Η προεκλογική περίοδος, , καταλήγει να είναι μια περίοδος αναστατώσεων και διχασμού.

Τα κόμματα ορίζουν υποψηφίους και αυτά αναμετρώνται, αυτά δοκιμάζονται, όχι τα προγράμματα των υποψήφιων τοπικών αρχόντων. Πίσω από την επιφάνεια των σχεδίων, των νέων ιδεών κρύβεται η γνωστή πελατειακή αγορά της πολιτικής συναλλαγής.

Μυστικές σφυγμομετρήσεις (στην ουσία για το προβάδισμα των κομμάτων), αντιπαραθέσεις και συνεχείς επιθέσεις στους κομματικούς αντιπάλους. Τέλος δεν έχουν οι αναδιφήσεις στο παρελθόν των ανταγωνιστών, προκειμένου να βγει στο άπλετο φως και ενώπιον των ψηφοφόρων όλο το «σκοτεινό» παρελθόν τους. Κάποιος κατηγορεί τους λοιπούς για λαϊκισμό ή έλλειψη σεβασμού της πόλης όπου θέλουν να υπηρετήσουν. Αλλος επιδίδεται σε βίαιες κατεδαφιστικές πολεμικές διανθισμένες με χαρακτηρισμούς χαμαιτυπείου. Αμφότερες οι πλευρές απορρίπτουν και αμαυρώνουν ό,τι θα μπορούσε να εκληφθεί ως θετικό για τον ανταγωνιστή. Δεν ασκούν εποικοδομητική κριτική, δεν προβάλλουν επιχειρήματα, απλώς κατακρίνουν τον αντίπαλο για ανικανότητα και ακαταλληλότητα.

Οι ψηφοφόροι από την πλευρά τους, που άθελα καταπίνουν λόγια καρυκευμένα με δηλωτικές του περιεχομένου τους φωτογραφίες, έχουν την ψευδαίσθηση πως θα εκφράσουν τη ελεύθερη βούλησή τους, όταν στην πραγματικότητα το πιθανότερο είναι να βρεθούν παγιδευμένοι στην εικόνα των υποψηφίων που κατασκευάστηκε από τα επιτελεία τους, και να επικυρώσουν, να νομιμοποιήσουν μία επιλογή που έγινε στην ουσία από άλλους· από τους εκλογικούς μηχανισμούς και τα δίκτυά τους.

Η προεκλογική περίοδος, αντί να είναι ένας αθόρυβος, ευπρεπής χρόνος περισυλλογής, ατομικής και συλλογικής ευθύνης, καταλήγει να είναι μια περίοδος αναστατώσεων και διχασμού, πολιτικών ανταγωνισμών και αντιπαραθέσεων, τόσο απαραμείωτων, ώστε δίπλα τους κάθε άλλο φαντάζει ασθενές. Το βασικό αντικείμενο της προεκλογικής συζήτησης, το παρόν και το μέλλον της κάθε περιοχής, τα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Χωρίς κομματική εξάρτηση .

Για την τοπική αυτοδιοίκηση θα είναι ένα μεγάλο βήμα αυτή η εξέλιξη. Η μέχρι τώρα υπερψήφιση καθαρά κομματικών υποψηφίων είχε ως στόχο την εξυπηρέτηση πολιτικών επιδιώξεων και μόνο, και είναι διαχρονικά αποδεδειγμένο ότι δεν συνέβαλε στην ανάδειξη της τοπικής αυτοδιοίκησης σε θεσμό ικανό να υπηρετήσει τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.

Οι προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές κατέγραψαν ήδη ένα διαφορετικό δείγμα γραφής από εκείνο στο οποίο ήταν μόνιμα προσκολλημένη η ελληνική κοινωνία. Η ανάδειξη στους μεγαλύτερους δήμους της χώρας υποψηφίων χωρίς κομματική εξάρτηση χάραξε μια πορεία που θα πρέπει να έχει και συνέχεια.

Οι πρώτες ενδείξεις για τις προθέσεις των εκλογέων εν όψει της επικείμενης αναμέτρησης δείχνουν ότι οι προσδοκίες που γεννήθηκαν πριν από τέσσερα χρόνια θα δικαιωθούν. Αλλωστε, είναι τελικά και επιθυμία των ίδιων των κομμάτων, αλλά και των υποψηφίων μια τέτοια εξέλιξη. Αν δεν μας απατά η μνήμη μας -και δεν μας απατά- όλοι οι υποψήφιοι ως ανεξάρτητες και υπερκομματικές προβάλλουν τις υποψηφιότητές τους. Αρα και τη δική τους επιθυμία θα ικανοποιήσει ο καθένας μας ψηφίζοντας χωρίς κομματικές δεσμεύσεις.

