ΟΙ Μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις δεν προαναγγέλλονται, προκαλούνται.

Η κύρια αντίφαση της περιόδου συμπυκνώνεται στο γεγονός ότι διανύουμε μια περίοδο όξυνσης της πολιτικής αντιπαράθεσης, η οποία όμως έχει κεντρικά χαρακτηριστικά, διεξάγεται κυρίως στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και στα στούντιο των τηλεοπτικών σταθμών, δεν συνοδεύεται από μεγάλους κοινωνικούς αγώνες. Η σχετική αποτελεσματικότητα της επικοινωνιακής επίθεσης του συστήματος, ο φόβος που επιβάλλει μέσω της έντασης της καταστολής, σε συνδυασμό με την απουσία μιας ταξικής συνδικαλιστικής ηγεσίας που θα αναλάμβανε την υπόθεση οργάνωσης κεντρικών δράσεων είναι μια σειρά από τις βασικές αιτίες που εμποδίζουν την ανάπτυξη των μεγάλων κοινωνικών αγώνων. Κυριότερος, όμως, ανασταλτικός παράγοντας παραμένει η κυριαρχία ανάμεσα στα θιγόμενα κοινωνικά στρώματα μίας λογικής ανάθεσης, λογικής που συμπυκνώνεται στη φράση "κάντε κάτι!", "οργανώστε αγώνες!", "ανατρέψτε τους!".

Στην καλύτερη περίπτωση αυτή η λογική της ανάθεσης συνδυάζεται και μετεξελίσσεται σε μια λογική αναμονής και τιμωρίας του συστήματος στην επόμενη εκλογική διαδικασία. Στη χειρότερη περίπτωση, το σενάριο είναι όντως καταστροφικό, καθώς η ανάθεση υπάρχει πιθανότητα να μετεξελιχθεί σε αποδοχή των πολιτικών του Μνημονίου, σε αποδοχή της βίαιης συρρίκνωσης των εισοδημάτων, της ανεργίας ως μόνιμης κατάστασης, της διάλυσης των στοιχείων του κοινωνικού κράτους. Και η ριζοσπαστική Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, τι οφείλει, τι μπορεί να κάνει στη δεδομένη φάση;

Είναι γεγονός ότι οι μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις δεν προαναγγέλλονται, προκαλούνται. Είναι επίσης γεγονός ότι η μορφή ενός μεγάλου κινήματος μεταλλάσσεται. Όσο πιθανό είναι να ξαναζήσουμε ένα νέο κίνημα πλατειών, άλλο τόσο πιθανό είναι να έχουμε μια άλλη μορφή μεγάλου κινηματικού γεγονότος, το οποίο σήμερα δεν μπορούμε να περιγράψουμε. Aφού υπενθυμίσω ότι σε μια αντίστοιχη κατάσταση είχαμε βρεθεί το 2010, μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις που συνοδεύτηκαν από τα γεγονότα της Marfin.

Το πολιτικό μας τσίρκο, όμως, κρύβει και άλλες εκπλήξεις.

Πριν από περίπου τρία χρόνια, όταν η χώρα, λό­γω των τερατωδών διαστρεβλώσεών της, στρο­βιλιζόταν στον κυκεώνα της παγκόσμιας χρημα­τοπιστωτικής κρίσης, γεννήθηκαν οι πρώτες προ­φητείες που προεξοφλούσαν την έξοδό μας από την ευρωζώνη και κατόπιν από το ευρώ. Διαπρύ-σιοι συνεχιστές του Νοστράδαμου και της εσχατο-λογίας προέβλεπαν συντριβή της Ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παγκόσμιες συρράξεις και εξεγέρσεις. Μέσα στην αναμπουμπούλα της κρί­σης, το μόνο που συνέβη ήταν να γίνουν διάση­μοι κάποιοι γραφικοί γυρολόγοι - οικονομολόγοι, οι οποίοι κατάντησαν, με αντίτιμο τη φήμη τους, να ταυτιστούν με τις συμπαθείς καφετζούδες που λένε καμιά φορά στα αφελή κοριτσόπουλα το φλι­τζάνι…
Η Ελλάδα δεν βγήκε από την Ευρωζώνη, δεν δι­αλύεται μέχρι νεωτέρας, εξ όσων γνωρίζω, η Ευ­ρωπαϊκή Ένωση, δεν έγινε παγκόσμιος πόλεμος. Αντίθετα σημειώθηκαν λάθη, παραλείψεις και με­γάλες αδικίες στη διαχείριση της κρίσης.
 
Στο εγχώριο πολιτικό σύστημα έγιναν ανατρο­πές. Η πλατεία Συντάγματος των αγανακτισμέ­νων ανέδειξε γκρουπούσκουλα της Αριστεράς και ακροδεξιούς τραμπούκους. Ώς σήμερα η λέξη κω-λοτούμπα χαρακτήριζε τους πολιτικούς εξουσίας που στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους με τα λόγια έκαναν ακροβατικά με­τατρέποντας την πολιτική σε τσίρκο.
 
