Προϋπόθεση για να επιτύχει αυτή η προσπάθεια είναι να μείνει ζωντανή η κοινωνία, η οποία βρίσκεται πλέον σε κωματώδη κατάσταση .

Είναι φανερό πλέον πως «εταίροι» και «οίκοι αξιολόγησης», αυτοί που μας κατέστρεψαν δηλαδή, τώρα είναι αποφασισμένοι να μας σώσουν. Οι λόγοι δεν είναι ακόμη φανεροί και οι ερμηνείες πολλές.

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το σενάριο της πεισματικής τιμωρίας των «απείθαρχων Ελλήνων», όπως είχε πει η Μέρκελ, ή να θεωρούν ότι φτάσαμε στο έσχατο σημείο της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης ή μπορεί το μυστικό να κρύβεται στην επιμονή της μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας για τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου νότια της Κρήτης. Ολα αυτά έχουν τη σημασία τους, αλλά δεν είναι του παρόντος. Αυτό που έχει σημασία είναι να αξιοποιήσουμε την αλλαγή του διεθνούς κλίματος ώστε να βγούμε όσο το δυνατόν ταχύτερα και χωρίς άλλες απώλειες από τη μάστιγα του μνημονίου και της τρόικας. 

Πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση για να επιτύχει αυτή η προσπάθεια είναι να μείνει ζωντανή η κοινωνία, η οποία βρίσκεται πλέον σε κωματώδη κατάσταση εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Οι προσπάθειες και τα μέτρα που θα πάρει η κυβέρνηση πρέπει να είναι στην κατεύθυνση της ελάφρυνσης των βαρών και όχι της επιβάρυνσης των ίδιων και των ίδιων με νέα. Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και οι αποφάσεις για αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα πολιτικής ελαφρότητας και κοινωνικής αδικίας. Δεν μπορεί να συζητάμε ξανά για έσοδα του Δημοσίου, χωρίς διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Δεν μπορεί οι πολίτες να καλούνται να πληρώνουν τα ελλείμματα της ΔΕΗ που προέκυψαν από την αγορά δικαιωμάτων ρύπανσης, την απουσία οποιουδήποτε προγράμματος εκσυγχρονισμού ή τους «χρυσούς μισθούς» υψηλόβαθμων στελεχών. 

Αλληλεγγύη και διάθεση προσφοράς χρειάζονται τούτη την ώρα.

Κάθε μέρα πια βλέπουμε στη μεγάλη πρωτεύουσα τέτοιες ταπεινωμένες φιγούρες να κλονίζουν τη συνείδησή μας και να φωνάζουν μέσα μας ότι δεν είναι δυνατόν ακόμη και σε τούτους τους καιρούς της μεγάλης κρίσης να μην υπάρχει πρόνοια και δυνατότητα κάλυψης των απόκληρων και των δυστυχισμένων.

Και δικαίως, γιατί ακόμη και τώρα υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι και πλούτος απροσμέτρητος, ικανός να προστατεύσει κατ' ελάχιστον τους άπορους και τους άστεγους των μεγαλουπόλεων.

Συντονισμός χρειάζεται και η ελάχιστη διάθεση αλληλεγγύης για να καλυφθεί η συγκεκριμένη ανάγκη.

Μόνο οι εφοπλιστές να συντονιστούν, οι μεγάλοι επιχειρηματίες να προστρέξουν, οι μεγάλες αλυσίδες εμπορίου να συνδράμουν και γενικώς οι έχοντες να δείξουν ελάχιστη  διάθεση προσφοράς, θα συγκεντρωθούν άπειρα τρόφιμα, μεγάλος όγκος ρούχων - και γιατί όχι; - και στέγη μπορεί να εξασφαλισθεί για τους άστεγους πένητες και τους φτωχούς που κινδυνεύουν να πεθάνουν στους δρόμους.

