Η χρονιά της τρέλας

Ψάχνοντας λέξεις για να χαρακτηρίσω τη χρονιά που έφυγε κατέληξα αναγκαστικά στον Καραμανλή. Τον θείο, φυσικά. Που ήταν αδύνατο, βεβαίως, να το φανταστεί πως θα ερχόταν κάποτε εποχή που εκείνο το «η χώρα έχει μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο φρενοκομείο» θα ταίριαζε ασύγκριτα περισσότερο απ’ όσο στο «βρώμικο ‘89» για το οποίο εκείνος είχε διατυπώσει την απαξιωτική του αναφορά. Αλλωστε, τότε μόνο οι μετέχοντες στο πολιτικό σύστημα είχαν ψιλοσαλτάρει. Στη χρονιά που έφυγε φτάσαμε συνολικά ως χώρα σε δυσπρόσιτα ύψη παράνοιας.

Και πρώτοι απ’ όλους εμείς, οι αποκαλούμενοι «κυρίαρχος λαός», που έχουμε καλομάθει να επικαλούμαστε τους πολιτικούς ως αποκλειστικά υπεύθυνους για τα δεινά μας και να ξεχνάμε πόσο επιπόλαιες είναι συχνά οι επιλογές μας. Ή μήπως δεν ήταν όταν τον περασμένο Γενάρη γυρίσαμε την πλάτη σε μια προσπάθεια που κάτι είχε αρχίσει ν’ αποδίδει για να ξεκινήσουμε την επανάσταση που θ’ άλλαζε την Ευρώπη, θα κατατρόπωνε τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε και θα μας επέτρεπε να ξεσκίσουμε δύο μνημόνια στην πλατεία Συντάγματος;

Και μετά ήρθαν τα χειρότερα. Γελούσαν οι Ευρωπαίοι με τον Βαρουφάκη κι εμείς καμαρώναμε. Μας προειδοποιούσαν ότι πάμε κατά διαόλου, αλλά εμείς πιστεύαμε ότι «γράφουμε Ιστορία». Κάποια στιγμή, στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, μας ζητήθηκε ν’ αποφανθούμε αν θα συμβιβαστούμε ή όχι κι εμείς αναφωνήσαμε «όχι», αλλά ακούσαμε τον πρωθυπουργό να μας συγχαίρει γιατί μπορεί να είπαμε «όχι», πλην όμως εννοούσαμε «ναι». Και μετά διαπραγματεύτηκε 17 ώρες και το μόνο που κατάφερε ήταν να μας φορτώσει τα διπλά απ’ όσα είχε απορρίψει, αλλά μας είπε ότι αυτό το Μνημόνιο ήταν «καλό» γιατί ήταν? αριστερό.

Ηταν η «χρονιά της τρέλας». Η κυβερνητική παράταξη διασπάστηκε και οι άλλοτε σύντροφοι αλληλοσκυλοβρίστηκαν κι αλληλοκαταγγέλθηκαν ως «προδότες» - οι μεν του κόμματος, οι δε της Αριστεράς. Οι αντιπολιτευόμενοι αυτοαναγορεύθηκαν σε συμπολιτευόμενους χωρίς να διασφαλίσουν με κάποιον τρόπο τη συνεισφορά τους στην κυβερνητική σταθερότητα και μετά το γύρισαν στην γκρίνια επειδή ο Τσίπρας τους την έφερε και ξαναπήγε σε εκλογές. Το ότι τις κέρδισε ήταν το αντάξιο φινάλε μιας παρανοϊκής χρονιάς.

Κι όσο για το 2016 αισιοδοξώ. Για έναν και μόνο λόγο. Επειδή εξαντλήσαμε τις παλαβομάρες. Για τίποτα άλλο.

Ας μην ξεχνάμε ότι καμιά ευχή δεν θα πιάσει τόπο, αν την αφήσουμε μόνο στα χέρια των άλλων...

Οχι πως οι προηγούμενες χρονιές ήταν τίποτα καταπληκτικές. Οι εξελίξεις στη χώρα μας και στον κόσμο δεν επιτρέπουν, εδώ και πολύ καιρό, ούτε ιδιαίτερο ενθουσιασμό ούτε υπερβολική αισιοδοξία. Η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα περιορίζονται όλο και περισσότερο από τα μέτρα ασφαλείας για την αντιμετώπιση των κάθε λογής εξτρεμισμών. Το βιοτικό επίπεδο υποχωρεί συνεχώς και η οικονομική ανάπτυξη θυσιάζεται στον βωμό μιας ασταμάτητης λιτότητας. Η χρονιά που τελειώνει σήμερα σφραγίστηκε, ωστόσο, με τον χειρότερο τρόπο από γεγονότα και εικόνες που χαράχτηκαν βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό μας και που πολύ δύσκολα θα διαγραφούν από το συλλογικό μας υποσυνείδητο.

