Το ηθικό προνόμιο δεν κατακτάται, ούτε διατηρείται με ξύλινες ευχές.

Η μείωση του εισοδήματος και η ψηλή ανεργία δεν οδηγούν πάντοτε σε κοινωνικές εκρήξεις, κατά την ίδια ανάλυση. Χρειάζονται και άλλοι καρκινικοί όγκοι. Και άλλα αίτια. Με πρώτο την εισοδηματική ανισότητα. Και άλλα αίτια. Με ξεχωριστό την απώλεια της εμπιστοσύνης σε κυβερνήσεις και θεσμούς. Οταν, δηλαδή, η Δημοκρατία βυθίζεται σε μια διαρκή κρίση. Κυρίως ηθική. 

Αν έτσι τα βλέπουν ξένοι αναλυτές, εμείς βιώνουμε την πιο ονειδιστική καθημερινή καταιγίδα απαξίωσης θεσμών και προσώπων. Από το μεγαλύτερο, όλων των εποχών, σκάνδαλο διαφθοράς στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς μέχρι τον τελευταίο διοικητή νοσηλευτικού ιδρύματος, που ήθελε, και αυτός, το δικό του μερτικό. Από τα θηριώδη ποσά εφάπαξ και αποζημιώσεων συνδικαλιστή με μετακινούμενη πολιτική βάση έως τον ψιλικατζή πρώην υπουργό Μεταφορών που διέπραξε βαρύτατα εγκλήματα για τη λεία των 600 ευρώ. Από τα πλήγματα πυρηνικής ισχύος στις βάσεις και στους πυλώνες του ασφαλιστικού συστήματος μέχρι τη χαίνουσα βία και ανομία στην Παιδεία. 

Συμπεριφερόμαστε ως εάν η Δημοκρατία και οι θεσμοί της είναι αυτονόητοι. Κάπως δικαιολογημένα. Κοντεύουμε να μαζέψουμε 40 χρόνια αδιάκοπου κοινοβουλευτικού βίου. Και περίπου ικανοποιητικής προστασίας θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων. Ούτε η Δημοκρατία, ούτε οι θεσμοί της είναι αυτονόητοι. Ειδικά όταν η Δημοκρατία και η πολιτική τάξη που την υπηρετεί απολέσουν το πολύτιμο προνόμιο ηθικής υπεροχής έναντι όλων των άλλων συστημάτων και των ηγετικών ομάδων που στρατεύονται στην κατάκτηση και διατήρηση της πολιτικής εξουσίας. 

Αυτό, όμως, το ηθικό προνόμιο δεν κατακτάται, ούτε διατηρείται με ξύλινες ευχές, με αόριστους αφορισμούς και τεχνητές ρήξεις και πολώσεις. Οι μεγάλες ιστορικές αλλαγές είχαν πνευματικό και ιδεολογικό περιεχόμενο. Οραματικές ηγεσίες, που δεν περιχαρακώθηκαν σε ομάδες προσώπων. Σχέδιο και προγραμματικό λόγο. Με πλούσιες αρχές, καθαρούς κανόνες και αυθεντικά ιδανικά. 

Δεν είναι εύκολη υπόθεση η τομή ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση η τομή ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα σε οποιαδήποτε χώρα ή κοινωνία. Πόσο μάλλον σε μία χώρα ή κοινωνία σαν τη δική μας, που έχει γαλουχηθεί με τον πιο στρεβλό τρόπο επί δεκαετίες και εκατονταετίες. Που όταν δεν πιστεύει ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος, νομίζει ότι είναι... κανονική και όλοι οι άλλοι οφείλουν είτε να την μιμούνται, είτε να δέχονται τις παραξενιές της και να την φροντίζουν «σαν παιδί τους». Τώρα γιατί είναι «κανονική» η Ελλάδα της Δύσης, που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα σκουπίδια της, που τα μισά κτίριά της είναι αυθαίρετα, που διαθέτει την πιο ανίκανη διοίκηση, που τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά της δεν λειτουργούν τον μισό χρόνο, που αδυνατεί να περιορίσει τη φοροδιαφυγή, που δέχεται την πολιτική και οπαδική βία στην καθημερινότητά της σαν κάτι το φυσιολογικό, που..., που..., που..., αποτελεί ένα μεγάλο και ακόμη αναπάντητο ερώτημα. Στο οποίο είναι φανερό ότι δεν βρίσκουν απαντήσεις ούτε η τρόικα και οι δανειστές, αλλά ούτε και η επιστήμη στο σύνολό της!

