Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2012

Δεν γίνεται το κράτος να βάζει συνεχώς το χέρι του βαθιά στην τσέπη μας και να μην μπορούμε να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας».

Δεν γίνεται το κράτος να βάζει συνεχώς το χέρι του βαθιά στην τσέπη μας και να μην μπορούμε να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας». 
Επομένως, η διερεύνηση, ο έλεγχος και η ταύτιση των καταθετών της λίστας Λαγκάρντ, της λίστας του Λουξεμβούργου ή της Ελβετίας ή των νήσων Καϊμακάν και των απανταχού φορολογικών παραδείσων έχει ένα και μόνο νόημα: Οσοι εξ αυτών συλληφθούν ως φοροκλέπτες να πληρώσουν αδρά, γιατί δεν μπορεί σε αυτόν τον τόπο να τιμωρούνται οι συνεπείς Πολίτες και να «τη βγάζουν καθαρή» οι «έχοντες τα μέσα και κατέχοντες τα έξω».
Δεν είναι δυνατόν να καλπάζει ο φορολογία για τον επόμενο χρόνο και ταυτόχρονα να έχουμε το χαράτσι διά της ΔΕΗ, το φόρο ακίνητης περιουσίας του… 2010, το φόρο για τα αυτοκίνητα, το φόρο που μένουμε σπίτι μας, το φόρο για τα ανοίκιαστα διαμερίσματα, που όμως δεν δίνουν κανένα εισόδημα! Τι ήταν ως τώρα το όνειρο του νοικοκύρη Ελληνα; Να μαζέψει από τη δουλειά του, να πάρει κι ένα δάνειο για να αποκτήσει κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του ή κι ένα ακόμη διαμέρισμα που θα το ενοικίαζε για να «τσοντάρει» στα δύσκολα. Πού φτάσαμε σήμερα; Οσοι έχουν σπίτι στενάζουν και όσοι έβαλαν το υστέρημά τους σε ακίνητη περιουσία έχουν γονατίσει.
Αλλά αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί επί πολύ, αφού τάχιστα θα διαπιστώσει το υπουργείο Οικονομικών την υστέρηση εσόδων. Τι να πάρει από τους μη έχοντες; Ομως το να πληρώσουν, επιτέλους, οι φορολοκλέφτες δεν είναι ζήτημα μόνον οικονομικό. Πρωτίστως είναι ζήτημα δικαιοσύνης. Δεν μπορεί άλλοι να αποθησαυρίζουν στις τράπεζες του εξωτερικού χρήματα αφορολόγητα και ύποπτης προέλευσης και ο συνταξιούχος και μισθωτός να αντιμετωπίζεται ως… πλούσιος. Επειδή τα πέλαγα δεν είναι στραβά, μάλλον λάθος πρέπει να αρμενίζουμε.

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012

Οι θύτες σε αυτό το μακελειό ήμασταν πολλοί, έστω και αν ο βαθμός ενοχής τους καθενός μας διαφέρει.


Δεν χρειάζεται άλλωστε να ασπάζεται κανείς το Ευαγγέλιο για να πιστέψει ότι δεν υπάρχει αιτιακή σχέση ανάμεσα στον πλούτο και στην ευτυχία. Εχει αποδειχθεί και επιστημονικά τόσο από μεγάλης κλίμακας παγκόσμιες έρευνες όσο και από εργασίες επιφανών οικονομολόγων, όπως ο νομπελίστας Ντάνιελ Κάνεμαν, που δείχνουν ότι η αύξηση του προσωπικού εισοδήματος πάνω από τα επίπεδα που σε γενικές γραμμές τοποθετούν κάποιον στη λεγόμενη «μεσαία τάξη» δεν μας κάνει πιο ευτυχισμένους. Από εκεί και πέρα, η ευτυχία εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία, την εθνική κουλτούρα και φυσικά τα προσωπικά βιώματα και εμπειρίες ενός εκάστου. Αυτό που θυμάμαι, για παράδειγμα, από τις γιορτές των παιδικών μου χρόνων δεν είναι κάποιο πλούσιο δώρο, αλλά τα «Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα» του Παπαδιαμάντη, που μου διάβαζε ο πατέρας μου δίπλα στο τζάκι.
Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης αποδεδειγμένο (αν όχι και αυταπόδεικτο) ότι η πραγματική φτώχεια φέρνει δυστυχία. Οσο κι αν ευφρανθεί η καρδιά σου ακούγοντας τον «Χριστό στο Κάστρο» αυτές τις μέρες, προέχει ο άρτος, ο οίνος και το έλαιον, ώστε να ευφρανθεί πρώτα το στομάχι σου. Και η πραγματική τραγωδία της χρεοκοπίας, το τεκμήριο του φοβερού εγκλήματος που συντελέστηκε, εν καιρώ ειρήνης και δημοκρατίας στη χώρα μας, είναι ότι αυτά τα βασικά λείπουν πλέον από χιλιάδες τραπέζια.
Οι θύτες σε αυτό το μακελειό ήμασταν πολλοί, έστω και αν ο βαθμός ενοχής τους καθενός μας διαφέρει. Μέσα από μια μακρά διαδικασία αυτοκριτικής που ξεκίνησε πριν από δυόμισι χρόνια, οι ευθύνες σιγά σιγά αποδίδονται, ενώ ορισμένοι κάθονται επιτέλους και στο πραγματικό σκαμνί του ποινικού κατηγορουμένου. Τα επόμενα βήματα είναι, πρώτον, να αμβλύνουμε όσο γίνεται τις κοινωνικές επιπτώσεις της χρεοκοπίας (να τις μηδενίσουμε ήταν εξαρχής αδύνατον, παρά τις ανοησίες των λαϊκιστών) και, δεύτερον, τώρα που η κατάσταση αρχίζει να σταθεροποιείται, να σχεδιάσουμε την επόμενη μέρα.