«Για να μεταφέρεις βασικά τρόφιμα αξίας πεντακοσίων ευρώ χρειάζεσαι φορτηγάκι» έλεγε ένας φίλος που συνδράμει μια φτωχική κοινότητα του Πειραιά, για να γίνει αντιληπτό ότι δεν χρειάζονται άπειρα χρήματα προκειμένου να στηριχθούν εκείνοι που δεν έχουν και δεν μπορούν. Αλληλεγγύη και διάθεση προσφοράς χρειάζονται τούτη την ώρα.

Και δεν υπάρχουν δικαιολογίες άρνησης, ιδεολογικές και άλλες, για όσους έχουν και μπορούν. Και οι πολιτικοί οργανισμοί επίσης δεν έχουν καμία δικαιολογία. Της Αριστεράς ιδιαιτέρως, της κινηματικής ακόμη περισσότερο, που είναι έτοιμη να οργανώσει άλλα κι άλλα και δεν βρίσκει τρόπους και μεθόδους να στηρίξει τους φτωχούς και τους ανήμπορους.

Ποιες δυνάμεις της πατρίδας μας καλούνται να σηκώσουν κυρίως το βάρος της μάχης αυτής - και κυρίως ποιες δυνάμεις μπορούν να το κάνουν.

Παρατεταμένη οικονομική κρίση, συνεχιζόμενη βαθιά παραγωγική ύφεση, θεσμική αμφισβήτηση, κοινωνικές αντιπαραθέσεις... Ο πολιτικός χρόνος, συμπυκνωμένος απίστευτα.

Ομαδικές εξαντλητικές κυβερνητικές προσπάθειες σε όλα τα επίπεδα, συμβιβασμοί σε κυβερνητικό και διοικητικό πεδίο, πρωτοφανής ανοχή από τον σφοδρά δοκιμαζόμενο λαό. Με έναν στόχο και για έναν λόγο. Τη σωτηρία της χώρας. Σωτηρία οικονομική, κοινωνική, δημοκρατική και εδαφική. 

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα, που η οικονομική ισχύς που παραδοσιακά ήταν προνόμιο της Δύσης μεταναστεύει ταχύτατα στην Ανατολή, σε έναν κόσμο που οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, σε έναν κόσμο που φυγόκεντρες δυνάμεις αναπτύσσονται και απειλούν με διάσπαση παραδοσιακά συμπαγή κράτη, καλείται η χώρα μας να επιβιώσει, να αναπτυχθεί, να αποκτήσει τη χαμένη της αξιοπιστία και να δημιουργήσει ξανά. Το κρίσιμο και καθοριστικό ερώτημα είναι ποιες δυνάμεις της πατρίδας μας καλούνται να σηκώσουν κυρίως το βάρος της μάχης αυτής - και κυρίως ποιες δυνάμεις μπορούν να το κάνουν. Το ερώτημα αυτό είναι κρίσιμο, γιατί από την απάντησή του προδικάζεται το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Είναι επίσης καθοριστικό γιατί οι όποιες αποφάσεις και δράσεις θα καθορίσουν την πορεία της χώρας στο άμεσο αλλά και στο απώτερο μέλλον. 

Μέσα στην κοσμογονική αυτή προσπάθεια που βιώνουμε παρατηρείται για μία ακόμα φορά το θλιβερό φαινόμενο να διαγκωνίζονται με πείσμα στη διατήρηση των προνομίων τους οι ίδιες κοινωνικές, επαγγελματικές και συντεχνιακές ομάδες που φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την παρακμή της χώρας. Και να κινδυνεύουν να παραμείνουν για μία ακόμα φορά στο περιθώριο και ανεκμετάλλευτες οι δυνάμεις εκείνες που θα μπορούσαν να συμβάλουν τα μέγιστα στην έξοδο από την κρίση. Οι δυνάμεις αυτές είναι η άλλη Ελλάδα... 

