Η φτωχοποίηση του Δημοσίου, έφερε μόνο τεράστια ύφεση.

Η Ελλάδα θα σωθεί. Για τους Ελληνες, τουλάχιστον για μεγάλο μέρος, υπάρχει σοβαρή αμφιβολία. Οσο περνάει ο καιρός, γίνεται οδυνηρά αντιληπτό ότι αναπτύσσονται δύο ταχύτητες αλλά και μεγάλη απόκλιση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην ευκολία προσαρμογής στο πρότυπο της «κανονικής» ευρωπαϊκής κοινωνίας και οικονομίας.

Η ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται από τεράστια εξάρτηση από το κράτος και υπανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Το κράτος είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης και ρυθμιστής, που αν δεν θέλει, δεν γίνεται καμία επένδυση και δεν λειτουργεί ούτε μικρό μαγαζί. Κράτος σημαίνει ένα εκατομμύριο «εργαζόμενοι» και εκατοντάδες χιλιάδες ρυθμίσεις για τα πάντα, λογικά και παράλογα. Αυτή είναι η μία πτυχή της μη κανονικότητας της Ελλάδας. Η δεύτερη είναι η μη κανονικότητα του ιδιωτικού τομέα. Από τη μία υπάρχει ο ακραίος υπερεπαγγελματισμός, με τα εκατοντάδες χιλιάδες μικρομάγαζα, βιοτέχνες και επαγγελματίες και από την άλλη, η μικρή και υπανάπτυκτη βιομηχανία.

Η κρίση στην Ελλάδα σήμερα οφείλεται στην αδυναμία αυτού του ιδιωτικού τομέα να συντηρήσει το διογκωμένο κράτος και όσους τρέφονται από αυτό. Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα δεν δημιουργεί έσοδα και η φορολογική μηχανή είναι διεφθαρμένη και ακραία ανεπαρκής. Περάσαμε το πρώτο στάδιο της πορείας προς την κανονικότητα κάνοντας μόνο τα εύκολα, μειώνοντας κρατικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις. Η φτωχοποίηση του Δημοσίου, όμως, έφερε μόνο τεράστια ύφεση. Τα μισά μαγαζιά κλείσανε, αλλά μένει να μειωθεί η έκταση του δημόσιου τομέα σε αριθμούς υπαλλήλων και σε τρόπο παρέμβασης στην οικονομία. Μένει να απελευθερωθεί το παραγωγικό δυναμικό της χώρας.

Να αντιμετωπίσουμε την αγριότητα και τη σκληρότητα που αρχίζει να κερδίζει έδαφος.

Η κατατρομοκράτηση συνεχίζεται από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς με εμπροσθοφυλακή τα ηλεκτρονικά μέσα που σπέρνουν πανικό με λόγια και εικόνες που προβάλλουν και την ίδια στιγμή συμβάλλουν με την παρουσία τους οι διάφοροι βουλευτές όλων των κομμάτων και διάφοροι παράγοντες και αναλυτές της κρίσης που βιώνουν όμως οι πεινασμένοι, που τους εμφανίζουν κι αυτούς για να συμπληρωθεί το πάζλ της εικόνας. Οι χορτάτοι μιλάνε για τους άνεργους και πεινασμένους, προτείνοντας τρόπους για να σωθούν.

Οταν περιμένουμε να αντιδράσουν κάποιοι άλλοι χωρίς να βάζουμε μέσα στους άλλους και τους εαυτούς μας, θα περιμένουμε για πολύ ακόμα. Ας αρχίσουμε από τα μικρά, από την αντιμετώπιση της δυστυχίας που κάποιοι άνθρωποι πλέον δεν μπορούν να κρύψουν ούτε να αντέξουν.

Η αλληλεγγύη, κοινωνική και προσωπική, μπορεί να αντιπαλέψει την κρίση και να προκαλέσει και να προξενήσει ομάδες πρωτοβουλιών με στόχο την ανατροπή, με εθνικοταξικό απελευθερωτικό αγώνα, γιατί ζούμε σε συνθήκες κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές μας τροϊκανοί, βοηθούμενοι από δικούς μας του εσωτερικού χώρου.

Θα πρέπει να αποφευχθεί η αλληλοσφαγή και η εμφυλιακή κατάσταση που δημιουργείται μέσα στους χώρους και τους κλάδους των εργαζομένων.

Θα πρέπει να πιαστούμε και από τα συναισθήματα που έχουμε καταχωνιασμένα. Να αντιμετωπίσουμε την αγριότητα και τη σκληρότητα που αρχίζει να κερδίζει έδαφος.

