Με... πρωταγωνιστή την Ελλάδα, που σύρεται στο σφαγείο σαν πρόβατο.

Η λιτότητα για τους πολλούς, στη φάση που διανύει το ευρωοικοδόμημα, δεν συνιστά εργαλείο για την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και τις άλλες συναφείς πολιτικοοικονομικές μεγαλοστομίες. Είναι η «μεγάλη ιδέα» της σημερινής νεοφιλελεύθερης ηγεσίας της Ευρωζώνης για γενικευμένη αναδιανομή του πλούτου υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Με αντιθέσεις, αντιφάσεις και συγκρούσεις στο εσωτερικό της. Τελικά, τόσο απλά είναι τα πράγματα στο επίπεδο αυτό, παραβλέποντας γεωστρατηγικές, διεθνείς και εθνικούς συσχετισμούς.

Αν αυτό ηχεί σε ορισμένους παλιομοδίτικο και... πολύ μαρξιστικό, κοιτώντας την τρέχουσα πραγματικότητα, μπορεί να διατυπωθεί και μοντερνιστικά: ο μισθός (και τα εργασιακά - ασφαλιστικά - κοινωνικά δικαιώματα) αποσυνδέεται από τη διαβίωση. Αυτονομείται από την ίδια τη ζωή και την καθημερινότητα του πολίτη. Συνδέεται με εξωανθρώπινες παραμέτρους. Γίνεται μέγεθος της αγοράς, παύει να είναι ανθρώπινο μέτρο. Οχι θεωρητικά, αλλά θεσμοθετημένα κιόλας. Οπως για παράδειγμα με τις «ρήτρες» του τρίτου μνημονίου. Ολα -μα όλα- δείχνουν ότι ένα από τα πιθανότερα σχέδια εφαρμογής της «μεγάλης ιδέας» του ευρωνεοφιλελευθερισμού (για την ακρίβεια ενός αθροίσματος πολλών μικρότερων «μεγάλων ιδεών») είναι η κινεζοποίηση του ευρωπαϊκού Νότου. Με... πρωταγωνιστή την Ελλάδα, που σύρεται στο σφαγείο σαν πρόβατο. Στο πλαίσιο αυτό ουδέν λάθος διέπραξε και ο αξιότιμος Γ. Μέργος για τους μισθούς. Με την ιδιότητα και τη θέση του στο όλο σύστημα εξέφρασε, με δικά του λόγια, αυτή τη στρατηγική. Οπως ακριβώς προκύπτει και από το τρίτο μνημόνιο...

Θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για πολλά...

Ολο και πιο συχνά συναντά κανείς στον δρόμο και -κυρίως- στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αποκλίνουσες συμπεριφορές. Αγένεια, επιθετικότητα και εντάσεις υπήρχαν ανέκαθεν. Εχει αυξηθεί όμως ο αριθμός εκείνων που παραμιλάνε, που ζουν αποκομμένοι σε έναν δικό τους κόσμο, που δεν επικοινωνούν με το περιβάλλον.

Η ψυχική υγεία του πληθυσμού στην Αθήνα, που βιώνει σε πύκνωση τα προβλήματα της κρίσης, συγκεντρώνοντας το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας (29% στην περιφέρεια Αττικής), εμφανίζει σημάδια διαταραχής. Δεν είναι μόνο οι στατιστικές για την ανερχόμενη κατάθλιψη ή τον αριθμό των αυτοκτονιών που προκαλούν (ή θα έπρεπε να προκαλούν τουλάχιστον) ανησυχία. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η πίεση από τις ανατροπές μιας διαρκώς υπό αίρεση καθημερινότητας, από την αυξανόμενη αστάθεια και αβεβαιότητα, το ανακυκλούμενο και τροφοδοτούμενο αδιέξοδο, κλονίζει τις όποιες ισορροπίες. Η πραγματικότητα που μας περιβάλλει επιδεινώνεται για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Πώς μπορεί να διαχειριστεί κανείς την έλλειψη ή την απώλεια βασικών αγαθών, τη βίαιη αποκοπή από την ευδαιμονία ή και τη φαντασίωση ευδαιμονίας;

Ο θυμός, η κατάπτωση, η σύγχυση, τα παραληρήματα είναι «διαφυγή» από έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα και νιώθουμε να μη μας περιλαμβάνει. Να μένουμε απέξω. Να περισσεύουμε.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τη δυνατότητα, την ψυχραιμία, τη γνώση ή τη σοφία να διαχειρίζονται κρίσεις όπως αυτή που ζούμε.

