Το νέο ΠΑΣΟΚ δεν έχει τίποτε κοινό με το παλιό, εκτός από τα στελέχη του που παραμένουν... ίδια!

Η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η οποία ενδεχομένως να αποτελέσει το ένα σκέλος μιας κυβέρνησης συνεργασίας, αρχίζει να αποκαλύπτει από τώρα, όλα όσα δεν θα δύναται να κρύψει και να ξεπεράσει αύριο.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου (κυρίως πράσινη και δευτερευόντως γαλάζια) "ανοίγει" τη διαφθορά στο δημόσιο, εκθέτει ολόκληρο το χώρο - προκειμένου να έχει τη σιωπηρή, έστω, αποδοχή της κοινής γνώμης, όταν θα αρχίσουν οι καταργήσεις οργανισμών και υπηρεσιών, η άρση της μονιμότητας και οι απολύσεις υπαλλήλων.
Εν όψει εκλογών, οι αποκαλύψεις των κυκλωμάτων διαφθοράς, σίγουρα θα πείσουν πολλούς νομοταγείς πολίτες ότι κάτι άρχισε να αλλάζει και σίγουρα αρκετοί από αυτούς θα ρίξουν την ψήφο τους σ’ εκείνους που δίνουν εγγυήσεις νομιμότητας. Και,
Επειδή από τον Ιούνιο και ύστερα έρχονται μαύρες μέρες για τα λαϊκά και μικρομεσαία στρώματα και επειδή από τα δυο αγαθά που έταζαν οι Ρωμαίοι στα πλήθη (άρτον και θεάματα), θα κοπεί το πρώτο (ο άρτος), θα είναι πολύτιμα τα θεάματα, δηλαδή οι σκανδαλώδεις αποκαλύψεις!
Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ παραμένει ο επικοινωνιακός αριστοτέχνης και ο ιδιοφυής τακτικιστής, παραμένει στην ουσία του αμετάβλητο και απλώς εκμεταλλεύεται την αλλαγή ηγεσίας του προκειμένου να παρουσιάσει μια ακόμη μεταμόρφωσή του (οβιδιακή, κατά κανόνα) ως... μετασχηματισμό του.
Και το άσχημο είναι, ότι θα πείσει αρκετό κόσμο να το εμπιστευθεί και πάλι. κάνοντάς τον να πιστέψει ότι το παλιό ΠΑΣΟΚ αποχώρησε - ενώ μόνο αποσύρθηκε προσωρινά και ότι το νέο ΠΑΣΟΚ δεν έχει τίποτε κοινό με το παλιό, εκτός από τα στελέχη του που παραμένουν... ίδια!

Η κωμωδία... τέλειωσε.

Τις πρώτες αρχηγικές ώρες του ο κ. Βενιζέλος έδειξε συμφιλιωτική διάθεση. Η αναγέννηση της παράταξης δεν αφήνει κανέναν απέξω. Σε αυτό το κομμάτι, της συσπείρωσης, θα επενδύσει όλη τη γοητεία που έχει ως συνομιλητής. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι τους φέρνει όλους πίσω, ανασταίνει τον Ανδρέα Παπανδρέου, προσελκύει απολιτικά δεκαοχτάχρονα, φέρνει πίσω τους κουβελιστές. Ας υποθέσουμε ότι τις επόμενες εβδομάδες οι φίλοι του κόμματος κορυβαντιούν παρασέρνοντας μαζί τους τα πλήθη. Πώς θα κυβερνήσει μετά ο κ. Βενιζέλος; Θα καταστήσει άραγε τη χώρα ένα πρεζάκι των δόσεων, θα κατεβάσει τους μισθούς στα επίπεδα της Ρουμανίας, θα φορολογήσει κι άλλο τα καύσιμα, θα εμπνευστεί κι άλλες αναδρομικές εισφορές, θα αφήσει τα προσκόμματα στην επιχειρηματικότητα; Θα διαγράψει εντέλει τον σοσιαλισμό από την ταμπέλα;

