Δημοκρατία και Ευρώπη

Από μια άποψη τους καταλαβαίνω τους συριζαίους. Δεν είναι εύκολη η απότομη προσγείωση. Δεν γίνεται τη μια να πουλάς τρέλα, να ξεσκίζεις μνημόνια και να εκδιώκεις τρόικες και την επομένη να μεταλλάσσεσαι σε μνημονιακό θιασώτη και σε πειθήνιο συνομιλητή της Βελκουλέσκου. Μέχρι και εγκεφαλικά δικαιολογεί η ιατρική για τέτοιες καταστάσεις.

Αλλά από την άλλη δεν γίνεται ούτε εμείς να ζούμε ούτε εκείνοι να κυβερνούν με ψευδαισθήσεις. Πρέπει όλοι να ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε και πού πάμε. Κι όταν, για παράδειγμα, είμαστε η μοναδική κοινοβουλευτική δημοκρατία παγκοσμίως που η κυβέρνησή της διαθέτει κομματική εφημερίδα, κομματικό ραδιόφωνο και κομματική τηλεόραση είναι βέβαιο ότι κάτι δεν πάει καλά.

Τι είναι αυτό το «κάτι» το ξέρουμε, λίγο ή πολύ, όλοι μας. Δεν έχουμε να κάνουμε με τίποτα φανατικούς θιασώτες της αστικής δημοκρατίας. Και για να μην τα λέω εγώ και βρει την ευκαιρία κι ο κάθε Παππάς, Κορωνάκης ή Φίλης να παπαγαλίσει τις γνωστές γελοιότητες για «συστημικές συνωμοσίες», επικαλούμαι τη δήλωση στο «Βήμα» του υπουργού τους Γ. Πανούση που τους υποδεικνύει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι «τον περασμένο Ιανουάριο οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα ν' αλλάξουμε στην Ελλάδα κυβέρνηση αλλά όχι και καθεστώς».

Και το κακό γι' αυτούς δεν είναι μόνο ότι δεν επήλθε καθεστωτική αλλαγή και άρα τα όποια και όσα έμμεσα ή και άμεσα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» έσπευσαν να εκδώσουν έχουν τόση αξία όση και το χαρτί πάνω στα οποία καταγράφηκαν. Είναι και ότι η χώρα παραμένει και στην Ευρώπη και καλά θα κάνουν εφεξής να προσέχουν τις όποιες νομοθετικές πρωτοβουλίες τους για να μην υποστούν στραπάτσα ανάλογα εκείνου που βίωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας όταν μεγαλοπιάστηκε και πίστεψε πως επειδή μπορούσε να διορίζει κατά χιλιάδες τους κομματικούς φίλους του στο Δημόσιο, θα μπορούσε να καθορίζει και το ποιοι, πώς και σε ποιο βαθμό θα είχαν το δικαίωμα να ενημερώνουν τον ελληνικό λαό.

Υποθέτω ότι ο Τσίπρας και οι περί αυτόν θα διαπίστωσαν πολύ πρόσφατα πόσο βαρύ είναι το τίμημα στην Ευρώπη για τους «καλαμοκαβαλάρηδες». Ας μην τρέφουν την ψευδαίσθηση πως αν χρειαστεί δεν θα το ξαναδιαπιστώσουν. Γιατί το πολίτευμα παραμένει κοινοβουλευτική δημοκρατία και η χώρα ανήκει πάντα στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η χώρα βρίσκεται σε αναμονή, χωρίς να ξέρει κανείς τι ακριβώς περιμένουμε.

Η χώρα βρίσκεται σε αναμονή, χωρίς να ξέρει κανείς τι ακριβώς περιμένουμε. Φόβοι επαληθεύονται, ελπίδες διαψεύδονται, όσα πιστεύαμε ότι ήταν ακόμη ασφαλή καταργούνται. Η Ελλάδα έφτασε στο όριο της αυτοεξορίας από την Ευρώπη, μόνο για να βρεθεί μέσα στην απομόνωση του ασθενούς. Και μέσα σε όλα αυτά, οι Ελληνες υπομένουν, παλεύουν να επιβιώσουν, να κρατήσουν όσα μπορούν από τη ζωή που γνώριζαν. Κάποιοι θρηνούν το τέλος των ψευδαισθήσεων, άλλοι αρνούνται να τις εγκαταλείψουν. Αλλοι ελπίζουν ότι μπορούμε να απαλλαγούμε από τα κακά του παρελθόντος και να καταπιαστούμε με τα προβλήματα της χώρας, να προχωρήσουμε προς το μέλλον.

