Κι είμαστε κάθε χρόνο σε χειρότερο σημείο...

Θα πρέπει να είναι κανείς τρελός να πιστεύει ότι μπορεί να περάσουν η κυβέρνηση και η τρόικα τον χειμώνα τούτο, με επιτυχία, όταν θα οδηγήσουν στην απόλυση χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, κυρίως καθηγητές, θα ξεκινήσουν τους πλειστηριασμούς κατοικιών, θα επεκτείνουν χαράτσι και εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης για χρόνια ακόμα, θα μειώσουν κι άλλο συντάξεις και μισθούς, θα ξεπουλήσουν κρίσιμες για το κοινωνικό σύνολο επιχειρήσεις, όπως η ΕΥΔΑΠ και θα συνεχίσουν να παίρνουν νέα μέτρα για να καλύπτουν τις μαύρες τρύπες, που έχει το πρόγραμμά τους.

Ούτε η κοινωνική αντοχή και ανοχή είναι τόση, ούτε το πολιτικό σύστημα μπορεί να στηρίξει άλλο αυτή την τυφλή πορεία προς το αδιέξοδο και την καταστροφή.

Όσο υποτακτικός και φοβητσιάρης κι αν είναι ο μέσος «νοικοκυραίος» Έλληνας δεν πρόκειται να δεχθεί να του πάρει το σπίτι κανείς.

Όση ενοχή κι αν έχει ο μέσος δημόσιος υπάλληλος δεν πρόκειται να υπομείνει το κύμα απολύσεων, που τον απειλεί.

Κι όση αντοχή κι αν επιδεικνύει ο συνταξιούχος, μία νέα μείωση της σύνταξης και δυσμενής αλλαγή του ασφαλιστικού θα τον εξαγριώσει.

Η διάλυση κοινωνικών τομέων, όπως η παιδεία, η υγεία ή τα κοινωνικά αγαθά σαν το νερό, είναι σχεδόν βέβαιο ότι λειτουργήσει ως θρυαλλίδα στις εξελίξεις και στη συμπεριφορά μεγάλης μερίδας πολιτών.

Το πολιτικό σύστημα στο οποίο στηρίζεται η τρόικα δεν αντέχει. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες πολιτικών, που εφαρμόζουν αυτή την πολιτική: Εκείνοι που κάνουν μπίζνες και καριέρα, εκείνοι που όντως έχουν αυτές τις νεοφιλελεύθερες ιδεολοψίες και εκείνοι, που ως μοιραίοι και άτολμοι ακολουθούν. Οι πρώτοι εκτίθενται διαρκώς, οι δεύτεροι διαψεύδονται πανηγυρικά και οι τρίτοι στερεύουν απελπιστικά οσονούπω.

Το πρόγραμμα της τρόικας, εσχάτως δε και η ίδια η τρόικα αμφισβητείται έντονα ακόμη και στο εξωτερικό. Όλοι γνωρίζουν ότι η πορεία που έχει χαράξει για την Ελλάδα είναι απολύτως λαθεμένη, αδιέξοδη, επικίνδυνη για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και επιπλέον εξυπηρετεί συμφέροντα.

Δεν υπάρχει όμως το παραμικρό χρονικό περιθώριο. Η εκδίωξη της τρόικας αμέσως είναι η μόνη λύση για να τεθεί το ελληνικό πρόβλημα σε νέα βάση. Ούτε οι απειλές για έξοδο της χώρας από το ευρώ έχουν κάποιο νόημα, ούτε ο κίνδυνος διακοπής της χρηματοδότησης. Τέσσερα χρόνια υποτίθεται χρηματοδοτούν κι είμαστε κάθε χρόνο σε χειρότερο σημείο.

Εκδίωξη της τρόικας και εκλογές αμέσως για να γίνει ό,τι δεν έγινε ένα χρόνο πριν: Ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος. Όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλύτερο είναι το κόστος για τη θέση της χώρας και την ελληνική κοινωνία.

