Το παράδειγμα της Κύπρου γράφει Ιστορία .

Αν κατηφορίσουμε στην καθημερινή πεζότητα, θα διαπιστώσουμε πως η εμπιστοσύνη ως στοιχείο της ευρωπαϊκής κουλτούρας εξέλιπε. Ο νέου τύπου «ηγεμών» μπορεί να υφαρπάζει τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες και να τις μεταβαπτίζει σε «επενδυτικό πρόγραμμα», μπορεί, επίσης, να μετατρέπει μια χώρα εν μία νυκτί σε ζητιάνα χωρίς να συναντά την παραμικρή αντίσταση διότι ο νέος «θεός» τιμωρεί όσους δεν του προσφέρουν διακαώς τις σπονδές τους. Μπορεί κάλλιστα και ο αδερφός να προδίδει τον αδερφό, διότι το επιτάσσει ο νέος «θεός» με τον επί της Γης εκπρόσωπό του, κι αλίμονο αν περιπέσεις στην οργή του θεού, που συστήνεται ως Προκρούστης και όχι ως Πανάγαθος. Τι κληρονομιά αφήνεις καθώς πας να επισημοποιήσεις τη σχέση του Κάιν με τον Αβελ, να την αναθεωρήσεις. Επίσης, μπορεί κάποιος νέου τύπου «ηγεμών» να βγαίνει και να λέει πως τον ζηλεύουμε επειδή είναι πλούσιος. Αν, όμως, του επιρρίψουμε τη δική του σωματική αδυναμία και του πούμε «τι να σου ζηλέψουμε, ρε κακομοίρη, που με τη δύναμη του φόβου στον αδύναμο πας να καλύψεις αυτό που βλέπουμε και που δεν θα θέλαμε να είμαστε στη θέση σου», θα μας αποκαλούσαν σύσσωμοι οι λακέδες του πώς;

Το μόνο πρώτο φιλοσοφικό συμπέρασμα που αποκομίζει κανείς αυτές τις μέρες της πανευρωπαϊκής λαίλαπας, με αφορμή τη σφαγή της Κύπρου, είναι πως όταν θέλεις να ακυρώσεις ένα σύστημα που ως τώρα λειτουργεί, το μεταβάλλεις σε αναξιόπιστο. Πώς; Με τη δύναμη του ισχυρού. Το παράδειγμα της Κύπρου γράφει Ιστορία .

ΟΙ Ανεξάρτητοι Ελληνες ψάχνουν να συγκροτήσουν μέτωπο κατά Στουρνάρα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

 Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες στοχοποιούν τον Γιάννη Στουρνάρα. Το τζαρτζάρισμα με την τρόικα και οι κόκκινες γραμμές Βενιζέλου και Κουβέλη για νέα μέτρα δίνουν την αίσθηση ότι ο υπουργός Οικονομικών είναι ενδοκυβερνητικά ευάλωτος. Η Κύπρος πάει σε κόντρα με την Ευρωπαϊκή Ενωση και καλλιεργείται η προσδοκία στους αντιμνημονιακούς ότι το «όχι» της Λευκωσίας θα είναι η αρχή του τέλους της λιτότητας, αναγκάζοντας σε υποχώρηση τη Γερμανία. Προεξοφλείται ενεργοποίηση των Ρώσων και ταπείνωση της Αθήνας που ουδέποτε σήκωσε ανάστημα κατά της Ευρώπης. Ο Αλέξης Τσίπρας συναντάται με τον Πάνο Καμμένο, καθώς οι Ανεξάρτητοι Ελληνες ψάχνουν να συγκροτήσουν μέτωπο κατά Στουρνάρα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Κύπρος φθάνει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, καθώς η διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες πάει στα άκρα. Η Μέρκελ τα στυλώνει. Ο Πούτιν δεν βοηθάει. Ο Νίκος Αναστασιάδης υποχωρεί. Το τελικό πακέτο συμφωνίας είναι πολύ χειρότερο από το αρχικό.

ΚΑΤΟΠΙΝ όλων αυτών επέρχεται ομαλοποίηση. Στο ξεκίνημα της νέας εβδομάδας ο Στουρνάρας ενημερώνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους πολιτικούς αρχηγούς. Μεταξύ αυτών και ο Αλέξης Τσίπρας. Πώς ήταν το κλίμα στην κουβέντα εντός; Πολύ καλό. Πάει η εποχή που ακόμη και ο - Σκανδιναβός - Γιώργος Παπανδρέου τά 'παιρνε με τον Αλέξη στις κατ' ιδίαν συναντήσεις τους διότι τον εξερέθιζε το στυλ του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Η δραματική ανατροπή στα Κυπριακά είχε ως αποτέλεσμα εκεί που τον Στουρνάρα τον πήγαιναν για μαχαίρι, να έχουμε τώρα αγκαλιές και φιλιά. Ως γνωστόν, ο Τσίπρας - αν θέλει - έχει μια χαρά άνεση στην προσωπική επαφή.