Ο σημερινός αποσυντονισμός έχει δύο σκέλη. Την απόλυτη διάψευση ότι υπάρχει εύκολη έξοδος από την κρίση· και την απομόνωση και ανασφάλεια που προκάλεσε το κλείσιμο των τραπεζών και η επιβολή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων. Εως πριν από λίγες εβδομάδες, ενώ διανύαμε τον πέμπτο χρόνο της κρίσης, πολλοί πίστευαν ακόμη ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς, ότι, εάν πίεζαν αρκετά, θα μπορούσαν να επαναφέρουν τις ζωές τους περίπου εκεί που ήταν πριν από τα Μνημόνια. Αυτή η πεποίθηση εκφράστηκε με το μεγάλο «Οχι» στο τόσο ασαφές ερώτημα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. Οσα ακολούθησαν, όμως, απέδειξαν ότι η ελπίδα, η οργή, η απαίτηση και η απελπισία δεν τιθασεύουν την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς τη βοήθεια των εταίρων και δανειστών – και δεν θα είχε αυτή τη βοήθεια εάν δεν τηρούσε τους κανόνες που οι άλλοι επέβαλλαν. Το κλείσιμο των τραπεζών ήταν η δραματική απόδειξη ότι η χώρα έφθασε στα όρια. Ενώ ο πρωθυπουργός έστριψε το καράβι την τελευταία στιγμή, η κεκτημένη ταχύτητα των δεινών της οικονομίας το οδήγησαν στην ξέρα. Τώρα, ενώ κυβερνητικά στελέχη διαπραγματεύονται νέα δανειακή σύμβαση και το κυβερνών κόμμα οδηγείται σε διάσπαση, οι πολλοί μήνες ασφυξίας στην αγορά και τα capital controls προκαλούν ακόμη μεγαλύτερες ζημίες στην οικονομία, με τις εβδομαδιαίες απώλειες να φθάνουν έως και 2,8 δισ. ευρώ, σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής.

Το παιχνίδι της παραδοχής παίχτηκε με το φόβητρο της δραχμής .

Α ντε να τελειώνουμε με το θερμό καλοκαίρι, ένας μήνας έμεινε, ο Αύγουστος. Ετσι κι αλλιώς κανένας δεν μπορεί να το χαρεί, από τη στιγμή που το μυαλό του πηγαίνει συνεχώς στους λογαριασμούς, στην Εφορία και τη συμφωνία που έρχεται για να ελαφρύνει προσωρινώς και να επιδεινώσει μακροχρόνια την ήδη επώδυνη κατάσταση που ζούμε τα πέντε τελευταία χρόνια. Η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο για την κοινωνική λειτουργία αλλά και για την ισορροπία της αγοράς. Η διασάλευση σε προσωπικό επίπεδο έφερε μια κοινωνική κατάθλιψη και μια μεγάλη απογοήτευση, έτσι που δύο πράγματα μπορούν να συμβούν.

