Δεν υπάρχει Ελληνας που να υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Υπάρχει αμφιβολία ότι η ελληνική κοινωνία είχε πάρει τη ζωή της λάθος; Για όσους το αμφισβητούν, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών και η σημερινή κατάντια της χώρας και των ανθρώπων της δίνουν την απάντηση. Απάντηση που προκύπτει από την κατάσταση στην οικονομία, την πολιτική, τη δημόσια διοίκηση, τον συνδικαλισμό, την επιχειρηματικότητα, τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά, την εκπαίδευση, την ενημέρωση και κάθε άλλο τομέα ή εκδήλωση της καθημερινότητας, η οποία στην Ελλάδα μας διαμορφώνεται επίσης από τον χουλιγκανισμό, την τρομοκρατία και τον άκρατο λαϊκισμό στον δημόσιο και τον ιδιωτικό λόγο και που πολύ συχνά φτάνει στον παραλογισμό.

Ετσι έχουν τα πράγματα και όλοι το αναγνωρίζουν. Δεν υπάρχει Ελληνας που να υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Υπάρχουν όμως πολλοί και διάφοροι που παραμένουν πεισματικά προσκολλημένοι στο «α λα γκρέκα» μοντέλο του πολτού, το οποίο θέλουν να διατηρηθεί και άλλοι τόσοι, ίσως και περισσότεροι, που παρελθοντολογούν σε μόνιμη βάση και ταυτόχρονα επιμένουν σε ερμηνείες με άξονα «το κάποιοι άλλοι έφταιγαν και κάποιοι άλλοι φταίνε». Που αρνούνται, δηλαδή, να αντιμετωπίσουν το παρόν σε όλες τις φοβερές και ανελέητες διαστάσεις του και ακόμη περισσότερο το μέλλον.

Δυστυχώς, δυστυχέστατα, στην άρνηση αντιμετώπισης του παρόντος, που περιλαμβάνει και τις προσπάθειες να χτιστεί ένα μέλλον σε βάσεις στοιχειώδους εξορθολογισμού, συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις πρωταγωνιστές του δημόσιου διαλόγου, κόμματα, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές, υποστηρίζοντας ουτοπικές θέσεις, δικαιολογώντας παραβατικές συμπεριφορές, καταφεύγοντας σε θεωρίες συνωμοσιολογίας, υποσχόμενοι παραδεισένιες λύσεις, ενώ ευθύνονται οι ίδιοι, και σε πολύ μεγάλο βαθμό, για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν όλους τους χώρους της ελληνικής κοινωνίας.

Υπάρχει τρόπος να συμβάλει θετικά στις εξελίξεις ο ΣΥΡΙΖΑ;

Οι Ελληνες που υποφέρουν εξαιτίας των επώδυνων συνεπειών της οικονομικής κρίσης βλέπουν στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα τον νεαρό σωτήρα τους. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, χάρη στις αμείλικτες επιθέσεις του στη λιτότητα, θεωρείται ο πιθανότερος ηγέτης της επόμενης κυβέρνησης.

Στις πρόσφατες επισκέψεις του στα κέντρα εξουσίας της Ευρώπης και της Αμερικής, ο Τσίπρας επιδιώκει να κερδίσει σε αξιοπιστία και να δημοσιοποιήσει τη θέση τού κόμματός του για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Υποστηρίζει ότι η Ευρώπη μπλοφάρει στο θέμα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη στην περίπτωση που δεν εφαρμόσει τις επώδυνες περικοπές.

Ακόμα όμως κι αν ο Τσίπρας κερδίσει τις επόμενες εκλογές, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα πετύχει μια διεθνή διάσκεψη με στόχο τη ριζική μείωση του ελληνικού χρέους. Ο λόγος είναι ότι οι κύριοι πιστωτές της Ελλάδας, και ιδίως η Γερμανία, υποψιάζονται ότι μπλοφάρει και ο ίδιος. Γνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία κρέμεται από μια κλωστή και ότι ενδεχόμενη αποτυχία να καταστεί το χρέος βιώσιμο θα οδηγούσε την οικονομία της χώρας σε ελεύθερη πτώση.

