Τώρα βρίσκεται ενώπιον των μεγάλων κινητοποιήσεων και αντιδράσεων.

Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα πριν από έναν χρόνο να εκβιάσει εκλογές από τη βιασύνη του να γίνει πρωθυπουργός, διότι θεωρούσε ότι τον... καλούσε η Ιστορία, φαίνεται τώρα πια καθαρά ότι ήταν το μοιραίο λάθος του. Τον συμβούλευσαν τότε πολλοί φίλοι του, και εχθροί του ακόμη, να μην προτρέχει. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, μάλιστα, θρυλείται ότι του είπαν πως «αν γίνεις σύντομα πρωθυπουργός, θα αποδειχθείς πρωθυπουργός εν συντομία». Δεν άκουσε κανέναν και επικαλείτο το ραντεβού με το πεπρωμένο του βαδίζοντας με τον απύθμενο λαϊκισμό του κατά πάντων και υπέρ πάντων. Ακόμη και μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, βρέθηκαν ορισμένοι αντίπαλοί του που του συνέστησαν να αλλάξει ρότα διότι θα πληρώσει βαρύ τίμημα ο ίδιος, αλλά πρωτίστως η χώρα, αν δεν συνειδητοποιήσει τον ρόλο του και τις ευθύνες του.

Δυστυχώς, πέρασαν μήνες παλινωδιών και επικίνδυνων ελιγμών μέσα στο ψεύδος και στη χυδαιότητα ενός πολιτικού λόγου που ενίσχυσε αντί να τιθασεύσει το τέρας του λαϊκισμού. Κάπως έτσι φθάσαμε στις δεύτερες εκλογές του Σεπτεμβρίου, όπου και πάλι δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα παρά την ψυχρολουσία του τρίτου μνημονίου, που πέρασε με την, ανέξοδη γι' αυτόν, βοήθεια της αντιπολίτευσης.

Μόλις διέφυγε από τη διακεκαυμένη ζώνη και κέρδισε τις εκλογές με ποσοστά που ούτε και ο ίδιος περίμενε -ασχέτως αν στην πραγματικότητα έχασε χιλιάδες ψήφους-, άρχισε πάλι τις πολιτικές ακροβασίες και επιθέσεις σε βάρος των αντιπάλων του.

Τώρα που βρίσκεται ενώπιον των μεγάλων κινητοποιήσεων και αντιδράσεων από παντού για το άθλιο τεχνικά και παράλογο επί της ουσίας σχέδιο για το Ασφαλιστικό, άρχισε εκ νέου την κατασυκοφάντηση εχθρών τε και άλλοτε φίλων. Πρόκειται για τον απόλυτο εγκλωβισμό, καθώς από τη μια η κυβέρνηση έχει ελάχιστο χρόνο να υλοποιήσει μνημονιακές δεσμεύσεις, ενώ από την άλλη χάνει κάθε επαφή με τα κοινωνικά της στηρίγματα - και αυτό απειλεί ευθέως τη συνοχή της.

Αν δε ευσταθούν οι φήμες περί σχεδίου Β', με νέο κύκλο ανωμαλίας και προσφυγή σε εκλογές, τότε θα πρόκειται για αυτοκτονία και όχι παγίδευση της αντιπολίτευσης όπως εκτιμούν οι εισηγητές αυτής της επιλογής. Εδώ που φθάσαμε, για την κυβέρνηση ισχύει το μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Εκ των πραγμάτων, οφείλει να διαλέξει το λιγότερο κακό για την ίδια και το πλέον χρήσιμο για τον τόπο, αλλά το παρελθόν της δεν αποτελεί εγγύηση για την πορεία της εφεξής, που έτσι και αλλιώς προβλέπεται περιπε­τειώδης και μάλλον σύντομη.

ΕΡΤ και Ασφαλιστικό

Μ ια ουσιαστική μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικό με συναίνεση θα αποτελέσει εφαλτήριο για την ανάπτυξη της χώρας ,θα αναστηλώσει την αξιοπιστία και θα απελευθερώσει το πολιτικό σύστημα από μια πολιτική μάχη που οι μόνοι χαμένοι είναι οι πολίτες.