Ωστόσο, φαίνεται ότι η τέχνη της κωλοτούμπας διδάσκεται στα γυμναστήρια της εξουσίας – όσο πιο κοντά πλησιάζεις, τόσο περισσότερες κωλοτούμπες χρειάζονται. Έτσι, από τη Βίλα Αμαλία φτάσαμε στους νοικοκυραίους με μια φαντεζί ακροβατική κωλοτούμπα κι από την κατάργηση του μνημονίου στην αναθεώρηση. Το πολιτικό μας τσίρκο, όμως, κρύβει και άλλες εκπλήξεις. Πριν από λίγες μέρες μάθαμε ότι οι αναρχικοί πολιτεύ­ονται σύμφωνα με τους κανόνες και την πολιτική ηθική του σάπιου κοινοβουλευτικού μας συστήμα­τος, ότι κατέχουν κοινοβουλευτική έδρα, καρπώ­νονται βουλευτικό μισθό, απολαύουν της ασυλίας και των λοιπών προνομίων της διεφθαρμένης αστι­κής δημοκρατίας. Αυτή δεν είναι κωλοτούμπα, αλ­λά νούμερο ενόργανης γυμναστικής. Ας δώσει κάποιος εκεί, στον πολύβουο ΣΥΡΙΖΑ, ένα εγχειρίδιο με τις βασικές αρχές του Αναρχισμού στον σύντρο­φο αναρχοβουλευτή. Καθώς φαίνεται, η εξουσία έχει τον δικό της τρόπο να σε εξευτελίζει.

Βλέπουν λένε φως στο τούνελ, ο μόνος που δεν βλέπει είναι ο Έλληνας πολίτης.

Από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούμε και βλέπουμε στα μέσα ενημέρωσης διαδοχικά επεισόδια με το γνήσιο στικάκι, με το πεπραγμένο, με το αντιγραμμένο, με το κατεστραμμένο και με όλους εκείνους που έκαναν ή δεν έκαναν τις παρεμβάσεις τους.

Βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να ξεδιπλώνονται και οι πιο βλακώδεις ισχυρισμοί, να ανασκευάζονται παλιότερες καταθέσεις και να αναπτύσσονται νέες στρατηγικές άμυνας. Η κορύφωση της αλλοπρόσαλλης αυτής κωμωδίας αναμένεται σήμερα στη Βουλή. Θα γελάσουν ακόμα και οι πιο μελαγχολικοί. Θα μου πείτε, τέτοιοι που είμαστε, αυτοί οι πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί μάς αρμόζουν.

Καθ’ ον χρόνο όμως ψάχνουμε όλοι μαζί τα χαμένο στικάκι, έχει χαθεί μάλλον και η τελευταία ελπίδα να εισπράξει το Δημόσιο κάποια ποσά από ορισμένους της λίστας που δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τα λεφτά που βρέθηκαν ότι είχαν κάποτε στην ελβετική τράπεζα.

Δηλαδή, το βασικό πλεονέκτημα που είχε η επίσημη πολιτεία όταν παρέλαβε αυτή τη λίστα από τη Λαγκάρντ, να αιφνιδιάσει τους καταθέτες της Ελβετίας και να τους στριμώξει μήπως και μαζέψει κανένα φράγκο, το κλότσησε και τώρα τσακώνονται περί όνου σκιάς, αν και ο όνος έχει φύγει για άλλο βοσκοτόπι.

Και να δείτε που στο τέλος όλη αυτή η φασαρία και η παραπομπή δεν θα έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα καθώς, όπως λένε και έμπειροι ποινικολόγοι, το πολύ-πολύ να μείνει για εκδίκαση στα δικαστήρια κάποιο πλημμέλημα συνοδευμένο από χιλιάδες σελίδες καταθέσεις και ανακρίσεις και εκατομμύρια χαμένες εργατοώρες.

Την ίδια ώρα, τα προβλήματα του απλού πολίτη, για τον οποίο όλοι κόπτονται και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, συνεχώς διογκώνονται. Και τραγική ειρωνεία, ενώ όλοι οι αναλυτές, ξένοι πολιτικοί αλλά και οι του κυβερνητικού συνασπισμού βλέπουν λένε φως στο τούνελ, ο μόνος που δεν βλέπει είναι ο Έλληνας πολίτης.