Ή θα επικρατήσει το πνεύμα της παραδοχής και της υποταγής, μια και καλλιεργείται συστηματικά το δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, μας έχουν με τα μνημόνια δεμένους χειροπόδαρα ή θα πρέπει να έρθουμε σε πλήρη ρήξη για τη ριζική ανατροπή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που πλέον δεν στέκεται καλά στα πόδια του. Το παιχνίδι της παραδοχής παίχτηκε με το φόβητρο της δραχμής και της άτακτης χρεοκοπίας και αυτό εκφράστηκε με το «ναι». Το «όχι» λειτούργησε ψυχοθεραπευτικά. Είχε να κάνει με το πνεύμα της αντίστασης, της περηφάνιας, της αξιοπρέπειας και λιγότερο με το πώς αντιμετωπίζεται αυτή η δύσκολη κατάσταση που δεν αφορά τη χώρα μας, γι' αυτό και ο αντίκτυπός του έφτασε σε όλη την Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας. Είναι αλήθεια πως η διαχείρισή του είναι δύσκολη, καθότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συγκροτηθεί σε ένα ενιαίο κίνημα και να γίνει το νέο πολιτικό υποκείμενο που θα ξεπερνάει όλα τα κόμματα συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα μας, αυτός ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, έγινε η σπίθα για να πάρει φωτιά το καπιταλιστικό, ληστρικό και νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της λιτότητας, της ανεργίας και της γενικευμένης φτώχειας.

Οι ανατροπές θα συντελεστούν, καθότι η κρίση και η βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης που θα την ακολουθεί προκαλούν ανθρωπιστική κρίση που έχει να κάνει και με τα ανθρώπινα υπαρξιακά δικαιώματα. Οι ανακατατάξεις που συντελούνται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης θα οδηγήσουν στη δυναμική συγκρότηση του «όχι δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση». Κάθε χώρα ξεχωριστά θα αναδείξει τις δυνάμεις εκείνες που θα φέρουν το πνεύμα της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της ισότητας μέσα στη διαφορετικότητα που ζούμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλε προς αυτήν τη κατεύθυνση. Η συνθηκολόγησή του, όμως, έπαιξε αρνητικό ρόλο. Τα τεχνικά και θεσμικά κλιμάκια λειτουργούν όχι απλώς εποπτικά, αλλά ως κυριαρχικά, καθότι ξεπουλιέται ο δημόσιος πλούτος της πατρίδας μας και έχουν λόγο και επιβάλλουν νομοθετήματα για τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα, τα εργασιακά μας αλλά και για το πόσο και τον τρόπο να αναπνεύσουμε. Χρησιμοποιήθηκαν οι τράπεζες για τον έλεγχο της ρευστότητας και δοκιμάστηκαν οι Ελληνες που το αντιμετώπισαν ψύχραιμα. Το «όχι» δεν είναι προσωρινό και δεν λειτουργεί διχαστικά. Το «ναι» θα 'ρθει να το συναντήσει στο κοινό μέτωπο, το εθνικοταξικοπατριωτικό, γιατί πρέπει να αγωνιστούμε για να απελευθερωθούμε από τη νέα οικονομική κατοχή που πάει να μας επιβάλλει η ελίτ της ενωμένης Ευρώπης της Γερμανίας.

Εάν έχει στο μυαλό του να αφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015 για να φτιάξει ΠΑΣΟΚ του 1981.

Ο κ. Τσίπρας είναι προφανές ότι επέλεξε την παραμονή στο Μέγαρο Μαξίμου την οποία προσπαθεί να παρατείνει, ταυτίζοντάς τη με τη σωτηρία της χώρας. Βεβαίως τα μηνύματα που έστειλε χθες από το ασφαλές κομματικοδίαιτο ραδιόφωνο ήταν αντιφατικά. Αν ο κ. Τσίπρας θεωρεί τόσο μεγάλη επιτυχία τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου, γιατί δεν πανηγύρισε από την αρχή; Να χαρούμε κι εμείς μαζί του; Κι αν είναι έτσι, γιατί δεν σπεύδει να την εφαρμόσει γρήγορα και παστρικά;

Δυστυχώς, κάτι μας λέει ότι διάβασε με λάθος τρόπο τη Συμφωνία. Οπως έκανε με τη Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, που νόμιζε ότι ήταν απαλλαγή από τα Μνημόνια. Ο κ. Τσίπρας όπως και με τους δανειστές παίζει λάθος το blame game με τους συντρόφους του. Γιατί στο φινάλε εκείνος είναι και όχι ο Λαφαζάνης που εγκατέλειψε τις υποσχέσεις της 25ης Ιανουαρίου. Και ευτυχώς που το έκανε έστω και με δραματική καθυστέρηση που την πληρώσαμε ακριβά.