Η συναίνεση για μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικό είναι το δίδαγμα των ανεπτυγμένων δημοκρατιών. Εστω και τώρα ας γίνει μια προσπάθεια. Τα περί ιδεολογικών διαφορών στην αντιμετώπιση ενός καταρρέοντος ασφαλιστικού συστήματος είναι ακόμη ένα μεταπολιτευτικό θέατρο για όσους πολιτεύονται υποσχόμενοι να δώσουν αυτό που δεν έχουν. Σε όλο τον πλανήτη τα ασφαλιστικά συστήματα είναι ένα μείγμα αναδιανεμητικού και κεφαλαιοποιητικού, με παροχές και εισφορές που εξαρτώνται από το Δημογραφικό, τον ρυθμό ανάπτυξης και την ανεργία. Οταν όλα αυτά είναι θετικά, τότε υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές. Εμείς σε αυτήν τη φάση είμαστε σε άλλη πίστα. Πρέπει να εξασφαλίσουμε τους συνταξιούχους και να στηρίξουμε τους νέους, αν τα Ταμεία είναι χρεοκοπημένα και οι δείκτες αρνητικοί.

Οι πολίτες πρέπει να κατανοήσουν τι θα τους συμβεί συλλογικά και ατομικά τώρα και στο μέλλον. Να μάθουν όλη την αλήθεια. Η Δημόσια Τηλεόραση έχει ευθύνη στην επιμόρφωση και την αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών. Ως πολίτης θα ήθελα να δω τη Δημόσια Τηλεόραση να εγκύψει πάνω στο μείζον εθνικό θέμα του Ασφαλιστικού αλλά και του Δημογραφικού που δεν κυριαρχεί, ατυχώς, στον δημόσιο διάλογο. Επιμορφωτική εκπομπή και ερωτήσεις-απαντήσεις στην ηλεκτρονική σελίδα της ΕΡΤ καθημερινά με απλή επεξήγηση για το τι είναι αναδιανεμητικό σύστημα και τι κεφαλαιοποιητικό, τι σημαίνει αυτό για τα χρήματα του καθενός, πού τοποθετούνται και πώς επιστρέφονται. Τι είναι το ποσοστό αναπλήρωσης, η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, το προσδόκιμο ζωής, πώς επηρεάζει η δημογραφική κρίση το σύστημα.

Δυνατότητα ερωτήσεων και απαντήσεων στους πολίτες. Παρουσίαση των οικονομικών στοιχείων της αναλογιστικής μελέτης που οφείλει να καταθέσει η κυβέρνηση, με επεξήγηση από ειδικούς. Να γίνει κατανοητό σε όλους τι ποσά χρειαζόμαστε κατ' έτος, τι εισρέει στα Ταμεία και ποιες οι υποθέσεις για τα επόμενα 10, 20 και 30 χρόνια, όταν δηλαδή οι σημερινοί 35άρηδες θα βγαίνουν στη σύνταξη. Να δοθούν παραδείγματα για το πώς λειτουργούν διαφορετικά συστήματα και για το επίπεδο των συντάξεων σε άλλες χώρες της ΕΕ. Να οργανωθεί συζήτηση ανάμεσα στον πρωθυπουργό και στις τριτοβάθμιες ενώσεις, ώστε να παρακολουθήσουμε και στην Ελλάδα ζωντανό κοινωνικό διάλογο. Να κληθούν οι πολιτικοί αρχηγοί σε διάλογο με δημοσιογράφους που γνωρίζουν -η ΕΡΤ διαθέτει τέτοιους- και οικονομολόγους, ώστε να παρουσιάσουν τις θέσεις τους και τις αντιρρήσεις τους. Να οργανωθεί τέλος ντιμπέιτ μεταξύ πρωθυπουργού και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το Ασφαλιστικό, δηλαδή για το παρόν και το μέλλον όλων των γενεών. Η ΕΡΤ μπορεί και πρέπει να τιμήσει σε αυτήν τη συζήτηση τον τίτλο της «Δημόσιας» Τηλεόρασης. Ιδωμεν.

Αύριο θα είναι και πάλι αργά.

