Αλλιώς είναι μια σκιά χωρίς σώμα.

Το εγχώριο κομματικό σύστημα δεν έχει εναρμονιστεί με τη ζώσα πραγματικότητα. Αρνούμενο να αποδεχθεί τις αλλαγές που συντελέστηκαν συνεχίζει να υπηρετεί με συνέπεια τον παλιό εαυτό του. Το χειρότερο είναι ότι δεν απεξαρτήθηκε από τις παθογένειες που οδήγησαν στη χρεοκοπία. Ο λαϊκισμός, οι πελατειακές πρακτικές, η κομματοκρατία, τα συντεχνιακά συμφέροντα παραμένουν κυρίαρχα. Οι παρωχημένοι φορμαλισμοί, οι δοξασίες και τα φληναφήματα ανακυκλώνονται. Το ίδιο και οι αχρείαστες σκιαμαχίες, οι άγονες αντιπαραθέσεις, οι προσωπικοί διαξιφισμοί. Ο πολιτικός λόγος είναι αβαθής. Βρίθει αντιφάσεων και αμφισημιών. Δεν θεμελιώνεται με συγκεκριμένες προτάσεις για την έξοδο από την κρίση. Ετσι η ενασχόληση με τα προβλήματα της χώρας είναι επιδερμική. Τα καίρια ζητήματα της ανάπτυξης, της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, της αναδιάρθρωσης του κράτους, της αναβάθμισης των κοινωνικών υπηρεσιών και της παιδείας βρίσκονται εκτός ατζέντας. Αντίθετα, κυριαρχεί η μικροπολιτική και ο επικοινωνιακός ανταγωνισμός.

Στο επίκεντρο των ενεργειών όλων σχεδόν των κομμάτων βρίσκεται το εκλογικό τους ακροατήριο. Το κολακεύουν και το χαϊδεύουν. Του καλλιεργούν αναμονές και προσμονές. Οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως πελάτες. Οι επαγγελματικές ομάδες σαν δεξαμενές ψηφοφόρων. Δεν καταφεύγουν τυχαία σε λογικές συγκερασμού και μέσου όρου. Λειαίνουν τις απόψεις τους, καθιστώντας τες αρεστές. Αποκαλυπτική ήταν η παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Τόσο με την ομιλία όσο και με τη συνέντευξή του φάνηκε η πολιτική γύμνια και η ένδεια ιδεών. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα, ελλείψει συγκεκριμένου σχεδίου, βρίσκεται στον αυτόματο πιλότο του τρίτου Μνημονίου. Το μοναδικό πλάνο της κυβέρνησης είναι πώς θα θολώσει τα προαπαιτούμενα και τις δεσμεύσεις. Εξ ου και η εσκεμμένη διγλωσσία των υπουργών.

Από την άλλη, χαρακτηριστική είναι και η δυστοκία της ΝΔ να προβεί σε ουσιαστική ανατοποθέτηση έναντι των μεγάλων προβλημάτων του τόπου. Η αδυναμία της να ενσαρκώσει μια μεταρρυθμιστική στρατηγική προσκρούει στον παλαιοκομματισμό που παραμένει ισχυρός στους κόλπους της. Η επαγγελία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αφομοιώνεται εύκολα από ένα κατ' εξοχήν συντηρητικό κόμμα. Ετσι ελλοχεύει ο κίνδυνος να αφυδατωθεί. Μια ετεροβαρής μεταξύ τους σχέση, όπως η υφιστάμενη, θα απομειώσει τη δυναμική που ο νέος αρχηγός είχε αποκτήσει. Ο ενδιάμεσος χώρος, τέλος -ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι- μολονότι θα μπορούσε να επιδείξει μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στα νέα δεδομένα, είναι βραχυκυκλωμένος. Αντί να προτάξει νέες ιδέες, επιδίδεται σε μάχες χαρακωμάτων για την εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών. Ο λόγος του ΠΑΣΟΚ, μάλιστα, θυμίζει το αρχέγονο παρελθόν του. Τα κομματικά επιτελεία, ζώντας στον μικρόκοσμό τους, δεν ακούν τη βοή των υπόγειων ρευμάτων, που αναζητούν ακόμη και ενστικτωδώς την ουσιαστική υπόσταση της πολιτικής. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική δεν είναι πλειοδοσία σε μεσσιανισμό. Χωρίς να χάνει τη οραματική της στόχευση, έχει ανάγκη πλέον ένα Δελτίο Τεχνικού Εργου. Αλλιώς είναι μια σκιά χωρίς σώμα.

