Η κυβέρνηση κινδυνεύει να πνιγεί, και μαζί να πνίξει τη χώρα .

Η κυβέρνηση κινδυνεύει να πνιγεί, και μαζί να πνίξει τη χώρα, στις αντιφάσεις της. Ο πρωθυπουργός πήρε την απόφαση για μια συμφωνία με τους εταίρους-δανειστές προκειμένου να αποφύγει την κατάρρευση. Ηταν μια πράξη ευθύνης. Μια μεγάλη μερίδα του κόμματός του είναι αντίθετη σε αυτήν. Υπουργοί προβαίνουν σε εξαγγελίες που την ακυρώνουν στην πράξη. Τα δημόσια ταμεία είναι άδεια. Οι τράπεζες εξαρτώνται απολύτως από τις αποφάσεις της ΕΚΤ. Η πραγματική οικονομία έχει «παγώσει», χάνοντας κάθε δυναμική που είχε φανεί το τελευταίο τρίμηνο του 2014. Οι επενδυτές εγκαταλείπουν κάθε σκέψη επένδυσης στη χώρα. Ολα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό κλίμα και μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε ένα ατύχημα. Η Ελλάδα δεν έχει πολλούς υπολογίσιμους συμμάχους στην Ευρωζώνη και η υπομονή των εταίρων-δανειστών εξαντλείται με ραγδαίους ρυθμούς. Εγιναν λάθη από απειρία και εμμονές. Ο κ. Τσίπρας πρέπει να ξεπεράσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις και να ορίσει μια καθαρή ρότα για όλους. Δεν υπάρχουν περιθώρια για στραβοτιμονιές. Η υπεύθυνη αντιπολίτευση θα «βάλει πλάτη», σε αντίθεση με όσα συνέβησαν στο παρελθόν. Πρέπει όμως να είναι ξεκάθαρο και καλά προετοιμασμένο το σχέδιο και ο στόχος προκειμένου να «βάλουμε όλοι πλάτη». Προς το παρόν ούτε σχέδιο ούτε στόχο βλέπουμε.

Aντε πάλι από την αρχή...

Η κυβέρνηση φαίνεται να ζει σε έναν δικό της κόσμο, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει στις σχέσεις με τους εταίρους αλλά και πώς κινείται η πραγματική οικονομία, που διολισθαίνει σε έναν νέο κύκλο αμφιβολιών λόγω της παρατεταμένης αβεβαιότητας. Από εκεί που έδειξε πριν από μία εβδομάδα μια κάποια στροφή προς τον ρεαλισμό, μοιάζει να χάθηκε πάλι σε μια ψευδολογία και ευφημισμούς, που πλέον δεν προκαλούν γέλια, αλλά φόβο και αγωνία.

Οταν έχουμε μπροστά μας συγκεκριμένες υποχρεώσεις και ανελαστικές δαπάνες, ενώ λεφτά δεν υπάρχουν, η κυβέρνηση διά των υπουργών της εκφράζει μόνον προσδοκίες και ευχές ότι κάτι θα γίνει γενικώς ή ότι οι δανειστές δεν θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε για λίγα δισεκατομμύρια! Την ίδια στιγμή, όμως, φτάνουν από παντού τα μηνύματα πως δεν πρόκειται να δοθεί δεκάρα αν δεν υλοποιηθούν όλα όσα περιγράφει η συμφωνία του τελευταίου Eurogrup. Είναι απορίας άξιον πώς δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμη και οι... πέτρες με αυτήν την απροσδόκητη ελαφρότητα που επιδεικνύουν πολλοί στην κυβέρνηση και μάλιστα την παρουσιάζουν και ως άνεση. Τι να πει κανείς όταν ο αρμόδιος υπουργός Οικονομικών ξοδεύει σχεδόν όλο του τον χρόνο για να δίνει συνεντεύξεις στις οποίες ούτε λίγο-ούτε πολύ λέει πως κοροϊδεύουμε τους ξένους με διάφορες ντρίμπλες και κόλπα, χωρίς πραγματικά μέτρα και τήρηση δεσμεύσεων.

