Οι απαντήσεις δεν είναι δύσκολες.

Ο ένας, Καμμένος, πιστεύει ότι θα γίνουμε πλούσιοι βγάζοντας πετρέλαιο από... υδατάνθρακες. Ο άλλος, πιο καμένος, ετοιμάζεται να πάρει τη ρεβάνς από όσους δούλεψαν και προώθησαν την εθνική συμφιλίωση. Διάφοροι κατακαημένοι χαίρονται, αναρτώντας δεξιά και αριστερά τη χαρά τους επειδή στην Ιταλία όλα «έγιναν μπου...λο», θριάμβευσε δηλαδή ο πολιτικός μηδενισμός. Διάφοροι συγκαμένοι πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, ότι είμαστε καθαρόαιμα μιας φυλής που γεννήθηκε για δόξες, ότι οι Ελ θα έρθουν από τον Σείριο και δεν θα αφήσουν να μας πάρει ο διάολος, ότι θα έλθει κι ένας κύριος από την Αμερική με 600 δισ. δολάρια για να μας σώσει...

Γραφικότητες; Ασφαλώς. Αλλά ταυτόχρονα και ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο αντανακλάται η χρεοκοπία της κοινωνίας μας. Οχι μόνο η οικονομική, αλλά και η αξιακή. Πορευόμαστε χωρίς έναν κοινό μπούσουλα σε αυταπόδεικτες αξίες όπως η πίστη στους κανόνες δικαίου, στην ισονομία, στην προστασία των δικαιωμάτων, στην αλληλεγγύη... Και η απώλεια αυτού του κοινού μπούσουλα οφείλεται, δυστυχώς, στη σταδιακή υποχώρηση της δυναμικής του σχολείου. Του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου.

Τι συνέβη και, σε πολύ πιο δύσκολους καιρούς και με την εθνικοφροσύνη να δεσπόζει ιδεολογικά στη μεταπολεμική Ελλάδα, τα σχολεία κατάφερναν να είναι ιμάντες μετάδοσης της κοινής γνώσης υποδομής, πάνω στην οποία κατόπιν αναπτύσσονταν οι δεξιότητες των Ελλήνων; Πώς απαξιώθηκε η γνώση, πώς εξαχνώθηκαν οι κατακτήσεις για καλύτερες συνθήκες ζωής και διδασκαλίας στα σχολεία, πώς η διεκδίκηση καλύτερου σχολείου μετατράπηκε σε απλό συνδικαλιστικό αίτημα;

Οι απαντήσεις δεν είναι δύσκολες. Στο αξιακό σύστημα που οικοδομήθηκε βαθμιαία στη Μεταπολίτευση από τον λαϊκισμό, τον κρατισμό και τη δήθεν προοδευτική ρητορική, η γνώση αντικαταστάθηκε από τα «τεκμήριά» της, τα αποδεικτικά σπουδών. Χάρη σε αυτά, γινόταν δυνατή η πρόσβαση στην προστατευόμενη, μη ανταγωνιστική εργασία, επί της ουσίας στην τεράστια γραφειοκρατική μηχανή του Δημοσίου. Και το μεν Δημόσιο οδήγησε τη χώρα εκεί όπου την οδήγησε, η απαξίωση της γνώσης όμως οδήγησε την κοινωνία βορά στους διακινητές της όποιας θεωρίας φάνταζε ελκυστική κάθε φορά. Η Ελλάδα εκδημοκρατιζόταν, αλλά ήταν η δημοκρατία της δεισιδαιμονίας που τελικά κέρδισε έδαφος.

Μπορούν να αλλάξουν όλα αυτά; Ναι, αλλάζοντας εκ βάθρων τη βασική εκπαίδευση. Επανεκπαιδεύοντας τους εκπαιδευτικούς. Καθορίζοντας κανόνες συστηματικής αξιολόγησης. Η νέα μεταρρύθμιση βρίσκεται στο χέρι, κυρίως, του υφυπουργού Θεόδωρου Παπαθεοδώρου. Απέναντί του, τα συνδικάτα θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν τα «κεκτημένα». Αλλά σε κοινωνίες με δυναμισμό, όπως θα μπορούσε να είναι η ελληνική, η αγραμματοσύνη δεν μπορεί να θεωρείται κεκτημένο.