Το... φαινόμενο Πολάκη .

Σε λίγους μήνες -εκτός απροόπτου- η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ θα συμπληρώσει δύο χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας. Τον Ιανουάριο του 2015 όλοι περίμεναν λίγο-πολύ ότι δεν θα υλοποιούσε το μεγαλύτερο μέρος των δεσμεύσεων που είχε δώσει προεκλογικά, αλλά οι πολίτες ήταν, αν μη τι άλλο, περίεργοι να δουν πώς θα προχωρήσει το πείραμα της κυβέρνησης «πρώτη φορά Αριστερά». Στην οικονομία δεν περίμεναν «θαύματα», αλλά -είναι αλήθεια- ήθελαν να δουν το νέο ύφος και το νέο ήθος στην εξουσία.

Δυστυχώς, σήμερα, δύο χρόνια μετά, πολλοί -ακόμη και ψηφοφόροι του κ. Αλ. Τσίπρα- έχουν απογοητευθεί! Οχι μόνον από την πορεία της οικονομίας, που σαφώς κυριαρχεί στη ζωή όλων μας, αλλά από τη διαφορά των όσων έλεγαν τότε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ περί ηθικού πλεονεκτήματος και των όσων συνέβησαν μετά.

Μερικά μόνον από τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάρρευση της ρητορικής περί «νέου» ήθους και μαζί στην πολιτική κατάπτωση που σήμερα βιώνουμε, είναι τα εξής:

• Η στροφή 180 μοιρών μετά το δημοψήφισμα. Οι πολίτες που ψήφισαν «όχι» ήρθαν αντιμέτωποι με το 3ο Μνημόνιο και με το επιχείρημα περί 17ωρης διαπραγμάτευσης, που έφερε τους νέους φόρους, τις νέες περικοπές και την αύξηση της ανεργίας.

• Η ωμή παραδοχή του υπουργού Οικονομικών εκείνης της περιόδου ότι ηχογραφούσε τους Ευρωπαίους συναδέλφους του στις συνεδριάσεις του Eurogroup.

• Τα όσα ελέχθησαν (και παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός) περί ύπαρξης ενός «plan B» εν αγνοία του ελληνικού λαού, που αφορούσε την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη.

• Οι επιθέσεις που δέχθηκαν από κομματικά στελέχη και «όργανα» του ΣΥΡΙΖΑ Eλληνες Ολυμπιονίκες.

• Το... φαινόμενο Πολάκη και η σιωπή-αποδοχή των όσων λέει από το Μέγαρο Μαξίμου.

Αυτά είναι μερικά μόνον από τα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες και έχουν άμεση σχέση με το δίλημμα μεταξύ του «νέου» και του «παλιού» στην πολιτική. Κάθε άλλο σχόλιο είναι περιττό...

Αντίθετα θα διώξει κι αυτούς που ήρθαν .

Η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή αφού μετά από έξι χρόνια μνημονίων επιστρέφει ξανά σιγά - σιγά στην ανάπτυξη.

Βρίσκεται δηλαδή στο σημείο που ήταν στο τέλος του 2014,πριν την καταστροφική ανάληψη της εξουσίας από τους αιθεροβάμονες  και  αντιευρωπαϊστές  ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που κόστισαν δυο χρόνια χαμένα για τη χώρα.

Θα περίμενε κανείς ότι ο ρεαλιστής και σοφότερος πλέον Έλληνας Πρωθυπουργός που έμαθε από τα τραγικά του λάθη και εγκατέλειψε τις αυταπάτες του θα χρησιμοποιούσε - στη σημερινή κρίσιμη οικονομική συγκυρία - τη ΔΕΘ για να σηματοδοτήσει την αλλαγή σελίδας στην ελληνική οικονομία.

Ότι επιτέλους θα περιέγραφε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την έξοδο της χώρας στην ανάπτυξη και για  την προσέλκυση ξένων επενδύσεων με συγκεκριμένες τολμηρές πρωτοβουλίες.

Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας, κατώτερος των περιστάσεων για μία ακόμη φορά σε οικονομικά θέματα, αντί να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και να περάσει το μήνυμα σε όλο το διεθνές περιβάλλον με συγκεκριμένες ρυθμίσεις και κίνητρα υπέρ των επιχειρήσεων, ότι η Ελλάδα αλλάζει σελίδα και είναι έτοιμη να υποδεχθεί ξένα κεφάλαια και επενδύσεις  επέλεξε και πάλι την πεπατημένη συριζαϊκή ρητορική που αντί να προσελκύει  τους ξένους επενδυτές τους κάνει να το βάζουν στα πόδια.

Μίλησε πάλι ο κ.Τσίπρας για βεβαιότητα της επιστροφής στην ανάπτυξη και για το ελατήριο της ελληνικής οικονομίας που έχει συμπιεστεί όλα αυτά τα χρόνια και είναι έτοιμο να απελευθερωθεί ενώ επέμεινε πάλι στη δίκαιη ανάπτυξη , με την αριστερά στο κέντρο της κοινωνία και της οικονομίας για να ρυθμίζει το επιχειρηματικό περιβάλλον και να βοηθάει στην αναδιανομή των εισοδημάτων υπέρ του κόσμου της εργασίας.

Σε μια χώρα που το δημόσιο έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει και δεν μπορεί καλά - καλά να πληρώσει για τους μισθούς και της συντάξεις ο κ.Τσίπρας μίλησε για την ανάγκη προώθησης ενός αναπτυξιακού ταμείου για την χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδίων και την ενίσχυση του δανεισμού στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ενώ επανέλαβε την πρόθεση της κυβέρνησης να αξιοποιήσει για δεύτερη χρονιά το πακέτο Γιούνκερ και τις δημόσιες επενδύσεις.

Σημειώνεται ότι από το πακέτο Γιούνκερ η χώρα έχει απορροφήσει 13 εκατομμύρια ευρώ όλα κι όλα ενώ το αναπτυξιακό σχέδιο της χώρας που κατέθεσε πριν το καλοκαίρι ο κ. Σταθάκης και ψήφισε η κυβέρνηση προβλέπει τη δημιουργία 15.000 νέων θέσεων εργασίας έως το 20121!

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα χρειάζεται επενδύσεις 100 δισεκατομμυρίων ευρώ - εδώ και τώρα - για να μπορέσει σε μία 10ετία να μειώσει σε ευρωπαϊκά επίπεδα (7%-8%) την τεράστια ανεργία του 26% του εργατικού δυναμικού της  και ο κ. Τσίπρας μίλησε στη ΔΕΘ  για  την αναζήτηση "σύγχρονων συνεταιριστικών σχημάτων που να ενισχύουν τις συνέργιες των επιχειρήσεων " και " για μια οικονομία όπου κυριαρχούν οι μικρές κλίμακες" !

Προσέξτε:η Ιρλανδία παρουσίασε το 2015 ανάπτυξη 26,3 % έναντι του 7,8% που ήταν η αρχική εκτίμηση εξαιτίας της εκτίναξης στον αριθμό ξένων εταιρειών, κυρίως αμερικανικών, που μετέφεραν τη φορολογική τους έδρα το 2015 στη χώρα λόγω του χαμηλού φόρου που είναι 12,5%. Ενδεικτική  των προσπαθειών της Ιρλανδίας να προσελκύσει ξένες επενδύσεις ήταν  συμφωνία που είχε με την εταιρεία Apple (και προκάλεσε την παρέμβαση της Κομισιόν) με βάση την οποία για κάθε  εκατομμύριο δολλάρια που κέρδισε η αμερικανικός κολοσσός θα πλήρωνε στην Ιρλανδία μόλις 50 δολάρια!

Προφανώς ο κ. Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται να δώσει τέτοιου είδους κίνητρα σε ξένες επενδύσεις για νάρθουν στην Ελλάδα. Αλλά  με γραφειοκρατία ελληνικού δημοσίου ,ρητορική ΣΥΡΙΖΑ για δίκαιη ανάπτυξη και αναδιανομή του πλούτου όχι μόνο δεν πρόκειται να προσελκύσει νέες επιχειρήσεις  αλλά αντίθετα θα διώξει  κι αυτούς που ήρθαν .

Δυστυχώς έτσι συνέβη με τη χώρα μας.

