Λαχειοφόρος... κάλπη

Χωρίς αμφιβολία για πρώτη φορά ο λαός καλείται να ψηφίσει μέσα σε τόσο θολό τοπίο. Την απόφαση του ψηφοφόρου εκβιάζουν δύο τάσεις. Να επιλέξει αυτό που ήδη έχει (και έχει μια κυβέρνηση βραδυπορούσα, αμήχανη και υπάκουη στους δανειστές) ή να τα παίξει όλα για όλα σε μια ζαριά και ό,τι προκύψει; Ενδεχομένως κάποιοι έχουν τον ηρωισμό της αξιοπρέπειας χάριν της οποίας θυσιάζουν ή διακινδυνεύουν τα τελευταία υλικά αγαθά που μας προσφέρει η συμμόρφωσή μας στους απαιτητικούς ή τοκογλύφους δανειστές και κάποιοι έχουν την αποκοτιά να πιστεύουν ότι θα... πηδήξουν από τον έβδομο όροφο και θα σταθούν όρθιοι.

Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας είναι σαρξ εκ της σαρκός μας, (μην τους κατηγορείτε) και είναι βλακώδες να εμπιστευόμαστε εξ ολοκλήρου τη ζωή μας σε αυτούς εντελώς στα τυφλά. Θα πρέπει ο καθένας να σκεφτεί αν είναι προτιμότερος ο δυσάρεστος κυβερνήτης ή εκείνος που δεν βλέπει καμιά δυσκολία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας και ότι αρκεί να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι των δανειστών και θα τα καταφέρει... να γυρίσει πίσω με σπασμένο χέρι! Η ψήφος έχει συνέπειες και όλοι πρέπει να πάμε στις κάλπες, έστω με μισή καρδιά.

Εχουμε το δημοκρατικό καθήκον να το πιούμε το ποτήρι των συνεπειών με το χέρι μας και όχι να αφήσουμε να μας το κεράσουν άλλοι.

Στην αρχαία Αθήνα οι πολίτες υποχρεώνονταν να ψηφίζουν. Μάλιστα πριν από τη σύγκληση της Εκκλησίας του Δήμου στην Πνύκα περιέρχονταν δούλοι στην αγορά, κρατώντας μια φρεσκοβαμμένη τριχιά από άκρη σε άκρη του δρόμου, ωθώντας τους αμελείς και αμέτοχους στα κοινά πολίτες που χαζολογούσαν να κατευθυνθούν προς την Πνύκα.

Οποιον έβαφε το σκοινί τιμωρούνταν με μεγάλο πρόστιμο! Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, εκτός από κρίσιμες, είναι και ενδιαφέρουσες από άλλες απόψεις. Θα βυθομετρήσουν την αντίληψη του λαού να επιλέγει σωτήρες με αφελή κριτήρια ή όχι. Θα είναι διδακτικές και εκδικητικές, γιατί αμέσως θα φανεί το αποτέλεσμα της λαχειοφόρου αγοράς αν ο λαός τράβηξε τον τυχερό αριθμό που θα τον σώσει. Αυτομάτως θα αποδειχτεί ότι η πολιτική κληρωτίδα της σημερινής Ελλάδος δεν έχει μέσα κανένα τυχερό αριθμό. Ολοι χάνουν!

Το δίδαγμα αυτό θα μας κρατήσει σε περίσκεψη ως τις επόμενες εκλογές όπου όλα θα έχουν ξεχαστεί.

Η Βαβέλ του Σύριζα

Ελάχιστες μέρες πριν τις εκλογές ο ορίζοντας  με τις εξαγγελίες και τους στόχους των κομμάτων σε κρίσιμα θέματα οικονομικής πολιτικής όχι μόνο παραμένει θολός, αλλά η σύγχυση επιτείνεται. Ιδιαίτερα από την πλευρά του Σύριζα, του κόμματος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις παρατηρείται ένα πραγματικό κομφούζιο με αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις στελεχών του, με αποτέλεσμα οι πολίτες να μην μπορούν να έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα  για το τι θα περιμένουν.