Ποιος Ελληνας πολίτης μπορεί να συμβιβαστεί με τις ντροπιαστικές εικόνες των αστέγων που στόλισαν χριστουγεννιάτικο δένδρο στο πεζοδρόμιο, με τις ατέλειωτες ουρές στα κοινωνικά συσσίτια αλλά και μπροστά στα τραπεζικά μηχανήματα που μοίραζαν με δόσεις ακόμα και τα πιο πενιχρά εισοδήματα;

Μια ολόκληρη κοινωνία πληρώνει τις συνέπειες της πεισματικής άρνησής της να κοιταχτεί στον καθρέφτη της κρίσης, ν' αλλάξει τη σκέψη και τις συνήθειές της. Ποιος πολίτης μπορεί να συμβιβαστεί με τις φρικιαστικές εικόνες των τζιχαντιστών που αποκεφαλίζουν δημόσια αιχμαλώτους ή με τις εκατόμβες των νεκρών του Παρισιού που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από τους τρελούς του Θεού; Ποιος άνθρωπος μπορεί να συμβιβαστεί με το δράμα των προσφύγων του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, μπορεί να ανεχθεί τις εικόνες συνανθρώπων του να θαλασσοπνίγονται ή να μάχονται σώμα με σώμα να περάσουν τα σύνορα του πολιτισμένου κόσμου, να υπερασπίζονται το δικαίωμά τους σε μια αξιοπρεπή ζωή;

Το άψυχο κορμάκι του Αϊλάν είναι η εικόνα του 2015, η εικόνα της ντροπής και της φρίκης μιας χρονιάς που όσο κι αν κλείνουμε συγκλονισμένοι τα μάτια μας μπροστά στο φοβερό θέαμα θα κυνηγάει για πολλά χρόνια έναν κόσμο που ύψωσε τείχη για να προστατεύσει την ευημερία του. Δεν ξέρω από πού μπορούμε να πιαστούμε για να στείλουμε μερικές ευχές κι ένα αισιόδοξο μήνυμα για τη νέα χρονιά. Να ευχηθούμε να καρποφορήσουν οι ειλικρινείς, απ' όσο φαίνεται, προσπάθειες του Αναστασιάδη και του Ακιντζί για μια ενωμένη και ειρηνική Κύπρο. Και να ελπίσουμε ότι οι μεγάλοι του πλανήτη θα προχωρήσουν αποφασιστικά στην εφαρμογή της συμφωνίας του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή. Ας μην ξεχνάμε ότι καμιά ευχή δεν θα πιάσει τόπο, αν την αφήσουμε μόνο στα χέρια των άλλων...

Εδώ που τα λέμε, τα θέλαμε και τα πάθαμε...

Τι θα λέγατε για μερικούς απολογισμούς; Συνηθίζονται τέτοιες μέρες. Και είναι και χρήσιμο να ξέρουμε πώς τα πήγαμε, πού βρισκόμαστε και τι πρέπει να περιμένουμε σε τομείς και δραστηριότητες που καθορίζουν το παρόν και το μέλλον μας. Οπως στην Ευρωπαϊκή Ενωση, για παράδειγμα. Που δυστυχώς δεν ήταν στα καλύτερά της το 2015 και δεν φαίνεται να υπάρχουν πολλά περιθώρια να βελτιωθεί μέσα στο 2016. Κάπου έχει χαθεί ο μπούσουλας και για αλλού τραβούσαμε οι Ευρωπαίοι κι αλλού πάμε.

 Εδώ που τα λέμε, τα θέλαμε και τα πάθαμε, γιατί ούτε στα εύκολα αποδειχθήκαμε σοβαροί, ούτε στα δύσκολα δείξαμε ή δείχνουμε την απαραίτητη ψυχραιμία και σύνεση. Εθνικό μας σπορ έχει καταντήσει η μανία να «πουλάμε τρέλα». Σε μικρότερο ή και σε μεγαλύτερο βαθμό, όμως, είναι κι άλλοι που δεν καλοβλέπουν τη ρότα που έχει χαράξει κι ακολουθεί το σκάφος.