Ετσι το αδιέξοδο για την Ελλάδα που χρησιμεύει ως εμπόδιο για την ανάκαμψη της Ευρώπης και έχει οδηγήσει στην ανεργία το ένα τέταρτο των Ελλήνων είναι πολύ πιθανό να παραταθεί - εκτός κι αν ο Τσίπρας διευρύνει το μήνυμά του. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπορεί ενδεχομένως να πείσει τη Γερμανία και τους άλλους δανειστές να κάνουν κάποιες παραχωρήσεις μόνο αν ο ίδιος καταφέρει να κάνει ό,τι δεν έχει καταφέρει κανένας έλληνας πρωθυπουργός ώς τώρα: να πείσει δηλαδή τους Ελληνες να αποδεχτούν όχι μόνο τα μέτρα και τη μείωση του χρέους, αλλά και την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων.   

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο χρεοκοπημένη, είναι και διαλυμένη. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας δεν περιγράφει μόνο την παθολογία της ελληνικής οικονομίας. Υπάρχουν χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, αντιπαραγωγικά επιδόματα, «φουσκωμένα» κρατικά συμβόλαια και βυζαντινού τύπου ρυθμίσεις σχεδιασμένες για να εμποδίζουν την παραγωγικότητα. Στο παρελθόν την οικονομία έσωζαν ο τουρισμός, το ελαιόλαδο, η παραγωγή μικρής κλίμακας και, φυσικά, τα δάνεια που εξανεμίστηκαν. Σήμερα, η ανακούφιση για τους Ελληνες θα έρθει κυρίως από τις ξένες επενδύσεις, δεν θα έρθει από τα δανεικά ούτε από τη μείωση του χρέους. Ελάχιστοι όμως θα επενδύσουν στην Ελλάδα χωρίς ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.

Η ειρωνεία είναι ότι, καθώς κάποια τμήματα της ελληνικής κοινωνίας οργανώνουν θορυβώδεις διαμαρτυρίες, ο κόσμος ξέρει την αλήθεια: δεν πρόκειται για αθώα θύματα, αλλά για συμμέτοχους με τη θέλησή τους, σε μικρή κλίμακα, σε ένα σύστημα διαφθοράς. 

Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα δεν είναι ακόμα ικανό να παίξει τον ρόλο του μπροστάρη.

Αν θέλουμε πραγματικές μεταρρυθμίσεις, αν επιθυμούμε να αλλάξουμε πραγματικά τη χώρα, αν στοχεύουμε σε ένα καλύτερο αύριο, ας κάνουμε τη μεγάλη ανατροπή. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους! Με ωμή ειλικρίνεια εμείς οι πολίτες να διαγνώσουμε τις παθογένειες και να επιλέξουμε τις θεραπείες, οι οποίες δεν μπορεί να είναι άλλες από τις ριζικές μεταρρυθμίσεις. Εμείς, μακριά από ιδεολογικούς και πολιτικούς παραμορφωτικούς φακούς, να εντοπίσουμε τα προβλήματα και τις λύσεις και να τις επιβάλουμε στους πολιτικούς.

Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα δεν είναι ακόμα ικανό να παίξει τον ρόλο του μπροστάρη, του πρωτεργάτη, του εμπνευστή οράματος. Είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στις λογικές (αλλά και στους παραλογισμούς) του παρελθόντος, με κυρίαρχο τον λαϊκισμό. Δυστυχώς η μεγαλύτερη αιτία της παρούσας συμφοράς είναι εδώ, παρούσα, ακμαία σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Αν δεν σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, που αρχίζει από την άκριτη υιοθέτηση όλων των αιτημάτων, συνεχίζεται με την προβολή και καταλήγει στη με κάθε μέσο διεκδίκηση από τα κόμματα, με την προσμονή στο τέλος να μετουσιωθούν σε ψηφαλάκια στην κάλπη, πολιτική επιρροή και ισχύ, δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτα. Οι αλλαγές που θα γίνουν θα είναι σαθρές, σε ένα σαθρό έδαφος και αργά ή γρήγορα θα προκαλέσουν μεγαλύτερα προβλήματα.