Δεν είναι ντροπή να κλάψεις, να γελάσεις, να αγαπήσεις, να ονειρευτείς και να ζητήσεις και να δώσεις βοήθεια.

Ηρθε καιρός να ανταλλάξουμε όχι μόνο το περίσσευμα αλλά και το υστέρημα όταν υπάρχει ανάγκη.

Την Παρασκευή ξεκινά πιλοτικά η λειτουργία των υπηρεσιών Πρώτης Υποδοχής και Ασύλου στο κέντρο φύλαξης παράνομων μεταναστών στο Φυλάκιο του δήμου Ορεστιάδας.

Την Παρασκευή ξεκινά πιλοτικά η λειτουργία των υπηρεσιών Πρώτης Υποδοχής και Ασύλου στο κέντρο φύλαξης παράνομων μεταναστών που βρίσκεται στο Φυλάκιο του δήμου Ορεστιάδας. Οι υπηρεσίες θα στεγαστούν στην πρώτη πτέρυγα, της επέκτασης των εγκαταστάσεων, που αποτελείται από 10 οικίσκους.  Σε ορισμένους από αυτούς θα διαμένουν οικογένειες που θα συλλαμβάνονται από δω και στο εξής ενώ μέχρι πρόσφατα, εξαιτίας της περιορισμένης χωρητικότητας του Κέντρου, οι μητέρες φιλοξενούνταν μαζί με τα παιδιά τους σε ξεχωριστούς θαλάμους.

Για τον σκοπό αυτό, βρίσκεται ήδη στην περιοχή ο πρώην γενικός αστυνομικός διευθυντής ΑΜΘ, Εμμανουήλ Κατριαδάκης, και νυν στέλεχος της υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής και Ασύλου του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Σημειώνεται ότι η εν λόγω υπηρεσία ιδρύθηκε το 2011 και αποστολή της είναι η υποδοχή αλλοδαπών, που συλλαμβάνονται για παράνομη είσοδο ή διαμονή στην Ελλάδα σε συνθήκες που ναεξασφαλίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους.
 Η υποδοχή αυτή, εκτός του να διασφαλίζει τις άμεσες βιοτικές ανάγκες των αλλοδαπών, περιλαμβάνει διαδικασίες, όπως η εξακρίβωση της ταυτότητάς τους, η καταγραφή τους, ο ιατρικός έλεγχος και η ψυχοκοινωνική στήριξη, η ενημέρωσή τους για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και η μέριμνα για άτομα που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες, όπως τα ασυνόδευτα παιδιά και τα θύματα βασανιστηρίων.

Τα τελευταία τρία χρόνια περίσσεψαν τα μεγάλα καταγγελτικά λόγια.

Τα τελευταία τρία χρόνια περίσσεψαν τα μεγάλα καταγγελτικά λόγια, ενώ έλειψαν οι συστηματικές και οργανωμένες προσπάθειες ανασυγκρότησης της Δημόσιας Διοίκησης, με συνέπεια, σχέδιο και συνέχεια. Ενώ η φιλολογία της «μεταρρύθμισης» καλά κρατεί, σχεδόν απ' όλους, χωρίς να έχει και πολύ «καθαρό περιεχόμενο», εδώ που τα λέμε ουδείς ασχολείται με το «πώς γίνεται» μια μεταρρύθμιση! Λόγου χάρη, μπορεί να γίνει και να πετύχει μια σοβαρή αλλαγή στη Δημόσια Διοίκηση, έχοντας απέναντι σχεδόν όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, απειλώντας τους συνεχώς και «κάνοντάς τους ρόμπα» από το πρωί μέχρι το βράδυ; Και σ' ένα πλαίσιο παρατεταμένης χρονικά ασάφειας (τι κλείνει, ποιοι απολύονται, ποιοι μετακινούνται κ.ο.κ.), με ταυτόχρονη ισοπέδωση των αποδοχών τους;

Ξέρουμε πολύ καλά, όπως και όλοι οι Ελληνες, τις κάκιστες συνδικαλιστικές πρακτικές στο Δημόσιο, τη σπατάλη, τη διαφθορά, τα εκτεταμένα φαινόμενα άνομων πρακτικών και τον «συγκαλυπτικό» ρόλο των παλαιών «υπηρεσιακών συμβουλίων». Ξέρουμε επίσης τις «νομικές δυσκολίες» απομάκρυνσης των επιόρκων, εξ ου και απορούσαμε με την «ευκολία» που μερικοί -προφανώς από άγνοια- αντιμετώπιζαν το θέμα. Τώρα τα 'χουμε όλα αυτά σωρευτικά μπροστά μας. Πάντως, σοβαρή μεταρρύθμιση στη Δημόσια Διοίκηση, με όλους τους δημοσίους υπαλλήλους απέναντι

Η στάση αναμονής των πολιτών και η ανέλπιστη ανοχή τους δεν μπορεί να κρατήσει επ΄ αόριστον ..