Στην πιάτσα όταν θέλεις να δείξεις ότι δεν είσαι αεριτζής και είσαι έτοιμος να κάνεις τη δουλειά, πρέπει πρώτα απ΄ όλα να «δείξεις το χρήμα».

Η αποκατάσταση των απωλειών που έχουν υποστεί οι πιο ευάλωτες κοινωνικά ομάδες θα είναι το σύνθημα των επόμενων πιθανόν και των μεθεπόμενων εκλογών. Οπως και η καλλιέργεια της προσδοκίας ότι όλα θα αποκατασταθούν, είτε με την πλήρη εφαρμογή του Μνημονίου που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη είτε με την ανατροπή του Μνημονίου και τη χάραξη τρίτου η τέταρτου δρόμου για την ευημερία.

Η διαφορά είναι ότι η κυβέρνηση πια δεν μπορεί εύκολα να επαναλάβει τις προεκλογικές υποσχέσεις της, καθώς αυτομάτως θα τεθεί το ερώτημα του «πότε». Θα απαιτηθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την κάλυψη των εισοδηματικών απωλειών, κάτι που προφανώς δεν μπορεί να κάνει, εφόσον δεν μπορεί να προβλέψει την κατάσταση της οικονομίας όχι απλώς για τον επόμενο χρόνο αλλά ούτε για το επόμενο εικοσαήμερο.

Αυτό ακριβώς λέει όμως και ο κ. Δραγασάκης, με την άνεση που του προσφέρει φυσικά το γεγονός ότι βρίσκεται στην αντιπολίτευση: Εάν αργήσουμε να έλθουμε στην εξουσία, θα είναι δύσκολο να αποκαταστήσουμε τις απώλειες στον κατώτατο μισθό...

Πιθανόν θα είναι δύσκολο να καταργηθεί το χαράτσι για τα ακίνητα σε όλες τις κατηγορίες φορολογούμενων. Ολα θα εξαρτηθούν από την πορεία της οικονομίας (ή του πόσο καμένη γη θα μας παραδώσουν, εξηγεί πιο απλά ο κ. Δραγασάκης). Μάλλον θα έπρεπε να χαιρετιστεί αυτή η ένδειξη ωριμότητας του ΣΥΡΙΖΑ, παρά να αποδοκιμάζεται.

Αυτό όμως που δεν ακούσαμε είναι ένας στοιχειώδης υπολογισμός του πόσο θα στοιχίσει στον ιδιωτικό τομέα η αποκατάσταση του κατώτατου μισθού, πόσες επιχειρήσεις θα είναι έτοιμες να το αντέξουν και ποιες θα καταφύγουν απλώς σε part time απασχόληση και απολύσεις. Γιατί στην πιάτσα όταν θέλεις να δείξεις ότι δεν είσαι αεριτζής και είσαι έτοιμος να κάνεις τη δουλειά, πρέπει πρώτα απ΄ όλα να «δείξεις το χρήμα».

Το νοσοκομείο Διδυμοτείχου εξυπηρετεί έναν μεγάλο αριθμό πολιτών.

Να ζητηθεί, από το υπουργείο Υγείας, να παραμείνει αυτόνομο το νοσοκομείο του Διδυμοτείχου αποφασίστηκε ομόφωνα, στη διάρκεια σύσκεψης, σχετικά με το θέμα, που πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωϊ, στο Διδυμότειχο. Στη σύσκεψη συμμετείχε, ο γ.γ. της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, η αντιπεριφερειάρχης Έβρου, ο αναπληρωτής διοικητής του νοσηλευτικού ιδρύματος, οι δήμαρχοι Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας, Σουφλίου και εκπρόσωποι των εργαζομένων του νοσηλευτικού ιδρύματος. Παράλληλα δόθηκαν και διευκρινίσεις, σχετικά με τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται από την συνένωση των δύο νοσοκομείων του Έβρου.

«Θέλουμε ανάπτυξη και όχι συρρίκνωση του νοσοκομείου. Μπορούμε να τεκμηριώσουμε το αίτημα μας για αυτονομία και θα κλείσουμε ραντεβού με τον υπουργού, εντός δεκαημέρου» είπε ο γ.γ. της περιφέρειας ΑΜΘ, Άρης Γιαννακίδης, στην Ε.ΡΑ.. Ο αναπληρωτής διοικητής, Δημήτρης Λαζόπουλος, έκανε γνωστό ότι το συγκεκριμένα αίτημα έχει υιοθετηθεί και από την διοίκηση της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας, καθώς η επιχειρηματολογία που το στηρίζει είναι σοβαρή και τεκμηριωμένη, όπως είπε. 