Οπως οι Πορτογάλοι. Και οι Ισπανοί. Και οι Ιταλοί. Και οι Γάλλοι. Και, φυσικά, να μην ξεχνάμε και τους Βρετανούς, που είναι διατεθειμένοι ακόμη και να εγκαταλείψουν ανά πάσα στιγμή το πλοίο. Και που αν όλους αυτούς μας αθροίσουν, όχι μόνο ως άτομα, αλλά ως οικονομίες, ως ιστορική παρουσία, ως παράγοντες εξέλιξης και διαμόρφωσης του ευρωπαϊκού αλλά και του παγκόσμιου πολιτισμού, δεν νομίζω να μένουν και πολλά που να δικαιολογούν ακόμη και την επωνυμία που πολυεθνικού οργανισμού που φιλοδοξεί (ισχύει ακόμη;) να εξελιχθεί σε μια ενιαία ευρωπαϊκή πατρίδα.

Είναι πολλοί, ασφαλώς, οι λόγοι που η πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει φτάσει να θεωρείται από κάποιους μέχρι και αδιέξοδη. Και είναι άλλοι και καταλληλότεροι εκείνοι που είναι σε θέση να τους επισημάνουν και να τους αναλύσουν. Αλλά υπάρχει κάτι κοινό στα όποια αίτια κι αν επισημανθούν. Που δεν είναι άλλο από την επιβεβαίωση της γνωστής παροιμίας ότι «από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι». Γιατί αυτή είναι η αχίλλειος πτέρνα της ΕΕ. Στήθηκε και εξελίχθηκε από σπουδαίους πολιτικούς, από ηγέτες με στόχους και οράματα που ξεπερνούσαν τα στενά όρια των χωρών τους. Αλλά άλλες εποχές εκείνες και άλλες δυστυχώς οι τωρινές. Σήμερα τους ηγέτες δεν τους αναδεικνύει το προσωπικό όραμα και η διεθνής απήχηση, αλλά το συγκυριακό αποτέλεσμα της κάλπης και μόνο.

Ο θρίαμβος της γελοιότητας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:43

Η χρονιά που μας αφήνει ήταν επεισοδιακή, γεμάτη σασπένς. Με μια εκκίνηση, τέλη του περασμένου Ιανουαρίου, οπότε και οι βουλευτικές εκλογές, γεμάτη προσδοκίες και ηχηρά, γεμάτα συναίσθημα, συνθήματα από σημαντική μερίδα του κόσμου («πρώτη φορά Αριστερά»)· με ένα άκρως αγωνιώδες καλοκαίρι, οπότε η χώρα έφτασε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης· με τράπεζες σε αργία και κεφαλαιακούς ελέγχους που θα μας ακολουθούν για κάμποσο ακόμα· με απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις (δημοψήφισμα, εκλογές Σεπτεμβρίου), έντονους τριγμούς εντός του ΣΥΡΙΖΑ (βλέπε ΛΑΕ, Βαρουφάκη)· με μακρόσυρτες εκλογές και ένα μεγαλοπρεπές φιάσκο στους κόλπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης· με την είσοδο στο ελληνικό Κοινοβούλιο κομμάτων και προσώπων που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν απλώς γραφικά, μα και με ένα κλείσιμο που, ενώ ουδεμία σχέση είχε με την οικονομία και τη σκληρή πολιτική, συζητήθηκε πολύ, έντονα και με πάθος: την πολύ πρόσφατη ψήφιση στη Βουλή του συμφώνου συμβίωσης.

Η χρονιά που μας αφήνει όμως είχε, πάνω απ’ όλα, μιαν απίστευτη τραγωδία που μοιάζει να μην έχει τέλος: τα μαζικά κύματα των κατατρεγμένων από τη Συρία καθώς και από άλλες δοκιμαζόμενες χώρες της Ανατολής, πολλοί από τους οποίους χάθηκαν κάτω από τα αγριεμένα θαλασσινά κύματα της Μεσογείου. Είδαμε όλοι παιδιά, ολόκληρες οικογένειες να ξεβράζονται στα τουρκικά και τα ελληνικά παράλια τη στιγμή που τα τεράστια νούμερα των ανθρώπων που επιμένουν να αναζητούν ένα καλύτερο αύριο στη Δύση (στην Ευρώπη πρωτίστως μα και σε ΗΠΑ, Καναδά) προκαλούν ζητήματα γεωπολιτικής και πολιτισμικής φύσης εντός της εύθραυστης πλέον Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σε άμεση συνάρτηση με την τραγωδία μεταναστών και προσφύγων, το 2015 είχε τα μεγάλα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Γαλλία και ένα αδιανόητο «τρενάκι του τρόμου» με τις φρικωδίες του «Ισλαμικού Κράτους», στη σκιά των γεωπολιτικών ισορροπιών τρόμου ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ-Ευρώπη με φόντο τον εμφύλιο της Συρίας. Μέσα σε αυτό το ταραγμένο διεθνές πλαίσιο, η χώρα μας μοιάζει να βρίσκεται κοντά στο επίκεντρο της σεισμογενούς, πολιτικά και ιστορικά μιλώντας, αυτής περιοχής του πλανήτη. Είναι μια ιστορική στιγμή που οφείλει να υψώσει ανάστημα, κι ωστόσο είναι αυτή η στιγμή που η Ελλάδα μοιάζει περισσότερο απαξιωμένη και απομονωμένη διεθνώς από ποτέ.