Aπό τον περασμένο Ιούνιο που ανέλαβε η παρούσα κυβέρνηση πέρασαν μόλις εννέα μήνες αλλά πολιτικά ο χρόνος μοιάζει με αιώνα καθώς άλλαξαν τόσα πολλά και κυρίως ανετράπησαν βεβαιότητες δεκαετιών σε όλα τα μέτωπα. Αν κάτι αποτελεί έκπληξη για τους περισσότερους, είναι το γεγονός ότι η τρικομματικής στήριξης κυβέρνηση υπάρχει και σήμερα, ενδεχομένως ισχυρότερη από ό,τι ξεκίνησε. Ακόμη και ορισμένοι εκ των πρωταγωνιστών αυτής της ιδιότυπης συμμαχίας, που σε άλλες εποχές θα ήταν απλώς αδιανόητη, δεν φαντάζονταν και σίγουρα δεν πίστευαν το εγχείρημα όταν ξεκίνησε.

Σήμερα η κυβερνητική σταθερότητα μοιάζει εφικτή παρά τις καθημερινές εντάσεις και αρρυθμίες που παρατηρούνται, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να δικαιώσει την ύπαρξή της τώρα και στο μέλλον. Αναγνωρίζοντας το ασφυκτικό πλαίσιο εντός του οποίου καλούνται να λειτουργήσουν, πολλοί υπουργοί μοιάζει να μην έχουν συνειδητοποιήσει τις ανάγκες των καιρών. Για αρκετούς εξ αυτών μάλιστα είναι δύσκολο να... ανακαλύψει κανείς τι ακριβώς κάνουν πέραν των απαντήσεων που δίνουν στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, ενώ είναι αισθητή η απουσία τους από τη δημόσια στήριξη του κυβερνητικού έργου. Ακόμη χειρότερα, παρατηρείται το φαινόμενο στελέχη της κυβέρνησης να παριστάνουν τους... αντιστασιακούς σε ζητήματα πρώτης γραμμής για την επιβίωση της χώρας, φλερτάροντας επικίνδυνα με τον λαϊκισμό.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση υπό την παρούσα σύνθεσή της έχει αξιολογηθεί και κριθεί επαρκώς ώστε να πλησιάζει η ώρα των αλλαγών για να αποκτήσει έναν καλύτερο βηματισμό ως σύνολο αλλά και για να υλοποιηθούν αποτελεσματικότερα κρίσιμες επιλογές για τον τόπο. Η στάση αναμονής των πολιτών και η ανέλπιστη ανοχή τους δεν μπορεί να κρατήσει επ΄ αόριστον και αν δεν γίνουν τάχιστα βήματα που θα επαναφέρουν προσδοκίες και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον, όλα μπορεί να χαθούν. Ως εκ τούτου, ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς και οι κ. Ευ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης που στηρίζουν την κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσουν το συντομότερο για τις αναγκαίες παρεμβάσεις πριν χαθεί η ευκαιρία που με μισή καρδιά έχουν δώσει οι πολίτες.

Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Μπορούν να μας πουν αυτοί που μας κυβερνούν;

Ανησυχεί η συγκυβέρνηση για το τι θα γίνει απ' τη στιγμή που ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Ο άνεργος που παίρνει επίδομα, αν παίρνει τριακόσια ευρώ πώς γίνεται να πληρώσει τη δόση των πεντακοσίων ευρώ στην τράπεζα έστω και με επιτόκιο 1,5%; Οι τροϊκανοί που μας επισκέπτονται απειλητικά ως δανειστές, δεν εννοούν, αυτή είναι η δουλειά τους, να καταλάβουν. Οι δικοί μας, οι του εσωτερικού χώρου, δεν συνειδητοποιούν την κατάσταση, που πλέον γίνεται εκρηκτική. Τα ψέματα τελειώσανε. Η τρομοκρατία του φόβου, που πλασάρεται από τα ηλεκτρονικά μέσα κυρίως, δεν πιάνει τόπο. Το χτένι δεν έφτασε στον κόμπο γιατί κόμπος δεν υπάρχει, έχει σπάσει. Τα εμπόδια υπάρχουν για να τα ξεπερνάμε. Οχι όμως με υπεκφυγές και προσπεράσματα.