ΤΙ έχει συμβεί; Είναι απλό. Οι ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν. Και η μεσαία τάξη που θέλει να προσεγγίσει ο Τσίπρας για να φθάσει στην εξουσία έχει τρομάξει με τα της Κύπρου. Ακόμη περισσότερο: τρίβει τα μάτια της με αυτά που έχει ακούσει τόσο καιρό από ΣΥΡΙΖΑ και άλλους αρματολούς της αντίστασης στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Προκειμένου να μαζέψει τις εντυπώσεις, ο Τσίπρας επιχειρεί το γνωστό ζιγκ-ζαγκ. Οπως γύρισε από το Βερολίνο κι έπιασε - τρόπος του λέγειν - την ντουντούκα για να βγει στο πεζοδρόμιο, έτσι πριν περάσει μια εβδομάδα ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πέρασε από τη συναντίληψη με τον Καμμένο στην εγκάρδια συζήτηση με τον Στουρνάρα για τα οικονομικά.

Τι πράγματα είναι αυτά; Τι επίπεδο πολιτισμού είναι δαύτο;

Για ποια εμπιστοσύνη θα μιλούσαμε από εκεί και μετά, ποιος Αναστασιάδης που έβγαινε κι έλεγε ότι «εγγυάται», ποιος Στουρνάρας που βγαίνει να «καθησυχάσει» (βοήθεια ο Βέγγος!) τους Ελληνες καταθέτες, αφού η εμπιστοσύνη θα είχε κλονιστεί ανεπανόρθωτα και μαζί της θα είχε παρασύρει το ίδιο το τραπεζικό σύστημα, που είναι η αρχή του καπιταλισμού; Το ίδιο δεν θα συνέβαινε στην άλλη περίπτωση και με το οικογενειακό σύστημα αφού η οικογένεια είναι το θεμέλιο της κοινωνίας;
Κι όμως, τον υπογράφοντα κάτι άλλο είναι που τον τρόμαξε περισσότερο. Το ότι την επομένη της κυπριακής βόμβας έκανε ο ίδιος μια βόλτα στο Διαδίκτυο και τα σχόλια που διάβασε ήταν άκρως ανατριχιαστικά. «Καλά να πάθουν οι Κύπριοι» έλεγε ο ένας, «να τους δω τώρα αν θα έρχονται να μας κουνιούνται πως πάνε κάθε Σαββατοκύριακο στα μπουζούκια» σχολίαζε ο άλλος, «σιγά τους πολλούς που μαζεύτηκαν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο» απαντούσε τρίτος Ελληνάρας, «τώρα θα δείτε, Κύπριοι, πόσα απίδια χωράει ο σάκος»…  Τέτοια.

Πού τη βρίσκουμε τόση κακία, ρε παιδιά; Από πού πηγάζει όλο αυτό το μίσος, όλη αυτή η χαιρεκακία απέναντι σε κάποιον που δοκιμάζεται με τρόπο χειρότερο από αυτόν που δοκιμαζόμαστε οι ίδιοι; Τι πράγματα είναι αυτά; Τι επίπεδο πολιτισμού είναι δαύτο; Ποιοι είναι οι «Κύπριοι» για τους οποίους μιλούν τόσο απαξιωτικά κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία τους οι διάφοροι Κάιν; Διότι περί συνδρόμου Κάιν μιλάμε. Κανονικά. Φαίνεται πως ο πολύς «Σουλειμάν» έχει κάψει «δίσκους» κι έχουμε χάσει την άκρη αλλά και τη μέση της Ιστορίας, ως λαός. Κι αυτή η ανωνυμία του «χρήστη»! «…Αν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει λευτεριά». Αμ θα το «ειπούν στο στοχασμό τους τα ξένα έθνη, αληθινά», αγαπητά αδέρφια, καρντάσια, Κάιν. Να είμαστε βέβαιοι. Αν δεν το έχουν πει ήδη!