Παρά τις απίστευτες ανθρώπινες τραγωδίες όμως, αν μπορούσα να συνοψίσω μέσα σε μία φράση το ελληνικό 2015, αυτή θα ήταν: ο θρίαμβος της γελοιότητας. Οι προσωπικές επιλογές του κ. Τσίπρα για συγκυβέρνηση, συμμαχία, υπουργεία κτλ. αναδεικνύει, εν μέσω μιας οξύτατης εσωτερικής οικονομικής κρίσης και ενός διεθνούς θανατικού, αυτό το στοιχείο της γελοιότητας με έναν τρόπο που δεν τον έχουμε ξαναδεί. Πέρα από τις βαρουφακειάδες και τις χλαμύδες στη Σαλαμίνα, τα γαβγίσματα αξύριστων υπουργών, τα «πνιγμένα» οικονομικά σκάνδαλα μεγαλοϋπουργών ή το φρέσκο πολιτικό φλερτ με άλλοτε γραφικές τηλεπερσόνες, υπάρχει κάτι ακόμα πιο γελοίο: ο τρόπος που έχουμε αποδεχθεί εμείς, ως λαός, τη μεγαλειωδέστερη υποκρισία στην ιστορία των ελληνικών κυβερνήσεων: ο πύρινα αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ της ριζοσπαστικής αριστεράς και οι εξίσου οργισμένοι «στα-τέσσερα» ΑΝΕΛ της λαϊκής ακροδεξιάς ψηφίζουν μνημόνια (με... «πόνο ψυχής», όπως λένε – αντί να παραιτούνται, στοιχείο που τους καθιστά όλους ακόμα πιο φαιδρούς) χωρίς πλατείες με αγανακτισμένους και, ως διά μαγείας, δίχως δελτία αυτοκτονιών εξαιτίας των μνημονίων.

Δεν γνωρίζω πόσο γελοίοι μπορούμε ακόμα να γίνουμε μέσα στο 2016, σίγουρα μπορούμε περισσότερο, και όλα αυτά θα ήταν πολύ διασκεδαστικά αν ο θρίαμβος της γελοιότητας δεν φλέρταρε συνέχεια με την πανωλεθρία που φέρνει η τραγωδία.

Έντυπη

Για την «καρέκλα»

Κακό πράγμα οι αργίες. Δεν έχεις τι να κάνεις και το ρίχνεις στις σκέψεις. Κι όταν πολυσκέφτεσαι, σου προκύπτουν περίεργα πράγματα. Ακούς για παράδειγμα τον Τσακαλώτο να παπαγαλίζει για πολλοστή φορά το μόνιμο από τον περασμένο Ιούλιο ρεφρέν των συριζαίων πως «κάνουμε πράγματα που δεν τα πιστεύουμε και δεν θα τα θέλουμε» και ξαφνικά σου ‘ρχεται η απορία: «Και τότε γιατί τα κάνετε;».

Τις επίσημες δικαιολογίες τις ξέρω. «Μας εκβιάζουν», «αναγκαστήκαμε για να μη χρεοκοπήσουμε» κι άλλα... συγκινητικά. Αλλά εγώ θυμάμαι -και θα τα θυμάστε και εσείς- ότι για όλα αυτά που λένε πως «δεν τα πιστεύουν και δεν τα θέλουν, αλλά αναγκάζονται να τα κάνουν» μέχρι πρότινος μας διαβεβαίωναν ότι «είναι ολέθρια για τον τόπο και καταστροφικά για τον λαό» και ότι «μόνο υπηρέτες συμφερόντων και γερμανόδουλοι τα κάνουν».