Πολλοί θεωρούν ότι το μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας είναι ότι δεν λειτουργούν οι θεσμοί. Είναι όντως μεγάλο πρόβλημα, αλλά τα τελευταία χρόνια υπάρχουν δείγματα ότι κάποιοι θεσμοί έχουν αρχίσει να λειτουργούν, κρίνοντας από την παραπομπή στη Δικαιοσύνη και την καταδίκη γνωστών προσώπων. Μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα, που προκαλεί απαισιόδοξες σκέψεις, είναι το γεγονός ότι οι από πάνω, οι ταγοί, η λεγόμενη «ελίτ» δεν προσφέρει παραδείγματα με τη συμπεριφορά της. Παραδείγματα συμπεριφοράς, που ενδεχομένως θα μπορούσαν να παίξουν καθοδηγητικό ρόλο για ένα μεγάλο μέρος των ανώνυμων πολιτών. Η υπόθεση Κάντα αφορά το παρελθόν και είναι θετικό ότι η αλήθεια για το «πάρτι» που γινόταν τότε στους εξοπλισμούς βγαίνει έστω με καθυστέρηση, αλλά δύσκολα πείθει ότι τα πράγματα αλλάζουν ουσιαστικά όταν σήμερα πιάνεται «στα πράσα» ο Τομπούλογλου και πλαστογραφεί τις πινακίδες του αυτοκινήτου του ο Λιάπης. Αν και κάποιος θα μπορούσε να παρατηρήσει το ότι συνελήφθησαν είναι επίσης θετικό.

Η Ελλάδα χρειάζεται πολλά και φωτεινά παραδείγματα (ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η δραστηριότητα του Ιδρύματος Νιάρχου) από τους ταγούς της σε όλους τους τομείς, σε συνδυασμό με τα συλλογικά βήματα εκσυγχρονισμού και βελτίωσης που πρέπει να γίνουν σε θεσμούς. Για μία χώρα με το παρελθόν της και στην κατάστασή της, αυτά μοιάζουν με ευχολόγια, καθώς εύκολα λέγονται και δύσκολα γίνονται, αλλά όποιος γνωρίζει κάποιον καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο ας το πει. Και φυσικά ταγοί δεν είναι μόνο οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες του τόπου, αλλά και οι λεγόμενοι «πνευματικοί» άνθρωποι, οι συντελεστές της εκπαίδευσης και βέβαια ο ανώτερος κλήρος που επιτέλους πρέπει να βγει από το σκοτάδι στο σύνολό του. Με την ελπίδα ότι με κάποιον τρόπο θα αναγκαστούν να αλλάξουν συμπεριφορά σταδιακά τα μίντια και οι λειτουργοί τους, που στην παρούσα φάση καλλιεργούν συνεχώς ένα κλίμα αντίδρασης, μιζέριας και ακατάσχετου λαϊκισμού, δίχως λογική.

Με λίγα λόγια, για να συνέλθει αυτή η χώρα είναι απαραίτητο να ξεφύγει από την παντοδυναμία της μετριότητας και της ισοπέδωσης προς τα κάτω, ως τρόπου ζωής. Στην Ιστορία έχουν μείνει όσοι με το παράδειγμά τους έχουν δώσει διέξοδο από τέτοιες καταστάσεις, σαν αυτή που ζούμε οι Ελληνες σήμερα.

Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να κρυώνουν.

Είναι προφανές ότι η υπερβολική αύξηση των φόρων, σε περίοδο που μειώνονται το εισόδημα, η κατανάλωση και η τραπεζική χρηματοδότηση, είναι καταστροφική και προκαλεί μεγαλύτερη ύφεση. Επίσης, αλήθεια είναι ότι γίνεται μια υπερπροσπάθεια προκειμένου να εξασφαλιστεί η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και δεν υπάρχουν πλέον εύκολες πηγές εσόδων. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι όλες σχεδόν οι προσπάθειες αφορούν όσους πληρώνουν φόρους. Και στο πετρέλαιο. Αλλωστε, το πετρέλαιο είναι ένα. Ο διαχωρισμός σε πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης είναι εφεύρημα που είχε οδηγήσει σε φοροδιαφυγή. Αλλά και η εξομοίωση των φόρων οδήγησε σε αδυναμία πληρωμής επειδή έγινε σε υψηλό επίπεδο. Το ιδανικό θα ήταν να υπάρχει ενιαίος φόρος στο πετρέλαιο αλλά να είναι χαμηλότερος για όλες τις χρήσεις. Και προφανώς αυτό σημαίνει ότι θα είχε εξασφαλιστεί ότι δεν γίνεται φοροδιαφυγή. Η ταλαιπωρία των ανθρώπων που κρυώνουν ή κινδυνεύουν είναι το τίμημα που πληρώνει η κοινωνία για την ανικανότητα των κρατικών υπηρεσιών να εξαλείψουν τη φοροδιαφυγή. Υστερα από ράβε-ξήλωνε πολλών ετών, με συστήματα που τοποθετούνται αλλά δεν υποστηρίζονται, δεν παρακολουθούνται κ.λπ., καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα: τα φορολογικά έσοδα μειώνονται επειδή υπάρχει ύφεση ενώ προφανώς όποιοι μπορούν συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν. Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να κρυώνουν. Σαν το κορίτσι με τα σπίρτα, «ζωντανή εικόνα της χειρότερης δυστυχίας».

Η πολιτική που ακολουθείται έχει επιβληθεί από τους δανειστές και εταίρους .

Η πολιτική που ακολουθείται έχει επιβληθεί από τους δανειστές και εταίρους της χώρας στο επίπεδο της ΕΕ. Αν οι βουλευτές διαφωνούν θα πρέπει να διαμηνύσουν αξιόπιστα στην ηγεσία της κυβέρνησης να αναζητήσει άλλη οικονομική πολιτική ότι κι αν σημαίνει αυτό για τις σχέσεις της χώρας με την Τρόικα και τους δανειστές. Η κυβέρνηση πάλι θα πρέπει είτε να πάρει σοβαρά τους βουλευτές και να αναζητήσει άλλο δρόμο είτε να τους ξεκαθαρίσει ότι αυτό δεν γίνεται και να τους θέσει προ των ευθυνών τους, ή στηρίζουν ή φεύγουν. Όσο για τον κ. Γιάννη Στουρνάρα είναι παράλογο να δέχεται όλα τα πυρά για την εφαρμογή μίας πολιτικής που εν τέλει είναι κεντρική επιλογή της κυβέρνησης μετά από πολιτική διαπραγμάτευση σε επίπεδο κορυφής. 

Ο φόρος στα ακίνητα ή ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης όπως και μία σειρά άλλοι φόροι δεν είναι προσωπική του επιλογή. Είναι απλώς το κατάλληλο πρόσωπο για να εφαρμόσει την πολιτική αυτή αφού δεν φοβάται να πει ότι την πιστεύει. Το ότι επικοινωνιακά καταφέρνει και γίνεται αντιτουριστικός δεν στερείται σημασίας αλλά έπεται. Ο πρωθυπουργός καλό θα είναι να του επιστήσει την προσοχή ότι δεν μπορεί να προκαλεί την κοινή γνώμη προκαλώντας πολιτική ζημιά στην κυβέρνηση. Ενδεχόμενη αντικατάστασή του όμως δεν μπορεί να είναι για επικοινωνιακούς λόγους θα συνιστά αλλαγή πολιτικής ότι κι αν σημαίνει αυτό...