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2012

Προϋπόθεση για να επιτύχει αυτή η προσπάθεια είναι να μείνει ζωντανή η κοινωνία, η οποία βρίσκεται πλέον σε κωματώδη κατάσταση .

Είναι φανερό πλέον πως «εταίροι» και «οίκοι αξιολόγησης», αυτοί που μας κατέστρεψαν δηλαδή, τώρα είναι αποφασισμένοι να μας σώσουν. Οι λόγοι δεν είναι ακόμη φανεροί και οι ερμηνείες πολλές.

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το σενάριο της πεισματικής τιμωρίας των «απείθαρχων Ελλήνων», όπως είχε πει η Μέρκελ, ή να θεωρούν ότι φτάσαμε στο έσχατο σημείο της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης ή μπορεί το μυστικό να κρύβεται στην επιμονή της μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας για τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου νότια της Κρήτης. Ολα αυτά έχουν τη σημασία τους, αλλά δεν είναι του παρόντος. Αυτό που έχει σημασία είναι να αξιοποιήσουμε την αλλαγή του διεθνούς κλίματος ώστε να βγούμε όσο το δυνατόν ταχύτερα και χωρίς άλλες απώλειες από τη μάστιγα του μνημονίου και της τρόικας. 

Πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση για να επιτύχει αυτή η προσπάθεια είναι να μείνει ζωντανή η κοινωνία, η οποία βρίσκεται πλέον σε κωματώδη κατάσταση εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Οι προσπάθειες και τα μέτρα που θα πάρει η κυβέρνηση πρέπει να είναι στην κατεύθυνση της ελάφρυνσης των βαρών και όχι της επιβάρυνσης των ίδιων και των ίδιων με νέα. Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και οι αποφάσεις για αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα πολιτικής ελαφρότητας και κοινωνικής αδικίας. Δεν μπορεί να συζητάμε ξανά για έσοδα του Δημοσίου, χωρίς διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Δεν μπορεί οι πολίτες να καλούνται να πληρώνουν τα ελλείμματα της ΔΕΗ που προέκυψαν από την αγορά δικαιωμάτων ρύπανσης, την απουσία οποιουδήποτε προγράμματος εκσυγχρονισμού ή τους «χρυσούς μισθούς» υψηλόβαθμων στελεχών. 

Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012

Αλληλεγγύη και διάθεση προσφοράς χρειάζονται τούτη την ώρα.

Κάθε μέρα πια βλέπουμε στη μεγάλη πρωτεύουσα τέτοιες ταπεινωμένες φιγούρες να κλονίζουν τη συνείδησή μας και να φωνάζουν μέσα μας ότι δεν είναι δυνατόν ακόμη και σε τούτους τους καιρούς της μεγάλης κρίσης να μην υπάρχει πρόνοια και δυνατότητα κάλυψης των απόκληρων και των δυστυχισμένων.
Και δικαίως, γιατί ακόμη και τώρα υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι και πλούτος απροσμέτρητος, ικανός να προστατεύσει κατ' ελάχιστον τους άπορους και τους άστεγους των μεγαλουπόλεων.
Συντονισμός χρειάζεται και η ελάχιστη διάθεση αλληλεγγύης για να καλυφθεί η συγκεκριμένη ανάγκη.
Μόνο οι εφοπλιστές να συντονιστούν, οι μεγάλοι επιχειρηματίες να προστρέξουν, οι μεγάλες αλυσίδες εμπορίου να συνδράμουν και γενικώς οι έχοντες να δείξουν ελάχιστη  διάθεση προσφοράς, θα συγκεντρωθούν άπειρα τρόφιμα, μεγάλος όγκος ρούχων - και γιατί όχι; - και στέγη μπορεί να εξασφαλισθεί για τους άστεγους πένητες και τους φτωχούς που κινδυνεύουν να πεθάνουν στους δρόμους.
«Για να μεταφέρεις βασικά τρόφιμα αξίας πεντακοσίων ευρώ χρειάζεσαι φορτηγάκι» έλεγε ένας φίλος που συνδράμει μια φτωχική κοινότητα του Πειραιά, για να γίνει αντιληπτό ότι δεν χρειάζονται άπειρα χρήματα προκειμένου να στηριχθούν εκείνοι που δεν έχουν και δεν μπορούν. Αλληλεγγύη και διάθεση προσφοράς χρειάζονται τούτη την ώρα.
Και δεν υπάρχουν δικαιολογίες άρνησης, ιδεολογικές και άλλες, για όσους έχουν και μπορούν. Και οι πολιτικοί οργανισμοί επίσης δεν έχουν καμία δικαιολογία. Της Αριστεράς ιδιαιτέρως, της κινηματικής ακόμη περισσότερο, που είναι έτοιμη να οργανώσει άλλα κι άλλα και δεν βρίσκει τρόπους και μεθόδους να στηρίξει τους φτωχούς και τους ανήμπορους.