Γι’ αυτό και η απορία επανέρχεται πιεστικότερη: «Τι είναι εκείνο που υποχρεώνει ένα αριστερό, κατά δήλωσή του, κόμμα να εφαρμόζει μια σκληρή δεξιά πολιτική που εν γνώσει του ευνοεί τους πλουτοκράτες και τα ξένα συμφέροντα και είναι καταστροφική για τον λαό και τον τόπο;». Τις απαντήσεις του Τσίπρα, του Φλαμπουράρη, του Τσακαλώτου, της Γεροβασίλη και όλων των άλλων τις ξέρω. Θυσιάζονται για εμάς. Δίνουν σκληρούς αγώνες και διαπραγματεύονται ασταμάτητα επιδιώκοντας το καλό μας, γιατί αν άφηναν άλλους στη θέση τους, θα το έκαναν για το κακό μας.

Εγώ, όμως, επιμένω. Εχω, βλέπετε, την κακή συνήθεια να μη συμμερίζομαι την άποψη ότι οι πολιτικοί έχουν το δικαίωμα να γλείφουν εκεί που χθες έφτυναν και να αξιώνουν από τους δημοσιογράφους να τους υμνούν για τη διαπιστωμένη ασυνέπειά τους. Και εξακολουθώ να πιστεύω αμετακίνητα πως οι πολιτικοί που εκβιάζονται να εφαρμόσουν τα αντίθετα από αυτά που πιστεύουν πρέπει να έχουν το θάρρος να τα βροντάνε και να πηγαίνουν σπίτι τους και όχι να καταντούν, κατά τη δική τους λογική, γιαλαντζί Σαμαροβενιζέλοι στη θέση των πραγματικών.

Κι όσο για την απορία που λέγαμε στην αρχή, «γιατί τα κάνουν;», την ξέρουμε όλοι την απάντηση. Για την καρέκλα και ό,τι συνεπάγεται. Γι' αυτήν γίνονται όλα.

Το 2016 θα είναι το έτος των μεγάλων αλλαγών.

Το 2016 θα είναι το έτος των μεγάλων αλλαγών που απαιτούνται για να βγει η χώρα από την κρίση και να μπει η οικονομία σε αναπτυξιακή τροχιά, όπως πολύ σωστά είπε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ομως η Ελλάδα είναι η χώρα των παραδόξων. Και ανάμεσα στα τόσα παράδοξα που συμβαίνουν γύρω μας υπάρχει και το εξής αντιφατικό: ενώ οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να δηλώσουν προοδευτικοί και όλοι στην επονομαζόμενη «πρώτη φορά Αριστερά» αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιοι, εν τούτοις ελάχιστοι είναι αυτοί που πραγματικά επιθυμούν αλλαγές στη ζωή τους, στην καθημερινότητά τους και εν τέλει στη χώρα.

Ολοι για παράδειγμα μπορεί να παραπονούμαστε για την κίνηση στους δρόμους που τον τελευταίο καιρό είναι αυξημένη, αλλά πόσοι πραγματικά θέλουν να αλλάξουν συνήθεια και να μη σταματούν το ΙΧ στο περίπτερο για να αγοράσουν τσιγάρα, έξω από το σουπερμάρκετ για να φορτώσουν τα ψώνια ή έξω από το φροντιστήριο για να πάρουν το παιδί, περιορίζοντας κάθε φορά με το έτσι θέλω την κυκλοφορία κατά μία λωρίδα.

Αλλοι μπορεί να παραπονούνται για τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι αστικές συγκοινωνίες, αλλά πόσοι είναι διατεθειμένοι να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τις λεωφορειολωρίδες. Ολοι οι προοδευτικοί επιθυμούν ένα πιο εξυπηρετικό Δημόσιο, αλλά κανείς δεν θέλει την αξιολόγηση και τις αυξήσεις μισθών ανάλογα με την παραγωγικότητα των υπαλλήλων, όπως σχεδιαζόταν αρχικά και η σημερινή κυβέρνηση ανέτρεψε, δίνοντας (κουτσουρεμένο) το σχετικό κονδύλι που προβλεπόταν για τους παραγωγικούς δημοσίους υπαλλήλους σε όλους, οριζοντίως, ανεξαρτήτως έργου.

Ομως προοδευτικός χωρίς να επιθυμεί μικρότερες ή μεγαλύτερες αλλαγές στη ζωή του δεν νοείται. Οι προοδευτικοί είναι αυτοί που επιζητούν τις ανατροπές και οι συντηρητικοί που δεν τις θέλουν. Δεν γίνεται να δημιουργήσεις έναν καινούργιο κόσμο χωρίς να αλλάξεις τίποτα. Ομως δυστυχώς στην Ελλάδα... γίνεται.