Θα μπορέσει η κοινωνία των πολιτών, οι ποικίλες δράσεις αλληλεγγύης και εθελοντισμού να ανακουφίσουν (και) τον ψυχικό πόνο; Αλλιώς, έως ότου διαβούμε το τούνελ και αρχίσει να διαφαίνεται η έξοδος, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για πολλά σκοτάδια· μυαλού και ψυχής, που είναι και τα πιο απρόβλεπτα.

Ο κόσμος ζητάει απεγνωσμένα μια ελπίδα.

Ο κόσμος, κατάκοπος από την ύφεση και φοβισμένος έναντι του μέλλοντος, δεν επιθυμεί επιπλέον ένταση και βία. Οι ξυλοδαρμοί πολιτικών ή συνδικαλιστών δεν διασκεδάζουν τον φόβο ούτε ανακουφίζουν την ένδεια· τα ενισχύουν. Και ίσως να εγκαθιστούν και ένα είδος μιθριδατισμού: να συνηθίζουμε σε μια ρουτίνα βιαιοπραγιών, σε μια νέα κινδυνώδη κανονικότητα. Η αντιπολίτευση θα μπορούσε να παίξει έναν ρόλο κατευναστικό των παθών και να κερδίσει εντυπώσεις και ουσία, χωρίς να ακυρώνει το δικαίωμα (και την υποχρέωση) να ασκεί κριτική και να διαμαρτύρεται. Μπορεί λ.χ. να υιοθετήσει πιο πρωτότυπες και δραστικές μορφές διαμαρτυρίας, αλλά κυρίως οφείλει, κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση, να αρθρώσει έναν λόγο υπερβατικό και συνθετικό, όχι μόνο καταγγελτικό και αφοριστικό. Ολοι γνωρίζουν πια ότι το μνημόνιο απέτυχε και ότι κάποτε θα αλλάξει, μετά τις μακρινές γερμανικές εκλογές. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε τώρα, για να ανακόψουμε την κοινωνική κατάρρευση και να βάλουμε τα θεμέλια της δύσκολης και μακράς ανάκαμψης. Εκτός από τις καταγγελίες επί του μικροπεδίου, απαιτούνται οι παρεμβάσεις στα μεγάλα πεδία, με μείγμα εμψύχωσης και πρακτικότητας. Ο κόσμος ζητάει απεγνωσμένα μιαν ελπίδα, ένα φωτάκι, ένα μονοπάτι - ας είναι στενό και κακοτράχαλο. Ο κόσμος ζητάει αλήθεια - ας είναι σκληρή. Αυτά ας δοθούν.

Κάποτε ανοίξαμε διάπλατα τις πόρτες της χώρας και βάλαμε τους μετανάστες να μας κάνουν τις δουλειές.

Το να έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα από γονείς που διαμένουν νόμιμα για 5 χρόνια στη χώρα ή το να έχεις τελειώσει το ελληνικό σχολείο προφανώς δεν είναι... γνήσιος δεσμός. Γιατί αν ήταν, δεν θα έβγαζε αντισυνταγματικό τον Νόμο Ραγκούση το ΣτΕ. Το κράτος-έθνος και ο δεσμός του αίματος σε όλο τους το μεγαλείο!

Τώρα εξελισσόμαστε σε... ανάδελφο λαό χρυσαυγιτών! Κάποτε ανοίξαμε διάπλατα τις πόρτες της χώρας και βάλαμε τους μετανάστες να μας κάνουν τις δουλειές -μαύρες και ανασφάλιστες- έναντι πινακίου φακής. Τώρα... καταλάβαμε ότι μας παίρνουν τις δουλειές και τους κυνηγάμε, τους χτυπάμε και τους μαχαιρώνουμε! Κάποτε διώξαμε τον Οδυσσέα Τσενάι, που θεώρησε τιμή του να σηκώσει την ελληνική σημαία και που διαπρέπει στις ΗΠΑ. Τώρα φεύγουν όλοι οι... σημαιοφόροι μας να βρουν την τύχη τους αλλού!

Απτόητοι από την κρίση, συνεχίζουμε οι... ιθαγενείς να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι μας έχει συμβεί. Αφού ψηφίζαμε -και... ξαναψηφίζαμε- αυτούς που θα μας έκαναν τα ρουσφέτια, μουντζώνουμε τώρα το πολιτικό σύστημα! Αφού πληρώναμε και πληρωνόμασταν επί δεκαετίες μαύρα -τα βγάλανε κι έξω, αφορολόγητα, όσοι μπόρεσαν-, προσπαθούμε τώρα να φορτώσουμε την κρίση στους... Γερμανούς! Αφού καταψηφίσαμε... κλαίγοντας το σχέδιο Ανάν, ξεπουλώντας τη μισή Κύπρο, είμαστε έτοιμοι τώρα να δώσουμε και την ψυχή μας για τα... Ιμια!