Τι μας περιμένει στη γωνία;

Μας πάνε για σφάξιμο στο πόδι σαν την Κύπρο; Τι μας περιμένει στη γωνία; Πώς μπορεί η Ελλάδα να αντέξει οικονομικά αλλά και ψυχολογικά μια άμεση χρεοκοπία της κυπριακής οικονομίας; Τι τσαμπουκά θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε από δω και πέρα από τον νέο από πολύ βόρεια Κίνδυνο; Κι αν επιβιώσει κούτσα-κούτσα η Μεγαλόνησος παίρνοντας την κάτω βόλτα όπως κι εμείς, πού πάμε όλοι μαζί τελικά; Τι είδους ρόλο μάς επιφυλάσσουν οι νέοι κοσμοκράτορες; Θέλουν, λέει, μικρότερο τραπεζικό τομέα στη Λευκωσία; Κι αν αύριο θελήσουν λιγότερο τουρισμό στην Κρήτη, θα μας κόψουν τις τσάρτερ πτήσεις; Το μεσογειακό ελαιόλαδο θα βγαίνει στο Αμβούργο; Υπάρχει ζήτημα για ΟΛΟ ΤΟΝ ΝΟΤΟ της Ευρώπης ή μήπως έχουν βάλει στο στόχαστρο μόνο εμάς τους ιδιόρρυθμους ανατολικούς Χριστιανούς Ορθόδοξους, μέρα που ’ναι, Παναγιά μου; 

Αναμφίβολα υπάρχει μια σειρά απαντήσεων να διαλέξουμε, αλλά έτσι όπως πηγαίνουν τα πράγματα θα ’ναι καλύτερα για λόγους ασφαλείας να μη βασίσουμε την πολιτική μας στις πιο αισιόδοξες επιλογές. Από σκούρο μέχρι βαθύ μαύρο μάς βλέπω, αν αύριο μας πουν «απολύσεις ή καταθέσεις» π.χ., που είναι και το πιο εύκολο να υποψιαστείς. Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑ ΚΙΝΔΥΝΟ. Κι εδώ και στο νησί. Από εκεί πρέπει να ξεκινάει ο προβληματισμός, μετά τους πανηγυρισμούς και τα μοιρολόγια που εναλλάσσονται ταχύτατα μεταξύ τους. Σήμερα βρισκόμαστε ακόμα μπροστά στη «διαχείριση» του πρώτου «ΟΧΙ» που είπαν οι Κύπριοι, κάνοντάς μας όλους καταρχάς περήφανους. Ομως ταχύτατα αποδείχθηκε ότι το ζήτημα είναι να μείνουμε περήφανοι όρθιοι και όχι ένδοξα πτώματα. Ολα παίζουν τον ρόλο τους. Μην ξεχνάμε ότι και το 1940 όλη η Ευρώπη -πλην Μ. Βρετανίας- θεωρούσε εντελώς άσκοπο να αντισταθεί στην ισοπεδωτική πολεμική ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ μηχανή. Ετσι οι Γερμανοί πέρασαν περπατώντας ακόμη κι από ολόκληρη Γαλλία και λίγο έλειψε να αλλάξουν για πάντα τη μοίρα της ανθρωπότητας. Εντελώς παράλογο έμοιαζε σε πολλούς και το σθεναρό «ΟΧΙ» της ασήμαντης Ελλάδας απέναντι στον Μουσολίνι, που απλώς ήθελε να «διέλθει» από τη χώρα μας. Ετσι γράφτηκε μία από τις πιο μεγάλες σελίδες της Ιστορίας μας. Μέσα απ’ τη στρατιωτική ήττα κερδήθηκε με βαρύτατο κόστος ένας ΗΘΙΚΟΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ που μας έβαλε μετά την τραγωδία στο τραπέζι των νικητών. Χαράχτηκε στα βιβλία με πολύ αίμα η ρήση του Τσόρτσιλ, ότι «εφεξής θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Ελληνες»... 

Απειλούνται να χάσουν όσα κέρδισαν με σαράντα χρόνια σκληρής δουλειάς, μετά την εθνική τραγωδία του ’74.