«Το νοσοκομείο Διδυμοτείχου εξυπηρετεί έναν μεγάλο αριθμό πολιτών, είναι αποδοτικό και στην παροχή υπηρεσιών και οικονομικά καθώς παρουσιάζει ετήσιο πλεόνασμα της τάξης των 650 χιλιάδων ευρώ» σημείωσε ο κ. Λαζόπουλος. Τέλος, ο διευθυντής των ιατρικών υπηρεσιών, Κώστας Βαφειάδης, συγκρίνοντας τα στατιστικά στοιχεία των δύο νοσοκομείων του νομού ώστε να περιγράψει την αποδοτικότητα του ιατρικά, τόνισε πως αυτό του Διδυμοτείχου, πραγματοποίησε 1.500 χειρουργεία το 2012, διαθέτοντας 120 κλίνες, ενώ της Αλεξανδρούπολης, πραγματοποίησε 2.000 χειρουργεία, και οι κλίνες που διαθέτει είναι περισσότερες από 600.

Tο μέλλον της χώρας είναι συνυφασμένο με την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή.

Αν παίρνουμε ένα μάθημα ζωής από τη φρικτή κρίση που μας έχει γονατίσει είναι πως ήρθε η ώρα να δούμε κατάματα την αλήθεια, αντιμετωπίζοντας όλες τις μαγικές εικόνες που εφηύραμε ως άλλοθι. Γιατί αρκετά ήταν τα ψέματα που ακούσαμε από το 1981, από τους τα πάντα υποσχόμενους, ενώ στην πραγματικότητα προσθέτονταν νέα δάνεια επί παλαιών ανεξόφλητων, εντέλει ασήκωτα για τους ώμους της χώρας. Απάλευτο στάθηκε το μοντέλο μιας αγωγής ανέμελης χωρίς αντίκρισμα δουλειάς στο πλαίσιο ενός «συμβολαίου αμοιβαίου βολέματος», ανάμεσα στους κομματικούς παράγοντες και στους ψηφοφόρους. Αρκετή ήταν η δημαγωγία που παίχτηκε με τις βαριές αλλά ανέξοδες υποσχέσεις -κορυφαία εκείνη: «Λεφτά υπάρχουν»- για την υφαρπαγή της ψήφου στον πρωταθλητισμό της δημαγωγίας που επιδόθηκαν πολιτικοί ασυνείδητοι. 

Ετσι, πρόθυμα αποδεχθήκαμε να επιβιώνουμε με τις κάθε είδους επιδοτήσεις που μας δόθηκαν από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αντί να εκσυγχρονίσουμε τις δομές της χώρας, να ανασυγκροτήσουμε την παραγωγή, να αναπτύξουμε τις άπειρες δυνατότητες του ευλογημένου τόπου, εμείς τις σκορπίσαμε στους πέντε ανέμους, βγάζοντας τη γλώσσα μας στους κουτόφραγκους. Αφήσαμε να μαραζώσει ο πρωτογενής τομέας, κάνοντας κάθε καλύβα room to let και φέρνοντας λεμόνια από την Αργεντινή, κρεμμύδια από την Τουρκία, πατάτες από την Κύπρο, ακτινίδια από την Αυστραλία, πορτοκάλια από τη Χάιφα, κρέας από τη Γαλλία και την Αγγλία, λαχανικά και ντομάτες από το Βέλγιο, ώσπου έγιναν τα χωράφια μας πετρότοποι…

 Αν θέλουμε να μην έχουμε κάθε χειμώνα τους αγρότες να πιάνουν τα μετερίζια στις εθνικές οδούς και τους νέους στους σταθμούς και τα αεροδρόμια της ξενιτιάς, τότε ας μιλήσουμε για μια συνολική αναπτυξιακή μεταρρύθμιση. Η συστηματική και καλά σχεδιασμένη επιστροφή στην αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή θα δώσει ζωή στην περιφέρεια που τώρα μαραζώνει. Είναι ανάγκη το κράτος να βοηθήσει να «γεννηθούν» οι νέοι αγρότες -επιχειρηματίες ταυτόχρονα-, αφού το μέλλον της χώρας είναι συνυφασμένο με την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή.