Ο κ. Βενιζέλος δίδει έμφαση στο πόσο δύσκολες ήταν οι διαπραγματεύσεις του. Καιρός είναι να σκεφτεί πόσο δύσκολη έγινε η ζωή των κατοίκων της χώρας του. Πολύ ωραία τα λέει, ότι πονάει που υπάρχει ένας άνεργος σε κάθε σπίτι αλλά καλύτερο θα ήταν να μιλήσει για τα σχέδιά του, για τις προθέσεις του στη διοίκηση της χώρας. Χρειάζονται συγκεκριμένες, σαφείς, αναλυτικές προτάσεις οι οποίες αυταπόδεικτα θα προέρχονται από ένα κόμμα που εμφανίζεται ως κεντρώο. Διαφορετικά οι ψηφοφόροι του θα πάνε απευθείας δεξά-ζερβά.

Δεν μπορεί η όποια νέα σελίδα του ΠαΣοΚ να γραφτεί από τα ίδια πρόσωπα που γαλουχήθηκαν στον κομματικό σωλήνα, δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους...

Με λίγα λόγια επανήλθε σε μια προσφιλή του ρήση, χωρίς να την εκστομίσει ρητά, ότι πιστεύει, θέλει μαζί του το όλον ΠαΣοΚ. Μόνο που το όλον ΠαΣοΚ δεν υφίσταται πλέον. Και ως μηχανισμός, οι φυγόκεντρες τάσεις και η απογοήτευση είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού και στην κοινωνία, που του έχει γυρίσει την πλάτη. Αναμφισβήτητα ευφυής, ο κ. Βενιζέλος δεν μπορεί να μη συνειδητοποιεί ότι μια τομή, μια ρήξη με το πασοκικό παρελθόν είναι αναγκαία προϋπόθεση ανασύνταξης και επιβίωσης. Οχι βέβαια στα λόγια αλλά στην πράξη. Πρόσωπα και πρακτικές που ευδοκίμησαν στο εύφορο κλίμα του λαϊκισμού και της άλωσης του κράτους, υπό την ανοχή και τη θαλπωρή της πασοκικής ηγεσίας πρέπει να αποτελέσουν οριστικά και αμετάκλητα παρελθόν. Δεν μπορεί η όποια νέα σελίδα του ΠαΣοΚ να γραφτεί από τα ίδια πρόσωπα που γαλουχήθηκαν στον κομματικό σωλήνα, δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους και το μόνο για το οποίο διακρίθηκαν είναι η επάρκεια των σιελογόνων αδένων τους.

Το Δούρειο Ίππο εμείς τον είχαμε εφεύρει. Πως την πατάμε τώρα και τον βάζουμε μέσα στο σπίτι μας;

Είναι μοιραίο φαίνεται. οι ώρες της εθνικής ανατάσεως, να μην κρατάνε πολύ. Εκεί που λές, έχουμε και λίγη τσίπα, δόξα το θεό, πλακώνει το Παναγία βοήθα. Εκεί που λές ,επιτέλους όρθωσα ως Έλλην το αναστημά μου, τρώς μια κατακέφαλα και βρίσκεσαι πάλιν εις αθλίαν επίκυψιν…Στενάζων και οδυρόμενος… Είμεθα λοιπόν τόσο διάτρητοι; Τόσον ρωγμώδες; Όλες οι πόρτες αφύλαχτες; Και τα παραπόρτια; Και τα παράθυρα; Διαπορώ! Πως χώνεται αυτό το σύστημα από την τροϊκα και δεν τους παίρνουμε χαμπάρι; Πως ξεγελιόμαστε με τόσο χυδαίες μεταμφιέσεις,ρε παιδιά; Πεπειραμένοι άνθρωποι; Τόσες αλώσεις έχουμε πίσω μας. Πόσες θ’ αντέξουμ’ ακόμα; Το Δούρειο Ίππο εμείς τον είχαμε εφεύρει. Πως την πατάμε τώρα και τον βάζουμε μέσα στο σπίτι μας; Άκου να φρίξεις… Θα μας κάνουνε, λέει ΒΑΛΚΑΝΙΑ. Θα μας χοροπηδάνε παντού στ’ αναμμένα κάρβουνα σαν τους αναστενάρηδες. Θα μαϊμουδίζουμε για την Ευρώπη, σαν την αρκούδα στο πανηγύρι… Σαν το χανουμάκι θα μας χορέψουνε στο ταψί. Για να τουρκέψουμε σιγά σιγά, να μη μας έρθει απότομα. Θα μας φορέσουνε και λουρί. Θα μας κρεμάσουνε και μάρκα. Με γράμματα χρυσά. <<Η Γυφτοπούλα-Βασίλισσα. Βαράτε βιολιτζήδες! Ποιος στη χάρη μας. Καμαρώνουμε σαν τα γύφτικα σκεπάρνια. Τρομάρα να μας έρθει. Χαμπάρι δεν παίρνουμε.