Πολλοί ξέχασαν την ιστορία της παράταξης και χωρίς ενδοιασμούς πληγώνουν τον πολιτικό χώρο .

Οι διαφοροποιήσεις βουλευτών από τα κόμματα με τα οποία εξελέγησαν ως εξαίρεση συνέβαινε και κατά το παρελθόν, αλλά αυτό το φαινόμενο της επιδημίας στις μέρες μας δεν έχει προηγούμενο και δικαίως εγείρει ζήτημα συνέπειας για τον πολιτικό κόσμο. Αυτός ο ακραίος καιροσκοπισμός που παρατηρείται από βουλευτές της συμπολιτεύσεως, οι οποίοι αλλάζουν στρατόπεδο εν μία νυκτί και αναζητούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις αμαρτίες και τις τύψεις τους, προκαλεί το κοινό αίσθημα. Δεν εξηγείται με την κοινή λογική η οβιδιακή μεταμόρφωση πολιτικών και πολιτευομένων που έχουν συγκεκριμένη και γνωστή διαδρομή, συμμετοχή και ευθύνη για όσα συμβαίνουν στη χώρα, και τώρα που είναι η ώρα της ανάληψης των ευθυνών τους στρίβουν με ευκολία και παριστάνουν τις μωρές παρθένες. Φαύλοι και αμοραλιστές του αισχίστου είδους με πρόσχημα τη συνέπεια ανασύρουν τη σημαία ευκαιρίας και δείχνουν ξεδιάντροπα να ενδιαφέρονται πρωτίστως για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση, αδιαφορώντας πλήρως για το τι συμβαίνει στον τόπο.

Για τη λεγομένη Δημοκρατική Παράταξη ήδη από την ταραγμένη δεκαετία του '60 η πάσης φύσεως και εκδοχής αποστασία είναι ιστορικά καταδικασμένη πρακτική και συνώνυμο εγκλήματος καθοσιώσεως. Παρά ταύτα, εσχάτως πολλοί ξέχασαν την ιστορία της παράταξης και χωρίς ενδοιασμούς πληγώνουν τον πολιτικό χώρο που τους ανέδειξε με προφάσεις και πολιτικά επιχειρήματα που δεν αντέχουν σε κριτική.

Είναι προφανές ότι δεν αμφισβητεί κανείς το απόλυτο δικαίωμα του βουλευτή να κινείται με βάση το Σύνταγμα και τη συνείδησή του, αρκεί η δεύτερη να μην είναι τόσο, μα τόσο ελαστική. Ακόμη χειρότερα όταν η ελευθερία εξελίσσεται σε ασυδοσία και η εθνική ευθύνη περιορίζεται στις προσωπικές φιλοδοξίες χωρίς αρχές και όρια.

Η ένταξη στο ευρώ αποτέλεσε την Κίρκη του φτηνού δανεισμού.

