Λες και μερικοί δεν έχουν αναλάβει ακόμη την εξουσία.

Ισως είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη δημοσιονομική ιστορία μια χώρα σε κατάσταση, όπως σήμερα η Ελλάδα, να βρίσκεται μπροστά σ΄ ένα άλυτο πρακτικά και θεωρητικά πρόβλημα. Με επικρεμάμενη την κατάρρευση, να καταβάλλει σχετικά υπέρογκα τοκοχρεολύσια, χωρίς τη δυνατότητα εξωτερικού και ταυτοχρόνως εσωτερικού δανεισμού. Επιπλέον, χωρίς τη διέξοδο της υποτίμησης του νομίσματος. Αλλά και της εσωτερικής υποτίμησης, διακινδυνεύοντας την κρατική λειτουργία και τις υποχρεώσεις του Δημοσίου προς τους πολίτες για μισθούς, συντάξεις κ.τ.λ.

Σε όλες τις περιπτώσεις των προηγούμενων ελληνικών χρεοκοπιών και των διευθετήσεων χρέους που ακολούθησαν ή και προηγήθηκαν, πάντοτε υπήρχε μια από αυτές τις δυνατότητες χρηματοδότησης. Τώρα, οι ευρωπαϊκοί «θεσμοί» απαγορεύουν ακόμη και την αγορά ομολόγων από τις «δημόσιες» ελληνικές τράπεζες. Αφού πρώτα εξαντλήθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση το σύνολο των εκταμιεύσεων και της χρηματοδότησης της χώρας, με μηδενισμένα τα ποσά που προορίζονταν για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

Γιατί επαναλαμβάνονται αυτά τα γνωστά; Επειδή συνιστούν μια κατάσταση μέσα στην οποία καλείται η κυβέρνηση να διαπραγματευτεί με τους εταίρους - δανειστές, που είναι πρωτοφανής στα παγκόσμια χρονικά. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα μπορεί να παραλληλιστεί μόνο μετά από ήττα σε επιθετικό πόλεμο και την επιβολή τιμωρητικών όρων!

Η τραγωδία είναι ότι και στην περίπτωση της μετα-ήττας υπάρχουν συνήθως προοπτικές και αισιοδοξία για το μέλλον. Ενώ στα καθ' ημάς τροφοδοτούνται συνεχώς η αβεβαιότητα, οι αρνητικές προσδοκίες και ο φόβος. Με τους καθημερινούς ευρωπαϊκούς και αντιπολιτευτικούς κανονιοβολισμούς περί «εξόδου από το ευρώ», «ατυχήματος», «σχεδίων της επόμενης μέρας» και τα συναφή. Ετσι, μαζί με κληροδοτημένη αδυναμία ανταπόκρισης στις αβάστακτες δανειακές υποχρεώσεις, υπάρχει κι ένα συνεχώς επιδεινούμενο ασφυκτικό πλαίσιο για την ελληνική οικονομία.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η κυβέρνηση φαίνεται ότι κάνει τα αδύνατα δυνατά. Με όλες τις αδυναμίες και τα λάθη της θα είναι κάτι σαν νίκη η επίτευξη συμφωνίας, μακριά από υφεσιακά και φτωχοποιητικά μέτρα. «Θαύμα», αν γίνει κατορθωτή η επανεκκίνηση της οικονομίας!

Πέραν της διαπραγμάτευσης, όμως, υπάρχει και το κυβερνητικό έργο. Η καθημερινότητα, η απελευθέρωση της κοινωνίας και της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος από τις πρόσφατες μνημονιακές εκπτώσεις και τα δεσμά. Ο θετικός δίμηνος κυβερνητικός απολογισμός στο πεδίο αυτό είναι καχεκτικός. Σαν να υπάρχουν και επικεφαλής τομέων που περιμένουν πρώτα κατάληξη των διαπραγματεύσεων. Λες και μερικοί δεν έχουν αναλάβει ακόμη την εξουσία. Ενώ το αντίθετο επιβάλλουν οι καιροί και οι ευθύνες τους.