Παρακολουθώντας κανείς την ομιλία του πρωθυπουργού στη Διεθνή Eκθεση της Θεσσαλονίκης ελπίζει και αναθαρρεί ότι όπου να 'ναι θα βγούμε από το τούνελ της κρίσης, που πουθενά στον κόσμο δεν υπήρξε μεγαλύτερο. Δυστυχώς έτσι συνέβη με τη χώρα μας, όπου λαός και κυβερνήτες, συνυπεύθυνοι, αντί να κατασκευάζουμε πριν από δεκαετίες τούνελ για τους αυτοκινητόδρομους και τους αγωγούς, κατασκευάζαμε τούνελ και λαγούμια για την οικονομία, την υγεία και τον πολιτισμό της χώρας. Ετσι ελπίζαμε σαν τους φυλακισμένους ότι μέσα από τούνελ και λαγούμια θα δραπετεύσουμε από την πραγματικότητα και θα απολαύσουμε την ελευθερία, αποφεύγοντας την ποινή, τη συνέπεια και τον μόχθο που επιβάλλει η πρόοδος προκειμένου να συντελεστεί.

Να όμως που μας τσάκωσαν μέσα στο τούνελ και τώρα είμαστε εντελώς πελαγωμένοι και πανικοβλημένοι αν πρέπει να κάνουμε όπισθεν ή να προχωρήσουμε εμπρός για να μπορέσουμε να βγούμε. Κανείς δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι ο πολύς δρόμος είναι μπροστά μας ή πίσω μας. Σταματήσαμε, λοιπόν, μοιραίοι και άβουλοι, και περιμένουμε κάποια σημάδια που θα μας δείξουν τη σωστή κατεύθυνση. Βλέπουμε φως και στις δύο άκρες του τούνελ, αλλά όμως ίδιο ρόδινο φως έχει η αυγή και το δειλινό και δεν ξέρεις να το ξεχωρίσεις. Αραγε ξημερώνει ή έρχεται η βαθιά νύχτα; Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι ξημερώνει και πρέπει να τραβήξουμε μπροστά. Μας παρακινεί να μην εγκαταλείψουμε το δικό του όχημα και επιβιβαστούμε σε άλλο, μας εγγυάται ότι οδηγώντας προσεκτικά θα μας βγάλει κουτσά-στραβά από το τούνελ. Το κουτσά-στραβά δεν μας πειράζει. Μέσα στην κρίση πανικού που περνάμε δεν περιμένουμε πολυτελές ταξίδι, είμαστε διατεθειμένοι ακόμα και να σπρώξουμε το ρημάδι το αμάξι για να πάρει μπροστά η μηχανή.

Ομως η βλάβη του οχήματος ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ σοβαρή. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βλάβη στο σασμάν, δεν παίρνει τις ταχύτητες, ούτε καν την πρώτη! Η μόνη ταχύτητα που λειτουργεί σε αυτό το σαράβαλο είναι η όπισθεν και επομένως αν θέλουμε να κινηθούμε θα χρησιμοποιήσουμε αναγκαστικά την όπισθεν. Αυτό σημαίνει ότι ή θα κάνουμε οπισθοπορεία και θα βγούμε πάλι στην είσοδο του τούνελ ...ή θα γυρίσουμε το αμάξι ανάποδα και θα προχωρήσουμε εμπρός με την όπισθεν και όπου μας βγάλει!

Η κυβέρνηση Τσίπρα κατόρθωσε το ακατόρθωτο.

Η αλαζονεία ή μάλλον η αίσθηση ότι είμαι πανίσχυρος και άρα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω ήταν ανέκαθεν ο κακός "ίσως ο χειρότερος" σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση. Στη σύγχρονη Ιστορία υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην περίοδο 2004-2009, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή στοχοποίησε ?μέσα από τον πολυσυζητημένο «βασικό μέτοχο»? έναν συγκεκριμένο επιχειρηματία, αγνοώντας τους νόμους της ελεύθερης αγοράς και την ίδια την Ευρώπη.

Τελικά η προσπάθεια να επιβληθεί «ετσιθελικά» ο νόμος του ισχυρού πέρα από κάθε ηθική και δεοντολογία κατέληξε στο κενό. Λίγα χρόνια αργότερα κάτι αντίστοιχο επιχείρησε να κάνει ο κ. Αντ. Σαμαράς με την ΕΡΤ. Αποφάσισε σε μια νύχτα να κλείσει τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και να οδηγήσει εκατοντάδες εργαζομένους στην ανεργία.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο κ. Φ. Κουβέλης δεν άντεξε το βάρος αυτής της απόφασης, αποχώρησε από το κυβερνητικό σχήμα και οι κλυδωνισμοί που προκάλεσε έπληξαν σοβαρά την κυβέρνηση εκείνης της περιόδου.

Δυστυχώς το παράδειγμα αυτών των κυβερνήσεων που δεν στάθμισαν σωστά τα δεδομένα και κινήθηκαν με «οδηγό» την αλαζονεία μιας πρόσκαιρης (όπως αποδείχθηκε) πολιτικής κυριαρχίας δείχνει να ακολουθεί και η κυβέρνηση Τσίπρα. Αποφασίζει μόνη της και πέρα από κάθε λογική να δώσει μόλις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες και να κλείσει όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς που δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν μία από αυτές. Οδηγεί με τη σειρά της εκατοντάδες ανθρώπους στην ανεργία και όταν έρχεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα, κλείνει τα μάτια και μέσω του αρμόδιου υπουργού συμβουλεύει τους ανέργους να ανοίξουν ειδησεογραφικά sites!

Η κυβέρνηση Τσίπρα κατόρθωσε το ακατόρθωτο: Δημιούργησε με τους χειρισμούς της ακόμη μία στρατιά ανέργων, δημιούργησε ένα απολύτως ρευστό τηλεοπτικό τοπίο με δυσαρεστημένους και εκείνους που έχασαν και εκείνους που κέρδισαν μια άδεια, και έπληξε ανεπανόρθωτα (;) έναν ολόκληρο κλάδο. Ποια θα είναι η συνέχεια; Η ιστορία άραγε θα επαναληφθεί; Ιδωμεν...

Το πρόβλημα δεν το δημιούργησε η κρίση, αλλά η ίδια η κυβέρνηση. Κρίμα...

Τελικά η κυβέρνηση ενέδωσε στην... πραγματικότητα και αποδέχθηκε κάτι που ήταν εμφανές από την πρώτη στιγμή. Ο λόγος για τη μεγάλη κρίση που θα περάσει τους επόμενους μήνες και ο κλάδος των ΜΜΕ. Η αιτία είναι γνωστή και ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει ο καθένας από εμάς για το τηλεοπτικό τοπίο στη χώρα μας, αναγνωρίζει ότι ο περιορισμός των τηλεοπτικών αδειών θα οδηγήσει εκατοντάδες ανθρώπους στην ανεργία.

Μέχρι προχθές η κυβέρνηση διά του υπουργού Επικρατείας και του υπουργού Υποδομών ηρνείτο κατηγορηματικά κάτι τέτοιο. Απαντούσαν όλοι το εξής απλοϊκό: Οι 1.700 και πλέον που θα απολυθούν επειδή τα κανάλια στα οποία εργάζονται δεν θα έχουν άδεια και ως εκ τούτου θα κλείσουν, θα προσληφθούν από τους νέους «καναλάρχες».

Μια απλή μαθηματική πράξη αρκεί για να καταλάβει και ο μαθητής του δημοτικού ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Ο κ. Κατρούγκαλος, ωστόσο, έσπευσε να διαφοροποιηθεί από την κυβερνητική «γραμμή» (αυτό κι αν αποτελεί... είδηση) και αποδέχθηκε ότι θα υπάρξουν πολλοί άνεργοι, τους οποίους όμως ?όπως δεσμεύθηκε? θα υποστηρίξει!

Χθες, λοιπόν, ανακοίνωσε το... πρόγραμμα δράσης: Πρώτο μέτρο είναι να επιδοτηθούν θέσεις απασχόλησης στα νέα κανάλια, δεύτερο ότι θα στείλει κόσμο στα προγράμματα του ΟΑΕΔ και τρίτο (προσέξτε λογική!!) συμβούλευσε τους εργαζομένους στα κανάλια που δεν πήραν άδεια (και άρα σε τρεις μήνες θα είναι άνεργοι) να ανοίξουν ειδησεογραφικά sites!

Είναι σαφές ότι αυτή η συμβουλή του υπουργού Εργασίας δεν αντέχει καν σε κριτική. Επρόκειτο μάλλον για μια ειρωνεία παρά για ουσιαστική πρόταση. Και είναι κρίμα γιατί θεωρητικά η κυβέρνηση, η εκάστοτε κυβέρνηση, θα πρέπει να στέκεται με ειλικρίνεια δίπλα σε κοινωνικές ομάδες που έχουν πρόβλημα. Πόσω μάλλον όταν αυτό το πρόβλημα δεν το δημιούργησε η κρίση, αλλά η ίδια η κυβέρνηση. Κρίμα...