Το εμπορικό κεφάλαιο με διασύνδεση στην πολιτική φάνηκε να επιβάλλεται καθ’ όλον τον βίο του ελληνικού κράτους (αναμενόμενο, αφού η απέχθεια προς τη γεωργία και η αδυναμία εκβιομηχάνισης το αφήνουν ως μόνη δύναμη). Η έλλειψη καινοτόμων επιχειρηματιών δεν σχετίζεται μόνον με αυτό το περιβάλλον αλλά και με το επίπεδο μόρφωσής των, την περιορισμένη αγορά, τουλάχιστον πριν το 1920, κ.λπ. Ο θεσμός της ανώνυμης εταιρείας προσφάτως εγένετο αποδεκτός, αν και κατ’ ουσίαν πίσω από τα εταιρικά σχήματα κρύβονται ελάχιστες οικογένειες. Όταν κάποια στιγμή το χρηματιστήριο φάνηκε να ενηλικιώνεται, αλλεπάλληλες απάτες, όπως αυτή του τέλους των ’90, ανέδειξαν την εικόνα του πολιτικού και οικονομικού προσωπικού της χώρας: η μεγαλύτερη απάτη στη νεώτερη περίοδο πραγματοποιήθηκε μέσω αναδιανομής του εισοδήματος, δείγμα ενός διαπλεκόμενου πολιτικού συστήματος και επιχειρηματιών - πειρατών. Κάτω από αυτούς τους όρους, επειδή η βιομηχανική ανάπτυξη παρέμεινε περιορισμένη και καθώς η μετανάστευση σταμάτησε μετά το 1975, η λύση προς εργασία του άνεργου εργατικού δυναμικού ήταν είτε το κράτος είτε η αυτοαπασχόληση. Καμία δυτική χώρα δεν διαθέτει τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού στο δημόσιο ή στην αυτοαπασχόληση (περίπου το ήμισυ του εργατικού δυναμικού).
Τοιουτοτρόπως, ενώ η πτώχευση θα ήταν δυνατόν να συμβεί το 1960 ή το 1970, η μετανάστευση απομάκρυνε τα πλήθη, που αναζητούσαν εργασία και διά τούτο θεωρήθηκε ως ευλογία. Ταυτοχρόνως η πολιτική καταπίεση λόγω του εμφυλίου συγκρατούσε τα αιτήματα. Στη δεκαετία του 1980 ο πακτωλός των επιδοτήσεων και ο ξέφρενος δανεισμός ανέβασε το μέσο ατομικό εισόδημα, σε μια οικονομία που παρέμενε, στις υποδομές και στη λειτουργία της, ημιανεπτυγμένη. Στο τέλος, παρά τα μέτρα του 1985-87, οδηγήθηκε στον προθάλαμο του αδιεξόδου: Η πτώχευση εμφανίσθηκε προ των πυλών στην κυβέρνηση Ζολώτα. Η τύχη ήλθε με το μέρος της Ελλάδος, αφού η κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού απετέλεσε το Ελντοράντο για την παγκόσμια κερδοσκοπία και η όλη καθοδηγούμενη διεθνή πολιτική ατμόσφαιρα αλλά και τα οικονομικά συμφέροντα απομάκρυναν ηθελημένα την προσοχή τους από τη χώρα και ο κίνδυνος αποσοβήθηκε. Το πολιτικό σύστημα, λαμβάνοντας το μήνυμα, στη δεκαετία του 1990, επικεντρώθηκε στο «συμμάζεμα».
Αλλά η ένταξη στο ευρώ αποτέλεσε την Κίρκη του φτηνού δανεισμού. Μετά τα συμπόσια της Ολυμπιάδος θα όφειλε να επανακάμψει στην πολιτική των μέσων του 1990. Αντί τούτου η κυβέρνηση, ως κάτι που την υπερέβαινε, αδυνατούσε να συγκρατηθεί (αφού κάτι τέτοιο ανέτρεπε τη λογική της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτευτών) και στην πενταετία 2004-2009 τα 180 δισ. ευρώ χρέος ανήλθαν στα 319, φέρνοντας τη χώρα στην πτώχευση. Είτε το χρεοστάσιο επιτυγχάνετο μέσω μνημονίων – συντεταγμένη χρεωκοπία – είτε μέσω εγκατάλειψης του ευρώ –ανεξέλεγκτη – το αποτέλεσμα θα διέφερε στην ένταση. Υπ’ αυτούς τους όρους προέκυψε ότι η χώρα ήταν μάλλον απίθανο να αποφύγει το μοιραίο7.

Όπως και να το κάνουμε όπως και να το δούμε, τα πράγματα ειναι σε ΜΑΥΡΑ ΧΑΛΙΑ!!

