Κύκλοι και τετράγωνα

Το ξέρουμε όλοι ότι κάθε αρχηγός έχει -είτε το θέλει είτε όχι- την αυλή του. Και «αυλή» σημαίνει κάποια άτομα, λιγότερα ή περισσότερα, που επικοινωνούν μαζί του και μεταφέρουν προς τα έξω θέσεις και απόψεις του για διάφορα ζητήματα. Ή, όπως συμβαίνει συχνά, παίζουν δικά τους παιχνίδια, δημοσιοποιώντας προσωπικές τους απόψεις, τις οποίες έμμεσα φορτώνουν στους ηγέτες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

Θύματα αυτής της πολιτικής πρακτικής έχουν πέσει κατά καιρούς όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, αλλά περισσότερο εκείνοι που είχαν ή έχουν την τάση να επιλέγουν τη σιωπή, αφήνοντας έτσι ελεύθερο το «γήπεδο» σε όσους έχουν ή βρίσκουν λόγους να το αξιοποιήσουν. Και κλασική περίπτωση τέτοιου πολιτικού είναι ο Κώστας Καραμανλής. Δεν ξέρω αν οφείλεται στον χαρακτήρα του αυτή η επιλογή ή αν αποτελεί προσπάθεια να μοιάσει και σε κάτι στον θείο του, μετατρέποντας το «λίγα λόγια και καλά» εκείνου στο δικό του «η σιωπή είναι χρυσός», αλλά το βέβαιο είναι πως, αν δεν κάνω λάθος, μόνο μία ή δύο φορές μετά την απομάκρυνσή του από την εξουσία έχει τοποθετηθεί με προσωπική του δήλωση για κάποιο συγκεκριμένο ζήτημα.

Πόσο τον εξυπηρετεί αυτή η πρακτική δεν το ξέρω. Υποθέτω ότι για να τη συνεχίζει θα τη βρίσκει συμφέρουσα για τον ίδιο. Διακινεί τις απόψεις που θέλει χωρίς να τις χρεώνεται, αφού ανά πάσα στιγμή μπορεί, πάλι με διαρροές, να τις διαψεύδει, υποστηρίζοντας ότι δεν τον εκφράζουν. Δεν νομίζω, όμως, ότι είναι συμφέρουσα και για το κόμμα του. Κι αυτό είναι κάτι που αδιάψευστα αποδεικνύεται από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει στην πολύπαθη Νέα Δημοκρατία τα περί προτιμήσεών του για την ηγεσία του κόμματος, τα περί των επαφών του με τον Τσίπρα και τα περί των εκτιμήσεών του για το πολιτικό ανάστημα του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι από όλα όσα κυκλοφορούν αποτελούν δικές του απόψεις και όχι του Ρουσόπουλου, του Στυλιανίδη ή του σουβλατζή της γειτονιάς του είναι κάτι που μάλλον αποκλείεται να είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο για τον απλό ψηφοφόρο της ΝΔ, που δεν παρακολουθεί τι διαρρέουν οι διάφοροι κύκλοι και διαψεύδουν ή επιβεβαιώνουν τα αντίστοιχα τετράγωνα. Κι από αυτόν τον μπερδεμένο ψηφοφόρο περιμένουν να αναδείξει μεθαύριο νέο αρχηγό. Τρελά πράγματα...

Κουβέντα να γίνεται, υποσχέσεις να μοιράζονται.

Οταν μια κυβέρνηση καταθέτει μια πρόταση νόμου χωρίς καν να γνωρίζει το δημοσιονομικό της κόστος (γιατί δεν την πέρασε από το Γενικό Λογιστήριο) και χωρίς να έχει εξασφαλισμένη τη συναίνεση των εταίρων και δανειστών της (επειδή θεώρησε περιττό να τους ρωτήσει) αποτελούν απόδειξη συνωμοτικού σχεδίου σε βάρος της τα όποια επιτιμητικά σχόλια ή και η σκληρότερη κριτική εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης ή, αντίθετα, εκπλήρωση της κοινωνικής αποστολής τους; Είναι μια απορία για την οποία πολύ θα ‘θελα ν’ ακούσω την άποψη βουλευτών και υπουργών της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που συμβαίνει να είχαν κάποτε την ιδιότητα του δημοσιογράφου.

