ΟΙ μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι εκείνοι που κυρίως τροφοδοτούν τα δημόσια έσοδα.

Στα φορολογικά -και ειδικά υπό τις σημερινές συνθήκες- εκείνα που κυρίως μετρούν είναι δύο πράγματα: το ένα είναι το κόστος της εφαρμογής του συγκεκριμένου προγράμματος και το άλλο τι γίνεται με τη φοροδιαφυγή. Για το πρώτο οι σχεδιασμοί του οικονομικού επιτελείου της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν λένε λέξη. Και για το δεύτερο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στη "μεγάλη" φοροδιαφυγή, αδιαφορώντας τελείως για τη "μικρή", που ασφαλώς μόνο μικρή δεν είναι.

Φυσικά και είναι επαχθές το σημερινό φορολογικό σύστημα. Και αναντίρρητα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι εκείνοι που κυρίως τροφοδοτούν τα δημόσια έσοδα. Αλλά όπως οι μισθοί και οι συντάξεις δεν γίνεται να επανέλθουν από τη μια στιγμή στην άλλη στα επίπεδα του 2009 και αυτό το αναγνωρίζει πια και ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και οι φορολογικές μεταρρυθμίσεις δεν προωθούνται χωρίς σοβαρές αποτιμήσεις του κόστους που θα έχει το κάθε μέτρο και σαφείς και συγκεκριμένες αναφορές στους τρόπους με τους οποίους θα καλυφθούν οι απώλειες που μοιραία θα επέλθουν στα έσοδα.

Οπως επίσης φυσικά και πρέπει να πιάσουμε τους μεγαλοφοροφυγάδες και να τους αλλάξουμε τα φώτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αφήσουμε ανεξέλεγκτους να αλωνίζουν τους λεγόμενους "μικροφοροφυγάδες" που, όπως ξέρουμε, δεν είναι απλώς πολλοί, αλλά είναι, δυστυχώς, οι περισσότεροι.

Κι επειδή καλό είναι να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αυτός ακριβώς -ότι είναι οι περισσότεροι- είναι και ο λόγος που δεν προβλέπεται τίποτα γι' αυτούς. Η δεξαμενή υποψήφιων ψηφοφόρων παραείναι μεγάλη για να μην προστατευτεί.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι να μην κάνεις τίποτα...

ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ανάγκη να πάρεις μια απόφαση, το καλύτερο πράγμα είναι να κάνεις το σωστό. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να κάνεις λάθος. Το χειρότερο απ’ όλα είναι να μην κάνεις τίποτα».

Την αξία της ρήσης του Θεόδωρου Ρούζβελτ θα κληθούν -πολύ σύντομα- να εκτιμήσουν όσοι ανέξοδα και επιπόλαια επένδυσαν στην ευκολία του αντιμνημονίου. Κι αφού δεν κατάφεραν τίποτε, δεν μπόρεσαν, δεν ήθελαν ή δεν είχαν την αντοχή να παρουσιάσουν το «εναλλακτικό σενάριο» στο μνημόνιο, τώρα θα πληρώσουν τα επίχειρα της απονενοημένης πολιτικής επιλογής τους.

Τα τελευταία χρόνια οι πολίτες «δηλητηριάστηκαν» με την αδιέξοδη και αποπροσανατολιστική κόντρα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», η οποία δεν πρόσφερε εν τέλει ούτε στη μία πλευρά ούτε στην άλλη. 

Αντιθέτως, έφερε πίκρα και οδύνη στους πολίτες. Ομως, οι τελευταίοι με τον καιρό «εκπαιδεύθηκαν» στη γοητευτική ιδέα του αντιμνημονίου, με το οποίο πολλά κόμματα -από την άκρα Αριστερά έως την άκρα Δεξιά- φλέρταραν για πρόσκαιρα κομματικά οφέλη.

