Αν, λοιπόν, τα Μνημόνια και τα Αντιμνημόνια αποτελέσουν τη σπονδυλική στήλη του προεκλογικού αγώνα, οι εμπνευστές τους θα σπάσουν, κυριολεκτικά, τα μούτρα τους ...

Υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν ότι η χώρα δεν είχε ανάγκη από κανένα Μνημόνιο, – όπως υπάρχουν και πολίτες που πιστεύουν ότι το Μνημόνιο παραβλέπει προκλητικά την εθνική αξιοπρέπεια.
Υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν ότι, εκ των πραγμάτων, το Μνημόνιο πολύ γρήγορα θα εγκαταλειφθεί, λόγω αδυναμίας εφαρμογής του, – όπως υπάρχουν και πολίτες που πιστεύουν στη γρήγορη αναθεώρησή του.
Αν, λοιπόν, τα Μνημόνια και τα Αντιμνημόνια αποτελέσουν τη σπονδυλική στήλη του προεκλογικού αγώνα, οι εμπνευστές τους θα σπάσουν, κυριολεκτικά, τα μούτρα τους στην οργή του Λαού, ο οποίος ένα και μόνο προεκλογικό και αμείλικτο ερώτημα θα θέτει συνεχώς:
– Εκείνοι που ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα της χώρας, που εξαπάτησαν συνειδητά την ελληνική κοινωνία και που ανέτρεψαν, επίσης συνειδητά, όλες τις κατακτήσεις της παρέχουν στο εκλογικό σώμα και την παραμικρή εμπιστοσύνη ότι θα... ανορθώσουν την Ελλάδα;
Αυτό είναι το κυρίαρχο ερώτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Και σ’ αυτό το ερώτημα θ’ απαντήσει ο κάθε πολίτης, – ανάλογα με το ποιο στοιχείο έκαστος θεωρεί ως μείζον:
Ο πατριώτης, που αισθάνεται και είναι ταπεινωμένος
Ο άνεργος, που αισθάνεται και είναι προδομένος
Ο εργαζόμενος, που αισθάνεται και είναι αδικημένος
Ο συνταξιούχος, που αισθάνεται και είναι λεηλατημένος
Οι πτυχιούχοι και επιστήμονες, που αποτελούν ένα ατέλειωτο επιστημονικό προλεταριάτο
Ο Μικρομεσαίος, που κατεβάζει ρολά, εγκαταλελειμμένος στην τύχη του
Ο δημόσιος υπάλληλος, ο πιο συκοφαντημένος Ελληνας – λες και όλοι είναι κλέφτες
Ο νοικοκύρης που πληρώνει νοίκι στο σπίτι του, σάμπως να του το έχτισε το κράτος κ.λπ. κ.λπ...
Ολοι αυτοί θα απαντήσουν στο κυρίαρχο προεκλογικό ερώτημα. Και οι απαντήσεις τους θα καταγράψουν, για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο, την πραγματική πολιτική και οικονομική σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας, με κριτήρια ταξικά, – δηλαδή: εθνικά, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά.

Το λένε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, είτε ψήφισαν ΠΑΣΟΚ είτε όχι, οι οποίοι έχουν ακούσει δεκάδες ομιλίες του ρήτορα Βαγγέλη, εδώ και χρόνια, αλλά από... παντεσπάνι τίποτα...

Το λένε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, είτε ψήφισαν ΠΑΣΟΚ είτε όχι, οι οποίοι έχουν ακούσει δεκάδες ομιλίες του ρήτορα Βαγγέλη, εδώ και χρόνια, αλλά από... παντεσπάνι τίποτα.Θέλω να πω ότι ωραία είναι τα λόγια, αλλά όταν είναι να κάνεις τη δουλειά και τα ρίχνεις όλα στις πλάτες της κοινωνίας και από πάνω απευθύνεσαι σε αυτήν με ύφος σαν να σου χρωστάει, τότε το πράγμα παίρνει άλλη τροπή. Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Βενιζέλος. Αν αφαιρέσεις ορισμένες κομματικές αναφορές, την ομιλία θα μπορούσε να την κάνει ο Σαμαράς, ο Αβραμόπουλος, ο Κουβέλης, μην σας πω ότι τα ίδια θα έλεγε και ο Παπανδρέου, αν δεν είχε εκδιωχθεί. (Ναι, εκδιωχθεί, όπως το ακούτε, γιατί δεν είχε πρόθεση να φύγει μόνος του). Η σημαντική διαφορά είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Βενιζέλος κυβέρνησαν τον τόπο πολλά χρόνια και κυρίως τα δυο τελευταία έκαναν τέτοιες επιλογές, που έβαλαν απέναντί τους την κοινωνία. Δεν μηδενίζω τα θετικά που έκανε το ΠΑΣΟΚ κατά το παρελθόν στον τόπο. Ούτε ήμουν, ούτε θα γίνω δογματικός, με τη λογική της απόλυτης αλήθειας και του μονοπωλίου της προοδευτικότητας. Όμως, οι περισσότεροι που άκουγαν και χειροκροτούσαν τον Βενιζέλο έχουν κριθεί αρνητικά για την παρουσία τους στα δημόσια πράγματα. Αν ο ίδιος θέλει να έχει μια ευκαιρία, για την παράταξή του και τη χώρα, ας τους αφήσει πίσω. Άλλα, έτσι κι αλλιώς, είναι βέβαιο ότι και εκείνος να μην το κάνει, θα το κάνουν οι πολίτες στις κάλπες.