Μπορεί σήμερα 21 Δεκεμβρίου 2012 να διαψευστούν οι Μάγιας αλλά εμείς σε τούτη εδώ την κόγχη τη μικρή ζούμε πάντα ενδιαφέρουσες μέρες…

ως Ελληνες έχοντας φάει την καταστροφολογία -από το 2009 που μας πρωτοέσωσε ο ΓΑΠ ως την πρόσφατη απόφαση της καταβολής της δόσης- με το μικρό κουταλάκι του γλυκού, ούτε μακαρόνια αγοράσαμε ούτε αδειάσαμε τα ράφια στα σούπερ μάρκετ από ζάχαρη, αλάτι, κονσέρβες και γάλατα εβαπορέ. Πάνε εκείνες οι θρυλικές μέρες που κάναμε επελάσεις -πάντα με υπόνοια κινδύνου ή και με ψύλλου πήδημα- στα μπακάλικα. Αξέχαστες εποχές που πέρασαν στην Ιστορία τού «υπήρχαν λεφτά»…
Δεν θα καταστραφεί, λοιπόν, ο κόσμος μας σήμερα Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου στις δώδεκα το μεσημέρι σε πείσμα των Μάγιας και των ημερολογίων τους. Ούτε και η Ελλάδα που έγινε στόχος της παγκόσμιας καταστροφολογίας τόσον καιρό. Απλούστατα γιατί αυτή ποτέ δεν πεθαίνει παρά τις άοκνες προσπάθειες που έχει καταβάλει από συστάσεώς της, μετά την απελευθέρωση από την οθωμανική αυτοκρατορία, το πολιτικό μας σύστημα. Πάντα ξεπετάγονται μπροστά κάτι πατριώτες σαν τον Σαμαρά και -γιατί όχι- σαν τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη που στα δύσκολα βάζουν πλάτη, κάνοντας τους ποικιλώνυμους κερδοσκόπους να φρίττουν για τα χαμένα χρήματα του στοιχήματός τους.
Και τώρα ανοίγει και η μεγάλη συζήτηση για το ρόλο που έπαιξαν -και παίζουν- τα μεγάλα συμφέροντα πού κρύβονται πίσω από ΜΜΕ τα οποία δεν έχασαν καμία ευκαιρία να αφήσουν την κινδυνολογία της καταστροφής εκτός της καθημερινής «ειδησεογραφικής» τους ατζέντας. Ηταν κι αυτός ένας άμεσος τρόπος άσκησης πίεσης προς μία κυβέρνηση που αγωνιζόταν να πιάσει την Ελλάδα από τα μαλλιά για να μην πνιγεί. Α! Μπορεί σήμερα 21 Δεκεμβρίου 2012 να διαψευστούν οι Μάγιας αλλά εμείς σε τούτη εδώ την κόγχη τη μικρή ζούμε πάντα ενδιαφέρουσες μέρες…

Τι ακριβώς μπορούν να προσφέρουν τα παραδείγματα αυτών των χωρών στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι προφανές ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα για πολιτικό που εκ των πραγμάτων θεωρείται εν δυνάμει πρωθυπουργός. Από όποια πλευρά και αν το δει κανείς, καμιά πολιτική που ασκήθηκε σε χώρα της Νότιας Αμερικής δεν μπορεί να θεωρηθεί μοντέλο για την Ελλάδα.

Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της είναι απείρως καλύτερη. Δεν το δείχνουν μόνο τα στατιστικά στοιχεία, η ιδιότητα του μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης κ.λπ. Προκύπτει και διά γυμνού οφθαλμού. Δεν θα θέλαμε να ξέρουμε πώς ζει η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού σε αυτές τις χώρες.

 Η επίσημη αναγόρευση αυτής της περιοχής του πλανήτη σε αναπτυξιακό πρότυπο από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης περιέχει στοιχεία αυτοκαταστροφής. Είναι τόσο κραυγαλέα η αντίφαση: ένας πολιτικός από την Ευρωπαϊκή Ενωση να κάνει τον χρυσοθήρα ιδεών για την οικονομία της χώρας του στη Λατινική Αμερική.