Η τρικομματική κυβέρνηση «εθνικής συνευθύνης» δεν έχει αναλάβει δεσμεύσεις μόνο έναντι των δανειστών μας. Εχει αναλάβει δεσμεύσεις -και μάλιστα πολύ σοβαρές- και έναντι των Ελλήνων πολιτών. Να προχωρήσει όλες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό των θεσμών και της λειτουργίας του κράτους και της κοινωνίας, ώστε να μπορέσουν ν' αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις της νέας εποχής. Από αυτή την άποψη και το θέμα του νέου νόμου για την απόκτηση της ιθαγένειας είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, τόσο από ουσιαστική όσο και από συμβολική άποψη. Γιατί θα κρίνει αν είμαστε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, που σέβεται στην πράξη τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η ζωή στην ύπαιθρο ήταν ανέκαθεν σκληρή και ενίοτε αβίωτη.

Αν δεν έχεις δουλέψει στα χωράφια προφανώς δεν είναι εύκολο να νιώσεις τις αγωνίες και τον πόνο των ανθρώπων του μόχθου. Η ζωή στην ύπαιθρο ήταν ανέκαθεν σκληρή και ενίοτε αβίωτη, αλλά με την πάροδο του χρόνου τα πράγματα άλλαξαν και παρότι οι δυσκολίες παραμένουν τίποτε δεν είναι όπως παλιά.

Ο αγροτικός πληθυσμός άλλωστε συρρικνώθηκε δραματικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες και οι κατ' επάγγελμα αγρότες είναι ασφαλώς πολλοί λιγότεροι από εκείνους που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εισπράττουν γενναίες επιδοτήσεις αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι παράγουν κιόλας. Ολα αυτά και πολλά άλλα αμαρτήματα λόγω των στρεβλώσεων που κυριαρχούν στη χώρα για δεκαετίες έχουν δημιουργήσει μια σύγχυση γύρω από τον πραγματικό αγροτικό κόσμο. Αν το κράτος είχε καταφέρει με τη συνδρομή των αγροτικών ενώσεων και συλλόγων ενδεχομένως να είχε ξεκάθαρα μητρώα και πλήρη εικόνα για τον ποιος παράγει τι, τότε όλα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.

Αν για παράδειγμα οι ενισχύσεις και οι επιδοτήσεις πήγαιναν στους πραγματικούς παραγωγούς αντί της καταδολίευσης και κατασπατάλησης από επιτήδειους τότε θα επαρκούσαν τα διαθέσιμα κεφάλαια. Τα κυκλώματα που συχνά με κάλυψη κομματικών κομισάριων διαχειρίζονται με ρουσφετολογικό τρόπο τους διαθέσιμους πόρους αποτελούν ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του αγροτικού τομέα. Ακόμη χειρότερα όταν σε αυτήν την αλυσίδα του ψεύδους θεωρείται καθεστώς η ακραία εκμετάλλευση των παραγωγών από τους μεσάζοντες. Δυστυχώς όμως οι θρυλικοί, κατά τα λοιπά, αγροτοσυνδικαλιστές σφυρίζουν αδιάφορα και διεκδικούν μόνον όλα τα κιλά - όλα τα λεφτά. Η εν εξελίξει σύγκρουση πέραν των όποιων υπαρκτών προβλημάτων με το κόστος παραγωγής στην πραγματικότητα υποκρύπτει την άρνηση ορισμένων αγροτών να πληρώσουν φόρο οι ίδιοι αλλά κυρίως οι μεσάζοντες έμποροι που κερδίζουν πολλαπλάσια από τη «μαύρη» διακίνηση των αγροτικών προϊόντων. Τέτοιες ώρες που η κοινωνία δοκιμάζεται, επιβάλλεται να ξεκαθαρισθεί οριστικώς ποιοι είναι οι κατ΄ επάγγελμα αγρότες και ποιοι χρησιμοποιούν το επάγγελμα αγρότης για ευνόητους λόγους.

Αφού δεν μετακινούνται οι πολίτες, οι υπηρεσίες γιατί μετακινούνται;

Συνεχίζει να δέχεται χτυπήματα «κάτω από τη ζώνη» ο Έβρος και κυρίως το κεντρικό τμήμα του νομού. Μεταφέρεται άλλου η μία υπηρεσία μετά από την άλλη λες και δε μένουν πλέον κάτοικοι. Οι υπηρεσίες υποτίθεται ότι είναι για να εξυπηρετούνται οι πολίτες. Αφού δεν μετακινούνται οι πολίτες, οι υπηρεσίες γιατί μετακινούνται;

Το τελευταίο «κρούσμα» κατάργησης και συγχώνευσης υπηρεσίας είναι τουποκατάστημα του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών στο Διδυμότειχο. Στο εν λόγω υποκατάστημα μπαίνει 'λουκέτο' και οι επαγγελματίες πλέον θα εξυπηρετούνται στο υποκατάστημα του ΟΑΕΕ στην Ορεστιάδα.