Αν ισχύει ότι στην πολιτική ο χρόνος έχει ιδιαίτερη σημασία, τότε στα χρόνια της κρίσης η αλήθεια αυτή διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Γιατί οι εξελίξεις μέσα στην κρίση υπήρξαν καταιγιστικές, σαν ένα μεγάλο τσουνάμι που ήρθε να ανατρέψει βεβαιότητες και να καταρρίψει εικονικές πραγματικότητες δεκαετιών. Πάνω απ' όλα όμως ήρθε ν' αποκαλύψει την πραγματική αιτία της ίδιας της κρίσης, μια αιτία που ακόμα και τώρα προσπαθούν απεγνωσμένα κάποιοι να κρατήσουν διπλαμπαρωμένη στα πολιτικά τους μπαούλα. Η Ελλάδα πλήρωσε και πληρώνει τις συνέπειες του ανεξέλεγκτου και πολλές φορές ακραίου λαϊκισμού που κυβέρνησε με διαφορετικά χρώματα τη χώρα στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Ενός λαϊκισμού που διέβρωσε τον δημόσιο βίο, έστησε το πελατειακό κράτος, γέννησε τη διαφθορά, μοίρασε αφειδώς υποσχέσεις και δανεικά και υπερασπίστηκε με πάθος τη στασιμότητα.

Ο λαϊκισμός διαπέρασε εγκάρσια τις πολιτικές δυνάμεις χαράζοντας στο εσωτερικό τους τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ προόδου και συντήρησης. Η Αριστερά -όπως έμπρακτα αποδεικνύει ο ΣΥΡΙΖΑ- δεν είναι αυτομάτως προοδευτική λόγω τίτλου, η Δεξιά δεν έγινε ξαφνικά μεταρρυθμιστική λόγω της εκλογής Μητσοτάκη, ο μεσαίος χώρος δεν είναι κατ' ανάγκην ενιαίος. Κι επειδή πληθαίνουν τελευταία οι εκκλήσεις για την ανασυγκρότηση του χώρου της Kεντροαριστεράς, θα μπορούσε να διερωτηθεί κανείς πώς είναι δυνατόν να συγκροτηθεί μια ενιαία πολιτική δύναμη από αυτούς που αγωνίστηκαν και προώθησαν στην πράξη μεταρρυθμίσεις με προσωπικό κόστος από τη μια και τους παντός καιρού σιγουρατζήδες που ακόμα και σήμερα ξερογλείφονται στη θέα των τρακτέρ ή ζητούν συγχώρεση από τον Θεό για την ψήφο τους στη Βουλή από την άλλη. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που δεν έγινε, παρ' όλες τις προσπάθειες, δυνατή η ανασυγκρότηση του χώρου της Kεντροαριστεράς μέχρι σήμερα.

Στον κεντρώο ριζοσπαστικό χώρο κινείται ωστόσο ο μεγάλος όγκος των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων του τόπου. Δυνάμεις ζωντανές με σταθερό και επίμονο προσανατολισμό που έχουν τη δυνατότητα να συσπειρώσουν και τις φιλελεύθερες μεταρρυθμιστικές φωνές σε μια προσπάθεια να βγει η χώρα από τη σημερινή κατάστασή της. Ας μην επικαλούνται κάποιοι το πρόσημο των μεταρρυθμίσεων σαν εμπόδιο σε μια τέτοια συσπείρωση. Οι μεταρρυθμίσεις είναι προοδευτικές ή δεν είναι μεταρρυθμίσεις. Ο λαϊκισμός είναι το ίδιο ύπουλος κι επικίνδυνος ακόμα κι όταν εκφράζεται με διαφορετική γλώσσα. Και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά παρά από μια όσο γίνεται πιο πλατιά συμμαχία αντιλαϊκίστικων δυνάμεων, έναν ισχυρό μεταρρυθμιστικό πόλο. Μόνο που ο χρόνος δεν θα περιμένει άλλο τις προσωπικές φιλοδοξίες να υποχωρήσουν. Αύριο θα είναι και πάλι αργά. Για τη χώρα!

Μόνος εναντίον όλων και βλέποντας και κάνοντας.