Τι μας δείχνει η εν εξελίξει εμπειρία της χρεοκοπημένης Κύπρου; Πολλά. Μας δείχνει κατ’ αρχάς πώς αντιδρούν οι αδελφοί Κύπριοι σε ιστορικές στιγμές, αντιμέτωποι με κρίσιμα διλήμματα: αποφασίζουν. Και παρά το μικρό μέγεθος του νεαρού κράτους τους, τολμούν να αναλαμβάνουν το ρίσκο της εναντίωσης στους μεγάλους. Με όποιο κόστος. Φυσικά: το πανεθνικό και παλλαϊκό κίνημα της αυτοδιάθεσης είναι μνήμη νωπή ακόμη. Οπως νωπή είναι και η ήττα του 1974, η κατοχή του βορείου τμήματος, η προσφυγιά, ο σκληρός αγώνας για ανοικοδόμηση. Η αυτοδιάθεση, δηλαδή η αποτίναξη του αποικιοκρατικού ζυγού, στα χρόνια του ’50, κόστισε κάτι παραπάνω από χαράτσι επί των καταθέσεων: κόστισε αίμα, έφηβοι και παλικάρια απαγχονίζονταν κι ύστερα θάβονταν άκλαφτα σε φυλακισμένα μνήματα. Κάθε οικογένεια στην Κύπρο έχει τέτοιες μνήμες: μία φωτογραφία αγωνιστή, μία φωτογραφία αγνοούμενου, μία φωτογραφία με το χαμένο σπίτι στα Κατεχόμενα, φωτογραφίες με ξενιτεμένους στο Λονδίνο, στην Αυστραλία, στην Αμερική.

Παρ’ όλ’ αυτά, αυτοδιάθεση. Αυτό είναι το νόημα του «όχι» απέναντι στη σκληρή απόφαση του Eurogroup, η οποία de facto πλήγωσε βαριά την οικονομία της Κύπρου, και μόνο με την ανακοίνωσή της. Μπορεί η εφεξής πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το «όχι» να είναι αναλόγως ή και περισσότερο επώδυνη, αλλά υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά: η επιλογή θα είναι δική της. Οπως και με το σχέδιο Ανάν, το 2004: δεν ήταν εύκολη απόφαση· όλοι οι μεγάλοι φίλοι πίεζαν αφόρητα τους Κυπρίους να αποφασίσουν για το καλό τους υπέρ ενός υβριδικού μορφώματος με ασαφή κυριαρχία και αμφίβολη βιωσιμότητα. Αυτοί αποφάσισαν «όχι». Τους απειλούσαν, αυτούς τους μικρούς και ολίγους, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες πάνω σε ένα διαιρεμένο νησί στη Μεσόγειο, ότι, αν αντιταχθούν, θα καταστραφούν. Αντιτάχθηκαν, και δεν καταστράφηκαν.

Αναλόγως τώρα: απειλούνται με μια άλλη καταστροφή, τη χρεοκοπία. Απειλούνται να χάσουν όσα κέρδισαν με σαράντα χρόνια σκληρής δουλειάς, μετά την εθνική τραγωδία του ’74. Αφού, εν τω μεταξύ, έχουν εκχωρήσει οικειοθελώς στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην Ευρωζώνη μέγα μέρος της εθνικής κυριαρχίας, της με αίμα κερδισμένης. Θα πληγωθούν, βαριά ενδεχομένως. Πάντως, όχι τόσο βαριά όσο το ’74. Και σίγουρα δεν θα καταστραφούν: αφού δεν τέλειωσαν τότε, με την πολεμική ήττα.

Ένα τεράστιο φορτίο με λαθραία τσιγάρα ανακάλυψαν οι αστυνομικοί της Ορεστιάδας ...

Ένα τεράστιο φορτίο με λαθραία  τσιγάρα ανακάλυψαν οι αστυνομικοί της Ασφάλειας σε ένα Ι.Χ. φορτηγό με βουλγαρικές πινακίδες, το οποίο εντόπισαν σταθμευμένο στο Ορμένιο Ορεστιάδας ακολουθώντας πληροφορίες που είχαν δεχθεί.

Ωστόσο, ο οδηγός και οι επιβάτες είχαν γίνει άφαντοι, πιθανότατα  επειδή είχαν συνεννοηθεί με τους παραλήπτες του φορτίου  να το αφήσουν στο συγκεκριμένο σημείο για να το πάρουν. Ωστόσο, παρά την παρακολούθηση του  χώρου, δεν εμφανίστηκαν οι  παραλήπτες κι έτσι οι αστυνομικοί  ερεύνησαν την καρότσα του οχήματος.