Διαπραγματεύσεις με πνεύμα ανατροπής

Οι Βρυξέλλες είναι η «πρωτεύουσα» της Ενωμένης Ευρώπης. Βρίσκεται λόγω γεωγραφικής θέσης στο κέντρο και λόγω εξελίξεων στο επίκεντρο. Το Βέλγιο λόγω βασιλείας είναι ενωμένο, καθότι οι Βαλόνοι, οι Φλαμανδοί και λίγο οι Γερμανοί προσπαθούν να συνυπάρξουν μέχρι στιγμής. Το Βέλγιο ζει ακόμα με τη μεγαλομανία του Λεοπόλδου του Β', που πέρα από τις πολιτιστικές και αρχιτεκτονικές μεγαλαυτίες του, έφτασε μέχρι την Αφρική και «αγοράζοντας» τέσσερα στρεμματάκια γης στο Κονγκό, το καταπάτησε ολόκληρο και το κατέστησε βελγικό Κονγκό τον προπροηγούμενο αιώνα.

Το Brussel Group εδρεύει στις Βρυξέλλες, μας επισκέπτεται για το «καλό» μας, μη δεν εφαρμόσουμε τις μεταρρυθμίσεις, δηλαδή λειτουργεί «θεσμοτροϊκανικά». Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως κι αν διαβουλευτεί, δεν μπορεί να πάρει δεσμευτικές αποφάσεις, καθότι τα Ecofin, τα Eurogroup και οι διάφορες επιτροπές το υπερκεράζουν. Δεν λειτουργεί η δημοκρατία σε μεγάλο βαθμό και οι 751 ευρωβουλευτές, τους οποίους πληρώνουμε ακριβά ως εθνική προέκτασή μας, διαβουλεύονται κατά κομματικές ομάδες και πολιτικές κατηγορίες. Είναι σαν τους βουλευτές των εθνικών κοινοβουλίων που υπερκεράζονται από τους αρχηγούς των κομμάτων, από τους εκπροσώπους τους κοινοβουλευτικούς και από τους υπουργούς. Οι διαπραγματεύσεις μπορεί να είναι συμβιβαστικές, αλλά πρέπει να έχουν μέσα τους το σπέρμα και το πνεύμα της ανατροπής. Δεν είναι η Ενωμένη Ευρώπη αυτή που υπάρχει, της συνεργασίας, της ενότητας και της αλληλεγγύης. Φάνηκε και ξεσκεπάστηκε περίτρανα με τον τρόπο που αντιμετώπισε την οικονομική κρίση στη χώρα μας.

Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι ισότιμο μέλος και τρέχει και παρακαλάει για δανεικά, εκβιάζεται, έχει μπει σε ένα παιχνίδι λέξεων, ονομασιών και σημασιών και όχι στον πυρήνα του προβλήματος που είναι καθαρά πολιτικό και αφορά το μέλλον των χωρών και των λαών της Ευρώπης. Καθότι το διευθυντήριο, οι τραπεζίτες και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, είτε στις Βρυξέλλες είτε στη Φρανκφούρτη, επιβάλλουν στους εν πολλοίς πολιτικούς υπαλλήλους τους τις πολιτικές της αύξησης των κερδών τους μέσω των τεχνοκρατών λογιστών τους, που δυστυχώς υπάρχουν σε όλες τις χώρες. Είναι αστείο και τραγελαφικό η πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών να μας βλέπουν σαν ζήτουλες, σαν άχρηστους και αχάριστους και να πιστεύουν πως μας πληρώνουν από το υστέρημά τους για να περνάμε καλά. Τα μεγάλα μαζικά μέσα, προπαντός στη Γερμανία, έχουν παίξει, στο επίπεδο το λαϊκιστικό, αρνητικό ρόλο, για να νομίζει ο «γέροντας» πολίτης της γερασμένης Ευρώπης πως ζούμε σε βάρος του. Χρειάζεται μια αντεπίθεση πολιτική και στο επικοινωνιακό επίπεδο για να φανερωθεί η σαθρότητα του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού οικοδομήματος. Η κρίση δεν είναι μονάχα οικονομική, δεν έχει να κάνει με τα ομόλογα, τις μετοχές και το άυλο αντιπαραγωγικό χρήμα. Εχει να κάνει με τον πολιτισμό, με τις ανθρώπινες αξίες που δεν έχουν σύνορα ούτε φυλακίζονται από τους δυνάστες. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, αρκεί να μην αφεθεί και γίνει συμπλήρωμα «καλό» του συστήματος.