 Με τη λογική του «μόνος εναντίον όλων» και «βλέποντας και κάνοντας» έφτασε εδώ που έφτασε και με αυτή συνεχίζει. Δεν κάνει ποτέ λάθος, για όλα φταίνε οι άλλοι κι αν κάποια στιγμή κάποιος του απλώσει το χέρι να τον βοηθήσει, την επομένη κιόλας θα το έχει μετανιώσει αν στο μεταξύ έχει τολμήσει ή να το επικαλεστεί ή να του καταλογίσει οτιδήποτε. Μοιάζει με το κακομαθημένο παιδί που αν ρίξει μια πέτρα και σπάσει το κεφάλι ενός συμμαθητή του θα ισχυριστεί ότι φταίει το θύμα επειδή βρέθηκε μπροστά στην πέτρα.

Με αυτή τη λογική κινήθηκε στην προχθεσινή συζήτηση. Αλλά δεν υπήρξε ούτε ένα επιχείρημά του που να μην αποδείχθηκε μπούμερανγκ. Με κυριότερο εκείνο για το ΔΝΤ και την ταύτιση του Μητσοτάκη μαζί του. Ηταν δυνατό να μην ήξερε ότι αυτός και ο υπουργός του ήταν που εκλιπαρούσαν δανεικά από τη Λαζάρντ πέρυσι το καλοκαίρι και διαβεβαίωναν ότι προσβλέπουν στη συνεργασία με το ΔΝΤ; Μάλλον ότι έκλεβε εκκλησία θα πρέπει να αισθανόταν ο αρχηγός της ΝΔ όταν τους αποστόμωνε.

Και το ζητούμενο για τη συνέχεια είναι απλό: θα καταλάβει επιτέλους ο πρωθυπουργός ότι αυτά που ήξερε τελείωσαν κι ότι το «όλοι σας και μόνος μου» τείνει να ισχύσει σε όλα τα επίπεδα; Δεν είναι μόνο τα αντίπαλα κόμματα ή τα ΜΜΕ «της διαπλοκής» που του το λένε. Είναι όλες οι κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις, η μία μετά την άλλη, που τον καταγγέλλουν, είναι η ασυνέπειά του την οποία όλοι υπενθυμίζουν, μια και τα πάντα στους πάντες έχει υποσχεθεί και τίποτα δεν έχει τηρήσει, είναι οι εταίροι και δανειστές που πιέζουν να τιμήσει την υπογραφή του. Και είναι και η απειλή για τη Σένγκεν που μας ήρθε μόλις χθες. Είναι η ευθύνη της διακυβέρνησης, Αλέξη.

Η Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού αλλά όχι του ψευδούς.

Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι για ήδη συνταξιούχους και όσους είναι κοντά στη σύνταξη η «κουρελού» που φτιάξανε, όσο εργάζονταν, συνδικαλίζονταν ή ψήφιζαν άθλιες κυβερνήσεις, δεν τους καλύπτει πια. Δεν είναι δυνατόν μία γενιά, κατά ένα τέταρτο άνεργη, να παραγάγει αρκετό εισόδημα για μία γενιά που τα «φόρτωσε στον κόκορα» και πλούτισε, μάλιστα, στην πορεία. Η Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού αλλά όχι του ψευδούς. Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να το παραδεχθεί γιατί «κατάγεται» από αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα και πλούτισαν από αυτό. Η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να το λύσει, λέγοντας μία αλήθεια. Οι συντάξεις που έχουν «νομοθετηθεί» δεν μπορούν να πληρωθούν, όλες και ως έχουν. Αυτό περιλαμβάνει όλους όσοι εξόφθαλμα ωφελήθηκαν, εκβιάζοντας την κοινωνία, όπως οι ΔΕΗτζήδες, οι δικαστικοί, οι υπάλληλοι της Βουλής και όσοι απήλαυσαν τα οφέλη της Πολιτικής Διοίκησης. Για τους υπόλοιπους, θα θεσπισθεί «Νέο Ασφαλιστικό» με Εθνική Σύνταξη ως ελάχιστο για όλους και άμεσα, Κλαδική σύνταξη για κλαδικούς ασφαλιστικούς φορείς, αλλά χωρίς εθνικούς πόρους και άλλα κόλπα, και προαιρετική ιδιωτική ασφάλιση.