Μία συνεδρίαση της Κοινοβουλευ­τικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι περισσότεροι βουλευτές τα έψαλαν για τα καλά στην κυβέρνηση, αποδείχτηκε αρκετή για να αρχίσουν και πάλι οι περιστροφές και τα αδιέξοδα. Με ευχές και προσδοκίες δεν μπορεί να πληρωθούν οι υποχρεώσεις των επόμενων μηνών, αν δεν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και δεν ληφθούν εγκαίρως τα μέτρα που προβλέπει και το μεταβατικό μνημόνιο.

Οσο καλλιεργούνται ακόμη ψευδαισθήσεις και οι υπουργοί περιπαίζουν τους βουλευτές με διάφορα αστεία επιχειρήματα του τύπου «δεν είναι αυτό που νομίζετε», η κατάσταση θα γίνεται διαρκώς και πιο επικίνδυνη για τον τόπο, ενώ οι ξένοι θα μεγεθύνουν τις απαιτήσεις τους λόγω αμφιβολιών και της κρίσης εμπιστοσύνης.

Η κυβέρνηση μοιάζει να μην ξέρει τι θέλει και πελαγοδρομεί σε μία Βαβέλ από μισές αλήθειες έως ολόκληρα ψεύδη, ενώ σπαταλά τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο για επικοινωνιακούς λόγους, μένοντας ακάλυπτη στην ουσία των κρίσιμων εβδομάδων που ακολουθούν. Αν δεν αλλάξουν τάχιστα προσανατολισμό, ο χρόνος θα απειλεί επικίνδυνα τη χώρα και θα θέτει εκ νέου σε αμφισβήτηση την ομαλή της πορεία.

Καλό είναι αυτό. Να μαθαίνουν και οι επόμενοι.

Στις σαράντα μέρες της νέας κυβέρνησης πολλοί βιάζονται να της κάνουν τα «σαράντα»: βιάζονται να κλάψουν το μακαρίτη. Καλό είναι αυτό. Να μαθαίνουν και οι επόμενοι, ότι οι «περίοδοι χάριτος», οι σαράντα, οι πενήντα, οι εκατό μέρες, δίνονται μόνο σε καταδικασμένους. Οι κυβερνήσεις δεν δικαιούνται ούτε εικοσιτέσσερις ώρες «χάρη». Τους ψηφίζει ο κόσμος, επειδή ισχυρίζονται ότι έχουν τη δεξιότητα να παραλάβουν το φλεγόμενο κατάστημα, να σβήσουν την πυρκαγιά και να το τρέξουν επαγγελματικά. Οχι σε σαράντα μέρες. Τώρα. Αμέσως. Χθες, αν είναι δυνατόν.

Δυστυχώς, ακόμα δεν έχουμε δει κάτι «επαγγελματικό» στο τρέξιμο του μαγαζιού, εκτός από μια αριστοτεχνικά πλασαρισμένη υπερέκθεση του υπουργού Οικονομικών κ. Βαρουφάκη στο εσωτερικό, το εξωτερικό, στην κριτική και στο κάθε είδους επικοινωνιακό μετερίζι. Μα... δεν τον στείλαμε τον άνθρωπο στη Γιουροβίζιον να γυρίσει με ντουζ πουάν! Στο Γιούρογκρουπ τον στείλαμε - να γυρίσει με λεφτά. Η προσωπικότητα του κ. υπουργού είναι όντως εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Βρίθει χαρισματικών ασαφειών που δείχνει να χειρίζεται μοναδικά. Ομως, αν δεν συνοδευτεί τώρα, αμέσως, σήμερα, χθες από χειροπιαστές εξελίξεις, προς όφελος μιας τραυματισμένης κοινωνίας, τι νόημα έχει όλος αυτός ο κουρνιαχτός; Η λογική λέει ότι πρώτα πρέπει να φέρεις εις πέρας το όποιο κατόρθωμα και μετά να αναδειχθείς σε παγκόσμιο είδωλο. Οταν συμβαίνει το ακριβώς ανάποδο, είναι κάπως ανησυχητικό.

