονότητα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις.

Καιρός να αντιληφθούν και οι μεν και οι δε ότι για να διεκδικούν τη διακυβέρνηση του τόπου πρέπει πρώτα να φροντίσουν να υπάρχει, και αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς πολιτική σταθερότητα.

Το φάσμα της χρεοκοπίας δεν έπληξε όμως μόνο την Ελλάδα

Ο μύθος ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα των «ιδιαιτεροτήτων» της φαίνεται ότι έχει καταρρεύσει. Ασφαλώς για μια σειρά από ιστορικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς λόγους η Ελλάδα αναδείχθηκε στον πιο αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης. Το φάσμα της χρεοκοπίας δεν έπληξε όμως μόνο την Ελλάδα, αλλά με σφοδρότητα και χώρες που ανήκουν στον πυρήνα των ευρωπαϊκών κέντρων αποφάσεων, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, ακόμη και η Γαλλία. Αρα η λύση στο ελληνικό πρόβλημα δεν μπορεί να προέλθει από πολιτικές δημοσιονομικής ασφυξίας και εσωτερικής υποτίμησης, αλλά μόνο μέσα από μια συνολική ευρωπαϊκή στρατηγική.

Ο δεύτερος, εξίσου επικίνδυνος μύθος που καλλιεργήθηκε αφορά την αποτυχία των συνταγματικών θεσμών στην Ελλάδα. Η παράκαμψη του Κοινοβουλίου από την κυβέρνηση κατά τη νομοθετική λειτουργία, η συστηματική υποβάθμιση της προστασίας των ατομικών και ιδίως των κοινωνικών δικαιωμάτων, η υποτονική νομολογία των δικαστηρίων στο πλαίσιο του ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων, η ενίσχυση των πολιτικών άκρων και η στροφή προς κυβερνήσεις συνεργασίας με έντονο τεχνοκρατικό μανδύα, που απλώς εφαρμόζουν συνταγές υπαγορευμένες από τους εκπροσώπους των δανειστών, όλη αυτή η συμπτωματολογία δεν συνιστά αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, αλλά εκδηλώνεται σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι για τις παθογένειες στην οργάνωση του κράτους και την αλυσιτελή προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ελλάδα ευθύνεται μόνον η κρίση. Αποδεικνύουν, ωστόσο, ότι οι ατελέσφορες πολιτικές διαχείρισης της κρίσης οδηγούν σε αποσύνθεση της δημοκρατίας και, επίσης, ότι αυτό δεν αποτελεί ελληνική ιδιοτυπία.