Είτε πρόκειται για τον ΕΝΦΙΑ, είτε για τους φορολογικούς συντελεστές,είτε για τη ρευστότητα της οικονομίας και τις δόσεις που καθυστερούν από τους  δανειστές μας,εκπέμπεται μια αντιφατική εικόνα, που ούτε τη στρατηγική του ίδιου του κόμματος εξυπηρετεί, ούτε το γενικότερο κλίμα στην οικονομία.

Καλώς ή κακώς η σοβαρή πιθανότητα ανάληψης της εξουσίας από ένα κόμμα τής αριστεράς, δημιουργεί σε ένα τμήμα τουλάχιστον της κοινής γνώμης, αλλά και σε ευρωπαίους εταίρους, ερωτηματικά για το πως ακριβώς θα διαχειριστεί μια σειρά κρίσιμα προβλήματα της οικονομίας.

Και αυτή η Βαβέλ υποσχέσεων και πολιτικών  που παρατηρείται, είναι αναπόφευκτο να προκαλεί περισσότερες απορίες και ερωτηματικά.

Είναι προς το συμφέρον της χώρας, αλλά  και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να μπει φρένο στις αντιφατικές δηλώσεις, ξεκαθαρίζοντας το τοπίο και δίνοντας σαφείς απαντήσεις  για τα κρίσιμα θέματα που απασχολούν τους πολίτες.

Οι εύκολες  και επιπόλαιες προεκλογικές υποσχέσεις, όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν και ιδιαιτέρως σε αυτή την περίοδο της κρίσης, δεν ωφέλησαν κανένα απλώς διόγκωσαν την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Ένα κόμμα της αριστεράς που διεκδικεί την εξουσία,διακηρύσσοντας ότι θέλει να αλλάξει τα κακώς κείμενα χρόνων,δεν μπορεί να χρησιμοποιεί μεθόδους παλαιότερων εποχών, για να προσελκύσει ψηφοφόρους.

Οφείλει να γνωρίζει ότι αυτή την πρακτική θα την βρει πολύ γρήγορα μπροστά του, με οδυνηρές συνέπειες για όλους, όπως έχει αποδείξει η πρόσφατη και παλιότερη ιστορία.

Η γλώσσα της εξουσίας

Η γλώσσα της εξουσίας υποτιμώντας τους πολίτες επιδιώκει τη μετατροπή τους σε «εξαπατημένους παλιάτσους» παραμορφώνοντας τις λέξεις και την πραγματικότητα. Με δογματικότητα και απολυτότητα επιδιώκει να μηδενίσει την κριτική σκέψη μέσα από τη χρήση εννοιών με φορτισμένο περιεχόμενο, όπως πατρίδα, έθνος, αλλά και ΕΕ, σταθερότητα, ανάπτυξη κ.λπ. Η καταιγιστική προπαγάνδα για τον μονόδρομο της ΕΕ σε συνθήκες σκληρής δεσποτείας και βαρβαρότητας που έχουν οδηγήσει στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και εξαθλίωσης του λαού αποσκοπεί στην ολοκληρωτική χειραγώγησή του.

Ειδικότερα η ΝΔ, ο βασικός πόλος της συγκυβέρνησης, κλιμακώνει τα εκβιαστικά διλήμματα στο όνομα της σταθερότητας και της ομαλότητας διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, προετοιμάζοντας το έδαφος για να συνεχίσει την πολιτική της λιτότητας και την ενίσχυση της επιτήρησης και της διατήρησης ενός νεοαποικιακού καθεστώτος. Η ραγδαία φτωχοποίηση του λαού σε συνδυασμό με την κονιορτοποίηση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας παρουσιάζεται ως «success story», «το μεγαλύτερο νοικοκύρεμα κράτους που έχει γίνει ποτέ στην Ιστορία». Με την επίκληση στο συναίσθημα και την έξαρση της κινδυνολογίας επιδιώκει να εκβιάσει και να εκφοβίσει σπέρνοντας τον τρόμο για την επερχόμενη «χρεοκοπία» εάν χάσει τις εκλογές, υιοθετώντας μια αντικομμουνιστική ρητορική της μετεμφυλιακής περιόδου συνοδευόμενη από ρατσιστικά παραληρήματα και την ατζέντα της ακροδεξιάς, αποδίδοντας στον ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηριστικά που δεν έχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που από τους πολιτικούς του προγόνους ομνύει νυχθημερόν στο όνομα της ΕΕ αποσιωπώντας την πολύπλευρη εξάρτηση της χώρας και διακηρύττει υπέρ της «υγιούς επιχειρηματικότητας» και ότι «δεν σκοπεύει να προβεί σε μονομερείς ενέργειες» και έχει «προτάσεις επωφελείς για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη», αναγορεύεται από την προπαγάνδα της ΝΔ σε αντισυστημική και «αντιευρωπαϊκή» δύναμη.