Μια κοινωνία βαθύτατα διχασμένη.

Στην Ελλάδα μας αρέσει να λειτουργούμε με στερεότυπα. Αυτός ο τρόπος εξ άλλου επιβεβαιώνει τη σιγουριά του ανόητου. Ο τάδε είναι προδότης, ο δείνα δωσίλογος, ο τρίτος εχθρός του λαού, ο παραδίπλα μνημονιακός και πάει λέγοντας. Κανείς δεν ακούει το περιεχόμενο καμιάς δήλωσης, αλλά στρέφει την προσοχή του και βασίζει την κρίση του στο ποιος το είπε.
Έτσι, ο προγραμμένος δίκαια ή άδικα στην Ελλάδα δεν βρίσκει τη δικαίωσή του. Τι κι αν εκστομίζει ευαγγέλια – αν η τρέχουσα αντίληψη τον έχει προγράψει, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ο δημόσιος ψόγος τελεσιδικεί όπως και η δημόσια οιονεί γκρίνια. Τα προβλήματα, οι αγκυλώσεις, οι αβλεψίες, οι χρόνιες διαστρεβλώσεις και οι ιδεοληψίες προσωποποιούνται αυθαίρετα. Όλα στη χώρα μας βρίσκουν το εξιλαστήριο θύμα, τον άνθρωπο που θα θεωρήσουν υπεύθυνο για όλα τα δεινά του πλανήτη, έτσι ώστε τίποτα να μην αλλάξει, παρά μόνο να δικαιωθούν οι εμμονές και οι προκαταλήψεις και να βρει η βλακεία τη δικαίωσή της στη μάζα που σκέπτεται με την ευφυΐα του μπετόν αρμέ, του υλικού με το οποίο οικοδομήθηκε η χώρα…
Ο εχθρός μας, ο ιδεολογικός μας αντίπαλος, δεν έχει ποτέ δίκιο – κι αν έχει και του το αναγνωρίσεις, είσαι υπόλογος προδοσίας, απάτης και ιδεολογικού ολισθήματος. Η λατρεία της αμαρτίας είναι ευρέως διαδεδομένη σε όλα τα ιδεολογικοκοινωνικά στρώματα. Είναι των αδυνάτων αδύνατο να ομολογήσουν ότι είναι μέρα μεσημέρι δυο Έλληνες ιδεολογικοί αντίπαλοι. Η ταυτότητα των απόψεων, ακόμα και για την ώρα, αποτελεί ιδεολογικό αμάρτημα. Αυτή η πλατιά αποδεκτή γελοιότητα δείχνει το λιγότερο μιαν άρρωστη και πολιτικά ανώριμη κοινωνία, μια κοινωνία βαθύτατα διχασμένη.
Έχοντας ελεύθερο βίο που δεν υπερβαίνει τις δυο εκατονταετίες, η χώρα μοιάζει να μένει στάσιμη σε ζωτικής σημασίας ζητήματα. Νήπια και αξιοθρήνητη, αδυνατεί να ξεχωρίσει την ήρα από το σιτάρι, αλλά αξιώνει ζωή δυτικών προδιαγραφών με πλήρη δικαιώματα, δίχως να καταβάλει το ελάχιστο αντίτιμο, αυτό της αυτοσυνειδησίας, που σημαίνει να αναγνωρίζουμε – εκτός από τα δίκαιά μας – και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις μας. Πράγμα που σημαίνει ότι δικαιούμεθα να διαμαρτυρόμαστε στο διηνεκές, αλλά ενίοτε να ασκούμεθα και στην ταπεινή τέχνη της ακοής.

Ο κόσμος έχει τον πρώτο λόγο. και αυτός θα κρίνει...

Είναι της μόδας και πουλάει... Το νέο «φρούτο» -εισαγωγής ή όχι, δεν έχει καμία σημασία- είναι να λέγεσαι και να κυκλοφορείς ως «ανεξάρτητος υποψήφιος» και... «αντιμνημονιακός». Είναι μια νέα μεταμοντέρνα εμφάνιση, η οποία, όπως φαίνεται, θα «πουλήσει» την πραμάτεια της στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Το κοστούμι του ανεξάρτητου μπορεί να είναι στενό, αλλά θα φορεθεί, με πιθανό αποτέλεσμα τo βράδυ των τοπικών εκλογών να βλέπουμε να κυριαρχεί το «άσπρο» χρώμα. Ωστόσο, όλοι αυτοί που σήμερα δηλώνουν ανεξάρτητοι έχουν διατελέσει αιρετοί κουβαλώντας στις πλάτες τους κομματικές σημαίες, πήραν το κομματικό «χρίσμα» και δεν έβγαλαν κιχ στις προηγούμενες τοπικές εκλογές.