Το ζητούμενο δεν είναι πλέον ποιοι θα συνεχίσουν να υλοποιούν ένα πρόγραμμα, που χειροτερεύει τα πράγματα, αλλά ποιοι μπορούν να συμφωνήσουν ή να επιβάλλουν ένα άλλο πρόγραμμα, προοδευτικής οικονομικής λογικής, πραγματικής κοινωνικής σωτηρίας, αλλά και προστασίας της εθνικής αξιοπρέπειας.

Ο Πολίτης ευθύνεται που οι υπηρεσίες δεν λειτούργησαν σωστά ;

Ο Πολίτης ευθύνεται που οι υπηρεσίες δεν λειτούργησαν σωστά και ζητούν τώρα εκείνα τα οποία έπρεπε να είχαν εισπράξει στην ώρα τους. 
Και από κοντά έρχεται ο φόρος πολυτελείας για το αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού -πενταετίας και βάλε- που η κυβέρνηση για την αγορά του είχε δώσει απαλλαγές για δήθεν «καθαρότερο περιβάλλον», για δήθεν ασφαλές οδήγημα, ενώ ουσιαστικά ήθελε να συνδράμει το εμπόριο των αυτοκινήτων. Και συνεχίζουμε να πληρώνουνε την «αλληλεγγύη», που όμως κανείς αρμόδιος δεν βγήκε να μας πει πού στάθηκαμε αλληλέγγυοι και σε ποιους και πώς διατέθηκαν τα χρήματά μας, γιατί πολλοί από μας πιστεύουμε ότι η «αλληλεγγύη» είναι προσχηματική και είναι αλληλεγγύη προς το αδηφάγο και καταχρεωμένο κράτος. Και εντός του Αυγούστου έρχονται τα εκκαθαριστικά, λες και όσα κρατώνται «στην πηγή» είναι λίγα και δεν πρόκειται να πάρουμε ανάσα, έχοντας το κράτος να βάζει συνεχώς βαθιά το χέρι του στην τσέπη μας και να μας αφήνει τα ελάχιστα, ίσα για να λέμε ότι ζούμε...
Το πώς και από πού θα βρεθούν τόσα χρήματα να πληρωθούν τόσοι φόροι δεν φαίνεται να απασχολεί το υπουργείο Οικονομικών. Μόνον απειλές εκτοξεύονται για κατασχέσεις, αλλά για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα με αξιολόγηση των πραγματικών μεγεθών της περιουσίας μας, των εισοδημάτων μας, που πλέον έχουν γίνει διάφανα και ελάχιστα, των μισθών μας, που μέσα σε μια τριετία έμεινε το 40% της προηγούμενης μισθοδοσίας μας, δεν γίνεται λόγος. Οτι δεν έγινε τίποτε μέσα στο χρόνο που πέρασε για να μαζευτεί το σπάταλο κράτος -παρεμπιπτόντως διαβάσαμε και τα «επιτεύγματα» Μανιτάκη και ευθυμήσαμε και απόψε-, δεν έγινε τίποτε να πληρώσουν οι μεγαλοοφειλέτες, να παταχθεί το όργιο της φοροδιαφυγής, το οποίο συνεχίζεται αλώβητο, επιθετικό, αποδεκτό -δυστυχώς- και σχεδόν καθεστώς για όλες τις μικροεπειχειρήσεις -από καφενεία στην Πλάκα και του Ψυρρή μέχρι τα ανθοπωλεία στα... νεκροταφεία-, το αρμόδιο υπουργείο δηλώνει ότι τώρα θα συστήσει ομάδες ελέγχου. Είναι αδιανόητο να πληρώνει ο συνταξιούχος, ο μισθωτός, ο δημόσιος υπάλληλος και όλοι οι άλλοι να σφυρίζουν κλέφτικα. Δεν ξέρει ο καθηγητής Στουρνάρας ότι η άδικη φορολογία καθιστά τους Πολίτες συνενόχους φοροκλοπής;

Ολα αυτά δείχνουν ότι το κλίμα για την οικονομία έχει αρχίσει να θολώνει για τα καλά.

Ολα αυτά δείχνουν ότι το κλίμα για την οικονομία έχει αρχίσει να θολώνει για τα καλά. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να το σώσει και πώς, τη στιγμή που ακόμα και οι εγγυητικές προς τις εταιρείες που αναλαμβάνουν έργα του Ελληνικού Δημοσίου δίνονται με το στανιό από τις τράπεζες.

Ο προβληματισμός που έχει δημιουργηθεί εύλογα έχει να κάνει με τις εκτιμήσεις ότι η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας είναι ιδιαίτερα αμφίβολο το πότε θα έρθει και ότι η υπόθεση επενδύσεων αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη σε σχέση με αυτά που υπόσχονταν τα μαγικά χαρτάκια της τρόικας. Το ζήτημα αναδεικνύει το γεγονός ότι δεν έχει επιτευχθεί μια ολοκλήρωση στις αποκρατικοποιήσεις και εδώ είναι ένας τομέας όπου η κυβέρνηση δεν είναι αυτή που φέρει την κύρια ευθύνη.

Είναι ξεκάθαρο ότι τα ξένα κεφάλαια δεν πείθονται από μια καχεκτική οικονομία στην οποία τα κόκκινα δάνεια ανεβαίνουν με ρυθμό εκθετικό, γιατί ακριβώς η ύφεση βαθαίνει και οι τράπεζες αρχίζουν να μετρούν εκ νέου τις απώλειες από τις τελευταίες ανακεφαλαιοποιήσεις. Το πρόβλημα απουσίας σχεδίου στην οικονομία συνεχίζει να φαίνεται όλο και περισσότερο και αυτά που η τρόικα υπολογίζει δεν λειτουργούν.

Και τούτο διότι παρά τις συνεχείς προσπάθειες της κυβέρνησης δεν θα έρθει κανένας να επενδύσει σε μια οικονομία όπου το διαθέσιμο εισόδημα μειώνεται συνεχώς και αισθάνεται ότι η κοινωνική συνοχή απειλείται. Η επόμενη μέρα του τραπεζικού συστήματος είναι πολύ κρίσιμη με αυτά τα δεδομένα.

Για την κατάντια αυτήν ας αναλογισθούμε όλοι και ο καθένας χωριστά τις ευθύνες μας.

Δυστυχώς, αυτή την πορεία από το κακό στο χειρότερο φαίνεται πως τη συνηθίζουμε και αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο από τα ίδια τα έκτροπα που διαρκώς πολλαπλασιάζονται. Η ύβρις και η καπηλεία εκ μέρους των χυδαίων εκπροσώπων της Χρυσής Αυγής βρίσκει στη Βουλή τον χώρο για το θέατρο των μαύρων παραστάσεών της. Προφανής στόχος και σκοπός η πρόκληση δημοσιότητας πάση θυσία, προς άγραν πελατείας, από μια κοινωνία που βασανίζεται και αναζητεί κάπου να χρεώσει τα πάντα.

Η συνεχής πρόκληση είναι επιλογή και ακολουθείται προφανώς βάσει σχεδίου από τους λεβεντοτραμπούκους, που με τη χυδαιότητά τους θεωρούν ότι εξασφαλίζουν όλο και πιο μαζικό ακροατήριο. Το δυστύχημα είναι ότι τα καταφέρνουν και αποτελεί ντροπή πως όλο και δυναμώνουν τα ποσοστά τους, όπως τουλάχιστον καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις. Η κατάσταση αυτή μοιάζει να κινείται ανεξέλεγκτα καθώς στρατιές απελπισμένων προτιμούν την εύκολη λύση να φορτώνουν τις ευθύνες γενικώς στο πολιτικό σύστημα και να απολαμβάνουν χαιρέκακα τον χλευασμό του από τους ναζιστές του «κάτω κόσμου». Για την κατάντια αυτήν ας αναλογισθούμε όλοι και ο καθένας χωριστά τις ευθύνες μας, καθώς η συγκατάβαση και η απάθεια συνιστούν συνενοχή και συνευθύνη για το χάλι που προσλαμβάνει διαστάσεις επιδημίας. Ο λαός δεν μπορεί να είναι η ανεύθυνη «ιερή αγελάδα» που έχει μόνον δικαιώματα και διόλου υποχρεώσεις για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αν ισχύουν μάλιστα οι φήμες για μυστικές χρηματοδοτήσεις πέραν της κρατικής επιχορήγησης από ιδιώτες νοσταλγούς θλιβερών εποχών, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Μέχρι που άρχισαν τα χαράτσια.