Αν, λοιπόν, τα Μνημόνια και τα Αντιμνημόνια αποτελέσουν τη σπονδυλική στήλη του προεκλογικού αγώνα, οι εμπνευστές τους θα σπάσουν, κυριολεκτικά, τα μούτρα τους ...

Υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν ότι η χώρα δεν είχε ανάγκη από κανένα Μνημόνιο, – όπως υπάρχουν και πολίτες που πιστεύουν ότι το Μνημόνιο παραβλέπει προκλητικά την εθνική αξιοπρέπεια.
Υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν ότι, εκ των πραγμάτων, το Μνημόνιο πολύ γρήγορα θα εγκαταλειφθεί, λόγω αδυναμίας εφαρμογής του, – όπως υπάρχουν και πολίτες που πιστεύουν στη γρήγορη αναθεώρησή του.
Αν, λοιπόν, τα Μνημόνια και τα Αντιμνημόνια αποτελέσουν τη σπονδυλική στήλη του προεκλογικού αγώνα, οι εμπνευστές τους θα σπάσουν, κυριολεκτικά, τα μούτρα τους στην οργή του Λαού, ο οποίος ένα και μόνο προεκλογικό και αμείλικτο ερώτημα θα θέτει συνεχώς:
– Εκείνοι που ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα της χώρας, που εξαπάτησαν συνειδητά την ελληνική κοινωνία και που ανέτρεψαν, επίσης συνειδητά, όλες τις κατακτήσεις της παρέχουν στο εκλογικό σώμα και την παραμικρή εμπιστοσύνη ότι θα... ανορθώσουν την Ελλάδα;
Αυτό είναι το κυρίαρχο ερώτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Και σ’ αυτό το ερώτημα θ’ απαντήσει ο κάθε πολίτης, – ανάλογα με το ποιο στοιχείο έκαστος θεωρεί ως μείζον:
Ο πατριώτης, που αισθάνεται και είναι ταπεινωμένος
Ο άνεργος, που αισθάνεται και είναι προδομένος
Ο εργαζόμενος, που αισθάνεται και είναι αδικημένος
Ο συνταξιούχος, που αισθάνεται και είναι λεηλατημένος
Οι πτυχιούχοι και επιστήμονες, που αποτελούν ένα ατέλειωτο επιστημονικό προλεταριάτο
Ο Μικρομεσαίος, που κατεβάζει ρολά, εγκαταλελειμμένος στην τύχη του
Ο δημόσιος υπάλληλος, ο πιο συκοφαντημένος Ελληνας – λες και όλοι είναι κλέφτες
Ο νοικοκύρης που πληρώνει νοίκι στο σπίτι του, σάμπως να του το έχτισε το κράτος κ.λπ. κ.λπ...
Ολοι αυτοί θα απαντήσουν στο κυρίαρχο προεκλογικό ερώτημα. Και οι απαντήσεις τους θα καταγράψουν, για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο, την πραγματική πολιτική και οικονομική σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας, με κριτήρια ταξικά, – δηλαδή: εθνικά, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά.

Το λένε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, είτε ψήφισαν ΠΑΣΟΚ είτε όχι, οι οποίοι έχουν ακούσει δεκάδες ομιλίες του ρήτορα Βαγγέλη, εδώ και χρόνια, αλλά από... παντεσπάνι τίποτα...