Θέλουν προφανώς να ξεχάσουν οι ψηφοφόροι ότι τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου όσο και ο Αντώνης Σαμαράς, πριν από περίπου τριάμισι χρόνια, είχαν αναδείξει ως μείζον πολιτικό επίδικο για την πορεία της χώρας το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών. Μάλιστα, περιοδεύοντας από πόλη σε πόλη, έδωσαν στην αναμέτρηση και χαρακτηριστικά βουλευτικών εκλογών. Αυτό θα πρέπει να το θυμάται το λεγόμενο κίνημα των «5 δημάρχων», όπως και άλλοι, που σήμερα δηλώνουν όχι μόνο ανεξάρτητοι αλλά και αντιμνημονιακοί.

Το λεγόμενο κίνημα των «ανεξάρτητων» θα μπορούσε ευθαρσώς να έχει νομιμοποιητική βάση αν η εκλογή τους δεν ήταν αποτέλεσμα κομματικών διεργασιών αλλά η ανακήρυξή τους γινόταν από τη βάση και από την τοπική κοινωνία. Δήμαρχος ο οποίος φέρεται ότι θα είναι υποψήφιος περιφερειάρχης δήλωσε ότι όλοι γνωρίζουν στην πόλη του πως «κάναμε στην άκρη τα κόμματα και ενώσαμε την πόλη με έναν συνδυασμό ψυχής και έργα». Ωραία λόγια. Αλλος δήμαρχος -τα ονόματα δεν έχουν καμία σημασία- δηλώνει ανεξάρτητος αλλά δεν κρύβει την ικανοποίησή του ότι θα τον στηρίξουν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΔΗΜΑΡ.θα αρνηθεί προφανώς το ψηφοδέλτιό του να στελεχωθεί ως επί το πλείστον από κομματικά στελέχη των δύο κομμάτων.

Πάντως, ανεξάρτητα από το τι κοστούμι φοράει ένας υποψήφιος, ο κόσμος έχει τον πρώτο λόγο. Και αυτός θα κρίνει, ανεξάρτητα από την ετικέτα -»κομματικός» ή «ανεξάρτητος»- αν κάνει για να είναι δήμαρχος της πόλης του ή περιφερειάρχης στην περιοχή του.

Η επίδοση του «χρίσματος»

Οι διαδικασίες που βρίσκονται εν εξελίξει εν όψει των εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως ανέδειξαν την παθογένεια του πολιτικού συστήματος. Κάποιες από τις υποψηφιότητες που εξήγγειλε ο κ. Αλέξης Τσίπρας προκάλεσαν τη βίαιη αντίδραση των τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το κόμμα αυτό είναι ούτως ή άλλως ανορθόδοξο· το διακρίνει μία χαλαρή ενότητα. Εξάλλου, η κακοφωνία στην Αριστερά είναι φαινόμενο απολύτως σύνηθες, με εξαίρεση τη μονολιθικότητα του ΚΚΕ.
 Ούτως ή άλλως, και ενώ οι ενδείξεις δείχνουν ότι έχει πιθανότητες να διεκδικήσει την εξουσία –ή, εν πάση περιπτώσει, να αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις εθνικές εκλογές, οψέποτε διεξαχθούν–, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να λειτουργεί συχνά σαν μία φοιτητική ομάδα καταλήψεων.

Από την άλλη πλευρά, η όποια ενασχόληση με την «παρουσία» του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως υπάρχει κίνδυνος να εκληφθεί ως προσβολή στη νοημοσύνη του μέσου Ελληνα πολίτη. Το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου έπαυσε ουσιαστικώς να υφίσταται.

Απομένουν, κατά συνέπεια, τα πάθη της Δεξιάς. Η διαχείριση του θέματος των εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως από τη Ν.Δ. υπήρξε απλώς ακατανόητη. Αντί ενιαίας μετωπικής αντιπαραθέσεως με τον ΣΥΡΙΖΑ –λόγω του κλίματος πολώσεως που έχει διαμορφωθεί– ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να θέσει, άνευ λόγου, θέμα «νομιμοφροσύνης» κάποιων στελεχών προς το πρόσωπό του.

Ο νέος είν' ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς.

Σε λίγο τα κόμματα θα δίνουν μικρές αγγελίες - «ζητείται 30χρονος κι αν είναι και 20χρονος ακόμα καλύτερα, εμφανίσιμος, που να τα λέει καλά στην τηλεόραση, για μεγάλη θέση σε αξιοπρεπή κομματικό οργανισμό».

Βέβαια, ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο. Να, πώς έγινε μόδα το παγωμένο γιαούρτι κι άνοιξαν εκατοντάδες τέτοια μαγαζιά, ώσπου στο τέλος δεν υπάρχει πελατεία για όλους; Κάπως έτσι θα πάει το πράγμα και με τους πιτσιρικάδες της πολιτικής. Οταν γίνουν πολλοί στα κόμματα, θα έχει χαθεί το έξτρα πλεονέκτημα των νιάτων.