Αυτοί που αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί, αποδεικνύονται πιο συντηρητικοί και από τους συντηρητικούς. Μάχονται με νύχια και με δόντια να μην αλλάξει τίποτα στην Παιδεία, στην Υγεία, στη Δημόσια Διοίκηση, στο κράτος. Την ίδια στιγμή φαντασιώνονται αλλαγές και ανατροπές στην Ευρώπη και σε όλον τον πλανήτη. Πάντα εκ του ασφαλούς βέβαια. Διότι όταν αφορά τους εαυτούς τους, επαναστατούν να μην αλλάξει τίποτα.

Για να βγούμε λοιπόν από την κρίση ίσως θα πρέπει πρώτα απ' όλα να ξεπεράσουμε τους εαυτούς τους. Και αυτό αφορά όλους μας. Ας είναι αυτή η ευχή και ο στόχος για τη νέα χρονιά. Χαρούμενα Χριστούγεννα.

Εικοσιτετράωρα μας χωρίζουν από τη νέα χρονιά .

Μερικά μόνο εικοσιτετράωρα μας χωρίζουν από τη νέα χρονιά και είναι γενική η εκτίμηση πως τα όσα, θετικά ή αρνητικά, συμβούν στη διάρκειά της θα σημαδέψουν, ή ενδεχομένως και να καθορίσουν, το μέλλον της χώρας. Και είναι λογικό να συμβεί έτσι. Τα έξι χρόνια της αβεβαιότητας μέσα στην οποία ζει ο ελληνικός λαός είναι πολλά. Και είναι προφανές ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ αόριστον. Μοιραία θα έρθει η στιγμή που ή θα φανεί επιτέλους το φως στην άκρη του τούνελ ή η απογοήτευση θα εξελιχθεί στο κυρίαρχο συναίσθημα ενός λαού που θα έχει κουραστεί να περιμένει τις καλύτερες μέρες που όμως δεν λένε να έρθουν.

Είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν, και όχι άδικα, ότι αυτή η καθοριστική χρονιά είναι το 2016. Και είναι βάσιμο το σκεπτικό που τους οδηγεί στην εκτίμηση ότι στη διάρκειά του θα κριθεί η πορεία μας, θετική ή αρνητική, για τα επόμενα 15 χρόνια. Ως κοινωνία έχουμε βιώσει μια εξοντωτική λιτότητα και έχουμε υπομείνει θυσίες και δοκιμασίες υπό τη διακυβέρνηση όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων του τόπου. Τα όρια και οι αντοχές μας έχουν εξαντληθεί. Και είναι κάτι που το ξέρουν καλά εκείνοι που καλούνται να αποδείξουν επιτέλους ότι είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας τον ιστορικό ρόλο που ανέλαβαν να διαδραματίσουν.

Η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να αποδείξει ότι δικαιούνταν τη δεύτερη ευκαιρία που της έδωσε το εκλογικό σώμα και ότι είναι σε θέση να οδηγήσει με ασφάλεια το σκάφος στο λιμάνι της προόδου και της ανάπτυξης. Και ο τρόπος για να το επιτύχει είναι μόνο ένας: να πείσει τον ελληνικό λαό με τα μέτρα και τις αποφάσεις της ότι και το σχέδιο αλλά και την αποφασιστικότητα διαθέτει για να δικαιώσει τις προσδοκίες εκείνων που την εμπιστεύτηκαν. Περιθώρια για αποτυχία, ολιγωρίες και καθυστερήσεις δεν υπάρχουν. Ο λαός περιμένει και δικαιούται αποτελέσματα.

Και η αντιπολίτευση, και πρωτίστως η αξιωματική, οφείλει να ανταποκριθεί στις ευθύνες που το Σύνταγμα προβλέπει και ο ελληνικός λαός τής ανέθεσε. Εχοντας ρυθμίσει μάλιστα και τα του οίκου της και με το πλεονέκτημα μιας ηγεσίας με πρόσφατη εντολή από τους οπαδούς και τους φίλους του κόμματος, οφείλει να υπηρετήσει με σοβαρότητα και υπευθυνότητα την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Το 2016 είναι μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί. Υπό την προϋπόθεση ότι όλοι -κυβερνώντες, αντιπολιτευόμενοι αλλά και λαός- θα ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας.