ΟΙ οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης δημιουργούν πολλά άλλα προβλήματα .

Απασχολημένος όπως είναι ο καθένας μας με την κρίση και τις επιπτώσεις της στη ζωή του, δεν πρέπει να υποτιμήσει κινδύνους που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν περαιτέρω την κοινωνία και τον πολιτισμό. Πέρα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε κάτοικος της χώρας, βλέπουμε ότι οι οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης δημιουργούν πολλά άλλα προβλήματα – όπως στο περιβάλλον, στις κοινωνικές υπηρεσίες και στην κοινωνική συνοχή, την υποστήριξη των τεχνών κ.ά. Οσο η κοινωνία αναγκάζεται να δεχθεί τη ραγδαία πτώση του επιπέδου ζωής, ισοπεδώνονται κατακτήσεις δεκαετιών. Αλλά υπάρχουν και άλλα ζητήματα, τα οποία, αν δεν αντιμετωπιστούν με αποφασιστικότητα, θα αφήσουν ακόμη βαθύτερες πληγές, ώστε στο τέλος της κρίσης η χώρα μας θα είναι αγνώριστη.

Ενα από τα σοβαρότατα προβλήματα που προέκυψε τελευταία είναι η άνοδος του ρατσισμού και της ρατσιστικής βίας. Ο μεγάλος αριθμός των περιστατικών είναι κάτι καινούργιο, αλλά η κρατική και θεσμική αδυναμία που τα επέτρεψε είναι σύμπτωμα μιας ασθενούς χώρας – η οποία προτιμούσε να αφήνει τα προβλήματα των αδύναμων θεσμών της να χρονίζουν. Σήμερα, την ώρα που ο αγώνας μας να αντέξουμε τις επιπτώσεις της κρίσης απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράσταση από τον υπόλοιπο κόσμο, η ρατσιστική βία μάς εκθέτει διεθνώς και υπονομεύει και τον ίδιο τον πολιτισμό μας. Δεν νοείται, οι Ελληνες –οι κοσμοπολίτες, οι μεγάλοι ταξιδευτές μέσα στους αιώνες– να φαίνεται ότι ανέχονται τον ρατσισμό στην πατρίδα τους.

Είναι μεγάλος ο κίνδυνος, μέσα στα πολλά συναισθήματα που προκαλεί η κρίση, να χαθεί η σημασία της προστασίας των πιο αδύναμων μελών της κοινωνίας – είτε είναι μετανάστες, είτε άνθρωποι του περιθωρίου, είτε φυλακισμένοι. Ο ρατσισμός εξαπλώνεται όταν η οργή και η ανασφάλεια μας κάνουν να πιστεύουμε ότι μόνο τα δικά μας προβλήματα είναι σοβαρά, ότι δεν μας αφορά η βία που στρέφεται εναντίον άλλων. Εάν δεν μπορέσουμε να καταλάβουμε ως κράτος, ως έθνος, ως κάτοικοι αυτής της χώρας, ότι έχουμε την υποχρέωση να προστατεύουμε ο ένας τον άλλον, είτε είμαστε Ελληνες είτε «ξένοι», τότε ο πολιτισμός θα έχει υποστεί πλήγμα.

Αυτή τη φορά θα πληρώσουν τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη τους.