Από την άλλη, οι προσδιορισμοί και οι αναφορές στην «κυβερνώσα Αριστερά», στην «Αριστερά της ευθύνης» και άλλα, αποκρύπτουν τον πραγματικό ρόλο της Αριστεράς, που δεν είναι ο εξωραϊσμός του καπιταλισμού αλλά η ανατροπή του.

Πέρα από τους μύθους που προβάλλει η γλώσσα της εξουσίας και κάθε «αριστερή» προπαγάνδα, η αλήθεια είναι ότι οι επερχόμενες εκλογές δεν μπορούν να δώσουν λύση στα μεγάλα προβλήματα. Λύση μπορεί να δοθεί μόνο με τη συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου αντίστασης και ανατροπής της πολιτικής της εξάρτησης και της φτώχειας που εκπορεύεται από την ΕΕ και τα κέντρα εξάρτησης της χώρας που ασκούν την πραγματική εξουσία ανεξάρτητα από τους κυβερνητικούς διαχειριστές.

Στην Ελλάδα βρήκαμε τον δικό μας, παραδοσιακό, τρόπο να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας.

Την ίδια ώρα στην Ελλάδα βρήκαμε τον δικό μας, παραδοσιακό, τρόπο να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Εμείς δεν χρειαζόμαστε αλλόθρησκους τζιχαντιστές, τα καταφέρνουμε καλά με τις εκλογές. Ο,τι και να βγάλουν οι κάλπες, η Ελλάδα μπαίνει στην εποχή της αναταραχής και ανασφάλειας ξέπνοη, χωρίς δυνάμεις, έχοντας ξοδέψει και τα πρώτα ελάχιστα σημάδια ανάκαμψης μετά την πεντάχρονη τραγωδία. Σαν τρελό φορτηγό με σπασμένα τα φρένα, η Ελλάδα, σχεδόν 100 χρόνια μετά, ετοιμάζεται για άλλη μία ιστορική καταστροφή, δικιάς της κατασκευής.

Δέκα δισ. έτοιμων επενδύσεων σταμάτησαν ξαφνικά περιμένοντας «τις εκλογές». Οι πολίτες σταμάτησαν να πληρώνουν τις οφειλές τους. Χρήματα πέταξαν σαν αποδημητικά πουλιά σε άλλες χώρες. Η συμφωνία με τους εταίρους κατάντησε κουρελόχαρτο που ο ένας δεν τόλμησε να ψηφίσει και ο άλλος θέλει να σκίσει, την ίδια ώρα που υπόσχεται τον ουρανό με τ' άστρα. Και όταν τον ρωτούν «μα πώς θα τα πληρώσετε όλα αυτά» απαντάει σείοντας την υπόσχεση ή απειλή (;;) της «διαπραγμάτευσης».

Θα διαπραγματευτούν οι Μάγοι με τη Μέρκελ, με τον πληγωμένο Ολάντ, τον ετοιμόρροπο Ρέντσι και τα άλλα τα παιδιά, που έντρομοι ψάχνουν για τον δολοφόνο «στο σπίτι τους» και δουλειές για τα δικά τους παιδιά. Και αν δεν «κάτσει»;; Την ώρα που ο αποπληθωρισμός θεριεύει, το όλο γεωπολιτικό σύστημα τρίζει, η Ρωσία τη μία βρυχάται και την άλλη τρικλίζει και η μάχη του πετρελαίου έχει αλλάξει το παιχνίδι. Λέτε με αυτές τις συνθήκες να «σκάει» ιδιαίτερα η Μέρκελ, ο Ολάντ και ολόκληρη η Ευρωζώνη αν η Ελλάδα αποφασίσει να «αυτοκτονήσει»;;;

Οπότε, ψηφίστε άφοβα, ό,τι σας κάνει κέφι. Με θυμό ή φόβο, με δίψα για εκδίκηση, μόνοι μας θα πέσουμε πάλι στην αφάνεια στην οποία είχαμε συνηθίσει μέχρι πριν από λίγες 10ετίες. Με τη δραχμούλα μας αγκαλιά, περήφανοι, ωραίοι και... φτωχοί, πάλι, όσοι απομείνουν σε αυτή την άκρη της γης.