Οι συγχωνεύσεις – καταργήσεις (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) στον Έβρο έχουν ως εξής:

-η ΔΟΥ Διδυμοτείχου μεταφέρθηκε στη ΔΟΥ Ορεστιάδας
-η ΔΟΥ Σουφλίου μεταφέρθηκε στη ΔΟΥ Αλεξανδρούπολης
- το ΙΚΑ Σουφλίου μεταφέρεται στο ΙΚΑ Διδυμότειχου (και το ΙΚΑ Ορεστιάδας λέγεται ότι θα μεταφερθεί εκεί)
-το υποκατάστημα του ΟΑΕΕ Διδυμοτείχου μεταφέρεται στο υποκατάστημα ΟΑΕΕ Ορεστιάδας
-το νοσοκομείο Διδυμοτείχου συγχωνεύεται (ευτυχώς μόνο διοικητικά) με το νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης.

Δηλαδή σκεπτόμενος κάποιος με την κοινή λογική π.χ. ένας κάτοικος Σουφλίου, εάν θέλει να διευθετήσει έστω κάποιες γραφειοκρατικές με τις υπηρεσίες θα πρέπει να διασχίσει όλο τον Έβρο. Να πάει στην Ορεστιάδα για τον ΟΑΕΕ, στο Διδυμότειχο για το ΙΚΑ και στην Αλεξανδρούπολη για την Εφορία. Νοσοκομείο μπορεί να επιλέξει όποιο θέλει!

Πάντως όλα αυτά σε μία ημέρα αποκλείεται να τα προλάβει!

Μετά από 60 χρόνια ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ «ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ.

Αντιδρούν στη συγχώνευση των δύο νοσοκομείων του Έβρου, το οποίο συνεπάγεται υποβάθμιση του νοσοκομείου Διδυμοτείχου. Γι’ αυτό το λόγο οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου Διδυμοτείχου προχωρούν σε κινητοποιήσειςαρχής γενομένης την Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου, οπότε και θα πραγματοποιήσουντρίωρη στάση εργασίας από τις 12:00 μ.μ. έως τις 3:00μ.μ.

Οι εργαζόμενοι διαμηνύουν «Μετά από 60 χρόνια ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ «ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ». Με τη συγχώνευση, υποστηρίζουν, «οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με κριτήρια ξένα προς τον ασθενή του νοσοκομείου, προς τις συνθήκες περίθαλψης, τις δημογραφικές και πληθυσμιακές ιδιαιτερότητες. Διότι είναι μακριά, διότι ο χειμώνας στο Β. Έβρο είναι δύσκολος και βαρύς, διότι υπάρχουν χωριά απομακρυσμένα από τις πόλεις, διότι 200χλμ δεν καλύπτονται υγειονομικά με ένα Νόμο που δεν διακρίνει, εξισώνει και ισοπεδώνει τα άνισα. Απλά πράγματα. 

Τα λεφτά, οι γιατροί, το νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό δεν επαρκούν και για τα δύο νοσοκομεία. Το ένα πρέπει να καταργηθεί, να πεθάνει. Και μαζί με αυτό, όσοι από τους κατοίκους της ακριτικής και ξεχασμένης αυτής περιοχής, της περιοχής μας, χρειαστούν άμεση ιατρική βοήθεια, με ένα οδικό δίκτυο που είναι ακόμη υπό κατασκευή…και έχει ήδη κοστίσει τη ζωή πολλών συμπολιτών μας». 

Το νοσοκομείο Διδυμοτείχου αγωνίζεται για την σωτηρία του γι’ αυτό και οι εργαζόμενοικαλούν τους βουλευτές του νομού μας να τους πουν τι έκαναν, τι κάνουν και τι προτίθενται να κάνουν για να αποτρέψουν την κατάργηση του νοσοκομείου.Μάλιστα θέτουν και το εξής ερώτημα: «Γνώριζαν οι βουλευτές, αλλά και οι άλλοι αρμόδιοι φορείς για την εισήγηση των αρμοδίων της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας να μην καταργηθεί η διοικητική αυτοτέλεια του Νοσοκομείου Διδυμοτείχου, ως όφειλαν; Τη στήριξαν; Ποιες ήταν οι ενέργειές τους, οι παρεμβάσεις τους, ο αγώνας τους για τον τόπο; Πότε περιμένουν να στηρίξουν τον νομό μας, αν όχι τώρα;».