Οι ήδη καταβαλλόμενες συντάξεις θα επανεξετασθούν και όσες κριθούν αναλογιστικά υπέρογκες θα αναπροσαρμοσθούν. Υπάρχουν όσοι έφυγαν στα 67 και πλήρωναν σαράντα χρόνια. Υπάρχουν και όσοι έφυγαν στα 47 γιατί είχαν «δόντι». Το παραπάνω Σχέδιο βασίζεται στη γενναιότητα ενός λαού που θέλει μία νέα αρχή, στην ικανότητα μίας κυβέρνησης να εκπονήσει το πειστικότερο και δικαιότερο σχέδιο και στη γενναιοδωρία των εταίρων μας να δεχθούν μία ελάχιστη αύξηση στο εθνικό μας χρέος για λίγα χρόνια. Ας αρκεσθούν στην υπόσχεσή μας για ταχεία αύξηση του ΑΕΠ, κάτι που η Ελλάδα με μία άλλη κυβέρνηση είναι σε θέση να πραγματοποιήσει.

Η κοινωνία άρχισε να αντιδρά και μάλιστα δυναμικά.

Συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος με κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς». Ηδη όμως διαφαίνεται και το τέλος των ιδεολογημάτων που έφεραν αυτήν την Αριστερά στην εξουσία. Η φανταστική σχέση με την πραγματικότητα που καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως μικρό κόμμα στην αρχή και ως αξιωματική αντιπολίτευση αργότερα, έχει πλήρως αποκαλυφθεί. Η κοινωνία τους πρώτους επτά μήνες βίωσε την κωμικοτραγική ακυβερνησία και την παρωδία του διαπραγματευτικού «αντιστασιακού» έπους, με όλα τα συνακόλουθα οικονομικά δεινά. Τους υπόλοιπους μήνες βίωσε και βιώνει την ανικανότητα της κυβέρνησης, τον ακραίο και προκλητικό νεποτισμό της, την έλλειψη οποιουδήποτε σχεδίου, την κουτοπόνηρη νομοθέτηση των όρων του νέου Μνημονίου.

Η κοινωνία όμως άρχισε να αντιδρά και μάλιστα δυναμικά. Εκπληκτα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, άλλοτε εκτός κριτικής και χαϊδεμένα παιδιά του μεταπολιτευτικού συστήματος, βλέπουν τον κόσμο να στρέφεται εναντίον τους και να τους εγκαλεί για όσα πράττουν. Ο μεγαλύτερος όμως αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τρόπος με τον οποίο συγκροτήθηκε ως κόμμα εξουσίας. Η ανορθολογική ερμηνεία της κρίσης, η άκρατη υποσχεσιολογία, η καταγγελτική δημαγωγία, η ανοχή και η δικαιολόγηση της λεκτικής και της σωματικής, συχνά, βίας, η άρνηση κάθε μεταρρύθμισης και η υποκίνηση όλων των αντιδράσεων ήταν κάποια από τα χαρακτηριστικά του τρόπου αυτού. Τώρα όλα τα βρίσκει μπροστά του. Τεράστιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, ομηρείες υπουργών και βουλευτών, εισβολές σε γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, αποκλεισμοί δρόμων και άλλες ακραίες πράξεις είναι στην ημερήσια διάταξη. Οποιαδήποτε δε προσπάθεια των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλουν τα όσα υφίστανται φαντάζουν κωμικές. Για παράδειγμα, ο υπουργός Παιδείας μετά τη, για δεύτερη φορά, διάλυση από ποικίλους αριστεριστές της διαδικασίας του διαλόγου για την Παιδεία, μίλησε για αυτόκλητους επαναστάτες, για έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης και ανακάλυψε ταύτιση με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις.

Ομως όλα τα προηγούμενα χρόνια οι ίδιες ακριβώς πρακτικές υποκινούνταν από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και υμνολογούνταν. Το ίδιο κωμικά φαίνονται τα κυβερνητικά στελέχη, όταν, ως νέου τύπου εθνικόφρονες, κατηγορούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης για έλλειψη εθνικής ευθύνης επειδή αρνούνται να συναινέσουν στην πολιτική τους. Η δική τους εθνική ευθύνη, έναν μόλις χρόνο πριν, πού ήταν; Δυστυχώς ο ένας χρόνος της «πρώτη φορά Αριστεράς» αποδεικνύεται τραγικός για την ελληνική κοινωνία. Παρά τη συσκότιση με την επαναλαμβανόμενη μονότονα αριστερίζουσα ρητορική, η οπισθοδρόμηση όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων και των κοινωνικών λειτουργιών και η απουσία προοπτικής είναι εμφανέστατες. Το ίδιο εμφανέστατη είναι και η ήττα της συγκεκριμένης Αριστεράς ως θεωρίας, ως πολιτικής, ως συμπεριφοράς και ως ηθικής στάσης.