Οι τέσσερις που έγιναν έξι...

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, η πράξη θα δείξει αν ισχύει το ένα ή το άλλο, αλλά εκείνο που δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση είναι ότι ποτέ άλλοτε πολιτικό κόμμα δεν είχε τόσα και τόσο προβεβλημένα στελέχη σ' έναν και τον αυτό χώρο -για την ακρίβεια, την οικονομία- όσο ο ΣΥΡΙΖΑ. Παραθέτω ονόματα: Δραγασάκης, Σταθάκης, Μηλιός, Τσακαλώτος, Βαρουφάκης και Λαπαβίτσας.

Ομολογώ ότι δεν είμαι σε θέση να κρίνω αν και πόσο μετράνε ως επιστήμονες, αλλά εν προκειμένω το ζητούμενο δεν είναι οι τίτλοι σπουδών τους και το συγγραφικό τους έργο. Εκείνο που πρωτίστως ενδιαφέρει είναι η δυνατότητά τους να συμβάλουν στη διαμόρφωση μιας οικονομικής πολιτικής που θα μας προστατεύσει από περιπέτειες και θα περιορίσει το μνημονιακό κόστος.

Κι εδώ είναι που έχω τις απορίες μου. Ολος ο ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτους τον Τσίπρα και τον Δραγασάκη, προπαγανδίζουν το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», αλλά ο Λαπαβίτσας αποφαίνεται ότι οικονομικά δεν βγαίνει. Η αίσθηση που προγραμματικά καλλιεργείται για την «επόμενη μέρα» είναι ότι θα πάμε καλύτερα, αλλά ο Βαρουφάκης επανειλημμένα έχει επισημάνει ότι εκείνο που πρέπει να υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «αίμα και θυσίες». Κι αυτά χωρίς να χρειαστεί να αναφερθούμε στις προσεγγίσεις του μετριοπαθούς Σταθάκη και του σκληρού Μηλιού.

Κι έχουμε τώρα και το πρόβλημα των ομολόγων του Μαρτίου και τον τρόπο της αποπληρωμής τους. Ο Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι θα τα πληρώσουμε και μπράβο του. Αλλά όπως πάντα συμβαίνει όταν οι συριζαίοι αναφέρονται σε χρήματα, εύλογα τίθεται ο προβληματισμός ως προς την πηγή της προέλευσής τους. Κι εδώ τα πράγματα μπλέχτηκαν. Ο Τσίπρας είπε ότι θα εκδώσει έντοκα γραμμάτια όπως κάνει και η σημερινή κυβέρνηση, και ο Χαρδούβελης και το υπουργείο Οικονομικών απάντησαν ότι δεν γίνεται γιατί η ΕΚΤ θα διακόψει τη ρευστότητά μας αν δεν συνεχίσουμε να υπαγόμαστε σε κάποιο πρόγραμμα.

Η ανταπάντηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να μιλήσει για «πολιτική απρέπεια» και να κατηγορήσει το υπουργείο Οικονομικών ότι «δεν έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει στις εκλογές». Αλλά για τα ομόλογα δεν γίναμε σοφότεροι. Τη στιγμή που το κόμμα διαθέτει αφθονία ειδικών. Δεν θα μπορούσαν ένας ή δύο από τους τόσους να μας διαφωτίσουν; Και να προστατεύσουν και το κύρος του αρχηγού τους;

Προφανώς αυτό μας αξίζει.

Με δεδομένο ότι η νέα Βουλή θα αποτελείται από νέα πρόσωπα σε ποσοστό που θα ξεπερνά ενδεχομένως και το 50%, ουδείς μπορεί να υπολογίσει από τώρα τι ακριβώς μας επιφυλάσσει η κάλπη. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο καιροσκοπισμός και ο αμοραλισμός ικανού αριθμού πολιτικών είναι ένα θλιβερό φαινόμενο για τα πολιτικά ήθη της χώρας. Οριακές μετακινήσεις είχαμε πάντα, όπως και παλιννοστήσεις, αλλά όχι τόσο μαζικές μετακινήσεις και ετερόκλητες συμμαχίες που ευτελίζουν τα πάντα.

