Αν δεν έχεις δουλέψει στα χωράφια προφανώς δεν είναι εύκολο να νιώσεις τις αγωνίες και τον πόνο των ανθρώπων του μόχθου. Η ζωή στην ύπαιθρο ήταν ανέκαθεν σκληρή και ενίοτε αβίωτη, αλλά με την πάροδο του χρόνου τα πράγματα άλλαξαν και παρότι οι δυσκολίες παραμένουν τίποτε δεν είναι όπως παλιά.
Ο αγροτικός πληθυσμός άλλωστε συρρικνώθηκε δραματικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες και οι κατ' επάγγελμα αγρότες είναι ασφαλώς πολλοί λιγότεροι από εκείνους που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εισπράττουν γενναίες επιδοτήσεις αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι παράγουν κιόλας. Ολα αυτά και πολλά άλλα αμαρτήματα λόγω των στρεβλώσεων που κυριαρχούν στη χώρα για δεκαετίες έχουν δημιουργήσει μια σύγχυση γύρω από τον πραγματικό αγροτικό κόσμο. Αν το κράτος είχε καταφέρει με τη συνδρομή των αγροτικών ενώσεων και συλλόγων ενδεχομένως να είχε ξεκάθαρα μητρώα και πλήρη εικόνα για τον ποιος παράγει τι, τότε όλα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Αν για παράδειγμα οι ενισχύσεις και οι επιδοτήσεις πήγαιναν στους πραγματικούς παραγωγούς αντί της καταδολίευσης και κατασπατάλησης από επιτήδειους τότε θα επαρκούσαν τα διαθέσιμα κεφάλαια. Τα κυκλώματα που συχνά με κάλυψη κομματικών κομισάριων διαχειρίζονται με ρουσφετολογικό τρόπο τους διαθέσιμους πόρους αποτελούν ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του αγροτικού τομέα. Ακόμη χειρότερα όταν σε αυτήν την αλυσίδα του ψεύδους θεωρείται καθεστώς η ακραία εκμετάλλευση των παραγωγών από τους μεσάζοντες. Δυστυχώς όμως οι θρυλικοί, κατά τα λοιπά, αγροτοσυνδικαλιστές σφυρίζουν αδιάφορα και διεκδικούν μόνον όλα τα κιλά - όλα τα λεφτά. Η εν εξελίξει σύγκρουση πέραν των όποιων υπαρκτών προβλημάτων με το κόστος παραγωγής στην πραγματικότητα υποκρύπτει την άρνηση ορισμένων αγροτών να πληρώσουν φόρο οι ίδιοι αλλά κυρίως οι μεσάζοντες έμποροι που κερδίζουν πολλαπλάσια από τη «μαύρη» διακίνηση των αγροτικών προϊόντων. Τέτοιες ώρες που η κοινωνία δοκιμάζεται, επιβάλλεται να ξεκαθαρισθεί οριστικώς ποιοι είναι οι κατ΄ επάγγελμα αγρότες και ποιοι χρησιμοποιούν το επάγγελμα αγρότης για ευνόητους λόγους.