Κι αυτές οι ρημάδες οι «περίοδοι χάριτος»; Είναι τόσο ξεπερασμένες, ακόμα και για τα είδωλα. Ισως για αυτά, περισσότερο.

• Σώπα, όπου να 'ναι θα χτυπήσουν «Oι Kαμπάνες του Εντελβάις» και δυστυχώς δεν θα είναι αυτές του Καρβέλα...

- Μαμά, γιατί σιωπούν οι ΑΝΕΛ;
-Γιατί, παιδί μου, όταν τρώμε δεν μιλάμε.

Η κυβέρνηση κάνει το λάθος, που έκαναν και άλλες κυβερνήσεις.

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως άμεσες ξένες επενδύσεις. Ο ρόλος τους στην ανάκαμψη της οικονομίας είναι εξαιρετικά κρίσιμος. Η κυβέρνηση κάνει το λάθος, που έκαναν και άλλες κυβερνήσεις στο παρελθόν, να διώχνει τους ξένους επενδυτές για να μη βρεθεί εκτεθειμένη απέναντι στους ψηφοφόρους της. Οι πολίτες διψούν για δουλειές όμως. Οι ιδιωτικοποιήσεις και οι μεγάλες επενδύσεις που έχουν εγκριθεί πρέπει να προχωρήσουν χωρίς εμπόδια. Κανένα σοβαρό κράτος στον κόσμο δεν αντιμετωπίζει τους επενδυτές ανάλογα με το ποια κυβέρνηση έρχεται στην εξουσία. Υποχρέωση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι να εξηγήσουν στους πολίτες τη σημασία των ιδιωτικοποιήσεων που θα φέρουν θέσεις εργασίας και θα αναβαθμίσουν σοβαρά τις υποδομές της χώρας. Ποιος ακριβώς θα χάσει από την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων, για παράδειγμα; Εχει δει κανείς σε τι κατάσταση βρίσκονται τα δημόσια αεροδρόμια σε μεγάλους προορισμούς; Υπάρχουν κάπου κρυμμένα κρατικά κεφάλαια για να γίνουν τα έργα αναβάθμισης των αεροδρομίων; Ας τελειώνουμε με τις ιδεοληψίες που κοστίζουν πανάκριβα στη χώρα. Να βρει η κυβέρνηση το θάρρος να πράξει το σωστό και ας θυμώσουν οι ακραίοι, φανατικοί που δεν θέλουν καμία επένδυση, πουθενά.

Έντυπη

Τα ξένα κόλλυβα

Το προεκλογικό δούλεμα το καταλαβαίνω. Και όχι μόνο από κόμματα, αλλά ακόμη και από δημοσιογράφους, που έχουν εκποιήσει την ιδιότητά τους σε κομματικές προπαγανδιστικές σκοπιμότητες. Αλλά μου είναι αδύνατο να καταλάβω όποιον έχει το θράσος να διαμαρτύρεται μετεκλογικά επειδή δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν υποσχέσεις, που ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να προχωρήσουν. Και φυσικά εννοώ το παραμύθι που άκουγε στο όνομα «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης».

Οι ίδιοι οι συριζαίοι το είχαν κοστολογήσει στα 12 δισ. Και είχαν ανακοινώσει μάλιστα και κάποιες απίθανες πηγές χρηματοδότησης, που ουσιαστικά ήταν τα κοινοτικά κονδύλια. Κατά το κοινώς λεγόμενο φιλοδοξούσαν «να κάνουν μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα». Αλλά οι Ευρωπαίοι τους την έκοψαν τη φόρα. Τους έδωσαν να καταλάβουν ότι κάτι τέτοια κόλπα καλά θα κάνουν να τα ξεχάσουν. Οπως και έσπευσαν να κάνουν. Στο ελάχιστα τροποποιηθέν e-mail Χαρδούβελη, που πλέον κυκλοφορεί ως e-mail Βαρουφάκη, διευκρινίζεται ότι δεν θα ληφθούν μέτρα που συνεπάγονται δημοσιονομικό κόστος. Αρα το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» στο καλάθι των αχρήστων.