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012

Ποιες δυνάμεις της πατρίδας μας καλούνται να σηκώσουν κυρίως το βάρος της μάχης αυτής - και κυρίως ποιες δυνάμεις μπορούν να το κάνουν.

Παρατεταμένη οικονομική κρίση, συνεχιζόμενη βαθιά παραγωγική ύφεση, θεσμική αμφισβήτηση, κοινωνικές αντιπαραθέσεις... Ο πολιτικός χρόνος, συμπυκνωμένος απίστευτα.

Ομαδικές εξαντλητικές κυβερνητικές προσπάθειες σε όλα τα επίπεδα, συμβιβασμοί σε κυβερνητικό και διοικητικό πεδίο, πρωτοφανής ανοχή από τον σφοδρά δοκιμαζόμενο λαό. Με έναν στόχο και για έναν λόγο. Τη σωτηρία της χώρας. Σωτηρία οικονομική, κοινωνική, δημοκρατική και εδαφική. 

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα, που η οικονομική ισχύς που παραδοσιακά ήταν προνόμιο της Δύσης μεταναστεύει ταχύτατα στην Ανατολή, σε έναν κόσμο που οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, σε έναν κόσμο που φυγόκεντρες δυνάμεις αναπτύσσονται και απειλούν με διάσπαση παραδοσιακά συμπαγή κράτη, καλείται η χώρα μας να επιβιώσει, να αναπτυχθεί, να αποκτήσει τη χαμένη της αξιοπιστία και να δημιουργήσει ξανά. Το κρίσιμο και καθοριστικό ερώτημα είναι ποιες δυνάμεις της πατρίδας μας καλούνται να σηκώσουν κυρίως το βάρος της μάχης αυτής - και κυρίως ποιες δυνάμεις μπορούν να το κάνουν. Το ερώτημα αυτό είναι κρίσιμο, γιατί από την απάντησή του προδικάζεται το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Είναι επίσης καθοριστικό γιατί οι όποιες αποφάσεις και δράσεις θα καθορίσουν την πορεία της χώρας στο άμεσο αλλά και στο απώτερο μέλλον. 

Μέσα στην κοσμογονική αυτή προσπάθεια που βιώνουμε παρατηρείται για μία ακόμα φορά το θλιβερό φαινόμενο να διαγκωνίζονται με πείσμα στη διατήρηση των προνομίων τους οι ίδιες κοινωνικές, επαγγελματικές και συντεχνιακές ομάδες που φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την παρακμή της χώρας. Και να κινδυνεύουν να παραμείνουν για μία ακόμα φορά στο περιθώριο και ανεκμετάλλευτες οι δυνάμεις εκείνες που θα μπορούσαν να συμβάλουν τα μέγιστα στην έξοδο από την κρίση. Οι δυνάμεις αυτές είναι η άλλη Ελλάδα... 

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012

Μπορεί σήμερα 21 Δεκεμβρίου 2012 να διαψευστούν οι Μάγιας αλλά εμείς σε τούτη εδώ την κόγχη τη μικρή ζούμε πάντα ενδιαφέρουσες μέρες…

ως Ελληνες έχοντας φάει την καταστροφολογία -από το 2009 που μας πρωτοέσωσε ο ΓΑΠ ως την πρόσφατη απόφαση της καταβολής της δόσης- με το μικρό κουταλάκι του γλυκού, ούτε μακαρόνια αγοράσαμε ούτε αδειάσαμε τα ράφια στα σούπερ μάρκετ από ζάχαρη, αλάτι, κονσέρβες και γάλατα εβαπορέ. Πάνε εκείνες οι θρυλικές μέρες που κάναμε επελάσεις -πάντα με υπόνοια κινδύνου ή και με ψύλλου πήδημα- στα μπακάλικα. Αξέχαστες εποχές που πέρασαν στην Ιστορία τού «υπήρχαν λεφτά»…
Δεν θα καταστραφεί, λοιπόν, ο κόσμος μας σήμερα Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου στις δώδεκα το μεσημέρι σε πείσμα των Μάγιας και των ημερολογίων τους. Ούτε και η Ελλάδα που έγινε στόχος της παγκόσμιας καταστροφολογίας τόσον καιρό. Απλούστατα γιατί αυτή ποτέ δεν πεθαίνει παρά τις άοκνες προσπάθειες που έχει καταβάλει από συστάσεώς της, μετά την απελευθέρωση από την οθωμανική αυτοκρατορία, το πολιτικό μας σύστημα. Πάντα ξεπετάγονται μπροστά κάτι πατριώτες σαν τον Σαμαρά και -γιατί όχι- σαν τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη που στα δύσκολα βάζουν πλάτη, κάνοντας τους ποικιλώνυμους κερδοσκόπους να φρίττουν για τα χαμένα χρήματα του στοιχήματός τους.
Και τώρα ανοίγει και η μεγάλη συζήτηση για το ρόλο που έπαιξαν -και παίζουν- τα μεγάλα συμφέροντα πού κρύβονται πίσω από ΜΜΕ τα οποία δεν έχασαν καμία ευκαιρία να αφήσουν την κινδυνολογία της καταστροφής εκτός της καθημερινής «ειδησεογραφικής» τους ατζέντας. Ηταν κι αυτός ένας άμεσος τρόπος άσκησης πίεσης προς μία κυβέρνηση που αγωνιζόταν να πιάσει την Ελλάδα από τα μαλλιά για να μην πνιγεί. Α! Μπορεί σήμερα 21 Δεκεμβρίου 2012 να διαψευστούν οι Μάγιας αλλά εμείς σε τούτη εδώ την κόγχη τη μικρή ζούμε πάντα ενδιαφέρουσες μέρες…

Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

Τι ακριβώς μπορούν να προσφέρουν τα παραδείγματα αυτών των χωρών στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι προφανές ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα για πολιτικό που εκ των πραγμάτων θεωρείται εν δυνάμει πρωθυπουργός. Από όποια πλευρά και αν το δει κανείς, καμιά πολιτική που ασκήθηκε σε χώρα της Νότιας Αμερικής δεν μπορεί να θεωρηθεί μοντέλο για την Ελλάδα.
Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της είναι απείρως καλύτερη. Δεν το δείχνουν μόνο τα στατιστικά στοιχεία, η ιδιότητα του μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης κ.λπ. Προκύπτει και διά γυμνού οφθαλμού. Δεν θα θέλαμε να ξέρουμε πώς ζει η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού σε αυτές τις χώρες.
 Η επίσημη αναγόρευση αυτής της περιοχής του πλανήτη σε αναπτυξιακό πρότυπο από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης περιέχει στοιχεία αυτοκαταστροφής. Είναι τόσο κραυγαλέα η αντίφαση: ένας πολιτικός από την Ευρωπαϊκή Ενωση να κάνει τον χρυσοθήρα ιδεών για την οικονομία της χώρας του στη Λατινική Αμερική.
Τι ακριβώς μπορούν να προσφέρουν τα παραδείγματα αυτών των χωρών στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ; Το παρελθόν τους, τα οικονομικά χαρακτηριστικά τους ή τις κοινωνικές ανισότητες; Ενδεχομένως υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που κάνουν το καλύτερο δυνατό για τους πληθυσμούς τους και έχουν επιτύχει άλματα, όπως ο Λούλα. Αλλά αυτό απέχει έτη φωτός από τα ελληνικά και πολύ περισσότερο από το ευρωπαϊκά κεκτημένα.
Πώς του ήλθε του χριστιανού να οργανώσει μια λάτιν αποστολή πολιτικής ενημέρωσης; Σαν το παλιό ΠΑΣΟΚ που προσπαθούσε να εμπνευσθεί από τον Ντανιέλ Ορτέγα και τη Νικαράγουα. Πώς γίνεται να βρει το μυστικό της εξόδου από την κρίση, εκεί όπου η κατάσταση για μεγάλους όγκους της κοινωνίας είναι εφιαλτική ακόμη και χωρίς κρίση;
Τελικά, ο Αλέξης τείνει να γίνει για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ό,τι έλεγε η Γκόλντα Μεΐρ πως ήταν ο Μωυσής για του Εβραίους: «Μας τριγύριζε σαράντα χρόνια στην έρημο και τελικά μας πήγε στο μόνο μέρος της Μέσης Ανατολής όπου δεν υπάρχει πετρέλαιο».