Είναι τυχαία αυτή η αιφνίδια έκρηξη βίας τις τελευταίες μέρες;

Είναι τυχαία αυτή η αιφνίδια έκρηξη βίας τις τελευταίες μέρες; Πόσω μάλλον όταν σχεδόν απροκάλυπτα επιχειρεί να επαναφέρει την τρομοκρατία ως μοχλό πίεσης για τη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων; Προφανώς όχι. Βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ «πίσω» απ’ αυτή την έξαρση βίας, που αποτελεί και το όχημα της λαθρεπιβίβασης των επίδοξων τρομοκρατών νέας κοπής; Ως αυτουργός, προφανώς όχι. Ομως, τα μασημένα λόγια καταδίκης, τα ήξεις αφήξεις, η λογική του «κι εσείς γιατί βασανίζετε τους μαύρους», οι τραβηγμένοι από τα μαλλιά συμψηφισμοί, έστω κι αν δεν είναι στις προθέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσουν έτσι, εξ αντικειμένου εκλαμβάνονται από τους οπαδούς της «καλής βίας» τουλάχιστον ως ανοχή, αν όχι ως ενθάρρυνση. Ανοχή ή και ενθάρρυνση από ποιον; Από το κόμμα που θα μπορούσε να κυβερνήσει αύριο…

Μέσα σε ένα εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει πει όλα. Και κείνα και τα άλλα. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Κι αυτός είναι ο λόγος που έχει νόημα να διατυπωθούν τα ανωτέρω κατά τα άλλα αυτονόητα ερωτήματα, το οποία ευτυχώς συνεχίζουν να επιδέχονται μόνο αυτονόητες απαντήσεις. Κι αυτή είναι η μείζων ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία δεν έχει καταφέρει ακόμα να διαχειριστεί με έναν τρόπο επωφελή και για τη χώρα και για τον ίδιο, όπως δείχνουν και οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

Ολα αυτά δεν είναι παρά τα έντονα σκιρτήματα ενός κόμματος που πασχίζει να ωριμάσει και να ενηλικιωθεί πολιτικά. Μόνο που αυτή η διαδικασία δεν είναι ούτε ατέρμων ούτε χωρίς κόστος. Από τη μια το σύμπαν δεν περιμένει υπομονετικά πότε η Κουμουνδούρου θα αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Και από την άλλη είναι εξίσου προφανές ότι δεν μπορεί να πάει για κει που τράβηξε π.χ. και με τον «αναρχικό» Διαμαντόπουλο και με το βουλευτή που είχε χαρακτηρίσει «σακάτη» το χθεσινό συνομιλητή του Α. Τσίπρα…

Ένας από τους υπαρκτούς κινδύνους σε αυτό τον τόπο είναι η διαδεδομένη ιδεολογική βλακεία.

Είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε εκτιμήσει επαρκώς το δημοκρατικό πολίτευμα στη χώρα μας, που το εννοούμε σαν ένα πολίτευμα επιδοτήσεων, ασυστόλων παροχών, γενικευμένης ανομίας, μικρής και μεγάλης ατιμωρησίας. Ένας από τους υπαρκτούς κινδύνους σε αυτό τον τόπο είναι η διαδεδομένη ιδεολογική βλακεία, με τα σκουριασμένα και δύσχρηστα πια κλισέ, όπου ο κάθε ανόητος γίνεται έξυπνος υπερασπιζόμενος ένα απίθανο σενάριο συνωμοσίας. Από τις βομβιστικές ενέργειες, λοιπόν, δεν ωφελείται κανείς, ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά ούτε οι παιδικές χαρές του πολιτικού μας συστήματος, πολύ δε περισσότερο ο ταλαιπωρημένος λαός μας. Όταν μπαίνουν βόμβες και μιλούν τα Καλάσνικοφ κινδυνεύει η πολιτεία και το πολίτευμά της εν συνόλω. Αυτές οι ουρανομήκεις κουταμάρες – αιωνόβια επιχειρήματα που επαναλαμβάνονται με την εμμονή του κάθε ιδεολογικά ηλιθίου – ότι κάποιοι ωφελούνται έναντι κάποιων άλλων είναι απλώς επικίνδυνες ανοησίες από όποιο στόμα κι αν εκστομίζονται. 

Πολλοί ερμηνεύουν την εξέλιξη αυτή ως στάδιο «ωρίμανσης» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπροστά στο κυνήγι της εξουσίας.

Χρειάζεται να δούμε όλοι τρόπους μέσα από τους οποίους και οι δύο πλευρές θα καταφέρουν να πετύχουν, διότι η αποτυχία του προγράμματος στην Ελλάδα και η οικονομική κατάρρευση δεν θα είναι προς όφελος της Γερμανίας και του γερμανικού λαού», είπε ξεκάθαρα ο κ. Τσίπρας αφήνοντας στην άκρη τη σκληρή γραμμή της μονομερούς διαγραφής του χρέους. 