Από το 2012 μία και μόνη ήταν η αγεφύρωτη διαφωνία μου με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι χωρίς οικονομική βάση διακηρύξεις του. Και η συστηματική αποφυγή του να δεσμευτεί σε πράξεις και πρακτικές που θα αύξαναν έστω και στο ελάχιστο την παραγωγικότητα της χώρας. Με αυτήν τη λογική έφτασε στο 2015, με αυτήν τη λογική κατάφερε να γίνει κυβέρνηση και με αυτήν πήγε και στις Βρυξέλλες, όπου και έσπασε τα μούτρα του και υποχρεώθηκε στις διαδοχικές κυβιστήσεις των τελευταίων ημερών.

Τώρα τα ψέματα τελείωσαν. Και όχι επειδή αυτό επέβαλαν οι κακοί Ευρωπαίοι, αλλά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά. Το οποίο και γνώριζαν όταν παραμύθιαζαν τους αφελείς με τη συνεργασία και των δημοσιογραφούντων, που συνεργούσαν στο πλασάρισμα των ανοησιών πως «τώρα εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι άλλοι θα χορεύουν» και «θα μας δανείζουν, θα μας τα χαρίζουν και μετά θα μας ξαναδανείζουν».

ΥΓ.: Το ανέκδοτο του μήνα είναι η δήλωση της προέδρου της Βουλής ότι «το Κοινοβούλιο δεν πρόκειται να ψηφίσει παράταση του Μνημονίου». Και το γέλιο της χρονιάς θα πέσει όταν η ίδια θα ανακοινώσει, αν όλα πάνε καλά, την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου με τη μορφή της πράξης νομοθετικού περιεχομένου και τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

Αντί για την «αξιοπρέπεια του λαού», ας επιδιώξει την αξιοπρέπεια της χώρας.

Αυτό ακριβώς ήταν και το νόημα των «παλλαϊκών» συγκεντρώσεων. «Ούτε βήμα πίσω», «100% διαγραφή χρέους», «Δεν? μασάμε» εις άπταιστη? Αγγλική έγραφαν τα πλακάτ. Δεν είχαν σκοπό να στηρίξουν την κυβέρνηση σε έναν λογικό συμβιβασμό, αλλά να τη δεσμεύσουν εμποδίζοντας τον όποιο συμβιβασμό. Με τη σημερινή λογική της κυβέρνησης, οι συγκεντρώσεις δεν κατάφεραν πολλά. Από την άλλη, ακούμε ότι επειδή η κυβέρνηση έκανε «στροφή στον ρεαλισμό» και έστειλε τον κατάλογο με τις «παραχωρήσεις», πρέπει να «χειροκροτήσουμε». Θυμίζω ότι η κυβέρνηση εκλέχθηκε με τελείως διαφορετική ατζέντα και τώρα απλώς δέχτηκε ό,τι θα δεχόταν το Ποτάμι, ακόμη και η πρώην συγκυβέρνηση. Πώς να χειροκροτήσω κάτι που ήδη κόστισε στη χώρα μερικά δισ., έφερε πολύ άγχος σε πολλούς, έβαλε σε κίνδυνο διεθνείς συμμαχίες και εκχυδάισε τον δημόσιο διάλογο με αναλήθειες, απειλές και απλές ονειρώξεις. Αντίθετα θα άξιζε να στηρίξει κανείς την κυβέρνηση, παρά την καταφανή εξαπάτηση, αν την? αξιοποιούσε σωστά. Κανείς δεν την υποχρεώνει να επιμείνει σε πράγματα που δεν πρέπει να γίνονται, αλλά μπορεί να επιμείνει σε πράγματα που δεν? λέγονται. Κανείς δεν θα την κατακρίνει αν στενοχωρήσει τους κρατικοδίαιτους γυμνοσάλιαγκες, που συνωστίζονται στα υπουργεία για τις θέσεις στα νοσοκομεία και τα σχολεία, αν καθιερώσει αδιάβλητους διαγωνισμούς για τις 5.000 θέσεις στελεχών που προφανώς δεν διαθέτει. Κανείς δεν την υποχρεώνει να ακυρώσει συμφέρουσες διεθνείς συμβάσεις ή διαγωνισμούς σε εξέλιξη απλώς επειδή κομματικά στελέχη έχουν «άλλες» βλέψεις ή και ιδεοληψίες.