Όπως και να’ χει, είναι απελπισμένος και δεν βλέπει φως στον ορίζοντα...

Ο απογοητευμένος ΠΑΣΟΚΟΣ: Νοσταλγεί τα χρόνια του Ανδρέα και ένα δάκρυ κυλά από το ρυτιδιασμένο του πρόσωπο. Δεν ξέρει που να την ρίξει την ψήφο στα τέλη του Απρίλη και προβληματίζεται. Να την ρίξει στην Αριστερά του ΚΚΕ και του Τσίπρα; Δεν του πάει το χέρι… Να τη ρίξει στον Κουβέλη; Μπορεί… Ο ξενιτεμένος: Αφορά κυρίως νέους, που από ανάγκη άφησαν τον τόπο τους, για να δουλέψουν στο εξωτερικό. Στον ξενιτεμένο, του λείπει η οικογένεια, οι φίλοι και η πατρίδα, αλλά θεωρεί ότι δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς, καθώς «η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της…». Ο άνεργος: Πλέον, το 21% των Ελλήνων τουλάχιστον. Δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα και καταριέται την ώρα και τη στιγμή που δεν βρήκε άλλο επάγγελμα, δεν έφυγε στο εξωτερικό ή δεν είχε βύσμα. Εάν είναι νέος, τα «ρίχνει» στους παλαιότερους (δικαιολογημένα) κι εάν είναι μεσήλικας τα «ρίχνει» στις κυβερνήσεις (επίσης δικαιολογημένα). Όπως και να’ χει, είναι απελπισμένος και δεν βλέπει φως στον ορίζοντα. Ο αγανακτισμένος: Ακολουθεί τη φράση «οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται το λαό, και όχι ο λαός τις κυβερνήσεις». Πηγαίνει σε πορείες, γιουχάρει πολιτικούς, και κάποια υποκατηγορία πετάει νεράτζια και σε τραγουδιστές. Ο «ντρέπομαι που είμαι Έλληνας»: Τα χαρακτηριστικά του τύπου αυτού συνοψίζονται σε μια θλιβερή, άκρως αληθινή δήλωση ενός παππού στην τηλεόραση: «Γεννήθηκα Έλληνας. Μεγάλωσα Έλληνας. Κατάντησα Έλληνας.»

Στον... «εξωτερικό εχθρό» έχουν κατεβάσει ήδη τα παντελόνια...

Κατ’ αρχάς όλοι, κόμματα και ψηφοφόροι, γνωρίζουν άριστα τι θα συμβεί μετά τις εκλογές σε όλα τα επίπεδα. Ας τα δούμε κωδικοποιημένα:

● Ακόμη και αν η Ν.Δ., ως βέβαιο πρώτο κόμμα, καταφέρει την απείρως δύσκολη αυτοδυναμία, δεν θα μπορεί να κυβερνήσει μόνη της. Με δεδομένο τον φόβο του «Συνδρόμου Ντε Λα Ρούα» – άλλος χρεοκοπεί τη χώρα και άλλος παίρνει το ελικόπτερο – αλλά και την απαίτηση δανειστών, τρόικας, ευρωζώνης και διαπλοκής, θα προστρέξει σε βοήθεια για να συγκυβερνήσει.

● Το ΠΑΣΟΚ θα τιμωρηθεί – και μάλιστα σκληρά – για τη χρεοκοπία, αλλά και για την ύφεση, την ανεργία, τα κουκέτα, την οικονομική καταστροφή και τη δυστυχία που γιγαντώθηκαν επί των ημερών του.

● Αμέσως μετά τις εκλογές, νέα βάρβαρα εισπρακτικά μέτρα πολλών δισ. ευρώ, απολύσεις, ξεπούλημα και καταστροφή της κοινωνικής ασφάλισης θα επιταχυνθούν δραματικά.

● Από τις 14 Μαΐου – είτε την επομένη των εκλογών δηλαδή είτε την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης – οι εργοδότες θα έχουν το μονομερές δικαίωμα μείωσης μισθών έως και 40% οδηγώντας αμέτρητους εργαζόμενους στην πλήρη εξαθλίωση.