Εμείς οι πολίτες καλούμαστε να αποστρέψουμε το πρόσωπο από τον επικίνδυνο λαϊκισμό, σε όποιο τμήμα του πολιτικού φάσματος τον συναντούμε και όποιο πρόσωπο κι αν τον εκφράζει. Θα ήταν πολύ πιο γόνιμο, αποτελεσματικό και ελπιδοφόρο αν όχι μόνο αποστρέφαμε το πρόσωπο, αλλά τιμωρούσαμε κιόλας πολιτικά τους λαϊκιστές.

Ομως τα λάθη δεν διορθώνονται με νέα λάθη.

Οι ιθύνοντες του Ταμείου από την πρώτη περίοδο που ανέλαβαν δράση στην Ελλάδα δεν έκρυψαν ότι βασικός στόχος του προγράμματος ήταν ο αποπληθωρισμός. Δηλαδή η διαρκής μείωση εισοδημάτων (την οποία πέτυχαν) να προκαλέσει συμπίεση τιμών, όπου έπεσαν έξω, αφού η διαρκής αύξηση της φορολογίας και οι στρεβλώσεις στην αγορά κράτησαν στα ύψη την ακρίβεια. Τώρα είναι αργά για τα (υποκριτικά) δάκρυα του ΔΝΤ, αλλά και για νέα λάθη. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνει την κριτική του στην κυβέρνηση πάνω στην παραδοχή του ΔΝΤ για το λάθος στον πολλαπλασιαστή, ζητώντας μάλιστα την προκήρυξη εκλογών. Ομως τα λάθη δεν διορθώνονται με νέα λάθη. Ο κ. Τσίπρας στο πρόγραμμά του προτείνει την επαναπρόσληψη χιλιάδων υπαλλήλων στο δημόσιο τομέα. Στελέχη του τάσσονται υπέρ της επανακρατικοποίησης του λιμένα που κατέχει η κινεζική Cosco και καταγγέλλουν κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης. Επιτίθενται στην εγχώρια ολιγαρχία αλλά δεν εξηγούν ότι με την περαιτέρω γιγάντωση του κράτους, οι μόνοι που θα πανηγυρίζουν θα είναι οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, που πάντα ξέρουν να τρυπώνουν σε προμήθειες και έργα. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται επαναφορά των μισθών και συντάξεων σε ύψη προ κρίσης, χωρίς όμως να πείθει ότι έχει ένα αξιόπιστο παραγωγικό μοντέλο που θα δημιουργήσει νέα εισοδήματα. Η μοναδική σωστή πρόταση για καταγραφή όλης της κινητής και ακίνητης περιουσίας ώστε να δημιουργηθεί ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο, γίνεται πράξη από την κυβέρνηση, που ήδη έχει αποφασίσει να ενεργοποιήσει σχετική ρύθμιση με την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων.

Επομένως, μπορεί το ΔΝΤ να υποεκτίμησε τον πολλαπλασιαστή ύφεσης οδηγώντας την οικονομία στα τάρταρα, όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ υπερεκτιμά τις δυνατότητές του να προσφέρει αξιόπιστες λύσεις για έξοδο από την κρίση. Η οικονομική πολιτική πρέπει να αλλάξει, για να τρέξουν οι μεταρρυθμίσεις και όχι να μπλοκαριστούν.

ΟΙ οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης δημιουργούν πολλά άλλα προβλήματα .