Για τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ υπεύθυνος θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Προς τιμήν του, εάν αυτό απαιτείται για να σωθεί η Ελλάδα από την καταστροφή που την οδήγησε ο «όλος» ΣΥΡΙΖΑ. Αν θέλει να κρατήσει την ταμπέλα δικαίωμά του να δώσει τη μάχη με τις συνιστώσες. Αλλά σημασία δεν έχει πια η ταμπέλα αλλά το τι σερβίρει το κατάστημα. Για τα επόμενα χρόνια θα σερβίρει Μνημόνια. Οσο το κουκουλώνουν τόσο υπονομεύεται το εγχείρημα του να ηγηθεί ενός ευρύτερου κεντροαριστερού - σοσιαλδημοκρατικού κινήματος.

Εάν έχει στο μυαλό του να αφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015 για να φτιάξει ΠΑΣΟΚ του 1981, κάνει λάθος υπολογισμό. Ο Ανδρέας δεν είχε ιδέα από το Πολυκλαδικό, αλλά είχε περάσει από το Μπέρκλεϊ. Και είχε και λεφτά και όραμα να μοιράσει. Ολα αυτά δεν υπάρχουν σήμερα. Γι' αυτό το ξεκαθάρισμα είναι άγριο...

0ι μέρες περνούν και η απειλή της χρεοκοπίας επιστρέφει εκ νέου.

Με την τροπή που λαμβάνουν οι αποκαλύψεις για το μυστικό σχέδιο εξόδου της χώρας από την Ευρώπη, δεν χωρούν αμφιβολίες για τις προθέσεις που είχε η παρούσα κυβέρνηση. Το σχέδιο ήταν σχιζοφρενικό και ανεφάρμοστο, αλλά το δράμα είναι ότι υπήρξε. Επιφυλάξεις όμως υπάρχουν και για τις επιλογές της κυβέρνησης εφεξής καθώς η απροθυμία διαχείρισης της κατάστασης οδηγεί με έναν περίεργο τρόπο σε νέο αδιέξοδο και ουδείς μπορεί να στοιχηματίσει πού θα καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα.

Ενώ όμως οι μέρες περνούν και η απειλή της χρεοκοπίας επιστρέφει εκ νέου, το Μέγαρο Μαξίμου αντί να ξεκαθαρίσει το σκηνικό και να αφήσει τα μισόλογα ασχολείται με τους αντάρτες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και δεν βάζει τέλος στα σενάρια της καταστροφής. Η παρακρατική δράση του πρώην υπουργού Οικονομικών, όπως προκύπτει από τις δικές του εξομολογήσεις, δεν έγινε στο κενό ούτε χωρίς συνεννόηση με τον πρωθυπουργό. Αυτό συνιστά μείζον ζήτημα για τη χώρα και ως εκ τούτου ο κ. Αλέξης Τσίπρας οφείλει να απαντήσει ευθέως και αναλυτικά για το θέμα πριν οι αποκαλύψεις τον παρασύρουν. Αν ο κ. Βαρουφάκης έχει δίκιο, τότε μιλάμε για κανονική εκτροπή και απόπειρα καταδολίευσης του λαού με αμαρτωλές προθέσεις. Αν πράγματι ο πρωθυπουργός εννοεί τη στροφή στη λογική και θέλει να ξεκαθαρίσει τη θέση του σε σχέση με το παρανοϊκό plan B του υπουργού του, τότε έχει καθήκον να αποκαλύψει την αλήθεια και να εξηγήσει στους πολίτες γιατί δεν τον έστειλε σπίτι του από τον Μάρτιο οπότε και γνώριζε τη δράση του.