Αυτοί που έβαλαν τις υπογραφές τους σε αυτού του είδους τις δεσμεύσεις προς δανειστές και επιτηρητές έχουν πλέον απόλυτη ανάγκη έναν... εχθρό που θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν ψήφο. Όμως τα πράγματα δεν είναι απλά:

● Στον... «εξωτερικό εχθρό» έχουν κατεβάσει ήδη τα παντελόνια. Έχουν υπογράψει τα πάντα και έχουν καταστεί υποχείριά του – χωρίς καμιά δυνατότητα να ασκήσουν πολιτική έστω και ελάχιστης απόκλισης από τις απαιτήσεις δανειστών και επιτηρητών.

● Μεταξύ τους η πόλωση είναι επικίνδυνο πράγμα, αφού αφ’ ενός έχουν δεσμευτεί ακριβώς στα ίδια και αφ’ ετέρου θα κληθούν να συγκυβερνήσουν και στον επόμενο γύρο για να τα εφαρμόσουν.

● Τι άλλο μένει; Μόνο η κλασική συνταγή: η κατασκευή «εσωτερικού εχθρού». Όπως τα παλιά καλά χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους – του επονομαζόμενου και «κράτους των δωσιλόγων». Του κράτους εκείνου που, επί τρεις σχεδόν δεκαετίες, άπαξ της ημέρας, μας έσωζε από τον «επάρατον κομμουνισμόν», έπινε νερό εις το όνομα της «πατρίδος» και κατέληξε να βρει τη δικαίωσή του με τη χούντα του 1967. Και την απώλεια της Κύπρου...

Τίποτε από όλα αυτά δεν θα μπορέσει να κάνει, όπως, άλλωστε, δεν έπραξε μέχρι σήμερα...

Η χώρα μπαίνει σε προεκλογική περίοδο και τα κορυφαία στελέχη του… Κινήματος κρίνουν σκόπιμο να παρουσιάζονται αισιόδοξα για το εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι κι αυτό μέσα στο πολιτικό και εκλογικό παιχνίδι.
Ολα τα άλλα συνθήματα, όμως, για την ανανέωση του ΠΑΣΟΚ και ειδικά εκείνα για την επιστροφή στις αριστερές και κοινωνικές ρίζες του… Κινήματος, τι τα ήθελαν οι πρωτοκλασάτοι; Ενα κόμμα, το οποίο, κατά τα 38 χρόνια της ύπαρξής του, τα 22 και πλέον ήταν κυβέρνηση και κατά τα υπόλοιπα, ως Αντιπολίτευση, δεν άφησε καμιά κυβέρνηση να λάβε μείζονες αποφάσεις, πως είναι δυνατό να... ανανεωθεί;
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι επέλεξε, ως πρόεδρό του το…Κίνημα, τον άριστο - μόνος του, όσο ικανός και αν είναι, δεν μπορεί να κυβερνήσει. Και θα έχει την ανάγκη όλων των στελεχών του. Αλλά, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι δεδομένα. Τι θα πράξει, λοιπόν, ο νέος πρόεδρος;
1. Θα διώξει όλη την (υπαρκτή) σκαρταδούρα;
2. Θα καταργήσει τους κομματικούς στρατούς του;
3. Θα επιβάλει την αξιοκρατία;
4. Θα πάψει να θεωρεί το κράτος φέουδό του;
5. Θα αλλάξει πολιτικές;
Τίποτε από όλα αυτά δεν θα μπορέσει να κάνει, όπως, άλλωστε, δεν έπραξε μέχρι σήμερα.
Συστράτευση θα κάνει και όχι ξεσκαρτάρισμα, συγχωροχάρτια θα μοιράσει και όχι ποινές ή αποπομπές...
Οι κομματικοί στρατοί του θα παραμείνουν, όπως απέδειξε η υπόθεση της "εργασιακής εφεδρείας"...
Η αξιοκρατία που θα επιβάλει θα είναι όμοια με εκείνη για τους γενικούς γραμματείς των υπουργείων (95% δικοί του και 5% μη δικοί του)...
Το κράτος θα παραμείνει κομματικό φέουδό του και με όπλα τις περικοπές και τους φόρους, θα λύνει συνεχώς τα δημοσιονομικά.
Οσο για την αλλαγή πολιτικής, φρόντισε και την παγίωσε (με τα Μνημόνια) για τριάντα χρόνια: Ολα προς το χειρότερο, τίποτε προς το καλύτερο.
Αρα, για πιο νέο ΠΑΣΟΚ ο λόγος, "σύντροφοι";

Χαίρεται όταν κάνει το κακό και μοιράζει δυστυχία γύρω του. Δεν θέλει να σε βοηθήσει ακόμα κι όταν μπορεί να το κάνει...