Εκείνο που δεν έχει διευκρινιστεί επαρκώς είναι τι ακριβώς γιορτάζουν.

Γιορτάζουν, λοιπόν, στον ΣΥΡΙΖΑ. Και καλά κάνουν. Μόνο που εκείνο που δεν έχει διευκρινιστεί επαρκώς είναι τι ακριβώς γιορτάζουν. Διότι αν πρόκειται για τον έναν χρόνο στην εξουσία, για τις υπουργικές και άλλες καρέκλες, για τις φιλικές, συγγενικές και άλλες «εξυπηρετήσεις», πολύ καλά κάνουν και γιορτάζουν. Γιατί κατά τα άλλα...

Κι αυτά τα «άλλα» είναι που μετράνε και τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Κι όχι μόνο στον στενό ελλαδικό χώρο αλλά και τον ευρωπαϊκό, όπως πάντα φιλοδοξούσαν. Ή και τον παγκόσμιο, υποθέτω. Διότι, όπως και να το κάνουμε, δεν νομίζω να έχει καταγραφεί άλλη περίπτωση σε πολιτισμένη και στοιχειωδώς σοβαρή χώρα, όπου μέσα στον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής του ένα κόμμα καταφέρνει τα εξής μάλλον ασυνήθιστα:

Πρώτον, να έχει διασπαστεί εν μέσω αλληλοκατηγοριών για «προδοσία», οι μεν του κόμματος, οι δε του λαού. Δεύτερον, να μην έχει εφαρμόσει έστω και μία από τις βασικές προεκλογικές διακηρύξεις του. Και τρίτον, και σημαντικότερο, να εφαρμόζει εκείνη ακριβώς την πολιτική την οποία επί χρόνια κατήγγελλε και είχε εκλεγεί πέρυσι σαν και σήμερα για να ανατρέψει.

Αυτά ως προς τη συνοπτική καταγραφή της παρουσίας της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» στον τόπο μας, γιατί αν πάμε στα επιμέρους, τότε από πού να ξεκινήσει κανείς και πού να τελειώσει. Βλέπετε, είναι πολλά τα αξιομνημόνευτα. Και κωμικοτραγικά στο σύνολό τους, αν και όπως καθημερινά πλέον διαπιστώνεται, είναι πολλά και σοβαρά αυτά που δεν ξέρουμε και μόνο μέσα από την αλληλοφαγωμάρα τους έχουμε αρχίσει και ψυλλιαζόμαστε.

Θα ήταν, όμως, παράλειψη αν από τον συγκεκριμένο εορτασμό απουσίαζε ένας καθοριστικός, ο καθοριστικότερος ίσως παράγοντας της περιπέτειας που ζούμε. Φυσικά εμείς, το εκλογικό σώμα, που μέσα σ’ έναν χρόνο έχουμε καταφέρει το αδιανόητο: να δώσουμε στο ίδιο κόμμα τρεις εκλογικές νίκες, παρόλο που κάθε φορά εφάρμοζε τα ακριβώς αντίθετα από εκείνα που υποσχόταν προεκλογικά ότι θα εφαρμόσει.

Στα θετικά μας, ωστόσο, ότι τα γενέθλια τα γιορτάζουμε με υποδειγματικό τρόπο: ξεσηκωμένοι και στους δρόμους. Με κάποιες υπερβολές, φυσικά, αλλά έτσι είμαστε φτιαγμένοι, έτσι αντιδρούμε. Τι καλύτερο «δώρο», άλλωστε, για τα σημερινά γενέθλια από μια έμπρακτη υπενθύμιση της πρακτικής που τους έφερε στην εξουσία; Και που τώρα απειλεί να τους διώξει.