Τώρα όμως, εφόσον η κίνηση Αλαβάνου προχωρήσει, όσοι δεν έκαναν ούτε το σωστό, ούτε το λάθος και βολεύθηκαν με το εύκολο τίποτα της ανέξοδης ρητορείας θα έρθουν αντιμέτωποι με αυτό που δημιούργησαν: το αντιμνημόνιο. Και μάλλον θα χάσουν αρκετή πελατεία. Διότι πάντα το αυθεντικό είναι πιο ελκυστικό από τα κακέκτυπα.

ΟΙ Ελληνες πολιτικοί λειτουργούν μόνον στο πλαίσιο μιας οξύτατης πολιτικής αντιπαραθέσεως.

Ας μην πλανώνται οι ηγέτες των «δημοκρατικών» κομμάτων και θεωρούν ως δεδομένη τη βιωσιμότητα της κρατούσης πολιτικής τάξεως. Το υπάρχον σύστημα διατηρεί μόνον τα τυπικά χαρακτηριστικά του κοινοβουλευτισμού. Οι συνεδριάσεις της Βουλής σε επίπεδο αρχηγών κυρίως χαρακτηρίζονται από βαρβαρότητα. Οι ανακοινώσεις των κομμάτων, που εκδίδονται καθημερινά, ενσπείρουν φανατισμό, ανάλογο εκείνου που οδήγησε στην κατάρρευση του παλαιού καθεστώτος και στην επιβολή της δικτατορίας των Συνταγματαρχών.

Διερωτάται κανείς πόθεν η βεβαιότητα αποκλεισμού του ενδεχομένου εκτροπής. Στις 20 Απριλίου 1967, η «Αυγή» δημοσίευε πρωτοσέλιδο άρθρο, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσε να επιβληθεί δικτατορία στην Ελλάδα. Η συνέχεια της σχετικής αρθρογραφίας την επομένη ημέρα δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Βεβαίως, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ούτε ομιλεί κανείς περί στρατιωτικού κινήματος σήμερα πλέον. Αλλά η εκτροπή έχει και άλλες μορφές, όπως η εκδήλωση μιας γενικευμένης κοινωνικής ανυπακοής.

Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα νέο, δίχως εμπειρία, διχασμένο, που αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση εν μια νυκτί ή ακριβέστερα λόγω αφροσύνης που οδήγησε την χώρα σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις. Διέρχεται περίοδο μετασχηματισμού, διαπράττει σφάλματα, προκαλεί οξύτητα, όχι μεγαλύτερη από εκείνη του ΠΑΣΟΚ, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση.

Εάν υπήρχε συντεταγμένη πολιτική τάξη στην χώρα θα όφειλε να ενθαρρύνει την κίνηση του ιδιόρρυθμου αυτού κόμματος σε θέσεις διαλλακτικότερες, τις επαφές του προέδρου του κ. Αλέξη Τσίπρα με τους ξένους ηγέτες. Οχι για να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, φυσικά, αλλά για να τον καταστήσει λειτουργική αξιωματική αντιπολίτευση. Η διαφορά των Ευρωπαίων πολιτικών από τους Ελληνες ομολόγους τους είναι ότι ενδιαφέρονται πρωτίστως για την σταθερότητα του συστήματος. Αυτό καθιστά τις τοποθετήσεις τους μετριοπαθείς και όχι κάποια ιδιαίτερη πολιτική ωριμότητα.

Αντίθετα, οι Ελληνες πολιτικοί λειτουργούν μόνον στο πλαίσιο μιας οξύτατης πολιτικής αντιπαραθέσεως. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στα όρια του εξτρεμισμού, τα τρία κόμματα της συμπολιτεύσεως δεν έχουν λόγο να τον αντιμετωπίσουν μόνον με απωθητική οξύτητα. Εχουν συγκεκριμένο έργο να επιτελέσουν και μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορεί να αποκλείσουν την επικράτησή του στις προσεχείς εκλογές. Δεν είναι δυνατόν κόμματα εξουσίας όπως η Νέα Δημοκρατία και κυρίως το ΠΑΣΟΚ να ετεροκαθορίζονται από την συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Ελληνες ήμασταν οι πρώτοι που γίναμε ζωντανά πειραματόζωα .