Το λένε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, είτε ψήφισαν ΠΑΣΟΚ είτε όχι, οι οποίοι έχουν ακούσει δεκάδες ομιλίες του ρήτορα Βαγγέλη, εδώ και χρόνια, αλλά από... παντεσπάνι τίποτα.Θέλω να πω ότι ωραία είναι τα λόγια, αλλά όταν είναι να κάνεις τη δουλειά και τα ρίχνεις όλα στις πλάτες της κοινωνίας και από πάνω απευθύνεσαι σε αυτήν με ύφος σαν να σου χρωστάει, τότε το πράγμα παίρνει άλλη τροπή. Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Βενιζέλος. Αν αφαιρέσεις ορισμένες κομματικές αναφορές, την ομιλία θα μπορούσε να την κάνει ο Σαμαράς, ο Αβραμόπουλος, ο Κουβέλης, μην σας πω ότι τα ίδια θα έλεγε και ο Παπανδρέου, αν δεν είχε εκδιωχθεί. (Ναι, εκδιωχθεί, όπως το ακούτε, γιατί δεν είχε πρόθεση να φύγει μόνος του). Η σημαντική διαφορά είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Βενιζέλος κυβέρνησαν τον τόπο πολλά χρόνια και κυρίως τα δυο τελευταία έκαναν τέτοιες επιλογές, που έβαλαν απέναντί τους την κοινωνία. Δεν μηδενίζω τα θετικά που έκανε το ΠΑΣΟΚ κατά το παρελθόν στον τόπο. Ούτε ήμουν, ούτε θα γίνω δογματικός, με τη λογική της απόλυτης αλήθειας και του μονοπωλίου της προοδευτικότητας. Όμως, οι περισσότεροι που άκουγαν και χειροκροτούσαν τον Βενιζέλο έχουν κριθεί αρνητικά για την παρουσία τους στα δημόσια πράγματα. Αν ο ίδιος θέλει να έχει μια ευκαιρία, για την παράταξή του και τη χώρα, ας τους αφήσει πίσω. Άλλα, έτσι κι αλλιώς, είναι βέβαιο ότι και εκείνος να μην το κάνει, θα το κάνουν οι πολίτες στις κάλπες.

Όπως και να’ χει, είναι απελπισμένος και δεν βλέπει φως στον ορίζοντα...

Ο απογοητευμένος ΠΑΣΟΚΟΣ: Νοσταλγεί τα χρόνια του Ανδρέα και ένα δάκρυ κυλά από το ρυτιδιασμένο του πρόσωπο. Δεν ξέρει που να την ρίξει την ψήφο στα τέλη του Απρίλη και προβληματίζεται. Να την ρίξει στην Αριστερά του ΚΚΕ και του Τσίπρα; Δεν του πάει το χέρι… Να τη ρίξει στον Κουβέλη; Μπορεί… Ο ξενιτεμένος: Αφορά κυρίως νέους, που από ανάγκη άφησαν τον τόπο τους, για να δουλέψουν στο εξωτερικό. Στον ξενιτεμένο, του λείπει η οικογένεια, οι φίλοι και η πατρίδα, αλλά θεωρεί ότι δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς, καθώς «η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της…». Ο άνεργος: Πλέον, το 21% των Ελλήνων τουλάχιστον. Δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα και καταριέται την ώρα και τη στιγμή που δεν βρήκε άλλο επάγγελμα, δεν έφυγε στο εξωτερικό ή δεν είχε βύσμα. Εάν είναι νέος, τα «ρίχνει» στους παλαιότερους (δικαιολογημένα) κι εάν είναι μεσήλικας τα «ρίχνει» στις κυβερνήσεις (επίσης δικαιολογημένα). Όπως και να’ χει, είναι απελπισμένος και δεν βλέπει φως στον ορίζοντα. Ο αγανακτισμένος: Ακολουθεί τη φράση «οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται το λαό, και όχι ο λαός τις κυβερνήσεις». Πηγαίνει σε πορείες, γιουχάρει πολιτικούς, και κάποια υποκατηγορία πετάει νεράτζια και σε τραγουδιστές. Ο «ντρέπομαι που είμαι Έλληνας»: Τα χαρακτηριστικά του τύπου αυτού συνοψίζονται σε μια θλιβερή, άκρως αληθινή δήλωση ενός παππού στην τηλεόραση: «Γεννήθηκα Έλληνας. Μεγάλωσα Έλληνας. Κατάντησα Έλληνας.»