Μια χώρα με γεωγραφικό ανάγλυφο σαν αυτό της Ελλάδας όχι μόνο θα έπρεπε να είναι αυτάρκης αλλά θα μπορούσε να ταΐζει και τη μισή Ευρώπη. Κι όμως, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου και δώθε, όσα λάθη μπορούσαν να γίνουν, έγιναν. Η γεωργία, η κτηνοτροφία και η αλιεία, η βαριά βιομηχανία της χώρας δηλαδή, οδηγήθηκαν στον γκρεμό. Βέβαια οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι την ανοησία των ελληνικών κυβερνήσεων υποστήριξαν με κάθε μέσο οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, με την καταστροφική για την περιφέρεια πολιτική τους. 
Ολα αυτά τα χρόνια βέβαια, που ο κάθε απίθανος… Τζουμάκας παρίστανε τον υπουργό Γεωργίας, τόνοι μελάνι χύθηκαν στην προσπάθεια να μετατεθούν οι ευθύνες της έλλειψης στρατηγικής και αγροτικής πολιτικής στους ίδιους τους αγρότες. Το θύμα να γίνει και θύτης δηλαδή. Η επιχείρηση σπίλωσης από τα πράσινα παπαγαλάκια κράτησε πολλά χρόνια.  Τι δεν έχουμε ακούσει για τους τεμπέληδες του κάμπου που κάθονται αραχτοί στα καφενεία και τρώνε τις επιδοτήσεις, τι δεν έχει γραφτεί για πολυτελείς BMW, μπουζούκια, κομπίνες και ρεμούλες.
Αν σε όλες τις άλλες δουλειές τα λεφτά βγαίνουν με ιδρώτα, στην ενασχόληση με τη γη, τα ζώα και τη θάλασσα βγαίνουν με αίμα.
Σήμερα οι αγρότες είναι και πάλι στους δρόμους.  Ότι τα αιτήματά τους στην πλειονότητά τους είναι δίκαια. Αυτή τη φορά θα πληρώσουν τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη τους. Δυστυχώς, οι μικροκομματικές σκοπιμότητες μπαίνουν πάλι πάνω από ένα ζωτικής σημασίας για τη χώρα ζήτημα. Οσον αφορά στην κυβέρνηση Σαμαρά, φαίνεται προς το παρόν τουλάχιστον, ευτυχώς, να μην εισακούει τις εισηγήσεις για επίδειξη πυγμής όπως με τους εργαζομένους στο μετρό και να προσπαθεί να βρει λύσεις μέσω παροχών και ικανοποίησης κάποιων αιτημάτων.
Γιατί θα ήταν τρελό να βγαίνει από τη μια ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και να καλεί τους Ελληνες πολίτες να επιστρέψουν στη γη για να σωθούμε και από την άλλη η Πολιτεία να κάνει ό,τι μπορεί για να τους διώξει. Κίνητρα και μέτρα για τους αγρότες τώρα. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να είμαστε μια ακρωτηριασμένη χώρα, μια χώρα που δεν παράγει τίποτα. Αν θέλουμε να μην πεινάσουμε… 

Τα τελευταία χρόνια το όνειρο ονομάζεται Κατάρ.

Τα τελευταία χρόνια το όνειρο ονομάζεται Κατάρ. Πρωθυπουργοί φεύγουν, πρωθυπουργοί έρχονται (Καραμανλής, Παπανδρέου Σαμαράς), αλλά το ταξίδι στο εμιράτο παραμένει προσκυνηματικός στόχος, σαν ταξίδι στα Ιεροσόλυμα και στη Μέκκα ταυτόχρονα. Κάποια στιγμή πήγε να μπει σφήνα το Ντουμπάι, όταν ο κ. Σπηλιωτόπουλος, ως υπουργός Τουρισμού, ανακάλυψε εκεί «ποιοτικούς τουρίστες από την κατηγορία της δημιουργικής κοινωνικοοικονομικής τάξης», τα πράγματα όμως επέστρεψαν στην καταρινή τους κοίτη. Ετσι, κάθε κυβέρνηση κρίνει απαραίτητο ένα «επενδυτικό ταξίδι» στο Κατάρ. Σαν τάμα.

Αν έλειπε τουλάχιστον η τόση σιγουριά ότι να, θα βρεθούν επιτέλους, με τον κ. Σαμαρά, οι γενναιόδωροι και καλοκάγαθοι επενδυτές που ωστόσο βρέθηκαν και με τον κ. Καραμανλή και με τον κ. Παπανδρέου αλλά χάθηκαν στου δρόμου τα μισά... Αν έλειπαν οι μεγαλοστομίες για «νέες πύλες προς την ανάπτυξη» και «νέους δρόμους προς τις μεγάλες αγορές»... Αν έλειπαν οι επιχρυσωμένες διαβεβαιώσεις για «δίκτυα αγωγών» και «κόμβους μεταφορών»... Αλλ’ αν έλειπαν όλα τούτα, ποια παραμυθένια ατμόσφαιρα θα φτιαχνόταν; Και ποια παραμυθία θα μας προσφερόταν;

«Ο καλύτερος τρόπος για να αξιολογείς έναν ηγέτη είναι να διερωτάσαι τι σφάλματα είναι ικανός να κάνει».

Πρώτα τα καλά νέα. Ο Αλέξης Τσίπρας με τα τελευταία ταξίδια και παρά τις - μεταξύ ειρωνείας και ζηλοτυπίας - επικρίσεις του Βενιζέλου ότι προσπαθεί αγωνιωδώς να αποκτήσει διεθνές προφίλ, εκ των πραγμάτων το απέκτησε και αυτό βοηθάει κάποιον εν αναμονή πρωθυπουργό. Ποια απόχρωση θα πάρει είναι άλλο θέμα.