Η φοβία με την οποία αντιμετωπίζει το Μαξίμου την τρελή πορεία Βαρουφάκη μοιάζει να κρύβει μυστικά και η στάση του πρωθυπουργού δεν μπορεί να είναι ενοχική έναντι οιουδήποτε. Η άσκηση της εξουσίας δεν μπορεί να είναι ένα παιχνίδι εκβιασμών και εσωκομματικού παρασκηνίου σε μια δημοκρατική χώρα. Ο τραγέλαφος του ΣΥΡΙΖΑ και η αμηχανία του πρωθυπουργού σε συνδυασμό με την απώλεια ελέγχου της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας προκαλεί σειρά από παρενέργειας για το μέλλον και παράγει κινδύνους για την ισορροπία του τόπου. Η αναβλητικότητα που χαρακτηρίζει την ηγεσία της κυβέρνησης εξελίσσεται σε ωρολογιακή βόμβα και πρέπει να απενεργοποιηθεί. Το πρόβλημα και η λύση του δεν λέγεται ούτε Βαρουφάκης, ούτε Ζωή, ούτε Λαφαζάνης, αλλά Αλέξης Τσίπρας.

Αλλοι το όνομα και άλλοι...

Στην Ισπανία οι Podemos έχουν πάρει δημοσκοπικά την κάτω βόλτα. Στην Ελλάδα ο Τσίπρας δημοσκοπικά κυριαρχεί και σκέφτεται ως λύση στα προβλήματά του τις εκλογές. Επιβεβαιώνεται έτσι το γνωστό πως «άλλοι έχουν το όνομα και άλλοι έχουν τη χάρη». Οι Eλληνες μοστράρουμε πιο ξύπνιοι και πονηροί, αλλά οι Ισπανοί είναι εκείνοι που το αποδεικνύουν. Είδαν τα «καλά» του Τσίπρα και της παρέας του και προφανέστατα αποφαίνονται «μερσί, δεν θα πάρουμε». Αντίθετα εμείς πάμε να δικαιώσουμε και το «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».

Μετά τα ρεσάλτα που σχεδίαζε ο Λαφαζάνης σε Νομισματοκοπείο και Τράπεζα της Ελλάδος, ήρθαν και τα Plan B του Βαρουφάκη και η γελοιότητα, συνδυασμένη με την πολιτική αθλιότητα, χτύπησε ταβάνι. Και δεν ξέρω τι θα κάνουν οι εισαγγελείς και αν και πότε θα αποφασίσουν να κινηθούν, αλλά από τη στιγμή που ο Βαρουφάκης ανακατεύει και τον πρωθυπουργό στα σχέδιά του θα πρέπει να ακούσουμε τι έχει να πει και ο ίδιος ο Τσίπρας. Στο κάτω κάτω αυτός μας τον φόρτωσε. Οπως μας φόρτωσε και όλα τα άλλα, με πρώτο και χειρότερο το Μνημόνιο.

Διάβασα τα κυριακάτικα ρεπορτάζ για τις πιθανές πολιτικές εξελίξεις. Στο ίδιο κλίμα λίγο ή πολύ όλα. Ο Τσίπρας είναι «ο κυρίαρχος του παιχνιδιού», ο Τσίπρας «θα κρίνει πότε θα κάνει εκλογές», ο Τσίπρας «θα διαγράψει τον Λαφαζάνη και τους δικούς του», ο Τσίπρας «θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να μετακινηθεί και να καλύψει τον χώρο της Κεντροαριστεράς».

Η απόδειξη για όσα αναφέρω στην αρχή. Οι Ισπανοί λίγα είδαν και πολλά κατάλαβαν. Εμείς πολλά ζήσαμε, περισσότερα θα πληρώσουμε, αλλά αδυνατούμε να ξυπνήσουμε. «Είναι νωρίς ακόμη για να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος αυτοί που τον ψήφισαν», μου είπε συνάδελφος, παλιά καραβάνα στην πολιτική και αριστερός σε εποχές που το «αριστερός» δεν κόλλαγε με Καμμένους, Νικολόπουλους και Χαϊκάληδες.

Πρόβλημα κι αυτό, ε; Να μη θέλεις να παραδεχτείς το λάθος σου και να προτιμάς να το επαναλάβεις αποδεχόμενος τα όσα δεινά μετά βεβαιότητας θα ακολουθήσουν. Γιατί τα δύσκολα με το Μνημόνιο τώρα αρχίζουν. Και αν θέλετε μια πρόγευση των όσων μας περιμένουν, μόνο τρεις λέξεις αρκούν. «Ασφαλιστικό» η πρώτη. «Χαϊκάλης» η δεύτερη. «Τραγωδία» η τρίτη.