Και δεν είναι θετικό ότι όλοι σπεύδουν να προωθήσουν τους νέους; Πολύ θετικό ακούγεται. Ούτως ή άλλως, η ζωή συνεχίζεται - οι σημερινοί τριαντάρηδες θα είναι πενηντάρηδες πριν το καταλάβουν.

Το πρόβλημα έγκειται αλλού. Το πολιτικό μας σύστημα ευνοούσε μέχρι τελευταία την ισόβια παρουσία των πολιτικών στελεχών, που τώρα σπρώχνονται στην έξοδο. Αλλά δεν ευνόησε ποτέ την αξιοποίηση της εμπειρίας εκείνων που θα είχαν κάτι να συνεισφέρουν.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες - με 30 φορές τον δικό μας πληθυσμό - οι πρόεδροι δεν αγνοούν τους προκατόχους τους, όπως συμβαίνει με όλους τους πρωθυπουργούς μας. Τους αναθέτουν ειδικές αποστολές, τους δίνουν ρόλο. Εχουν, άραγε, τόση αυτάρκεια οι δικοί μας; Ή μήπως είναι πολλά τα στελέχη στην Ελλάδα που έχουν ευρωπαϊκή εμπειρία και γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα;

Οι φαντάροι το είχαν πιάσει το νόημα, δεκαετίες πριν: ο νέος είν' ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς. Το πολιτικό μας σύστημα αρνείται να αντιληφθεί τη μεγάλη αλήθεια που κρύβει το σύνθημα...

Αυτούς που θεωρούμε ότι θα αγωνιστούν για τα συμφέροντα μας και όχι αυτούς που μας χαϊδεύουν τα αυτιά .

Η απόφαση των δύο πολιτικών αρχηγών είναι προφανές ότι συνδέεται, εκτός από τις όποιες δικές τους εσωκομματικές σκοπιμότητες και με τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η εποχή που ένας  πολιτικός αρχηγός  αποφάσιζε εν λευκώ και διαμόρφωνε  μια λίστα υποψηφίων με βάση τις δικά του κριτήρια και το δικό του στενό  κομματικό και προσωπικό συμφέρον,ούτε μπορεί να εμπνεύσει πλέον τους πολίτες, αλλά ούτε και εξυπηρετεί τις δικές τους κομματικές ανάγκες και σκοπιμότητες.Το κλίμα απαξίας  κατά του πολιτικού συστήματος που έχει διαμορφωθεί οδηγεί αναγκαστικά σε ένα περιορισμό της αρχηγικής αυθεντίας ,αλλά και σε επιλογές προσώπων που θα σηματοδοτούν αυτή την αντίληψη.

Η διαμόρφωση των  ψηφοδελτίων βέβαια θα κρίνει σε  σημαντικό βαθμό, αν πράγματι η απόφαση των δύο αρχηγών για καθιέρωση του σταυρού προτίμησης θα έχει και  την ανάλογη συνέχεια. Ωστόσο είναι δεδομένο ότι οι πολίτες θα έχουν  πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα από το παρελθόν. Είναι στη δική τους καθοριστική ευχέρεια, να μην επιλέξουν ακόμα και αν υπάρχουν ,πρόσωπα και  στελέχη που το μόνο προσόν τους είναι η κομματικής τους προϋπηρεσία ή έχουν γίνει αναγνωρίσιμα από τις κορώνες τους στα τηλεοπτικά παράθυρα,αλλά να δώσουν την προτίμηση τους σε νέους και άφθαρτους,σε υποψήφιους που έχουν καταξιωθεί στους χώρους  δουλειάς τους ή για την κοινωνική προσφορά τους.Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι πολλά πολιτικά στελέχη που αποδείχθηκαν στην πορεία ανεπαρκή ή και διαφθαρμένα αναδείχθηκαν , εξελίχθηκαν με τη δική μας ανοχή και στήριξη.

Για να μην διαμαρτυρόμαστε λοιπόν για μια φορά ακόμα εκ των υστέρων, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον με την ψήφο μας να στείλουμε στην ευρωβουλή, αυτούς που πραγματικά  αξίζουν, αυτούς που θεωρούμε ότι θα αγωνιστούν για τα συμφέροντα  μας  και όχι αυτούς που μας χαϊδεύουν τα αυτιά ή  αυτούς  που θεωρούμε απλώς πιο γνωστούς, πιο αναγνωρίσιμους. Κι ας μην ξεχνάμε ότι η ευθύνη για αυτούς που μας εκπροσωπούν είναι και δική μας.