Ο νυν πρωθυπουργός αρπάξει την εξουσία για να σκίσει τα μνημόνια.

Μέσα στην περιδίνηση των γεγονότων και τις ουκ ολίγες επιπρόσθετες μεγάλες περιπέτειες που περνά η Ελλάδα στα χρόνια του Τσίπρα, πολλοί είναι εκείνοι που έχουν λησμονήσει μία ενδιαφέρουσα και σημαντική διάσταση του έργου «η αριστερά στην εξουσία».

 Λίγο καιρό πριν ο νυν πρωθυπουργός αρπάξει την εξουσία για να σκίσει τα μνημόνια, να αντιταχθεί στη «Μάνταμ Μέρκελ» και, μεταξύ άλλων, να καθαρίσει και το τηλεοπτικό τοπίο της ανομίας των διαπλεκόμενων βάζοντας στη θέση τους… ημετέρους «εκδότες» εργολάβους δημοσιών έργων και λοιπούς νεόκοπους λίαν αμφιλεγόμενους μεγάλους οικονομικούς παράγοντες για να προστατεύσει την… ποιοτική και ελεύθερη ενημέρωση την οποία έβγαλε στο σφυρί, μία άλλη νίκη του κόμματός του είχε αποτελέσει το προοίμιο της έλευσης του στα πράγματα. Ηταν η νίκη της Ρένας Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής, η οποία, ουσιαστικά, αντιπροσωπεύει σε μέγεθος περίπου τη μισή Ελλάδα. Νίκη η οποία θεωρήθηκε προάγγελος της συνέχειας.

Ανεξάρτητα το ποιες είναι οι απόψεις καθενός για το πώς τα πήγε έκτοτε η Δούρου σε αυτό το εξαιρετικά δυσχερές πόστο, αν μη τι άλλο σίγουρα πέτυχε να επικρατήσουν μία ηρεμία και μία αίσθηση ουσιώδους προσπάθειας αντιμετώπισης των πραγματικών ζητημάτων και όχι προχειρότητα, γενικευμένος ρεβανσισμός τύπου κεντρικής κυβέρνησης ή επέλαση ιδεολογικών εμμονών τύπου υπουργείου Παιδείας.

Όμως, όσο κι αν αυτά έχουν ενδιαφέρον, υπάρχει μία ακόμα αξιοπρόσεκτη παράμετρος: ότι η Δούρου, παρά την σημασία της τότε νίκης της, έκτοτε επικεντρώθηκε μόνον στη δουλειά της, στο αντικείμενό της: ούτε παράθυρα όλη την ώρα, ούτε συνεντεύξεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, ούτε «παρεμβάσεις» επί παντός του επιστητού. Δεν μπήκε στον πειρασμό της καθημερινής κυβερνητικής λογικής «κάνουμε το μαύρο άσπρο», κάτι με το οποίο η κυβέρνηση νυχθημερόν ασχολείται προσπαθώντας να γεφυρώσει το βάραθρο ανάμεσα στα όσα είπε και στα όσα έκανε από την ώρα που κατέλαβε την εξουσία. Η Δούρου είχε την αξιοπρέπεια να μην επιχειρήσει να ενταχθεί σε αυτή την επιχείρηση προσβολής τόσο της νοημοσύνης του ελληνικού λαού, όσο και, ουσιαστικά, περιφρόνησης της πραγματικής κατάστασής του. Κι αυτό, είναι, χωρίς αμφιβολία, ιδιαιτέρως σπάνιο στα καθ’ ημάς.

Τώρα όμως, με την πολιτεία του Τσίπρα και της παρέας του στο Μέγαρο Μαξίμου, έχουν πια διαμορφωθεί τελεσίδικα δυσμενέστατες καταστάσεις τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την αριστερά που, πλέον, ουσιαστικά ατιμάζεται καθημερινά.

Μένει λοιπόν να δούμε αν και κατά πόσο, εν μέσω τέτοιων δραματικών πλέον συνθηκών, θα συνεχιστεί αυτή η σιωπή, σε μια κυβερνητική παράταξη που έρχεται σύντομα η ώρα να αναμετρηθεί πικρά με τον εαυτό της και τα έργα της…