Γνωρίζουμε  όπως άλλωστε και όλοι μας, πολλούς ανθρώπους του μόχθου και του μεροκάματου, του καθημερινού αγώνα και της αδιάκοπης εργασίας, που, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ήταν νομοταγείς και συνεπέστατοι στις υποχρεώσεις τους προς την εφορία. Μέχρι που άρχισαν τα χαράτσια, η αύξηση των φορολογικών συντελεστών, η μείωση του αφορολόγητου ορίου...

Έτσι, όταν το δίλημμα που τέθηκε, ήταν «πληρώνω τα χρέη μου προς τις τράπεζες ή τις οφειλές μου προς την εφορία;», ήταν πολλοί εκείνοι που επέλεξαν να πράξουν το πρώτο. Κι όταν, ακόμα, το ερώτημα επανήλθε υπό τη μορφή «πληρώνω, για να βάλω φαγητό στο τραπέζι ή δίνω όσα έχω και δεν έχω στο κράτος;», τότε μια ακόμα πιο συντριπτική πλειοψηφία έκλινε προς την πρώτη επιλογή.

Την ώρα λοιπόν, που οι πολίτες «γονατίζουν» από τους φόρους, το υπουργείο Οικονομικών εντείνει -και καλά κάνει- το κυνήγι της φοροδιαφυγής. Το «non paper» του κ. Γιάννη Στουρνάρα προς τους εφοριακούς, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας, ασφαλώς και κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, ξεκαθαρίζοντας ότι οι έλεγχοι θα «αγγίξουν» ακόμα και τους... ανέγγιχτους. 

Έχει όμως και αρκετά «θολά» σημεία. Η πάταξη της φοροδιαφυγής, για παράδειγμα, αφορά και στους λεγόμενους «μεγαλοκαρχαρίες», αυτούς που πλούτισαν παρανόμως στις πλάτες των άλλων, ή θα περιοριστεί και πάλι στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους, που επέλεξαν, με τα «πετσοκομμένα» χρήματα που βγάζουν, να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις, παρά στο κάλεσμα της εφορίας;

Κόπτονται για την ανάπτυξη, που δεν φαίνεται να έρχεται από πουθενά, και επιμένουν πως θα ξημερώσουν καλύτερες μέρες.