Η δική μου είναι δεδομένη. Η περίπτωση του «παράλληλου προγράμματος» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ακόμη επιβεβαίωση της επιπολαιότητας, της τσαπατσουλιάς και της κουτοπονηριάς με την οποία πολιτεύονται ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του. Και δεν έχουν πια και το ελαφρυντικό της απειρίας. Οπου να ‘ναι θα χρονίσουν στην εξουσία. Θα ‘πρεπε να το είχαν καταλάβει ότι η λογική τού «βλέποντας και κάνοντας» δεν οδηγεί πουθενά. Οχι μόνο δεν λύνει προβλήματα αλλά δημιουργεί και νέα.

Είναι προφανής η κουτοπονηριά του «παράλληλου προγράμματος». Σε μια στιγμή που νιώθουν στριμωγμένοι από τις πιέσεις που δέχονται και τις υποχωρήσεις που κάνουν, επιχειρούν την υπέρβαση μιας δήθεν φιλολαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας, έτσι ώστε να οπλίσουν την κυβερνητική και κομματική προπαγάνδα με το επιχείρημα ότι δεν υποτάσσονται στα κελεύσματα του κουαρτέτου αλλά έχουν τη δική τους ατζέντα και πασχίζουν να την προωθήσουν.

Ποια είναι αυτή η ατζέντα; Μα φυσικά οι γενικόλογες διακηρύξεις του σχεδίου που κατέθεσαν και το οποίο δεν αναλαμβάνει την παραμικρή δέσμευση έναντι οιουδήποτε. Κι ο λόγος είναι απλός και είναι από τα πρώτα που μαθαίνει κάθε νέος κοινοβουλευτικός συντάκτης: νομοσχέδια που συνεπάγονται δημοσιονομικό κόστος περνάνε υποχρεωτικά από το Γενικό Λογιστήριο που υπολογίζει πόσο θα είναι το κόστος των υπό ψήφιση μέτρων και συντάσσει και σχετική έκθεση χωρίς την οποία το νομοσχέδιο δεν εισάγεται καν προς συζήτηση στη Βουλή.

Αν και τώρα που έχουμε «αριστερή» κυβέρνηση ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες; Κουβέντα να γίνεται, υποσχέσεις να μοιράζονται, αλλά συγκεκριμένες οικονομικές δεσμεύσεις να μην αναλαμβάνονται. Κι αν οι εταίροι τους στραπατσάρουν και λίγο παραπάνω, συνηθισμένοι είναι.

 ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Oσα δεν φτάνει η κυβέρνηση...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:43

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:AΠOΓPAΦEΣ

Ενώ η κυβέρνηση προϋπολογίζει για το 2016 έσοδα 1,5-2 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σαλπίζουν την αντίσταση σ’ αυτές. Οχι τη δική τους. Σιγά μην καταψηφίσουν μέτρα και κινδυνέψει να χάσει η «Πρώτη Φορά» την εξουσία και όλα τα καλούδια που τη συνοδεύουν. Αλλά των άλλων. Ετσι, ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιώργος Κυρίτσης, με άρθρο του, το οποίο τιτλοφορεί «Οπου δεν φτάνει η κυβέρνηση, μπορεί να πάει το κίνημα» υποστηρίζει ότι «η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να εφαρμόσει τη συμφωνία για τα αεροδρόμια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τοπικές κοινωνίες ή η Αυτοδιοίκηση ή οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Στην Κέρκυρα, φερ’ ειπείν, αποφασίστηκε από την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων η διενέργεια τοπικού δημοψηφίσματος κατά του μοντέλου παραχώρησης του αεροδρομίου» (Αυγή 12.12.2015). Τι ωραία! Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ είναι μνημονιακός και ο κινηματικός ΣΥΡΙΖΑ αντιμνημονιακός. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίζει αποκρατικοποιήσεις και οι αυτοδιοικητικοί του ΣΥΡΙΖΑ με μαϊμού δημοψηφίσματα θα τις καταψηφίζουν. Η εξουσία ολάκερη και η διαμαρτυρία χορτάτη.

Το «δημοψήφισμα» του πρώην κνίτη και νυν συριζαίου περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων κ. Θ. Γαλιατσάτου δεν είναι απλώς αντιδημοκρατικό. Τα κρατικά αεροδρόμια είναι ιδιοκτησία όλων των Ελλήνων και συνεπώς μόνο με κυβερνητικές αποφάσεις ή με ένα πανελλήνιο δημοψήφισμα μπορεί να κριθεί η τύχη τους. Χρησιμοποιούν δε και... «τεχνοφασιστικές μεθόδους». Η ψηφοφορία γίνεται ηλεκτρονικώς και ουδείς του ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτύρεται για την... «εκτροπή».

Τα ανέκδοτα όμως της «Πρώτης Φοράς» δεν έχουν τελειωμό και τα περιγράφει εναργώς στο κείμενό του ο βουλευτής κ. Κυρίτσης: «Υπάρχουν, επίσης, εκτός του δημοψηφίσματος και ένδικα μέσα, κινηματικά μέσα, διάφοροι δημοκρατικοί τρόποι για να εκφράσει κανείς ατομικά ή συλλογικά την άποψή του και να αντιπαλέψει μια “φορετή” πολιτική απόφαση (σ.σ. όπως της παραχώρησης των αεροδρομίων). Ιδωμεν...».

Δεν γνωρίζουμε αν σε αυτά τα «κινηματικά μέσα» συμπεριλαμβάνονται και η τρομοκρατία που έζησαν στη Χαλκιδική. Να θυμηθούμε πως ο επικεφαλής του αγώνα κατά των χρυσωρυχείων κ. Τόλης Παπαγεωργίου δημόσια ανακοίνωσε, σε εκδήλωση στη Θράκη, ότι «όταν υπήρχε γεωτρύπανο σε μας, πηγαίναμε και το καίγαμε... Δεν δούλεψε γεωτρύπανο σε μας, όλα τα κάψαμε και τα ανατινάξαμε. Οταν ξεκινήσει γεωτρύπανο να δουλεύει στις Σάπες ή στο Πέραμα, πρέπει εμείς να είμαστε εκεί... Και από τη στιγμή που θα έρθουν τα ΜΑΤ το παιχνίδι το έχουν χάσει».

Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Ολα αυτά που περιγράφει ο κ. Κυρίτσης ως «ένδικες», «κινηματικές» (δημοκρατικές και μη) μεθόδους τις εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Για ποιον λόγο έπρεπε να γίνει κυβέρνηση; Για να πονάει ο κ. Χρήστος Σπίρτζης;

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας, αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν μεθύσει. Χειρότερο ακόμη και από το να μας κοροϊδεύουν είναι να μη μας κοροϊδεύουν, ήτοι να πιστεύουν ότι μια χώρα μπορεί να πάει μπροστά με τον ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζει αποκρατικοποιήσεις και τον ΣΥΡΙΖΑ να τις υπονομεύει. Εν τω μεταξύ, διαβάζουμε πως τρεις υπουργοί πήγαν στη Νέα Υόρκη για αναζήτηση επενδυτών. Καλά να περάσουν, γιατί με τα μυαλά που κουβαλούν επενδύσεις δεν πρόκειται να φέρουν...

Οι ώρες είναι πολύ δύσκολες τα προβλήματα τεράστια.