Απασχολημένος όπως είναι ο καθένας μας με την κρίση και τις επιπτώσεις της στη ζωή του, δεν πρέπει να υποτιμήσει κινδύνους που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν περαιτέρω την κοινωνία και τον πολιτισμό. Πέρα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε κάτοικος της χώρας, βλέπουμε ότι οι οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης δημιουργούν πολλά άλλα προβλήματα – όπως στο περιβάλλον, στις κοινωνικές υπηρεσίες και στην κοινωνική συνοχή, την υποστήριξη των τεχνών κ.ά. Οσο η κοινωνία αναγκάζεται να δεχθεί τη ραγδαία πτώση του επιπέδου ζωής, ισοπεδώνονται κατακτήσεις δεκαετιών. Αλλά υπάρχουν και άλλα ζητήματα, τα οποία, αν δεν αντιμετωπιστούν με αποφασιστικότητα, θα αφήσουν ακόμη βαθύτερες πληγές, ώστε στο τέλος της κρίσης η χώρα μας θα είναι αγνώριστη.

Ενα από τα σοβαρότατα προβλήματα που προέκυψε τελευταία είναι η άνοδος του ρατσισμού και της ρατσιστικής βίας. Ο μεγάλος αριθμός των περιστατικών είναι κάτι καινούργιο, αλλά η κρατική και θεσμική αδυναμία που τα επέτρεψε είναι σύμπτωμα μιας ασθενούς χώρας – η οποία προτιμούσε να αφήνει τα προβλήματα των αδύναμων θεσμών της να χρονίζουν. Σήμερα, την ώρα που ο αγώνας μας να αντέξουμε τις επιπτώσεις της κρίσης απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράσταση από τον υπόλοιπο κόσμο, η ρατσιστική βία μάς εκθέτει διεθνώς και υπονομεύει και τον ίδιο τον πολιτισμό μας. Δεν νοείται, οι Ελληνες –οι κοσμοπολίτες, οι μεγάλοι ταξιδευτές μέσα στους αιώνες– να φαίνεται ότι ανέχονται τον ρατσισμό στην πατρίδα τους.

Είναι μεγάλος ο κίνδυνος, μέσα στα πολλά συναισθήματα που προκαλεί η κρίση, να χαθεί η σημασία της προστασίας των πιο αδύναμων μελών της κοινωνίας – είτε είναι μετανάστες, είτε άνθρωποι του περιθωρίου, είτε φυλακισμένοι. Ο ρατσισμός εξαπλώνεται όταν η οργή και η ανασφάλεια μας κάνουν να πιστεύουμε ότι μόνο τα δικά μας προβλήματα είναι σοβαρά, ότι δεν μας αφορά η βία που στρέφεται εναντίον άλλων. Εάν δεν μπορέσουμε να καταλάβουμε ως κράτος, ως έθνος, ως κάτοικοι αυτής της χώρας, ότι έχουμε την υποχρέωση να προστατεύουμε ο ένας τον άλλον, είτε είμαστε Ελληνες είτε «ξένοι», τότε ο πολιτισμός θα έχει υποστεί πλήγμα.

Αυτή τη φορά θα πληρώσουν τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη τους.