Οι Ελληνες ήμασταν οι πρώτοι που γίναμε ζωντανά πειραματόζωα της Μέρκελ, με τους τοπικούς εντολοδόχους της, τύπου Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, να εκτελούν εν είδει «οικονομικού Μένγκελε» τις πρωτότυπες ιδέες της για μια ΚΑΘΑΡΗ άρια οικονομία. Αυτή είναι η αλήθεια, την οποία οφείλει να συνομολογήσει κάθε ΕΝΤΙΜΟΣ άνθρωπος, ακόμη κι όσοι ακόμη πιστεύουμε ότι για λόγους σκοπιμότητας η Ελλάδα ΚΑΛΑ έκανε και κρατήθηκε εντός Ευρώπης προκειμένου να περιμένει να αλλάξουν οι συγκυρίες να διασωθεί όλος ο τόπος. Να που αυτό συμβαίνει, δικαιώνοντας τελικά και όσους χτυπούσαν εξαρχής το μνημόνιο και εκείνους που έλεγαν ότι πρέπει να μείνουμε εντός Ε.Ε. με οποιοδήποτε κόστος, έως ότου γυρίσει ο τροχός. Τώρα λοιπόν, ναι, ΓΥΡΙΖΕΙ απ’ ό,τι φαίνεται ο τροχός, υπό την πίεση των κάθε λογής «κλόουν» των ανεύθυνων επικίνδυνων «αναρχο-συριζαίων» και των «νεοναζί» Χρυσαυγιτών! Να ’ναι καλά απαξάπαντες, καθότι, όποιες κι αν ήταν οι προθέσεις τους και όποιοι κι αν παραμένουν οι απώτεροι στόχοι τους, στην πραγματικότητα λειτούργησαν αφυπνιστικά όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά για όλη τη Δύση. Πρώτοι στις ΗΠΑ κατάλαβαν ότι «κάτι συμβαίνει» και σιγά-σιγά κατάφεραν να ανοίξουν τα μάτια των σκληρών Γερμανών, οι οποίοι ξέχασαν ότι 60 χρόνια πριν, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, κάνανε ουρά στα συσσίτια, καθώς ολόκληρη η κατακαμένη από τους ναζί Ευρώπη ΠΛΗΡΩΝΕ απ’ το υστέρημά της για να ζήσουν οι ηττημένοι φονιάδες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι απαντήσεις δεν είναι δύσκολες.

Ο ένας, Καμμένος, πιστεύει ότι θα γίνουμε πλούσιοι βγάζοντας πετρέλαιο από... υδατάνθρακες. Ο άλλος, πιο καμένος, ετοιμάζεται να πάρει τη ρεβάνς από όσους δούλεψαν και προώθησαν την εθνική συμφιλίωση. Διάφοροι κατακαημένοι χαίρονται, αναρτώντας δεξιά και αριστερά τη χαρά τους επειδή στην Ιταλία όλα «έγιναν μπου...λο», θριάμβευσε δηλαδή ο πολιτικός μηδενισμός. Διάφοροι συγκαμένοι πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, ότι είμαστε καθαρόαιμα μιας φυλής που γεννήθηκε για δόξες, ότι οι Ελ θα έρθουν από τον Σείριο και δεν θα αφήσουν να μας πάρει ο διάολος, ότι θα έλθει κι ένας κύριος από την Αμερική με 600 δισ. δολάρια για να μας σώσει...

Γραφικότητες; Ασφαλώς. Αλλά ταυτόχρονα και ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο αντανακλάται η χρεοκοπία της κοινωνίας μας. Οχι μόνο η οικονομική, αλλά και η αξιακή. Πορευόμαστε χωρίς έναν κοινό μπούσουλα σε αυταπόδεικτες αξίες όπως η πίστη στους κανόνες δικαίου, στην ισονομία, στην προστασία των δικαιωμάτων, στην αλληλεγγύη... Και η απώλεια αυτού του κοινού μπούσουλα οφείλεται, δυστυχώς, στη σταδιακή υποχώρηση της δυναμικής του σχολείου. Του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου.