 Οι ώρες είναι πολύ δύσκολες, τα προβλήματα τεράστια, οι δυνατές ή προσφερόμενες λύσεις εξαιρετικά επώδυνες και ιδιαίτερα μικρός ο χρόνος που μεσολάβησε μεταξύ των χθεσινών αλαζονικών και ανεδαφικών διακηρύξεων και των σημερινών ταπεινών πράξεων, ώστε να έχουν παρασυρθεί από τη συλλογική λήθη. Εξάλλου, τα δύσκολα δεν έχουν τελειώσει, δεν είναι πίσω μας, πολλά από αυτά είναι μπροστά μας. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση.

Με αυτά τα δεδομένα, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να διαλαλεί ότι αισθάνεται σίγουρος και να επιδεικνύει την οίησή του, αλλά ασφαλώς γνωρίζει ότι βαδίζει σε κοινοβουλευτικό ναρκοπέδιο. Αγνωστο πόσο πραγματικά πιστεύει ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του είναι συμπαγής, αλλά μάλλον περισσότερο επενδύει σε άλλους παράγοντες.

Οπως ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία, περνάει μεγάλη εσωκομματική κρίση, στην περίεργη αίσθηση ότι μία πλευρά της δεν θέλει την πρόωρη πτώση της κυβέρνησης και με αυτήν την έννοια την στηρίζει (μέχρις αποδείξεως του εναντίου) και στην ανοχή που επιδεικνύουν απέναντί του οι δανειστές, έστω και με την έννοια ότι, προς το παρόν, του δανείζουν λίγο χώρο και χρόνο.

Από την άλλη πλευρά, έχουν εμφανιστεί σύννεφα στην κυβερνητική συμβίωση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ίσως αυτό εξηγεί το διακριτικό «φλερτ» του πρωθυπουργού προς τον Βασίλη Λεβέντη, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια από κύκλους της δημοσιογραφίας και των μίντια να αναβαθμίσουν πολιτικά τον ίδιο και το κόμμα του. Και βεβαίως, δεν μπορεί να γίνει ακόμη πρόβλεψη για την κατάσταση που θα επικρατεί στη Νέα Δημοκρατία μετά τις εσωκομματικές εκλογές και την ανάδειξη νέου αρχηγού. Οι εξελίξεις στη Ν.Δ. θα παίξουν ρόλο, επίσης, στον καθορισμό της στάσης του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και όλα αυτά ώς τον Μάρτιο. Μετά, βλέπουμε...

Έντυπη

Και ξαφνικά αυξήσεις

Και ξαφνικά προκύπτουν αυξήσεις. Κι όταν λέμε αυξήσεις εννοούμε σαν αυτές που ξέραμε έως το 2009 κι όχι σαν εκείνες στις οποίες μας συνήθισαν έκτοτε όλοι οι κυβερνήσαντες και κυβερνώντες μέχρι και σήμερα. Που σε απλά ελληνικά σημαίνει αυξήσεις αποδοχών και όχι αυξήσεις φόρων, αυξήσεις περικοπών, αυξήσεις χαρατσιών και ό,τι άλλο συναφές έχουν εφεύρει οι υπουργοί Οικονομικών της μνημονιακής περιόδου.

Οι αυξήσεις είναι το 50% της είδησης. Το άλλο 50% είναι ότι θα προκύψουν για δημοσίους υπαλλήλους μέσω του νέου μισθολογίου. Και η απαραίτητη διευκρίνιση για να εκτιμήσουμε σωστά την κυβερνητική απόφαση είναι ότι η δημοσιονομική επιβάρυνση υπολογίζεται στα 150 εκατομμύρια ευρώ. Και να σκεφτείτε ότι η απόφαση έχει ληφθεί από κάποιους που χλεύαζαν το 2009 τον Γ. Παπανδρέου για το γνωστό «λεφτά υπάρχουν».