Τα εργασιακά δικαιώματα και οι εργασιακές σχέσεις πάνε κατά διαβόλου. Ζούμε σε μια δημοκρατία που αποκαταστάθηκε μόλις στις 24 Ιουλίου του 1974 μετά και εξαιτίας της προδοσίας και της τραγωδίας της Κύπρου. Υστερα από 39 χρόνια η δημοκρατία «βελτιώθηκε» και εξελίχθηκε προς το χειρότερο. Σήμερα γράφεται και λέγεται από πολλούς πως δεν έχουμε δημοκρατία από τη στιγμή που κάποιοι αποφασίζουν και διατάσσουν, έξω από τη Βουλή, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Οι βουλευτές της πλειοψηφίας είναι υποχρεωμένοι να κρατάνε το τρεμοπαίζον κεράκι της πρωθυπουργικής, αντιπροσωπευτικής, λειψής Δημοκρατίας. Ολοι, ακόμα κι αυτοί που μπορούν να πάνε διακοπές, ξορκίζουν το καλοκαίρι να περάσει για να 'ρθει το φθινόπωρο που εγκυμονεί νέα μέτρα, νέες «εκτελέσεις» των εργαζομένων που αισθάνονται άχρηστοι και περιττοί, καθότι αυτό βολεύει τους εκσυγχρονιστές και τους αναδιαρθρωτές του συστήματος, που δεν αντέχει άλλο. Δηλαδή αυτοί που δημιούργησαν το συγκεκριμένο πελατειακό σύστημα της διαφθοράς και της ρεμούλας έρχονται να το εξυγιάνουν με περισσότερη λιτότητα κατ' απαίτηση της Γερμανίας και με περιορισμό των κοινωνικών δαπανών. Αδιαφορούν για την «ακμάζουσα» ανεργία, κόπτονται για την ανάπτυξη, που δεν φαίνεται να έρχεται από πουθενά, και επιμένουν πως θα ξημερώσουν καλύτερες μέρες, άδοντες, σαν να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, το γνωστό τραγούδι στον δικό τους σκοπό, λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο.

Λαϊκίστικες κορόνες που δεν βοηθούν καθόλου τη χώρα μας να βγει από την κρίση.

Το κράτος Πρόνοιας, αυτή η «μαμά» που δίνει πάντα χρήματα στα παιδιά, και που ήταν το ιδεολογικό και ηθικό διεκδικούμενο Κεντροαριστεράς και Κεντροδεξιάς, είναι γυμνό. Ειδικά μάλιστα με τα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης η σελίδα αυτή μοιάζει να γυρίζει οριστικά. Την πραγματικότητα αυτή μοιάζει να την κατανοούν καλύτερα οι χώρες του Βορρά, οι οποίες κατάφεραν να ξεπεράσουν «αναίμακτα» το πρόβλημα. Μεταρρυθμίζοντας το Δημόσιο, και αφαιρώντας του περιττά βάρη δίνοντάς τα στον ιδιωτικό τομέα, το έκαναν πιο ευκίνητο και αποδοτικό στην υπηρεσία του Πολίτη, όπως δείχνουν και οι επίσημες στατιστικές. Η ανάπτυξη πήρε μπροστά σαν μία δημιουργική μηχανή. Πώς έγινε όμως αυτό που μοιάζει όνειρο απατηλό προς το παρόν στη χώρα μας; Πέρα από μία σειρά πρακτικές εφαρμογές και εκσυγχρονισμό των κοινωνικών μηχανών, το ουσιαστικό στοιχείο αυτής της επιτυχημένης μετάβασης βρίσκεται στο κλίμα συν-εταιρικότητας και όχι στο παραμύθι της «ταξικής πάλης». Οι φυσικές συνθήκες και η διαφορετική νοοτροπία ενδιαφέρονται για τη σύγκλιση των Πολιτών στο καλό της χώρας. Και όχι στο διαχωρισμό μίσους ή ρεβανσισμού ή ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, όπως συχνά διαπιστώνουμε από συμπεριφορά Τύπου και βουλευτών στην πατρίδα μας. Το πέρασμα από το βαρύ κράτος Πρόνοιας σε ένα κράτος πιο ευέλικτο και αποδοτικό στις σημερινές παγκόσμιες συνθήκες επετεύχθη με την ισχυροποίηση του ιδιωτικού τομέα που πήρε πολλά από τα βάρη του Δημοσίου. Και αυτό έγινε δίχως να γίνει λόγος για κλοπή πλουσίων, για πάλη των τάξεων, για τόσες και τόσες λαϊκίστικες κορόνες που δεν βοηθούν καθόλου τη χώρα μας να βγει από την κρίση.
Η μετάβαση από το γέρικο κλισέ της σοσιαλδημοκρατίας στο πιο σύγχρονο της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας είναι πια γεγονός. Πρόκειται για το τέλος της Σοσιαλδημοκρατίας;