Κυρίες της πολιτικής αλλάζουν κόμματα όπως αλλάζουν την κόμμωσή τους και βρίσκουν εύκολα στέγη για να στεγάσουν τις... πολιτικές τους αναζητήσεις χωρίς καμιά εξήγηση και χωρίς ίχνος ντροπής ή έστω μίας κάποιας δικαιολογίας. Γυρολόγοι πολιτευτές, που μέσα σε τρία χρόνια έχουν περάσει από τέσσερα κόμματα και έχουν «προσκυνήσει» αρχηγούς και αρχηγούς, ξαφνικά ανακαλύπτουν το φως το αληθινό και θέλουν να μας σώσουν.

Το δυστύχημα, όμως, είναι ότι ανάλογες συμπεριφορές επιβραβεύονται από τους πολίτες και έτσι ανοίγουν ορέξεις για τους επόμενους καιροσκόπους της πολιτικής. Η αγωνία των κομματικών επιτελείων και η πολυδιάσπαση των κομμάτων έφεραν στην επιφάνεια όλες τις αμαρτίες ενός συστήματος που κινείται χωρίς αρχές και όρια.

Απόδειξη αυτής της ανερμάτιστης πολιτικής η διάλυση των κομμάτων μετά τις εκλογές του 2012, όπου για πρώτη φορά μας προέκυψαν 25 «ανεξάρτητοι» βουλευτές και ένα αηδιαστικό παρασκήνιο για επιστροφές και μεταγραφές προκειμένου να σώσουν την έδρα τους. Οσοι, λοιπόν, βάζουν από πόρτες και παράθυρα υποψηφίους για να κλείσουν θέσεις, το πιθανότερο είναι ότι θα μετανιώσουν μετά τις εκλογές. Οποιος εγκατέλειψε μία φορά, γιατί όχι και δεύτερη και... τρίτη. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά ουδείς συγκινείται και όλοι μαζί διαμαρτυρόμαστε για το χάλι της πολιτικής. Προφανώς αυτό μας αξίζει.

Αυτή είναι η πλέον ενοχλητική αλήθεια.

Ηαλήθεια είναι ότι η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει σε σύντομο διάστημα να ολοκληρώσει τη συμφωνία με την τρόικα ώστε να συνεχίσει η παροχή ρευστότητας στην οικονομία. Επίσης είναι αλήθεια ότι, σε επίπεδο Ευρωζώνης και εφόσον υπάρχει συμφωνία, η χρηματοδότηση της οικονομίας θα είναι σχετικά εύκολη. Στην επιδίωξη αυτή δεν θα συμβάλει η ενδεχόμενη συμμαχία με χώρες όπως Ιταλία και Ισπανία επειδή αυτές δεν θέλουν να συσχετιστούν με την Ελλάδα. Η ελληνική κυβέρνηση όμως θα ευνοηθεί από τον φόβο ύφεσης της οικονομίας που καταλαμβάνει πλέον όλες τις πρωτεύουσες.

Αλλά υπάρχει και μια επιπλέον ενοχλητική αλήθεια που δεν ακούγεται ευχάριστα παραμονές κρίσιμων εκλογών. Η ελληνική οικονομία, πέρα από τις πολιτικές διακηρύξεις, θα χρειαστεί ένα τουλάχιστον τετραετούς διάρκειας πρόγραμμα ανόρθωσης και ανάπτυξης ώστε να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες προκλήσεις. Προς το παρόν επικρατεί η βραχυπρόθεσμη αντιμετώπιση του προβλήματος ρευστότητας ή άμεσης χρηματοδότησης του Δημοσίου. Η πραγματικότητα όμως επιβάλλει ένα πρόγραμμα μεγαλύτερης πνοής. Και η εφαρμογή του προγράμματος αυτού απαιτεί κυβέρνηση ευρείας αποδοχής που δεν φαίνεται να προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις. Αυτή είναι η πλέον ενοχλητική αλήθεια.