Μια χώρα με γεωγραφικό ανάγλυφο σαν αυτό της Ελλάδας όχι μόνο θα έπρεπε να είναι αυτάρκης αλλά θα μπορούσε να ταΐζει και τη μισή Ευρώπη. Κι όμως, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου και δώθε, όσα λάθη μπορούσαν να γίνουν, έγιναν. Η γεωργία, η κτηνοτροφία και η αλιεία, η βαριά βιομηχανία της χώρας δηλαδή, οδηγήθηκαν στον γκρεμό. Βέβαια οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι την ανοησία των ελληνικών κυβερνήσεων υποστήριξαν με κάθε μέσο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, με την καταστροφική για την περιφέρεια πολιτική τους. 
Ολα αυτά τα χρόνια βέβαια, που ο κάθε απίθανος… Τζουμάκας παρίστανε τον υπουργό Γεωργίας, τόνοι μελάνι χύθηκαν στην προσπάθεια να μετατεθούν οι ευθύνες της έλλειψης στρατηγικής και αγροτικής πολιτικής στους ίδιους τους αγρότες. Το θύμα να γίνει και θύτης δηλαδή. Η επιχείρηση σπίλωσης από τα πράσινα παπαγαλάκια κράτησε πολλά χρόνια.  Τι δεν έχουμε ακούσει για τους τεμπέληδες του κάμπου που κάθονται αραχτοί στα καφενεία και τρώνε τις επιδοτήσεις, τι δεν έχει γραφτεί για πολυτελείς BMW, μπουζούκια, κομπίνες και ρεμούλες.
Αν σε όλες τις άλλες δουλειές τα λεφτά βγαίνουν με ιδρώτα, στην ενασχόληση με τη γη, τα ζώα και τη θάλασσα βγαίνουν με αίμα.
Σήμερα οι αγρότες είναι και πάλι στους δρόμους.  Ότι τα αιτήματά τους στην πλειονότητά τους είναι δίκαια. Αυτή τη φορά θα πληρώσουν τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη τους. Δυστυχώς, οι μικροκομματικές σκοπιμότητες μπαίνουν πάλι πάνω από ένα ζωτικής σημασίας για τη χώρα ζήτημα. Οσον αφορά στην κυβέρνηση Σαμαρά, φαίνεται προς το παρόν τουλάχιστον, ευτυχώς, να μην εισακούει τις εισηγήσεις για επίδειξη πυγμής όπως με τους εργαζομένους στο μετρό και να προσπαθεί να βρει λύσεις μέσω παροχών και ικανοποίησης κάποιων αιτημάτων.
Γιατί θα ήταν τρελό να βγαίνει από τη μια ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και να καλεί τους Ελληνες πολίτες να επιστρέψουν στη γη για να σωθούμε και από την άλλη η Πολιτεία να κάνει ό,τι μπορεί για να τους διώξει. Κίνητρα και μέτρα για τους αγρότες τώρα. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να είμαστε μια ακρωτηριασμένη χώρα, μια χώρα που δεν παράγει τίποτα. Αν θέλουμε να μην πεινάσουμε… 

Τα τελευταία χρόνια το όνειρο ονομάζεται Κατάρ.

Τα τελευταία χρόνια το όνειρο ονομάζεται Κατάρ. Πρωθυπουργοί φεύγουν, πρωθυπουργοί έρχονται (Καραμανλής, Παπανδρέου Σαμαράς), αλλά το ταξίδι στο εμιράτο παραμένει προσκυνηματικός στόχος, σαν ταξίδι στα Ιεροσόλυμα και στη Μέκκα ταυτόχρονα. Κάποια στιγμή πήγε να μπει σφήνα το Ντουμπάι, όταν ο κ. Σπηλιωτόπουλος, ως υπουργός Τουρισμού, ανακάλυψε εκεί «ποιοτικούς τουρίστες από την κατηγορία της δημιουργικής κοινωνικοοικονομικής τάξης», τα πράγματα όμως επέστρεψαν στην καταρινή τους κοίτη. Ετσι, κάθε κυβέρνηση κρίνει απαραίτητο ένα «επενδυτικό ταξίδι» στο Κατάρ. Σαν τάμα.

Αν έλειπε τουλάχιστον η τόση σιγουριά ότι να, θα βρεθούν επιτέλους, με τον κ. Σαμαρά, οι γενναιόδωροι και καλοκάγαθοι επενδυτές που ωστόσο βρέθηκαν και με τον κ. Καραμανλή και με τον κ. Παπανδρέου αλλά χάθηκαν στου δρόμου τα μισά... Αν έλειπαν οι μεγαλοστομίες για «νέες πύλες προς την ανάπτυξη» και «νέους δρόμους προς τις μεγάλες αγορές»... Αν έλειπαν οι επιχρυσωμένες διαβεβαιώσεις για «δίκτυα αγωγών» και «κόμβους μεταφορών»... Αλλ’ αν έλειπαν όλα τούτα, ποια παραμυθένια ατμόσφαιρα θα φτιαχνόταν; Και ποια παραμυθία θα μας προσφερόταν;