Σήμερα λεφτά δεν υπάρχουν. Το ξέρουμε όλοι. Το έχουμε διαπιστώσει επανειλημμένα το τελευταίο δίμηνο κάθε φορά που οι κυβερνώντες αναζήτησαν τρόπους για ν’ αποφύγουν την επιβολή μνημονιακών μέτρων τα οποία προκαλούν τη λαϊκή δυσφορία ή και οργή. Κι επειδή η οικονομία είναι ακόμη σε ύφεση και δεν υπάρχει το επιχείρημα ότι η δημοσιονομική δαπάνη για τις αυξήσεις θα προέλθει από την αύξηση του ΑΕΠ, υποθέτω ότι ο κάθε φορολογούμενος πολίτης δικαιούται να ρωτήσει από ποιες περικοπές συντάξεων ή κοινωνικών παροχών θα προκύψει το σχετικό κονδύλι των 150 εκατομμυρίων.

Δεν ανήκω σ’ αυτούς που πιστεύουν σε «μαύρα πρόβατα» και «αποδιοπομπαίους τράγους». Απλώς μ’ αρέσουν οι εξηγήσεις και οι καθαρές κουβέντες. Ακόμη και στις δύσκολες μέρες που περνάμε, οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί να έχουν υποστεί σοβαρές μειώσεις αποδοχών, αλλά διατηρούν το πλεονέκτημα ότι οι όποιες αποδοχές τους είναι διασφαλισμένες και θα καταβληθούν. Κάτι που δεν υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, όπου μέχρι και δωδεκάμηνη καθυστέρηση καταβολής αποδοχών παρατηρείται σε κάποιες περιπτώσεις. ‘Η δεν ξέρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τον εφιάλτη της ανεργίας που τον ζουν 1,5 εκατομμύριο συμπατριώτες μας. ‘Η δεν χάνουν από τη μια μέρα στην άλλη κάποιο βασικό οικονομικό τους στήριγμα όπως είναι το ΕΚΑΣ.

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει σε αυξήσεις αποδοχών πριν ακόμη η οικονομία βγει από την ύφεση, οφείλει να εξηγήσει τον λόγο που το έκανε αλλά και ποιοι θα τις πληρώσουν.

Αριστερές αγκυλώσεις λαϊκισμός.

Είναι άραγε αριστερή διακυβέρνηση η πρακτική παρελθόντων ετών αντίστοιχη μ’ αυτήν του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., ν’ αντικαθιστάς άξιους διοικητές νοσοκομείων για να τοποθετήσεις δικούς σου; Χρησιμοποιώντας μάλιστα μια προσχηματική ολιγόλεπτη διαδικασία αξιολόγησης, κάνεις διπλό κακό: από τη μια επιμένεις σε μια φαύλη πολιτική κομματοκρατίας, όπου το κράτος κατακτάται από κομματικούς στρατούς και γίνεται λάφυρο του νικητή των εκλογών, και από την άλλη καταρρακώνεις τον θεσμό της αξιολόγησης, μετατρέποντάς τον από εργαλείο αξιοκρατίας, δημοκρατικής λειτουργίας και αποτελεσματικότητας της διοίκησης σε καθεστωτικό μηχανισμό... Είναι μήπως προοδευτική αυτή η πρακτική επειδή τα πρόσωπα που θα επιλεγούν είναι «αριστεροί» ή μήπως είναι ακόμη μία εκδοχή μιας βαθιά σκοταδιστικής αντίληψης για τη λειτουργία του πολιτεύματος;