Αν και προβλέψιμο, είναι πολύ κρίμα που η Αριστερά (έστω αυτή η Αριστερά) πνίγηκε στις ανερμάτιστες ρητορείες.

Αν και προβλέψιμο, είναι πολύ κρίμα που η Αριστερά (έστω αυτή η Αριστερά) πνίγηκε στις ανερμάτιστες ρητορείες, πελαγοδρομεί χωρίς σχέδιο, αγκαλιάζει τον εθνικολαϊκισμό πιστεύοντας ηλιθιωδώς ότι θα τον χρησιμοποιήσει, κάνει –τέλος πάντων– ότι μπορεί για να βγάλει το κακό όνομα και στο «πρώτη φορά» (με την έννοια ότι κάποιοι νέοι άνθρωποι ανέλαβαν θέσεις ευθύνης) και στο «Αριστερά».

Είναι, δε, διπλό το κρίμα, γιατί αν ψάξουμε κάτω από τη γλίτσα του εθνικολαϊκισμού, ξεσκονίσουμε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, αφαιρέσουμε τις ανερμάτιστες παροχολογίες προς όφελος συντεχνιακών συμφερόντων, αυτό που απομένει είναι –σε πολύ αδρές γραμμές– το σωστό. Δεν αστειευόμαστε: Ακόμη και η κεντρική ιδέα (και) του κ. Γιάνη Βαρουφάκη για το αβίωτο του δημόσιου χρέους σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι ορθή· απλώς πνίγεται στα ενδυματολογικά κι επικοινωνιακά σόου που ο ίδιος παράγει με κάθε εμφάνισή του. Δεύτερον: μέχρι και ο Economist παραδέχεται ότι το πρόβλημα της ανισότητας αποτελεί βόμβα στα θεμέλια των σύγχρονων κοινωνιών. Επίσης, είναι βέβαιο ότι η καθολική παροχή υπηρεσιών υγείας, παιδείας, ασφάλειας, είναι η καλύτερη επένδυση για μια χώρα που θέλει να προχωρήσει.

Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή η Ευρωζώνη θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα του δημόσιου χρέους, όπως έγραφε και ο κ. Βαρουφάκης. Το θέμα, όμως, πρέπει αφενός να ωριμάσει και αφετέρου δεν μπορεί να το θέσει εκβιαστικά η πιο μικρή και υπερχρεωμένη χώρα, λέγοντας μάλιστα, επί της ουσίας, ότι θα αυτοκτονήσει για να πάρει και τους άλλους εταίρους στον λαιμό της. Η πανευρωπαϊκή διευθέτηση του χρέους χρειάζεται χρόνο, διαρκείς πολιτικές παρεμβάσεις στα όργανα της Ε.Ε. και στα διεθνή φόρα. Οι ηρωικές ρητορείες –από τις πιο ωμές, σαν το «Κούγκι» του κ. Πάνου Καμμένου, μέχρι τις πιο ρομαντικές για «μορατόριουμ ενός έτους» του κ. Μανώλη Γλέζου– μόνο βλάβη προκαλούν.

Οι τρεις... τρόικες

Συνήθως είμαι ανεκτικός με τους πολιτικούς. Αλλωστε δεν ανήκω σ' εκείνους που πιστεύουν ότι οι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα δεινά μας είναι αυτοί και μόνο αυτοί. Δική μας επιλογή αποτελούν, εμείς τους εμπιστευόμαστε τις τύχες μας, εμείς τους επιτρέπουμε να διαχειρίζονται την εξουσία όπως τη διαχειρίζονται.

Υπάρχουν, όμως, δύο μέρες τον χρόνο που ο κανόνας αυτός δεν ισχύει. Η μια ήταν η χθεσινή, η επέτειος της 25ης Μαρτίου. Η άλλη είναι η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου. Σε αυτές τις δύο μέρες η εικόνα ενός πολιτικού στην τηλεόραση με εκνευρίζει και η όποια δήλωση βγει από τα χείλη του με εξαγριώνει. Δεν αντέχω να τους ακούω να απευθύνουν συστάσεις που ποτέ δεν τήρησαν, να προβάλλουν αρχές που ποτέ δεν υπηρέτησαν και να υποδεικνύουν συμπεριφορές που ποτέ δεν επέδειξαν.

Κυρίως δεν αντέχω να τους ακούω να επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο μονότονα τις ίδιες κοινοτοπίες και να μη βρίσκουν το θάρρος να πουν δυο - τρεις αλήθειες, υπό μορφήν αυτοκριτικής, που να πιάσουν τόπο και να δώσουν την ευκαιρία στους νεότερους να καταλάβουν πως για άλλους λόγους πρέπει να θυμόμαστε τις μεγάλες ιστορικές στιγμές και όχι γιατί αποτελούν την αφορμή για παρελάσεις, πανηγύρια, χορούς και εθνικοπατριωτικές φαιδρότητες.

Περίμενα να βρεθεί έστω κι ένας που να επισημάνει ως κορυφαίο δίδαγμα εκείνου του ξεσηκωμού τις ολέθριες επιπτώσεις της διχόνοιας και των προσωπικών φιλοδοξιών. Και ήλπιζα να βρει και το θάρρος να το συνδέσει με όσα βιώνουμε τα πέντε τελευταία χρόνια σε αυτόν τον τόπο όχι μόνο εξαιτίας των προβλημάτων που οι ίδιοι προκαλέσαμε αλλά και εξαιτίας των κομματικών και προσωπικών επιδιώξεων του ενός και του άλλου.

Και περίμενα να βρεθεί έστω κι ένας που να έχει το θάρρος να μιλήσει με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό για τον καταλυτικό ρόλο που έχουν διαδραματίσει διαχρονικά οι σύμμαχοί μας -και ειδικά οι... τρόικες- στην ιστορία αυτού του τόπου. Μια τρόικα -η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία- συνέβαλε με την επέμβασή της στο Ναβαρίνο να γίνουμε ελεύθερο κι ανεξάρτητο κράτος. Μια άλλη τρόικα -το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και η ΕΕ- μας διέσωσε από τη χρεοκοπία. Και σε μια άλλη τρόικα -τη Μέρκελ, τον Ολάντ και τον Γιούνκερ- προσέφυγε για βοήθεια προ ημερών ο Αλ. Τσίπρας.

Όσο η κυβέρνηση «παίζει άμυνα» με την τρόικα, τα λεφτά παραμένουν δεσμευμένα και η «θηλιά» της ρευστότητας σφίγγει γύρω από το λαιμό της.

Η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προέκυψε από τις εκλογές έκανε σημαία της την πολιτική διαπραγμάτευση. Ύστερα από τρία Eurogroup, στα οποία η ελληνική πλευρά προσπαθούσε να βρει λύση εκτός του πλαισίου που επιβάλλουν οι κανόνες λειτουργίας της ευρωζώνης, κατέληξε στο παρά πέντε στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, με την οποία πανηγύρισε το τέλος του μνημονίου, της τρόικας και της λιτότητας.

Πλην όμως δεν διασφάλισε τα κεφάλαια για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας. Η συμφωνία προβλέπει ότι η απελευθέρωση των δόσεων συνδέεται με την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων και την αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος.

Και όσο η κυβέρνηση «παίζει άμυνα» με την τρόικα, τα λεφτά παραμένουν δεσμευμένα και η «θηλιά» της ρευστότητας σφίγγει γύρω από το λαιμό της.

Σε μια ύστατη προσπάθεια να επαναφέρει τη διαπραγμάτευση σε πολιτικό επίπεδο, ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε επιστολή στην Αγκελα Μέρκελ επισημαίνοντας τον κίνδυνο η Ελλάδα να ξεμείνει από λεφτά και να μην είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, προκαλώντας τη μίνι Σύνοδο Κορυφής της περασμένη Πέμπτη στις Βρυξέλλες και τη χθεσινή συνάντηση στο Βερολίνο.