Με άλλα λόγια, αντί για την «αξιοπρέπεια του λαού», ας επιδιώξει την αξιοπρέπεια της χώρας. Μία αξιοπρεπής χώρα παράγει και δεν δανείζεται, φορολογεί δίκαια, δεν ταλαιπωρεί και δεν εξαπατά τους πολίτες της. Ενας λαός μπαταχτσής δεν είναι αξιοπρεπής και δεν είναι ασφαλής. Η κυβέρνηση πρέπει να διαπλάθει υπεύθυνους και αξιοπρεπείς πολίτες, όχι ανεύθυνους και αγράμματους χειροκροτητές.

Το δίλημμα του κ. Τσίπρα

Η ταχεία ωρίμανση υπό το βάρος της ανάγκης, ύστερα από ένα περιττό και ανούσιο σόου μερικών εβδομάδων ανά την Ευρώπη, φαίνεται πως έχει δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα στην κυβέρνηση από όσα θεώρησε ότι θα της έλυνε. Η δήθεν σκληρή γραμμή έλιωσε (ευτυχώς για τη χώρα) μετά την ξεκάθαρη προειδοποίηση του Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία ξεχάστε τις τράπεζες. Λέγεται μάλιστα ότι ο Ιταλός «στόλισε» και με αρκετά κοσμητικά επίθετα τον κ. Γιάνη Βαρουφάκη για τις δηλώσεις του περί χρεοκοπημένης χώρας, καθώς, όπως του εξήγησε, αυτό του δένει τα χέρια, όπως και στο ΔΝΤ, για να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την Ελλάδα.

Επειτα από όλα αυτά φτάσαμε στη σκληρή μεν, αλλά απαραίτητη καταρχήν συμφωνία, για να μην πέσει η χώρα στα βράχια. Δυστυχώς, όμως, ούτε και αυτή την ύστατη ώρα η κυβέρνηση δεν είπε την αλήθεια, έστω ρίχνοντας τα βάρη στους προηγούμενους. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο επιμένει στο ψέμα και στους ευφημισμούς, προκαλώντας γέλια και αντιδράσεις.

Με τον λαϊκισμό που είχαν συνηθίσει τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την προεκλογική περίοδο και πριν από αυτήν τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν και ορισμένοι εξεγείρονται θεωρώντας ότι η ηγεσία τούς δουλεύει κανονικά. Δεν είναι δυνατόν να έχουν υπογράψει ένα κανονικό Μνημόνιο και να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ενώ το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης έκανε φτερά. Οσα λέγονται από τον κ. Μανώλη Γλέζο έως τον κ. Κ. Λαπαβίτσα και σειρά άλλων στελεχών τις τρεις τελευταίες ημέρες απηχούν εν πολλοίς τις διαθέσεις μιας σημαντικής μερίδας βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Ολοι αυτοί είχαν εκπαιδευθεί σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων, αδιαφορώντας για τις συνέπειες μιας ακόμη τυφλής σύγκρουσης. Ορισμένοι το έχουν πει μάλιστα σε χρόνο ανύποπτο ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ, ενώ άλλοι τάσσονται ανοικτά και ξεκάθαρα υπέρ της επιστροφής σε ένα εθνικό νόμισμα. Η αντίληψη αυτή μπορεί να είναι καταστροφική, αλλά είναι ξεκάθαρη και δεν επιδέχεται παρερμηνείες.

Τώρα το δίλημμα είναι στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος απέφυγε τις εσωκομματικές συγκρούσεις και την ομογενοποίηση του κόμματός του όσο ήταν στην αντιπολίτευση και τώρα ήρθε η δύσκολη ώρα που πρέπει να διαλέξει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.