Ο κ. Τσίπρας επισήμανε και την ανάγκη να υπάρξει ομαλοποίηση των σχέσεων ανάμεσα στην αξιωματική αντιπολίτευση της Ελλάδας και την κυβέρνηση της Γερμανίας, που διαδραματίζει «καθοριστικό ρόλο στις ευρωπαϊκές και ελληνικές εξελίξεις». Μακάρι ο κ. Σόιμπλε να πειστεί από τα επιχειρήματα Τσίπρα και να αλλάξει ρότα η Γερμανία, αλλά μέχρι τώρα η μοναδική στροφή που είναι ορατή είναι αυτή της φρασεολογίας του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί ερμηνεύουν την εξέλιξη αυτή ως στάδιο «ωρίμανσης» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπροστά στο κυνήγι της εξουσίας και ως κίνηση ρεαλισμού του κ. Τσίπρα. Σε αυτή την περίπτωση θα έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό του κόμματος, όπου υπάρχει ακόμη η δραχμική συνιστώσα, τα μέλη της οποίας θα αισθάνονται ελαφρά ζάλη. 

Ελπίζουμε τουλάχιστον ο κ. Τσίπρας να βρει την ευκαιρία να καταγγείλει τον κ. Σόιμπλε γιατί έχει κρυμμένη στα συρτάρια του τόσα χρόνια τη λίστα Χριστοφοράκου, όπως υποστηρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί τουλάχιστον από αυτή τη λίστα μπορούν να αποκαλυφθούν πολλά για τις διαδρομές και τους αποδέκτες του μαύρου πολιτικού χρήματος.
Μην την «πληρώνει» μόνο ο Βενιζέλος, που ξέχασε στο γραφείο του το στικάκι της Λαγκάρντ μόλις για 14 μήνες…

Προφανώς, όχι γιατί οι κυβερνώντες μετέτρεψαν την απόγνωσή τους σε ελπίδα.

Η μερίδα των εξοργισμένων πολιτών αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι το «γαία πυρί μιχθήτω» ουσιαστικά σημαίνει αυτοχειρία. Προφανώς, όχι γιατί οι κυβερνώντες μετέτρεψαν την απόγνωσή τους σε ελπίδα. Αλλά διότι διαπιστώνουν, καθημερινά, το πώς τα τρία κόμματα που απέσπασαν την ψήφο τους διαχειρίζονται την οργή τους. Αλλωστε, το συναίσθημα αυτό δεν είναι διαρκές και σταθερό. Είναι το ξέσπασμα θυμού, μετά το οποίο αναδύεται η συναίσθηση των συνεπειών. Ομως, οι κ. Τσίπρας, Καμμένος και Μιχαλολιάκος επιδίωξαν (και ακόμη προσπαθούν) να μεταβάλουν το συναίσθημα αυτό σε πάγιο εκλογικό πλεονέκτημα. Ο κ. Τσίπρας, κατά τι λιγότερο αφελής των δύο άλλων (ίσως και γιατί αιφνιδιάσθηκε, όταν αναδείχθηκε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης) επιχείρησε να μεταβάλει τον ΣΥΡΙΖΑ, από μάζωξη αυτόνομων αναρχοομάδων, σε «ενιαίο κόμμα». Να μετατρέψει, δηλαδή, την οργή των ευκαιριακών ψηφοφόρων του σε προσδοκία, θολή έστω, για τη δημιουργία μιας εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης. Το εγχείρημά του έχει ήδη καταστεί μπούμερανγκ και ο ίδιος τρέχει να συμμαζέψει το σκορποχώρι των «συνιστωσών», που λακίζουν από κάθε πλευρά και προς πάσαν κατεύθυνση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους δύο άλλους «διαχειριστές της λαϊκής οργής». ΑΝΕΛ και Χ.Α. εμφανίζονται με κοινή πρόταση προανακριτικής, για τη λίστα Λαγκάρντ. Οι ΑΝΕΛ φυλλορροούν, ενώ η Χ.Α. εξακολουθεί να ανθοφορεί. Το ποιος βγαίνει ωφελημένος από τη «σύμπραξη» είναι πασιφανές. Ο κ. Καμμένος ανασύρει από τον βυθό της πολιτικής απομόνωσης τον κ. Μιχαλολιάκο, επιστρέφοντας στο προσφιλές του χόμπι· τις καταδύσεις...

Φυσικά, οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης κάθε άλλο παρά πρέπει να ενθαρρύνονται από το (διαφαινόμενο ακόμη) καταλάγιασμα της λαϊκής οργής. Η εξ αντιδιαστολής ψήφος, η οποία απετέλεσε κατά τις τελευταίες 10ετίες το κριτήριο εναλλαγής ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στην εξουσία, σήμερα δεν σημαίνει καν ανοχή. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά οι συνθήκες επιτάσσουν ψήφο, η οποία θα δηλώνει πίστη και εμπιστοσύνη. Αυτό οφείλουν να γνωρίζουν και να επιδιώκουν ιδίως οι νυν συγκυβερνώντες.