Μέσα, βρήκαν 140.500 πακέτα λαθραίων τσιγάρων που δεν έφεραν την ενδεικτική ταινία ειδικού φόρου κατανάλωσης και τα κατέσχεσαν μαζί με το φορτηγό για να τα στείλουν στο Τελωνείο Ορεστιάδας, όπου θα προσδιοριστούν οι διαφυγόντες δασμοί και φόροι για το ελληνικό δημόσιο. Ο ιδιοκτήτης και ο οδηγός αναζητούνται από τα τέσσερα συνοδευτικά έγγραφα που βρέθηκαν μέσα στο φορτηγό.

Κι όλα αυτά, χάρη στην επάρατη κρίση.

Το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να λάβει στο άμεσο μέλλον εντολή σχηματισμού κυβέρνησης τον έχει φέρει στα πρόθυρα της σχιζοφρένειας. Από τη μία έχει την ισχυρή παραδοσιακή δυναμική που διαθέτουν οι μειοψηφίες, οι οποίες – ελεύθερες από δεσμεύσεις – διακηρύττουν και πράττουν ανάλογα με τα κέφια της στιγμής, και από την άλλη δείχνει κάποιες στιγμές σα να συναισθάνεται τη θέση στην οποία τον τοποθέτησε η λαϊκή ψήφος και ψάχνει αμήχανα να ανταποκριθεί – πρόθυμα, είναι η αλήθεια – στον νέο του ρόλο…
Έτσι, στον ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί, θα έλεγε κανείς, μια χαρούμενη ατμόσφαιρα – όπου ο καθένας φέρεται ανάλογα με τη συναίσθηση που διαθέτει απέναντι στην πραγματικότητα. Όλοι μαζί σπάνια συμπίπτουν σε αυτή την πολυφωνική ορχήστρα, που ωστόσο παίζει έντονα φάλτσα λίγο πριν κληθεί να ανέβει στη σκηνή της εξουσίας! Κοινή αγωνία όλων των βουλευτών, των στελεχών και των μελών του είναι να κρύψουν την υπέρτατη χαρά που χαρίζει στους εκλεκτούς της η αίσθηση της εξουσίας. Μερικές φορές, μάλιστα, γίνονται και συμπαθείς στην αγωνία τους να φανούν ψύχραιμοι, αλλά η… χαρά τους προδίδει – όπως και τα λόγια και τα έργα τους. Οι μέχρι πρότινος αντιεξουσιαστές μεταλλάσσονται σε γοητευτικούς εραστές της εξουσίας και κάνουν τα πάντα προκειμένου να τη διαχειριστούν και να τη διατηρήσουν. Λαλούν ολημερίς κι ολονυχτίς σα να προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν ζουν ένα όνειρο, αλλά μια πραγματικότητα. Κι όλα αυτά, χάρη στην επάρατη κρίση. Η κρίση και ο εκπεσμός του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, τους έφερε απρόσμενα και απροετοίμαστα στα πρόθυρα της εξουσίας. Απ’ την εμφανή τους αμηχανία μπερδεύουν τις νεκρολογίες προς τον Καραμανλή με αυτές προς τον Τσάβες, το ευρώ με τη δραχμή, την Ευρώπη με τη Λατινική Αμερική, το London School of Economics και το Columbia με την ΑΣΟΕΕ των ανακυκλώσιμων φιαλών μπύρας και των «οικιακών» αντιασφυξιογόνων μασκών…
Θα ήταν κανείς άδικος αν δεν αναγνώριζε στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τις φιλότιμες και εντατικές προσπάθειές της στο μάθημα των αγγλικών – και σ’ αυτό της… προσομοίωσης της εξουσίας. Ωστόσο, θα μπορούσε να σημειώσει κάποιος ότι, όπως οι διαρθρωτικές αλλαγές θέλουν τον χρόνο τους, έτσι και οι αντιεξουσιαστικές πολιτικές θέσεις θέλουν τον δικό τους, έως ότου μεταλλαχτούν σε κυβερνητικές προτάσεις και πρακτικές διεξόδου από τα καθημερινά μας αδιέξοδα στα οποία οδηγηθήκαμε από τις βάρβαρες πολιτικές των αστικών κομμάτων της εξουσίας – που τη νέμονταν μονοπωλιακά δεκαετίες ολόκληρες. Αν πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προλαβαίνει το ραντεβού του με την εξουσία, μπορεί να προχωρήσει σε μια πολιτική εναλλακτική πρόταση πολλών ταχυτήτων: τη μια μέρα να διοικεί προεδρικά - ευρωπαϊκά και θεσμικά, τη δεύτερη γερά με Αριστερό Ρεύμα και την τρίτη με ΑΝΤΑΡΣΥΑ – για χαρωπό διάλειμμα!