Τι συνέβη και, σε πολύ πιο δύσκολους καιρούς και με την εθνικοφροσύνη να δεσπόζει ιδεολογικά στη μεταπολεμική Ελλάδα, τα σχολεία κατάφερναν να είναι ιμάντες μετάδοσης της κοινής γνώσης υποδομής, πάνω στην οποία κατόπιν αναπτύσσονταν οι δεξιότητες των Ελλήνων; Πώς απαξιώθηκε η γνώση, πώς εξαχνώθηκαν οι κατακτήσεις για καλύτερες συνθήκες ζωής και διδασκαλίας στα σχολεία, πώς η διεκδίκηση καλύτερου σχολείου μετατράπηκε σε απλό συνδικαλιστικό αίτημα;

Οι απαντήσεις δεν είναι δύσκολες. Στο αξιακό σύστημα που οικοδομήθηκε βαθμιαία στη Μεταπολίτευση από τον λαϊκισμό, τον κρατισμό και τη δήθεν προοδευτική ρητορική, η γνώση αντικαταστάθηκε από τα «τεκμήριά» της, τα αποδεικτικά σπουδών. Χάρη σε αυτά, γινόταν δυνατή η πρόσβαση στην προστατευόμενη, μη ανταγωνιστική εργασία, επί της ουσίας στην τεράστια γραφειοκρατική μηχανή του Δημοσίου. Και το μεν Δημόσιο οδήγησε τη χώρα εκεί όπου την οδήγησε, η απαξίωση της γνώσης όμως οδήγησε την κοινωνία βορά στους διακινητές της όποιας θεωρίας φάνταζε ελκυστική κάθε φορά. Η Ελλάδα εκδημοκρατιζόταν, αλλά ήταν η δημοκρατία της δεισιδαιμονίας που τελικά κέρδισε έδαφος.

Μπορούν να αλλάξουν όλα αυτά; Ναι, αλλάζοντας εκ βάθρων τη βασική εκπαίδευση. Επανεκπαιδεύοντας τους εκπαιδευτικούς. Καθορίζοντας κανόνες συστηματικής αξιολόγησης. Η νέα μεταρρύθμιση βρίσκεται στο χέρι, κυρίως, του υφυπουργού Θεόδωρου Παπαθεοδώρου. Απέναντί του, τα συνδικάτα θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν τα «κεκτημένα». Αλλά σε κοινωνίες με δυναμισμό, όπως θα μπορούσε να είναι η ελληνική, η αγραμματοσύνη δεν μπορεί να θεωρείται κεκτημένο.

Στην πιάτσα όταν θέλεις να δείξεις ότι δεν είσαι αεριτζής και είσαι έτοιμος να κάνεις τη δουλειά, πρέπει πρώτα απ΄ όλα να «δείξεις το χρήμα».

Η αποκατάσταση των απωλειών που έχουν υποστεί οι πιο ευάλωτες κοινωνικά ομάδες θα είναι το σύνθημα των επόμενων πιθανόν και των μεθεπόμενων εκλογών. Οπως και η καλλιέργεια της προσδοκίας ότι όλα θα αποκατασταθούν, είτε με την πλήρη εφαρμογή του Μνημονίου που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη είτε με την ανατροπή του Μνημονίου και τη χάραξη τρίτου η τέταρτου δρόμου για την ευημερία.

Η διαφορά είναι ότι η κυβέρνηση πια δεν μπορεί εύκολα να επαναλάβει τις προεκλογικές υποσχέσεις της, καθώς αυτομάτως θα τεθεί το ερώτημα του «πότε». Θα απαιτηθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την κάλυψη των εισοδηματικών απωλειών, κάτι που προφανώς δεν μπορεί να κάνει, εφόσον δεν μπορεί να προβλέψει την κατάσταση της οικονομίας όχι απλώς για τον επόμενο χρόνο αλλά ούτε για το επόμενο εικοσαήμερο.

Αυτό ακριβώς λέει όμως και ο κ. Δραγασάκης, με την άνεση που του προσφέρει φυσικά το γεγονός ότι βρίσκεται στην αντιπολίτευση: Εάν αργήσουμε να έλθουμε στην εξουσία, θα είναι δύσκολο να αποκαταστήσουμε τις απώλειες στον κατώτατο μισθό...