Τι ακριβώς μπορούν να προσφέρουν τα παραδείγματα αυτών των χωρών στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ; Το παρελθόν τους, τα οικονομικά χαρακτηριστικά τους ή τις κοινωνικές ανισότητες; Ενδεχομένως υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που κάνουν το καλύτερο δυνατό για τους πληθυσμούς τους και έχουν επιτύχει άλματα, όπως ο Λούλα. Αλλά αυτό απέχει έτη φωτός από τα ελληνικά και πολύ περισσότερο από το ευρωπαϊκά κεκτημένα.

Πώς του ήλθε του χριστιανού να οργανώσει μια λάτιν αποστολή πολιτικής ενημέρωσης; Σαν το παλιό ΠΑΣΟΚ που προσπαθούσε να εμπνευσθεί από τον Ντανιέλ Ορτέγα και τη Νικαράγουα. Πώς γίνεται να βρει το μυστικό της εξόδου από την κρίση, εκεί όπου η κατάσταση για μεγάλους όγκους της κοινωνίας είναι εφιαλτική ακόμη και χωρίς κρίση;

Τελικά, ο Αλέξης τείνει να γίνει για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ό,τι έλεγε η Γκόλντα Μεΐρ πως ήταν ο Μωυσής για του Εβραίους: «Μας τριγύριζε σαράντα χρόνια στην έρημο και τελικά μας πήγε στο μόνο μέρος της Μέσης Ανατολής όπου δεν υπάρχει πετρέλαιο».

Είναι διπλή η πρόκληση μπροστά στην οποία βρίσκεται η τρικομματική κυβέρνηση.

Δεν αναμέναμε, ασφαλώς, τις δηλώσεις τους για να διαπιστώσουμε ότι έχουν πλήρη επίγνωση της κρισιμότητας των στιγμών. Και μόνο η ανάγνωση των όσων θα πρέπει να γίνουν, οι ασφυκτικοί χρονικοί περιορισμοί που μας έχουν τεθεί και οι διαρκείς και αυστηροί έλεγχοι που θα υφιστάμεθα εκ μέρους των εταίρων και δανειστών μας δείχνουν ότι αυτήν τη φορά δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις, αναβολές και αστοχίες.

Αμεσα και θεαματικά αποτελέσματα δεν πρόκειται, φυσικά, να υπάρξουν. Ούτε και ελπίζει κανείς σε κάτι ανάλογο. Δικαιούται, όμως, και αξιώνει ο κάθε Ελληνας πολίτης να δει μια ελληνική κυβέρνηση που να αποδεικνύει με τις πράξεις της ότι έχει πλήρη συναίσθηση της κρίσιμης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ότι είναι αποφασισμένη να δράσει με την αναγκαία υπευθυνότητα, σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα.

Αυτονόητο είναι ότι για να υπάρξουν αυτές οι προϋποθέσεις, θα πρέπει η κυβέρνηση να λειτουργήσει με τη μεγαλύτερη δυνατή σύμπνοια, οι στόχοι θα πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή σαφείς και εφικτοί και τα στελέχη, που θα αναλάβουν να φέρουν σε πέρας τις διάφορες δράσεις, θα πρέπει να αγνοήσουν μικροπολιτικές πιέσεις και μικροκομματικά συμφέροντα.

Είναι διπλή η πρόκληση μπροστά στην οποία βρίσκεται η τρικομματική κυβέρνηση. Κι αν ανταποκριθεί επιτυχώς στην πρόκληση αυτή, θα έχει καταφέρει κάτι ασύγκριτα σημαντικότερο κι από τη δρομολόγηση της εξόδου της χώρας από την κρίση. Θα έχει μεταμορφώσει τελικά την Ελλάδα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν έγιναν ούτε σε μια μέρα, ούτε σε έναν μήνα, ούτε καν σε μια τετραετία.