Μετά τα «μας τα είπαν κι άλλοι» νέα. Ο Αλέξης ανακοίνωσε ότι «προτίθεται να συμμαχήσει ακόμη και με τον διάβολο» - δημητροφικό τσιτάτο από τα χρόνια της ΚΝΕ προφανώς - προκειμένου να σώσει την κοινωνία. Προστίθεται έτσι στη λίστα όσων την έχουν σώσει ήδη - αν θα έχει και την τύχη τους, θα δείξει.

Και, τέλος, τα περίεργα νέα. Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ προανήγγειλε ότι και σε περίπτωση αυτοδυναμίας δεν θα κυβερνήσει μόνος - ότι θα κυβερνήσει στα σίγουρα δεν το συζητάει - και οι δυνάμει κυβερνητικοί εταίροι του βρίσκονται στο ΠΑΣΟΚ, στη ΔΗΜΑΡ και στον Καμμένο. Τι ακριβώς σημαίνουν αυτά τα μισόλογα;

Π.χ. κάποιοι θα αποκολληθούν από τα τρία κόμματα και θα συγκυβερνήσουν μαζί του; Και πότε θα γίνει αυτό; Πριν από τις εκλογές - οπότε έχει δικαίωμα ο καθένας να πάει με όποιον θέλει; Ή μετά, οπότε θα υπάρχουν και υπουργεία προς διανομή και τα τοιαύτα, οπότε θα ζητήσει αποστασίες;

Μήπως θα καλέσει κάποια κόμματα επισήμως να συγκυβερνήσουν; Τι τον κάνει να πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ - ή το ΚΚΕ, όπως λέει - θα πάνε μαζί του, όταν μάλιστα τους ετοιμάζει για παρέα και τον Καμμένο;

Ειδικά η εμμονή του να μην αποκλείει τον ακραίο και ασυνάρτητο πρώην υφυπουργό που έγινε αρχηγός κόμματος, πώς εξηγείται; Γιατί αφήνει να υφέρπει ότι δεν έχει πρόβλημα να συνυπάρξει μαζί του σ' ένα κυβερνητικό σχήμα; Σαν πολύ μακριά από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το κόμμα του Καμμένου, ή εμείς δεν καταλαβαίνουμε καλά;

Και το κυριότερο: με ποιο πρόγραμμα θα κυβερνήσει αυτό το ετερόκλητο σχήμα; Πότε έχει εκπονηθεί αυτό το πρόγραμμα-κουρελού και πότε θα τεθεί υπόψη των ψηφοφόρων; Και πώς μπορεί να υπάρξει ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης από κόμματα που έχουν εντελώς διαφορετικές θέσεις στα μεγάλα θέματα;

Κακά τα ψέματα. Ο Τσίπρας είναι ο πιο ελκυστικός πολιτικός ηγέτης σήμερα και ευλόγως απορροφά τη λαϊκή δυσφορία από το Μνημόνιο. Αλλά όταν έρχεται η στιγμή να κάνει ταμείο, το ηγετικό προφίλ του θολώνει. Γιατί όπως έλεγε ο αυστριακός φιλόσοφος Καρλ Πόπερ: «Ο καλύτερος τρόπος για να αξιολογείς έναν ηγέτη είναι να διερωτάσαι τι σφάλματα είναι ικανός να κάνει».Αναδημοσίεση...

Το ραντεβού κλείστηκε για την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013 στις 11:00, όπου και θα δώσουν το "παρών" μαζί με τα αγροτικά τους μηχανήματα..

Aρχίζουν τις κινητοποιήσεις οι αγρότες του Έβρου και κατεβαίνουν στους δρόμους. Κατά τη διάρκεια σύσκεψης που πραγματοποίησαν αγρότες και κτηνοτρόφοι αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ορεστιάδα.Το ραντεβού κλείστηκε για την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013 στις 11:00, όπου και θα δώσουν το "παρών" μαζί με τα αγροτικά τους μηχανήματα.. Αγρότες και κτηνοτρόφοι διεκδικούν τα εξής: - Να πληρώσει ότι άμεσα οφείλει το κράτος στους αγρότες από αποζημιώσεις (εξισωτική, καταστροφές-ΠΣΕΑ, κά) και καμία μείωση της επιστροφής του ΦΠΑ του 2012 . - Να αποζημιωθούν οι παραγωγοί βαμβακιού από τον ΕΛΓΑ από τις ζημιές που προήλθαν από πράσινο σκουλήκι και να δοθεί ολόκληρη η συνδεδεμένη ενίσχυση σε όσους δεν πιάσουν το καθορισμένο πλαφόν παράδοσης βαμβακιού. - Επιδότηση των ζωοτροφών και μέτρα ενίσχυσης για αύξηση της κτηνοτροφικής παραγωγής. -Να εξασφαλιστούν άτοκα δάνεια με περίοδο χάριτος όσο κρατάει η κρίση στους μικρομεσαίους αγρότες και κτηνοτρόφους, για να μπορέσουν να καλλιεργήσουν τη νέα περίοδο. - Αφορολόγητο (τράνζιτ) πετρέλαιο στους αγρότες για την οικογενειακή αγροτική εκμετάλλευση , όπως γίνεται με τους εφοπλιστές. -Μείωση του κόστους παραγωγής με την κατάργηση του ΦΠΑ στα αγροτικά μέσα και εφόδια, και μείωση των τιμολογίων της ΔΕΗ κατά 30%. -Θεσμοθέτηση ικανοποιητικών κατώτερων εγγυημένων τιμών, σε όλα τα φυτικά και ζωικά προϊόντα, που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να διασφαλίζουν αξιοπρεπές εισόδημα. Κατάργηση όλων των άμεσων και έμμεσων περιορισμών της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Σύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή, τιμαριθμική αναπροσαρμογή τους και κατάργηση όλων των «νόμιμων» και «παράνομων» παρακρατήσεων. -Προστασία της εγχώριας παραγωγής από αθρόες εισαγωγές και παράνομες ελληνοποιήσεις σε γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία. -Σύγχρονη αντιπλημμυρική θωράκιση του Έβρου Μάλιστα η Ομοσπονδία καλεί τους αγρότες και κτηνοτρόφους του Έβρου να συμμετάσχουν συγκεντρώνοντας από τώρα τα αγροτικά μηχανήματά τους στις πλατείες των χωριών.

Έχουν προκαλέσει μιαν απίστευτη σύγχυση σε όλο το φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Είναι αναπόφευκτο, ως έναν βαθμό, σε εποχές κρίσης και αποδιάρθρωσης του πολιτικού συστήματος να έχουμε φαινόμενα πολιτικής σχιζοφρένειας. Μόνο που στην Ελλάδα της κρίσης το κακό τείνει πλέον να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ενα απίστευτο ιδεολογικό αλαλούμ, μια ακραία επιθετική συμπεριφορά, διαπερνούν και την κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και τη συμπεριφορά του κοινωνικού σώματος. Από τη μία οι μεταπτώσεις των λεγόμενων αστικών κομμάτων, από την άλλη η απόπειρα μετάλλαξης με διαρκείς πιρουέτες τής πάλαι ποτέ κομμουνιστικής Αριστεράς, έχουν προκαλέσει μιαν απίστευτη σύγχυση σε όλο το φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Αν μάλιστα βάλουμε στην ατζέντα και την πολύφερνη κινηματική λογική που κυριάρχησε μετά τον Δεκέμβριο του 2008, τότε το σκηνικό αγγίζει τα όρια της πολιτικής παράνοιας.

Ενα μείγμα συντηρητικής λογικής επενδεδυμένο με ένα φρασεολόγιο διαρκούς ρήξης κυριαρχεί στην καθημερινότητά μας. Η κυβέρνηση είναι χούντα, σύμφωνα με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί συγκρούστηκε με μια συντεχνία του δημόσιου τομέα που δεν είχε κανένα πρόβλημα να βρεθεί απέναντι στην κοινωνία για να διασφαλίσει τα συμφέροντά της. Οι διαρκείς ασυναρτησίες διαφόρων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ βαφτίζονται από την κυβέρνηση ως υποκινήσεις σε πράξεις τρομοκρατίας. Μια διαρκής αδυσώπητη σύγκρουση που μόνο στόχο έχει την πολιτική εξόντωση του αντιπάλου. Την ώρα που διαφαίνεται ένα κατ' αρχήν πεδίο σύγκλισης - αν κρίνουμε από τις δηλώσεις... έρωτα του κ. Τσίπρα προς το ευρώ - η σύγκρουση αντί να υποχωρεί γενικεύεται...

Δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί κανείς ότι αυτή η εκτός ορίων αντιπαράθεση τρέφει τις πιο ακραίες δυνάμεις που επενδύουν στην αποσταθεροποίηση της χώρας. Από τη Χρυσή Αυγή που καταγράφει σταθερά πια διψήφια ποσοστά στις δημοσκοπήσεις ως τη νέα τρομοκρατία, που κάνει πλέον όλο και πιο συχνά την εμφάνισή της...

Αν δεν αντιληφθούν εγκαίρως πως δεν γίνεται να λένε σε όλους «ναι» και να χαϊδεύουν όλα τα αφτιά.

Σε μια προσπάθεια να μη μείνει κανένας παραπονούμενος από τους πολίτες, τα στελέχη και τους συνδικαλιστές εκ μετεγγραφής που έχουν πλαισιώσει το κόμμα του 4%, εκτοξεύοντάς το στο 30%.  Από τη μια, λοιπόν, το κόμμα εμφανίζεται ως υπερασπιστής των ανέργων, των μισθωτών και των συνταξιούχων που έχουν χάσει τα εισοδήματα και τα δικαιώματά τους και από την άλλη -με την ίδια ευκολία- υπεραμύνεται των προνομίων κάποιων κατηγοριών εργαζομένων που, παρ’ όλα τα μνημόνια, έχουν καταφέρει και τα έχουν διατηρήσει σε υψηλό επίπεδο σε σχέση με την ευρεία μάζα των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Τη μια είναι υπέρ των υπαλλήλων της Βουλής και την άλλη υπέρ των «ρετιρέ» του μετρό, της ΔΕΗ και κάθε ισχυρού σωματείου που μπορούσε να κατεβάζει διακόπτες και να επιτυγχάνει ακόμα και επιδόματα εγκαίρου προσελεύσεως στην εργασία! Ωστόσο, αν δεν αντιληφθούν εγκαίρως πως δεν γίνεται να λένε σε όλους «ναι» και να χαϊδεύουν όλα τα αφτιά, δεν πρόκειται να πείσουν την κρίσιμη εκείνη μάζα που δίνει πλειοψηφίες και τελικά εξουσία στα κόμματα. 

Και τούτο γιατί, ναι, υπάρχουν ακόμα εχέφρονες πολίτες που δεν πείθονται από ανέξοδες ρητορείες και φθηνούς λαϊκισμούς. Υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν στους θεσμούς, στις αρχές και τις αξίες του κοινοβουλευτισμού, στο Σύνταγμα και τους νόμους - όσο κακοί κι αν είναι αυτοί.

Πώς να το κάνουμε, οι νοικοκύρηδες, τους οποίους τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανακάλυψαν εσχάτως και ενέταξαν και εαυτούς σ’ αυτή την κατηγορία προκειμένου να προσεγγίσουν τον μέσο Ελληνα, δεν έχουν στα σπίτια τους ρόπαλα και αντιασφυξιογόνες μάσκες.

Δεν μπορείς από τα προεκλογικά μπαλκόνια και τα τηλεοπτικά παράθυρα να εκστασιάζεις τα πλήθη φωνάζοντας ότι δεν αναγνωρίζεις κανένα μνημόνιο και πως θα διώξεις την τρόικα και λίγους μήνες μετά να δηλώνεις από την Ουάσινγκτον ότι δεν πρόκειται να σκίσεις καμιά δανειακή σύμβαση - λες και θα μπορούσες να το κάνεις.

Αυτός ο κόσμος που βρίσκεται σήμερα στα κάγκελα το κάνει επειδή οι αντιπολιτευτικές κορόνες τον ανέβασαν εκεί, καθώς μέσα στην απελπισία του ψάχνει από κάπου να πιαστεί.

Αφού, λοιπόν, οψέποτε έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται να σκίσει τις δανειακές συμβάσεις και τους εφαρμοστικούς νόμους που απορρέουν από αυτές, τότε ούτε αυξήσεις θα μπορέσει να δώσει στους λιμοκτονούντες συμπολίτες μας, ούτε τις ιδιωτικοποιήσεις που μέλλει να συμβούν θα μπορέσει να αντιστρέψει, ούτε τους φόρους και τα χαράτσια θα μπορέσει να μειώσει. Κατά συνέπεια, με ποιον τρόπο θα βελτιώσει τις ζωές μας ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα τις χειροτερέψει; Αυτά μένει να τα δούμε.