Η γερμανίδα καγκελάριος εμφανίστηκε για ακόμα μια φορά συναινετική. Όμως, όπως και στην περίπτωση Σαμαρά, παρέπεμψε το θέμα στο Eurogroup, δηλαδή στον Βολφγκανγκ Σόιμπλε. «Τις αποφάσεις τις παίρνει το Eurogroup» δήλωσε χαρακτηριστικά.

Διότι η διαδικασία στην ΕΕ είναι συγκεκριμένη: το EuroWorking Group (τεχνικά κλιμάκια) επεξεργάζεται το θέμα, εισηγείται στο Eurogroup (υπουργοί Οικονομικών), το οποίο αποφασίζει και η Σύνοδος Κορυφής (αρχηγοί κρατών-μελών) υιοθετεί την απόφαση. Η Ανκελα Μέρκελ δεν έκανε τίποτα παραπάνω από αυτό που προβλέπουν οι κανόνες λειτουργίας της ΕΕ.

Το ίδιο τόνισε και ο Μάριο Ντράγκι μιλώντας χθες στο Ευρωκοινοβούλιο. «Η ΕΚΤ», είπε,«είναι ένα ίδρυμα που βασίζεται σε κανονισμούς, δεν είναι πολιτικός θεσμός» και πρόσθεσε ότι «δεν δημιουργεί νέους κανονισμούς για την Ελλάδα ή για καμία άλλη χώρα».

Καλά είναι λοιπόν τα χαμόγελα του Αλέξη Τσίπρα με την Ανγκελα Μέρκελ και το συναινετικό κλίμα που βγαίνει προς τα έξω. Όμως δεν αρκούν.

Χρειάζονται άμεσα πράξεις και μάλιστα με μετρήσιμο αποτέλεσμα, στο πλαίσιο της απόφασης της 20ης Φεβρουαρίου. Η επιλογή της πολιτικής διαπραγμάτευσης για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι δεν υφίσταται.

Που σημαίνει σκληρές και δύσκολες αποφάσεις για την κυβέρνηση, κάτω από την ασφυκτική πίεση της έλλειψης ρευστότητας. Από τις αποφάσεις αυτές θα κριθούν τα αποτελέσματα της συνάντησης του Βερολίνου.

Ηταν ένα ραντεβού που άργησε δυο μήνες.

Ηταν ένα ραντεβού που άργησε δυο μήνες, για να μη σας πω πέντε χρόνια. Χρειάστηκε να γίνουν εκλογές, να οδηγείται σε κατάρρευση η ελληνική οικονομία, οι άνεργοι να αυξάνονται και να πληθύνονται και στα ταμεία να μένουν χρήματα για μια-δυο εβδομάδες, για να γίνει αυτό το ραντεβού. Η συνάντηση Μέρκελ-Τσίπρα ήταν ένα σημαντικό βήμα κατευνασμού παθών, χρήσιμης παραδοχής της πραγματικότητας, κυρίως για την ελληνική πλευρά.

Η γερμανική κοινή γνώμη είδε ότι ο αριστερός Ελληνας πρωθυπουργός δεν είναι ο «δαίμονας» της Ευρώπης που στοχοποιεί τους Γερμανούς, αλλά αντίθετα υπερασπίστηκε την κ. Μέρκελ από την προσβολή που υπέστη από το πρωτοσέλιδο του «Σπίγκελ».

Ο κ. Τσίπρας έστειλε το μήνυμα ότι «για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν φταίνε οι Γερμανοί», αποδοκιμάζοντας έτσι τις γνωστές ακρότητες που κυριαρχούσαν στις διαδηλώσεις και στη ρητορική των νυν κυβερνητικών στελεχών. Αναγνώρισε ότι δεν πρέπει να γκρεμίσουμε ό,τι θετικό κτίστηκε (επί Μνημονίου), αλλά προκάλεσε μια κάποια ανησυχία (deja vu) όταν ανέφερε ότι πρέπει να προχωρήσουμε τη «δημοσιονομική προσαρμογή» με άλλο «μείγμα πολιτικής»... Είναι όμως ο πρώτος Ελληνας ηγέτης που από την καγκελαρία δήλωσε ότι το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου είναι «ηθικής» τάξης και όχι «υλικό», κλείνοντας επισήμως τη συζήτηση. Διαβεβαιώνοντας μάλιστα, σε πείσμα των όσων δήλωνε ο υπουργός Δικαιοσύνης, ότι κανείς από την κυβέρνηση δεν διανοήθηκε την κατάσχεση του Ινστιτούτου Γκαίτε.