Μαζί με την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, χρεοκόπησαν και πολλά άλλα. Χρεοκόπησε, πρωτίστως, το παρασιτικό μοντέλο του κρατικοδίαιτου επιχειρηματία, ο οποίος δεν αναλάμβανε κανένα επενδυτικό ρίσκο, αλλά βολευόταν με τις μεθόδους της διαπλοκής που συνοψίζονται στο τρίπτυχο: κρατικές επιχορηγήσεις και στραβά μάτια για τη στρέβλωση του υγιούς ανταγωνισμού, τραπεζικά θαλασσοδάνεια, ανεξάντλητη ρευστότητα από τα άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος «χαρτιά» που «μοσχοπουλούσε» στο χρηματιστηριακό καζίνο της Σοφοκλέους. Χρεοκόπησε, επίσης, το πελατειακό κράτος, αλλά και ο λαϊκισμός που το συνόδευε και καθήλωνε τη χώρα στην ακινησία.

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν έγιναν ούτε σε μια μέρα, ούτε σε έναν μήνα, ούτε καν σε μια τετραετία. Είναι παθογένειες δεκαετιών, στις οποίες δεν συνέβαλε ένας και μόνον παράγων, ούτε μια παράταξη, αλλά ένα ολόκληρο «σύστημα». Τα αίτια του προβλήματος είναι βαθιά και αποτελεί τεράστια αυταπάτη και πελώρια κοροϊδία να θέλει να πείσει κάποιος ότι η απάντηση μπορεί να βρει τη λύση στον απλοϊκό διαχωρισμό: μνημόνιο και αντιμνημόνιο.

Το δίπολο, άλλωστε, «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» ή όποιο άλλο απλουστευμένο ερμηνευτικό σχήμα, που θέλει όλα να ξεκίνησαν για έναν λόγο και κάποια συγκεκριμένη στιγμή, π.χ. τον Μάιο του 2010, όταν, από το Καστελόριζο, ο τότε πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ένταξη στο μηχανισμό στήριξης Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΔΝΤ, απαλλάσσει των ευθυνών της την κρατικοδίαιτη επιχειρηματική διαπλοκή και τους ταγούς που την υπέθαλψαν. Δίνει συγχωροχάρτι στο πολύχρονο πάρτι των μεσαζόντων στους εξοπλισμούς και τις άλλες κρατικές προμήθειες. Παραβλέπει τον σχεδόν μόνιμο δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Κλείνει τα μάτια στην κραιπάλη του υπερδανεισμού για να βολευτούν «δικά μας παιδιά», να πληρωθούν «μαϊμού» συντάξεις, να επιδοτηθούν συνδικαλιστικές ηγεσίες, να εξαγοραστούν μέσα ενημέρωσης.

Αν έχουν κάποια αξία τούτες οι σκέψεις, δεν είναι για να επαναλάβουμε τις, εν πολλοίς, γνωστές διαπιστώσεις για τη δυσμενή πραγματικότητα που βιώνουμε. Είναι, κυρίως, για να συνειδητοποιήσουμε ότι το «έγκλημα» που συντελέστηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν στιγμιαίο. Ήταν διαρκές, αλλά χρειάστηκε χρόνο για να αποκαλυφθεί σε όλη την έκταση που τώρα βλέπουμε να φανερώνεται μπροστά μας.

Έχει, επίσης, σημασία να συνειδητοποιήσουμε ότι καμία κρίση, ποτέ δεν ήταν αιώνια. Οι κοινωνίες που τις αντιμετώπισαν, ακόμη και η νεοελληνική που βίωσε άλλες τρεις μεγάλες χρεοκοπίες, τις ξεπέρασαν όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ο οποίος για να επιταχυνθεί απαιτεί σχέδιο, αλλά, πάνω από όλα, δημιουργική προσπάθεια. Από τη χρεοκοπία επί των ημερών του Χαριλάου Τρικούπη, η χώρα λίγα χρόνια μπήκε δυνατή στους Βαλκανικούς Πολέμους. Και από την χρεοκοπία των αρχών της δεκαετίας του 30, όταν έφθασαν στα μέρη μας οι επιπτώσεις του Μεγάλου Κραχ του 1929, οδηγηθήκαμε στο έπος του 40.