Το πρόβλημα δεν είναι να εφαρμόσουμε τα μέτρα για να μας δώσουν τη δόση ανάσας και την παράταση ζωής οι δανειστές μας, το πρόβλημα είναι να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη ζωή τού καθενός ξεχωριστά και προπαντός των παιδιών μας κι όλων μαζί, δηλαδή της πατρίδας μας που είναι βαριά άρρωστη και κινδυνεύει με ακρωτηριασμούς και σηψαιμία.

Η υποδούλωση γεννάει τον αγώνα για ελευθερία. Το «ακαρτέρει κι ακαρτέρει» δεν μπορεί να συνεχιστεί, έχει τελειώσει η υπομονή. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως χρειάζεται ριζική ανατροπή κι αυτό δεν αφορά μόνο εμάς, ούτε τους λαούς του Νότου. Δεν είναι ενωμένη Ευρώπη αυτή, είναι η Ευρώπη των τραπεζών και του κεφαλαίου και την πολιτική την υπαγορεύουν οι τραπεζίτες. Δεν μπορεί να συγχωνευτούν τα πάντα, ούτε να χωνευτούν. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Μπορούν να μας πουν αυτοί που μας κυβερνούν;

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα δεν τα ακούει κανένας. Ούτε καν κι αυτοί που υποτίθεται ανήκουν στα κόμματά τους. Η απαξίωση είναι, δυστυχώς, γενική κι αυτό το γεγονός εμποδίζει την οργανωμένη, τη συγκροτημένη αντίδραση και πολιτική δράση. Δεν γίνεται όμως να μη δημιουργηθεί το νέο πολιτικό υποκείμενο που θα σπάσει τον συμπληρωματικό ρόλο της Αριστεράς, εντός του συστήματος, που θα πρέπει να ανατραπεί. Ηδη έχει φάει τα ψωμιά του και το γνωρίζουν κι αυτοί που το υπηρετούν. Η σύγκρουση είναι αναπότρεπτη. Το πότε και το πώς θα οριστεί από το «δεν πάει άλλο, φτάνει πια».

Κι όλα αυτά είτε είσαι άνεργος είτε έχεις λεφτά να βγάλεις το μήνα είτε όχι!

Θα συμφωνήσουμε φαντάζομαι όλοι ότι το να μην έχεις δουλειά, να μην μπορείς να εκπληρώσεις βασικές υποχρεώσεις σου και να στερείσαι την πρόσβαση σε βασικά κοινωνικά αγαθά, που στην εποχή μας θεωρούσαμε πια αυτονόητα, είναι όντως μια πολύ δύσκολη και ενίοτε σκληρή πραγματικότητα. Θα συμφωνήσουμε όμως, ελπίζω, επίσης ότι όλα αυτά δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να επιχειρούν να σε κάψουν ζωντανό, να σε δέρνουν, να σε καθυβρίζουν ή να θέτουν σε κίνδυνο την ίδια σου τη ζωή. Το να ακούμε λοιπόν από κάποιους, κάθε φορά που ασκείται μια πράξη βίας, ότι δεν είναι διατεθειμένοι να την καταδικάσουν ευθέως αλλά μόνο εάν και εφόσον λυθεί πρώτα το πρόβλημα της ανεργίας, της μείωσης των μισθών και όλων των άλλων κακών που μας έχουν βρει είναι είτε προσχηματικό είτε ένας έμμεσος τρόπος για να δικαιολογήσουν –και όχι απλώς να εξηγήσουν– το φαινόμενο της βίας. 

Εάν αποδεχτούμε ότι ο καθένας θα έχει τη δική του εκδοχή περί βίας, ανάλογα με την πολιτική, ιδεολογική του άποψη, τώρα θα οδηγηθούμε σε εξαιρετικά επικίνδυνα μονοπάτια. Οι χρυσαυγίτες, για παράδειγμα, θα θεωρούν βία το να καις μια ελληνική σημαία αλλά όχι απαραιτήτως και το να δέρνεις ένα μετανάστη. Οι συριζαίοι θα θεωρούν προφανώς βία το να προπηλακίσεις ένα μετανάστη, όχι όμως και το να προπηλακίσεις τον Φούχτελ. Οι νεοδημοκράτες, οι πασόκοι και οι ΔΗΜΑΡίτες θα θεωρούν βία το να καθυβρίσεις έναν υπουργό της κυβέρνησης, αλλά όχι απαραιτήτως και το να καθυβρίσεις ένα στέλεχος της αντιπολίτευσης και πάει λέγοντας... Κι όλα αυτά είτε είσαι άνεργος είτε έχεις λεφτά να βγάλεις το μήνα είτε όχι!