Πιθανόν θα είναι δύσκολο να καταργηθεί το χαράτσι για τα ακίνητα σε όλες τις κατηγορίες φορολογούμενων. Ολα θα εξαρτηθούν από την πορεία της οικονομίας (ή του πόσο καμένη γη θα μας παραδώσουν, εξηγεί πιο απλά ο κ. Δραγασάκης). Μάλλον θα έπρεπε να χαιρετιστεί αυτή η ένδειξη ωριμότητας του ΣΥΡΙΖΑ, παρά να αποδοκιμάζεται.

Αυτό όμως που δεν ακούσαμε είναι ένας στοιχειώδης υπολογισμός του πόσο θα στοιχίσει στον ιδιωτικό τομέα η αποκατάσταση του κατώτατου μισθού, πόσες επιχειρήσεις θα είναι έτοιμες να το αντέξουν και ποιες θα καταφύγουν απλώς σε part time απασχόληση και απολύσεις. Γιατί στην πιάτσα όταν θέλεις να δείξεις ότι δεν είσαι αεριτζής και είσαι έτοιμος να κάνεις τη δουλειά, πρέπει πρώτα απ΄ όλα να «δείξεις το χρήμα».

Το νοσοκομείο Διδυμοτείχου εξυπηρετεί έναν μεγάλο αριθμό πολιτών.

Να ζητηθεί, από το υπουργείο Υγείας, να παραμείνει αυτόνομο το νοσοκομείο του Διδυμοτείχου αποφασίστηκε ομόφωνα, στη διάρκεια σύσκεψης, σχετικά με το θέμα, που πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωϊ, στο Διδυμότειχο. Στη σύσκεψη συμμετείχε, ο γ.γ. της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, η αντιπεριφερειάρχης Έβρου, ο αναπληρωτής διοικητής του νοσηλευτικού ιδρύματος, οι δήμαρχοι Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας, Σουφλίου και εκπρόσωποι των εργαζομένων του νοσηλευτικού ιδρύματος. Παράλληλα δόθηκαν και διευκρινίσεις, σχετικά με τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται από την συνένωση των δύο νοσοκομείων του Έβρου.

«Θέλουμε ανάπτυξη και όχι συρρίκνωση του νοσοκομείου. Μπορούμε να τεκμηριώσουμε το αίτημα μας για αυτονομία και θα κλείσουμε ραντεβού με τον υπουργού, εντός δεκαημέρου» είπε ο γ.γ. της περιφέρειας ΑΜΘ, Άρης Γιαννακίδης, στην Ε.ΡΑ.. Ο αναπληρωτής διοικητής, Δημήτρης Λαζόπουλος, έκανε γνωστό ότι το συγκεκριμένα αίτημα έχει υιοθετηθεί και από την διοίκηση της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας, καθώς η επιχειρηματολογία που το στηρίζει είναι σοβαρή και τεκμηριωμένη, όπως είπε. 

«Το νοσοκομείο Διδυμοτείχου εξυπηρετεί έναν μεγάλο αριθμό πολιτών, είναι αποδοτικό και στην παροχή υπηρεσιών και οικονομικά καθώς παρουσιάζει ετήσιο πλεόνασμα της τάξης των 650 χιλιάδων ευρώ» σημείωσε ο κ. Λαζόπουλος. Τέλος, ο διευθυντής των ιατρικών υπηρεσιών, Κώστας Βαφειάδης, συγκρίνοντας τα στατιστικά στοιχεία των δύο νοσοκομείων του νομού ώστε να περιγράψει την αποδοτικότητα του ιατρικά, τόνισε πως αυτό του Διδυμοτείχου, πραγματοποίησε 1.500 χειρουργεία το 2012, διαθέτοντας 120 κλίνες, ενώ της Αλεξανδρούπολης, πραγματοποίησε 2.000 χειρουργεία, και οι κλίνες που διαθέτει είναι περισσότερες από 600.