Μήπως όμως είναι προοδευτικό να μην απομακρύνεις λαθρομετανάστες που κατέλαβαν τη σιδηροδρομική γραμμή με συνέπεια να παραλύουν οι εμπορικές μεταφορές επειδή «σέβεσαι» το δικαίωμά τους στη διαμαρτυρία και τελικώς να τους εκδιώκεις αφού έχει γίνει σχετική ζημιά, μη επιτρέποντας μάλιστα στους δημοσιογράφους να παρακολουθήσουν την επιχείρηση; Από πότε είναι αριστερό, σε μια χώρα που στενάζει από την ανεργία και την ύφεση, να διακινδυνεύεις την παρουσία εταιρειών στη χώρα; Ποιον βοηθάει μια τέτοια πρακτική, εκτός από τις εσωκομματικές ζυμώσεις των στελεχών που ψάχνουν ιδεολογικό αντίβαρο στα μνημονιακά μέτρα; Και πού μεταφέρεις, πού εγκαθιστάς αυτούς τους δύστυχους; Πόσο αριστερό είναι να στοιβάζεις σε στάδια ανθρώπους, ενώ η μόνη σωστή πρακτική είναι δημιουργία καταυλισμών με τις στοιχειώδεις υπηρεσίες καθαριότητας, σίτισης και υγείας; Ποιος ανθρωπισμός επιβάλλει στην κατεστραμμένη Ελλάδα να υποδέχεται εκατοντάδες χιλιάδες ξένους και, αντί να τους περιορίζει υπό προστασία έως ότου αποκτήσουν χαρτιά ή επιστρέψουν στην πατρίδα τους, να τους σκορπά στην πρωτεύουσα, να καταλαμβάνουν άλση και πλατείες, να παραλύουν τον ρυθμό της πόλης, να αλλοιώνουν την εικόνα της; Πόσο αριστερό είναι άραγε να πλήττεται η φήμη μιας πόλης στην οποία ζούμε αλλά και μας ζει ως τουριστικός προορισμός;

Αριστερές αγκυλώσεις, λαϊκισμός, επικοινωνιακός τακτικισμός και κομματικός πατριωτισμός ή θα αφανιστούν ή θα μας αφανίσουν.

Σήμερα το καράβι πλέει σε άλλα νερά.

 Ως γνωστόν, ουδέν καλόν αμιγές κακού - ρητό που ισχύει και αντίστροφα. Και εν προκειμένω το κακό είναι ότι η προαναφερθείσα διαβεβαίωση είχε και ουρά. Διότι η κυβερνητική εκπρόσωπος δεν αρκέστηκε στο αυτονόητο πως αναγνωρίζουμε και θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, αλλά θεώρησε πως όφειλε να προσθέσει και ότι παραμένει δικαίωμά μας να μη γουστάρουμε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα ή την ανάμειξή του στα ευρωπαϊκά οικονομικά πράγματα και ότι την άποψη αυτή μπορούμε να τη λέμε.

Βεβαίως και μπορούμε να τη λέμε. Αλλωστε η πράξη έχει αποδείξει ότι η σημερινή κυβέρνηση και προσωπικά ο επικεφαλής της πιστεύουν πως μπορούν να λένε ό,τι θέλουν - πως όποτε γουστάρουν σκίζουν κι ένα Μνημόνιο και πως το τρίτο που μας φόρεσαν αποτελεί την απόδειξη της στιβαρής και αποφασιστικής διαπραγματευτικής πρακτικής τους. Μόνο που το θέμα δεν είναι τι έχουμε δικαίωμα να κάνουμε αλλά και τι μας συμφέρει να κάνουμε. Και κατά κανόνα στην πολιτική αλλά και στη ζωή ισχύει το δεύτερο.

Κέρδισε κάτι η κυβέρνηση που δυσκολεύομαι να εντοπίσω μ’ αυτήν τη μεγαλόστομη διακήρυξη της απαρέσκειάς της έναντι του ΔΝΤ; Ενίσχυσε ή αποδυνάμωσε τη θέση της μετά την κόντρα με τον Σόιμπλε και τη δήλωση του Μοσκοβισί; Κι ας μη σπεύσει να ισχυριστεί κανείς ότι ήταν για εσωτερική κατανάλωση, για να θυμηθούν οι ψηφοφόροι τους τη σθεναρή κι ασυμβίβαστη στάση του Τσίπρα και των συνεργατών του, διότι αυτά είναι σκηνές από παλιότερο, πολύ παλιότερο επεισόδιο του σίριαλ της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε που η διαφημιστική μαρκίζα περιελάμβανε και ονόματα όπως Λαφαζάνης, Κωνσταντοπούλου, Στρατούλης, Βαλαβάνη, Λεουτσάκος και πάει λέγοντας. Σήμερα το καράβι πλέει σε άλλα νερά.