Διαφέρει σε κάτι η νέα στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα χαράτσια και τους φόρους;

Μπορεί για τα «γιατί» των αδιεξόδων μας να μην έχει μεταβάλει άποψη, αλλά τα «δια ταύτα» του δεν διαφέρουν και πολύ από εκείνα των εταίρων της συγκυβέρνησης.

Μαγικά έπαψαν να υπάρχουν και τίποτα δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Αυτά που ακούγαμε να διαβεβαιώνει ο Τσίπρας μέχρι και πριν από έναν ή δύο μήνες δεν πρόκειται να τα ξανακούσουμε. Ούτε οι μισθοί, ούτε οι συντάξεις θα αποκα-τασταθούν άμα τη αναλήψει της εξουσίας από κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ολα θα γίνουν σταδιακά. Εν καιρώ. Οταν οι συνθήκες και οι εξελίξεις το επιτρέψουν. Βρίσκετε να διαφέρει σε κάτι η προοπτική αυτή από εκείνη που μας προσφέρει η κυβέρνηση;

'Ή μήπως διαφέρει σε κάτι η νέα στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα χαράτσια και τους φόρους; Τίποτα δεν καταργείται αν αύριο το πρωί αναλάβει πρωθυπουργός ο Τσίπρας, αλλά όλα θα εξαρτηθούν από τις αντοχές και την πορεία της οικονομίας. Λέει τίποτα διαφορετικό η τρικομματική;

Πάντως, το μνημόνιο, επιμένουν, θα καταργηθεί. Αν θα γίνει αυτό σε μία, σε δύο ή σε δέκα μέρες δεν το λένε, αλλά θα το καταργήσουν σίγουρα. Μόνο που προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω τι ακριβώς θα καταργήσουν. Η όποια αξία του μνημονίου είναι τα μέτρα που έχει επιβάλει. Αλλά αν αυτά καταργηθούν σταδιακά και «εν καιρώ», που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμιά χρονική δέσμευση, σε τι θα ωφεληθούμε από την κατάργησή του; Σε ένα, σε πέντε ή σε δέκα χρόνια θα επανέλθουμε στο 2009;

Ωστόσο, η εξέλιξη είναι θετική. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να ωριμάζει. Κι αυτό είναι σημαντικό και για τον ίδιο και για την πολιτική πραγματικότητα. Αν θα τον ωφελήσει ή όχι, μένει να το δούμε. Πάντως από προχθές έπαψε να είναι όσο αποκομμένος και απομονωμένος ήταν ως τώρα.

Η χώρα πέρασε διά πυρός και σιδήρου και ακόμη ζει σε στενό κορσέ.

Οταν για μία δεκαετία η χώρα είχε αξιοζήλευτους ρυθμούς ανάπτυξης, αδιαφόρησε για την επερχόμενη κρίση που έμελλε να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της, και εδώ και τρία χρόνια ζούμε και πληρώνουμε ακριβά τις συνέπειες εκείνης της αμεριμνησίας.

Το πολιτικό σύστημα πρωτίστως αλλά όχι μόνον αυτό αδιαφόρησε πλήρως και οι πάντες ζούσαν σε έναν ψεύτικο κόσμο πιστεύοντας προφανώς ότι το πάρτι θα κρατήσει για πάντα. Σχεδόν όλοι τυφλωμένοι από τον λαϊκισμό αρνήθηκαν να αναθεωρήσουν το λάθος, ακόμη και όταν πύκνωσαν τα σύννεφα της επερχόμενης θύελλας, και έτσι ζήσαμε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη βίαιη προσαρμογή που απαίτησαν οι εταίροι και δανειστές. Σταδιακά ήρθε η αναγκαστική προσαρμογή με τα αδυσώπητα δεδομένα που δεν επέτρεπαν πλέον ευημερία με δανεικά και αγύριστα, και έτσι αρκετοί έδειξαν να αντιλαμβάνονται ότι οφείλουμε να προσαρμοσθούμε στις νέες συνθήκες πριν από τον όλεθρο.

Η χώρα πέρασε διά πυρός και σιδήρου και ακόμη ζει σε στενό κορσέ, αλλά τουλάχιστο ένα μεγάλο τμήμα της πολιτικής τάξης αλλά και των πολιτών έχουν συνειδητοποιήσει πως το παλιό μοντέλο της κρατικο­δίαι­της οικονομίας έλαβε τέλος. Ανάπτυ­ξη με διορισμούς και κρατικές επιχειρήσεις που σπαταλούν τα δανεικά δεν μπορεί να γίνει. Ως εκ τούτου, ο ρεαλισμός είναι παρήγορη εξέλιξη και αν πράγ­μα­τι εφαρμοσθούν οι ρυθμίσεις του νέου αναπτυξιακού νόμου που ανακοι­νώθηκε προ ημερών, μπορεί να ελπί­ζει κανείς ότι σε σύντομο χρόνο θα ανοίξει ο δρόμος για επενδύσεις, οι οποίες αποτελούν τη μόνη διέξοδο για να περιορισθεί η μάστιγα της ανεργίας που καταστρέφει γενιές Ελλήνων.

Βεβαίως η ανάπτυξη δεν διατάσσεται και δεν μπορεί να στηριχθεί μόνον σε έναν νόμο. Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτές οι νέες ρυθμίσεις διευκολύνουν από τη γραφειοκρατία όσους πάρουν το ρίσκο να βάλουν τα λεφτά τους στη χώρα σε συνδυασμό με την υπόσχεση για ένα σταθερό φορολογικό καθε­στώς για μία πενταετία μπορεί να θεωρηθούν ως ισχυρά κίνητρα. Για να έχουν αξία όλα αυτά απαιτείται η άμε­ση κινητοποίηση των αρμόδιων φορέ­ων για την υλοποίηση των εν λόγω προβλέψεων για να μη χαθεί μία -ίσως η τελευταία- ευκαιρία για τον τόπο.                                                                                                     

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Να περιορισθεί η μάστιγα της ανεργίας που καταστρέφει γενιές Ελλήνων.

Οταν για μία δεκαετία η χώρα είχε αξιοζήλευτους ρυθμούς ανάπτυξης, αδιαφόρησε για την επερχόμενη κρίση που έμελλε να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της, και εδώ και τρία χρόνια ζούμε και πληρώνουμε ακριβά τις συνέπειες εκείνης της αμεριμνησίας.

Το πολιτικό σύστημα πρωτίστως αλλά όχι μόνον αυτό αδιαφόρησε πλήρως και οι πάντες ζούσαν σε έναν ψεύτικο κόσμο πιστεύοντας προφανώς ότι το πάρτι θα κρατήσει για πάντα. Σχεδόν όλοι τυφλωμένοι από τον λαϊκισμό αρνήθηκαν να αναθεωρήσουν το λάθος, ακόμη και όταν πύκνωσαν τα σύννεφα της επερχόμενης θύελλας, και έτσι ζήσαμε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη βίαιη προσαρμογή που απαίτησαν οι εταίροι και δανειστές. Σταδιακά ήρθε η αναγκαστική προσαρμογή με τα αδυσώπητα δεδομένα που δεν επέτρεπαν πλέον ευημερία με δανεικά και αγύριστα, και έτσι αρκετοί έδειξαν να αντιλαμβάνονται ότι οφείλουμε να προσαρμοσθούμε στις νέες συνθήκες πριν από τον όλεθρο.

Η χώρα πέρασε διά πυρός και σιδήρου και ακόμη ζει σε στενό κορσέ, αλλά τουλάχιστο ένα μεγάλο τμήμα της πολιτικής τάξης αλλά και των πολιτών έχουν συνειδητοποιήσει πως το παλιό μοντέλο της κρατικο­δίαι­της οικονομίας έλαβε τέλος. Ανάπτυ­ξη με διορισμούς και κρατικές επιχειρήσεις που σπαταλούν τα δανεικά δεν μπορεί να γίνει. Ως εκ τούτου, ο ρεαλισμός είναι παρήγορη εξέλιξη και αν πράγ­μα­τι εφαρμοσθούν οι ρυθμίσεις του νέου αναπτυξιακού νόμου που ανακοι­νώθηκε προ ημερών, μπορεί να ελπί­ζει κανείς ότι σε σύντομο χρόνο θα ανοίξει ο δρόμος για επενδύσεις, οι οποίες αποτελούν τη μόνη διέξοδο για να περιορισθεί η μάστιγα της ανεργίας που καταστρέφει γενιές Ελλήνων.