Μα όπως και να το κάνουμε όπως και να το δούμε, τα πράγματα ειναι σε ΜΑΥΡΑ ΧΑΛΙΑ!! υπαρχει αδιέξοδο στην ΕΛΛΑΔΑ. Απ την μια η γενική κρίση, από την άλλη οι διάφοροι που θέλουν ένα κομμάτι μας και τέλος τέλος η νοοτροπία του ΕΛΛΗΝΑ που δεν αλλαζει εύκολα, δεν αλλαξε όλα αυτά τα χρονια ώστε να νιώθει την ανάγκη να δημιουργησει ένα σοβαρό κράτος με σοβαρούς πολίτες που να λειτουργεί. Ετσι φθάνουμε τωρα στον πάτο του βαρελιού ελπίζοντας σε μεσσίες και σε Ναζι. ο Σαμαράς από την άλλη λειτουργεί όπως ένας εντολοδόχος, ποτέ δεν έκανε αυτο που ήθελε να κάνει ο ίδιος, και ποτέ δεν θα κάνει(και τον Στουρνάρα του τον επέβαλαν) και απ τις λίγες εμφανίσεις του σε συνεντεύξεις συμπεραίνω οτι ούτε ξέρει πως να το κάνει. Αυτη ειναι η Ελλαδα που κληρονόμησε, αυτή ήταν πάντα και για να το πω πιο απλά και κυνικά, ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΟΡΔΗ..και πάντα θα μας ελέγχουν επιβάλλοντας μας τους όρους τους ΑΛΛΟΙ, και όποιος και να ειναι εκεί πάνω πρεπει να ειναι έτοιμος για μεγάλες υποχωρήσεις. Το θεμα τελικά δεν ειναι αν είσαι ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ η ΠΡΟΣΚΗΝΗΜΕΝΟΣ..που προκύπτει έτσι και αλλιώς απ τον νόμο του ισχυρού..αλλα αν μπορείς να κάνεις την "αναπόφευκτη" καλύτερη δυνατή συμφωνία. Οσοι πιστεύουν σε ακραίες καταστάσεις τύπου ΧΑ έχουν σαλέψει, μην καταλαβαίνοντας οτι μπορεί εν μέρει να ικανοποιήσουν την ίδια τους την ανάγκη για εκδίκηση βλέποντας τελικά καποιους "μορφονιούς" του συστήματος να μπαίνουν επιτελους μέσα..αλλά μέχρι εκεί. Δεν υπαρχει κανένα ΝΑΖΙΖΤΙΚΟ μόρφωμα που να έχει τύχη πουθενά στον κόσμο του 2014, ούτε ειναι ο κόσμος όπως ήταν πριν καμια 40 χρονια που βγήκε ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ να επιβάλει την τάξη..με δυο λόγια θα μας ΛΙΩΣΟΥΝ πριν καν το πάρουμε χαμπάρι..αν δεν βρεθούμε σε εμφύλια σύρραξη πρώτα εννοείται. Απο κει και πέρα μας μένει εκ τον πραγμάτων μόνο ο Τσίπρας, που και αυτός χρειάζεται συμμάχους αλλά και πολλά κότσια. Με ποιον να πάει να τα βγάλει περα..με τον Σόιμπλε??? πως με τι ?? Είναι άδικος ο κόσμος ας το καταλάβουμε επιτελους, και αν ο Σαμαράς καταρρεύσει που καταρρέει, απλά δεν το έχει συνειδητοποιησει ακομα..τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο δύσκολα, εκτός και παλι αν μας λυπηθούν, εδω η ΧΑ έχει την χρήση της.. Το μόνο σίγουρο ειναι οτι ο κόσμος πρέπει να ειναι ενωμένος ..γιατί τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα πλέον, ΜΟΝΟ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ....και το μόνο καλό συνήθως ειναι οτι μετά από μια μεγάλη καταιγιδα συνήθως ερχεται ηλιοφάνεια...