Η διπλή «ομηρεία» του κ. Τσίπρα

Η διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει αναπόφευκτη και οι όρκοι ενότητας απλώς εξυπηρετούν τους σχεδιασμούς των επιμέρους ομάδων για την αναμέτρηση που έρχεται. Η απώλεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας στη Βουλή δεν είναι στιγμιαία αλλά διαρκής και αξεπέραστη, καθώς δεν έγινε για κάποιο δευτερεύον ζήτημα. Η αναμέτρηση αφορά τον πυρήνα της ασκούμενης πολιτικής που θα έχει ακόμη πιο οδυνηρή συνέχεια για τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα που ετοιμάζονται για τον έλεγχο του κόμματος διεκδικούν λίγο χρόνο, για να χρεώσουν τις ευθύνες της διάσπασης στον... εσωκομματικό αντίπαλο.

Τα διαλυτικά φαινόμενα στο κυβερνητικό στρατόπεδο δημιουργούν συνθήκες ακινησίας, σε μια στιγμή που κρίνεται η σταθερότητα της χώρας και όλα κρέμονται από μια κλωστή. Η κυβέρνηση στην πραγματικότητα υπάρχει χάρη στην ανοχή που σκόπιμα δείχνει η αντιπολίτευση για τους δικούς της λόγους, ασχέτως αν στο Μέγαρο Μαξίμου παριστάνουν πως έχουν τον έλεγχο της κατάστασης. Ο πρωθυπουργός με την ατολμία του τελεί σε μια διπλή ομηρεία, που είναι επικίνδυνη τόσο για τον ίδιο όσο και πρωτίστως για τον τόπο. Από τη μια πιέζεται ασφυκτικά από το κόμμα του στα όρια της απώλειας ελέγχου των εξελίξεων, καθώς οι συσχετισμοί ανατρέπονται και δεν αποκλείεται, αν τολμήσει ευθεία αναμέτρηση, να χάσει την ηγεσία. Από την άλλη στη Βουλή εξαρτάται απολύτως από την αντιπολίτευση και κάθε του κίνηση εφεξής πρέπει να έχει την έγκρισή της. Στην πραγματικότητα, όπως εύστοχα παραδέχτηκε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Γ. Πανούσης, η κυβέρνηση είναι ήδη τρικομματική με τον ΣΥΡΙΖΑ στα δύο και τους ΑΝΕΛ.

Το προφανές είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν και πάντως όχι για πολύ μετά την υπογραφή του νέου Μνημονίου, το οποίο είναι πια μονόδρομος για τη σταθεροποίηση της χώρας. Χρονικά αυτό προσδιορίζεται το αργότερο στις αρχές Σεπτεμβρίου, οπότε αμέσως μετά ο Αλ. Τσίπρας οφείλει να λάβει αποφάσεις για το πώς θα συνεχιστεί η διακυβέρνηση του τόπου. Η παρωδία των πολλαπλών πλειοψηφιών στη Βουλή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από κανέναν. Το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες μπορεί ενδεχομένως να εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς του Μαξίμου, αλλά σίγουρα αποτελεί καταστροφική επιλογή για την οικονομία.

Προφανώς για τον κ. Τσίπρα είναι ευκολότερο να «καθαρίσει» με όσους τον αμφισβητούν στις λίστες των βουλευτικών εκλογών που μπορεί να τις καταρτίσει κατά το δοκούν, παρά σε ένα κομματικό συνέδριο που δεν αποκλείεται και να το χάσει. Ωστόσο φαίνεται πια πως δεν αρκεί να θέλει εκλογές, πρέπει και να μπορεί να τις κάνει. Το κακό προηγούμενο του δημοψηφίσματος, που λειτούργησε καταστροφικά σε όλα τα επίπεδα, δεν βοηθά και πολύ για λεονταρισμούς. Τώρα που πήρε τη στροφή, οφείλει να την ολοκληρώσει, αλλιώς το χάος τον περιμένει.