Μια δήλωση τη στιγμή που η ίδια η κυβέρνηση πανηγύριζε για το ότι το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους είχε ετοιμάσει τον φάκελο για τη διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και έπιανε δουλειά η επιτροπή που ομόφωνα συστάθηκε στη Βουλή υπό την ηγεσία της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Το μόνο που δεν ακούστηκε στο Βερολίνο ήταν πότε θα ξεφύγει η Ελλάδα από τη λεπτή γραμμή της χρεοκοπίας. Αυτής που περιέγραψε ο πρωθυπουργός στην επιστολή του της 15ης Μαρτίου. Ας ελπίσουμε ότι το πολύ ακριβό εισιτήριο που πληρώθηκε για το Βερολίνο θα ισχύσει και για το επόμενο Eurogroup. Γιατί σε αυτό παρέπεμψε για τα λεφτά η κ. Μέρκελ? Εκεί που συμμετέχει ο κ. Σόιμπλε?

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι.

Η υποχρεωτική απασχόληση του Πρωθυπουργού με τις διεθνείς πλευρές της οικονομικής κρίσης μοιάζει να παρεμποδίζει την έναρξη του έργου της κυβερνήσεως. Οι πρώτες εβδομάδες έχουν κυλήσει μάλιστα με τους πολίτες να παρακολουθούν δραστηριότητες κατά την κρίση μεμονωμένων κυβερνητικών παραγόντων. Δεν είναι δηλαδή αποτέλεσμα σκέψης και απόφασης συλλογικών κυβερνητικών οργάνων, αλλά εκφράζουν προφανώς την άποψη του συντάκτη κάθε συγκεκριμένης απόφασης, συνήθως υπουργού.

Δημιουργείται ήδη η εντύπωση ότι η κυβέρνηση μοιάζει πολύ, κατά την οργάνωση και την έκφρασή της, με τον κομματικό σχηματισμό που τη γέννησε.
Είναι καταφανές ότι σημαντικά στελέχη του κυβερνητικού σχήματος δεν γνωρίζουν ότι όλα εξαρτώνται από τον παράγοντα χρόνο.

Ψηφίσαντες και μη ψηφίσαντες, παρακολουθούν με δικαιολογημένη ανησυχία ελλείψεις και παραλείψεις της κυβερνητικής πολιτικής. Και ορισμένες πράξεις, αν στην αρχή συνάντησαν τη φιλική προδιάθεση του κοινού, ταχέως τείνουν να λάβουν τον χαρακτήρα υπολειμμάτων της ληξάσης Αποκριάς...

Ολοι έχουμε αντιληφθεί ότι στο υπουργείο Οικονομικών τα πράγματα είναι απλώς διασκεδαστικά χάρη στη δημοτικότητα του ριζοσπάστη υπουργού. Αλλά και όσοι συμπαθούν τον υπουργό, που κατέστη διεθνώς διάσημος λόγω των ενδυματολογικών ιδιαιτεροτήτων του, πιστεύουν ότι η καθημερινή παρουσία του υπουργού στο υπουργείο του είναι υποχρεωτική.

Δεν χρειάζεται να αναφέρει κανείς άλλες παραλείψεις σε διάφορα υπουργεία, όπως επίσης είναι γνωστές οι πρωτοβουλίες υπουργών που εκδηλώνονται χωρίς να ενημερωθεί το Μέγαρο Μαξίμου. Με λίγα λόγια, μοιάζει απαραίτητο να περάσουν οι περισσότεροι υπουργοί και υφυπουργοί από σεμινάρια περί το κυβερνάν. Εκεί θα εκμάθουν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι.

Οι ψηφοφόροι εμπιστεύθηκαν τον Πρωθυπουργό για να κυβερνήσει και όχι τις σκιές του παρελθόντος που προφανώς θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα στους «παραδείσους» της Ιστορίας.