Ήταν και εξακολουθεί να είναι ατυχία για την Ελλάδα και τους πολίτες της, που βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος να διαχειρίζεται τα συμφέροντά της. Ήταν και εξακολουθεί να είναι ατυχία για το Πανεπιστήμιο και τους φοιτητές, οι οποίοι βρέθηκαν στο δρόμο του. Ατυχές συμβάν είναι ο Βενιζέλος. Να μην σου τύχει. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για ειδική περίπτωση.Χαίρεται όταν κάνει το κακό και μοιράζει δυστυχία γύρω του. Δεν θέλει να σε βοηθήσει ακόμα κι όταν μπορεί να το κάνει. Θέλει πάντα να διατηρεί τη "διαφορά" του από τους άλλους. Θέλει να παραμένει ο ίδιος ισχυρός και εσύ να είσαι καθηλωμένος στην ανάγκη του, είτε ως πολίτης είτε ως φοιτητής είτε ως οτιδήποτε άλλο. Συνηθίζουμε, για παράδειγμα, να λέμε ότι ...είναι τύχη για ένα κράτος να έχει τους καλούς κυβερνήτες στη δύσκολη εποχή ...Τύχη για κάποιους φοιτητές να έχουν έναν καλό "δάσκαλο" ...Τύχη για κάποιους ανθρώπους να έχουν έναν καλό γείτονα. Όταν υπάρχει όμως η έννοια της "τύχης", υπάρχει και αυτή της "ατυχίας". Ο Βενιζέλος είναι "ατυχία" με όποια ιδιότητα κι αν τον "διασταυρώσεις" στη ζωή σου. Είτε ως πολιτικός είτε ως πανεπιστημιακός είτε ακόμα και ως γείτονας, είναι "ατυχία" για όποιον βρέθηκε στον "δρόμο" του και βέβαια στην ανάγκη του.

ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ! Προκαλείτε τον λαό, κύριε Βενιζέλο και κύριε Παπανδρέου, σε μία περίοδο κατά την οποία η ψυχολογία είναι διαλυμένη...

ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ! Προκαλείτε τον λαό, κύριε Βενιζέλο και κύριε Παπανδρέου, σε μία περίοδο κατά την οποία η ψυχολογία είναι διαλυμένη, τα νεύρα σπασμένα και η αγωνία για το σήμερα - το αύριο δεν τολμά κανείς να το σκεφτεί - είναι στο κατακόρυφο. Τί τις θέλετε τις δηλώσεις. κύριοι, για την επιτυχία του PSI; Τί ακριβώς πανηγυρίζετε, ότι δεν χρεοκοπήσαμε; Δηλαδή, δεν έχετε καταλάβει τι συμβαίνει γύρω σας ή νομίζετε πως ο κόσμος δεν έχει καταλάβει; Συντηρείτε μια χώρα απλώς για να πληρώνει ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ την ώρα που οι πολίτες της σβήνουν! Γιατί προκαλείτε τον κόσμο, κύριοι; Πώς ακριβώς "σήμερα είναι μια καλή μέρα;" κύριε Βενιζέλο; Δεν ανακοινώθηκε μόλις χτες ότι οι άνεργοι έχουν φτάσει τους 1.030.000 πολίτες, η ανεργία στο 21% και οι οικονομικά ενεργοί πολίτες είναι κατά ΜΙΣΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ από τους άνεργους και όσους δεν αναζητούν καν εργασία; Ποιες θυσίες δεν πήγαν χαμένες κύριε Παπανδρέου; Πού πήρατε το χρέος στο δυσθεώρητο ύψος των 290 δισεκατομμυρίων, στείλατε την χώρα στο ΔΝΤ, πήρατε ό, τι μέτρο μπορούσε να φανταστεί το μυαλό σας και το μυαλό των συβούλων σας, στείλετε στην ανεργία μέσα σε δύο χρόνια μισό εκατομμύριο κόσμο, κόψατε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, φάρμακα, κατασχέσατε τα σπίτια του κόσμου, δημεύετε τις ιδιωτικές αποταμιεύσεις στα ομόλογα που έχουν αγοράσει από το υστέρημά τους κάποιοι πολίτες, βάλατε κάθε φόρο που θα μπορούσε να μπει κι όλα αυτά ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΤΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ - ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΤΕ - ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΨΗΛΑ, ΣΤΑ 325 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ έπειτα από οχτώ χρόνια; Τί τις θέλετε τις δηλώσεις κύριοι; Ποιος είναι ο λόγος που έναν ταπεινωμένο λαό, τον αντιμετωπίζετε σαν ιθαγενή που πρέπει να σας χειροκροτήσει, επειδή του δώσατε χάντρες και σας έδωσε ό, τι είχε και δεν είχε; Κρείττον του λαλείν το σιγάν, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι! Αλλά όσοι σχέση έχετε εσείς με αυτούς, άλλη τόση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο...