Ηρθε η ώρα; Να το πιστέψουμε;

ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΟΙΠΟΝ; Ηρθε η ώρα; Να το πιστέψουμε; Θα τα βάλει το
ΠΑΣΟΚ με τον εαυτό του, αυτόν δηλαδή που ευθύνεται για τις παθογένειες
πολλών ετών που μας έφθασαν μέχρι εδώ; Βάσει των εξαγγελιών Βενιζέλου
βαδίζουμε σε αποκρατικοποιήσεις, στην κατάργηση των προκλητικά υψηλών
επιδομάτων στο Δημόσιο, στο «κούρεμα» των προνομίων στις ΔΕΚΟ και τη
μείωση του αριθμού των απασχολουμένων σε δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς, με τη μέθοδο της μισθωτής εφεδρείας. Με άλλα λόγια
βαδίζουμε στην αποσταθεροποίηση του χώρου της απόλυτης πολιτικής
κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ. Πάμε ολοταχώς να γκρεμίσουμε τα «πράσινα» κάστρα
που αντιστάθηκαν χρόνια τώρα σε οποιαδήποτε συζήτηση ή προσπάθεια
εξυγίανσης της χώρας.

Θα κρίνουν χιλιάδες και χιλιάδες και στο τέλος θα κρατήσουν -ως απαραίτητους- τους δικούς τους...

Οτι, στην κατηφόρα της αυτή η κυβέρνηση αναζητεί -και, δυστυχώς, βρίσκει!- συνενόχους στο χώρο της περιβόητης "πολυκατοικίας", στον οποίο συνωστίζονται, ήδη, τέσσερα κόμματα...
Επειδή, όμως, οι εκάστοτε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ άλλα λένε δημοσίως, άλλα σκέπτονται και άλλα πράττουν, επειδή οι εκάστοτε ηγεσίες του ποτέ δεν είχαν αγαθές σχέσεις με την ισοπολιτεία και την αξιοκρατία και επειδή οι δεσμεύσεις που ανέλαβαν για απολύσεις, για μετατάξεις, για εργασιακές εφεδρείες κ.λπ. -αν πραγματοποιηθούν- σίγουρα θα πραγματοποιηθούν δαπάναις άλλων.
Δηλαδή, θα υπερκεράσουν και το ΑΣΕΠ και οποιαδήποτε άλλη εγγύηση αξιοκρατίας και, αντί "να φάνε τελευταίο" τον κομματικό στρατό τους, θα επιχειρήσουν όσα έκαναν και με τους γραμματείς των υπουργείων: θα κρίνουν χιλιάδες και χιλιάδες και στο τέλος θα κρατήσουν -ως απαραίτητους- τους δικούς τους.
Αλλωστε, στα πλαίσια του Ενιαίου Μισθολογίου, το επιχείρησαν, ήδη, με το κόλπο της "προσωπικής διαφοράς": Θα μειώνονταν οι αποδοχές όλων των άλλων, εκτός των πολιτών της "πράσινης πατρίδας"! Τους πήραν χαμπάρι, όμως, τόσο οι "κουτόφραγκοι", όσο και οι "ατσιδοέλληνες" και το κόλπο ναυάγησε.
Θα επανέλθουν, φυσικά, ξανά και ξανά. Και εναπόκειται στα κόμματα να αγρυπνούν, προκειμένου να παραμείνουν στο δημόσιο οι ικανοί και όχι οι πραιτωριανοί της οικογένειας Παπανδρέου και των παραφυάδων αυτής!

Η κοινωνία είναι οργισμένη και κουρασμένη από τη βαθιά ύφεση...

Οι υπουργοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν πίστεψαν ποτέ στην ανάγκη των μεταρρυθμίσεων και έπαιζαν κρυφτούλι με την τρόικα, τορπιλίζοντας, καθυστερώντας και ενίοτε κοροϊδεύοντας την τρόικα. Το αποκορύφωμα ήταν η εμφάνιση ενός ενιαίου μισθολογίου, το οποίο αύξανε το κόστος του Δημοσίου σε μισθούς και συντάξεις. Δοκιμάσαμε την παρελκυστική τακτική, μας πήραν χαμπάρι και τώρα μας έβαλαν το «πιστόλι στον κρόταφο». Αυτήν τη φορά το έκαναν λίγο πιο θεαματικά και πιο σκληρά, γιατί δεν ήθελαν να αφήσουν καμία ελπίδα στους κ. Παπανδρέου και Βενιζέλο ότι θα πείσουν την ηγεσία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ να «κάνει λίγο ακόμη τα στραβά μάτια». Ενδεχομένως, ήταν και ένα μήνυμα προς την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία έχει καλλιεργήσει την προσδοκία μιας πολιτικής διαπραγμάτευσης, που θα αλλάξει τη στάση της τρόικας.

Τώρα βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Η κυβέρνηση πρέπει μέσα σε λίγες εβδομάδες να κάνει ό,τι ξέχασε ή δεν θέλησε να κάνει επί μήνες. Εν τω μεταξύ, όμως, η κοινωνία είναι οργισμένη και κουρασμένη από τη βαθιά ύφεση και οι οπαδοί του χάους έχουν βάλει στόχο να «μην αφήσουν τίποτα όρθιο». Η συναίνεση μοιάζει μακρινό όνειρο και απομένει να δούμε εάν οι υπουργοί της αδράνειας θα αλλάξουν σε ένα βράδυ και θα γίνουν ξαφνικά σούπερ μεταρρυθμιστές. Απομένει ακόμη να δούμε εάν ο πρωθυπουργός θα λειτουργήσει ως ηγέτης εκτάκτου ανάγκης ή αν θα συνεχίσει να ανέχεται όποιον «οπλαρχηγό» επιμένει να λειτουργεί σαν υπουργός της δεκαετίας του 1980. Τα περιθώρια, πάντως, στενεύουν απελπιστικά. Η παγκόσμια οικονομία εισέρχεται σε φάση ύφεσης και κανείς ξένος πολιτικός δεν θα μπορεί να συνεχίσει να χρηματοδοτεί μια προβληματική χώρα χωρίς εγγυήσεις. Ηδη δημιουργείται ένα ακλόνητο στερεότυπο, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι «διαφορετική» και ενδεχομένως μια χώρα που δεν σώζεται.

Τι θα εξαγγείλει λοιπόν;

Για πρώτη φορά εμφανίστηκαν κρούσματα αποδοκιμασίας του από κομματικά στελέχη του και ειδικά από Νεολαίους, – και προσωπικής αποδοκιμασίας και αποδοκιμασίας της εν γένει πολιτικής του. Στο τέλος, βεβαίως, της Συνδιάσκεψης, κάτι με την εύγλωττη σιωπή των υπουργών, κάτι με την αμηχανία των στελεχών και κάτι με την ψυχική κόπωση των ανθρώπων του μηχανισμού, – τα έκτροπα αποφεύχθηκαν και η κοινή γραμμή πέρασε.
Στη Θεσσαλονίκη, αντίθετα, το ακροατήριο δεν θα είναι μόνο κομματικό. Θα υπάρχουν στελέχη και πολίτες από όλα τα κόμματα, από όλα τα Συνδικάτα (πράσινα και μη), από όλες τις παραγωγικές τάξεις που ντουφεκάνε τη δεκάρα, από όλες τις φοιτητικές και σπουδαστικές παρατάξεις και, κυρίως, από τις εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων (και των απλήρωτων εργαζομένων) της Βόρειας Ελλάδας...
Τι θα πει σε όλους αυτούς τους πολίτες ο κ. Γ. Παπανδρέου; Οτι τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα είναι Μονόδρομος; Αλλά το ξαναείπε και αποδείχθηκε νούλα! Οτι, αν δεν τα εφαρμόσουμε πιστά, πάμε για χρεοκοπία; Αλλά και τα εφάρμοσαν, και μας χρεοκόπησαν! Οτι το 2012 θα βγούμε στις Αγορές; Αλλά ούτε το 2020, ούτε το 2030 δεν πρόκειται να βγούμε! Οτι πρέπει να κάνουμε υπομονή για δέκα ακόμη χρόνια; Αλλά, ποιος τον πιστεύει! Και, αν τον πιστεύει, ποιος αντέχει!
Τι θα εξαγγείλει λοιπόν;
Μόνο αν εξαγγείλει πρόωρες εκλογές θα προσφέρει υπηρεσία στον τόπο. Ο,τι άλλο και να πει θα είναι απατηλό και ανέφικτο. Εκτός και αν βρίσκεται σε Διατεταγμένη Υπηρεσία και οφείλει να την τελειώσει!

Ούτε τον νοιάζει, φυσικά, τι ΠΑΣΟΚ θα παραδώσει...

Με την κυβερνητική πολιτική του, δηλαδή, ο Γ. Παπανδρέου έχει στραφεί κυρίως εναντίον του κομματιού του ΠΑΣΟΚ που τον προώθησε στην εξουσία. Ο πρωθυπουργός όμως αδιαφορεί γι' αυτό. Αισθάνεται ότι το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα του είναι πλέον άχρηστο, αν όχι βαρίδι! Θεωρεί ότι τώρα έχει στα χέρια τον κρατικό μηχανισμό για να προωθήσει την πολιτική του, έναν μηχανισμό δηλαδή πολύ πιο αποτελεσματικό από το κόμμα του ΠΑΣΟΚ.

Μέσω του κρατικού μηχανισμού που υλοποιεί τη συγκεκριμένη κυβερνητική πολιτική οικοδομεί ο Γ. Παπανδρέου τις νέες πολιτικές και κοινωνικές του συμμαχίες, απευθυνόμενες στα άτομα και στις κοινωνικές ομάδες που ωφελούνται από την πολιτική του. Εννοείται ότι αυτές οι κοινωνικές ομάδες δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τους "μη προνομιούχους" του Ανδρέα Παπανδρέου και τους μικρομεσαίους, ούτε φυσικά συναπαρτίζουν μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.

Κανένας ηγέτης κόμματος εξουσίας δεν επιβιώνει χωρίς κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες με στρώματα του πληθυσμού που αθροιστικά αποτελούν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Ο Γιώργος Παπανδρέου όμως έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα στο σημείο αυτό ότι διακατέχεται από τη νοοτροπία του "πρωθυπουργού μίας θητείας" και δρα στη βάση αυτή. Εχει επίγνωση δηλαδή του γεγονότος ότι με αυτήν την πολιτική είναι αδύνατον να επανεκλεγεί, είναι απολύτως αδύνατον να βγει το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα, και έτσι έχει επιλέξει να προωθήσει αυτήν την πολιτική μέχρι να λήξει η τετραετία του, αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες που θα έχει αυτή η πολιτική στην εκλογική απήχηση του ΠΑΣΟΚ, όποτε και αν γίνουν οι βουλευτικές εκλογές. Ούτε τον νοιάζει, φυσικά, τι ΠΑΣΟΚ θα παραδώσει...

Απομονωμένη από τον λαό είναι η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. ..

Σε πολιτική άβυσσο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του. Η πολιτική που ακολουθεί καθ' υπόδειξη της ΕΕ και του ΔΝΤ έχει βυθίσει τη χώρα στη χειρότερη κρίση από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου. Εκατομμύρια εργαζόμενοι έχουν για πρώτη φορά εδώ και εξήντα χρόνια υποστεί δραστική μείωση αποδοχών, ενώ η ανεργία έφτασε στα επίπεδα του 1960. Η αγορά βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το κράτος χρωστάει δισεκατομμύρια ευρώ σε όλους όσοι συναλλάσσονται μαζί του.

Απομονωμένη από τον λαό είναι η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. Απομονωμένη και από την τεράστια πλειοψηφία των επιχειρηματιών πάσης φύσεως, ιδίως των μικρομεσαίων, αλλά όχι μόνο. Οι Ελληνες που βρίσκονται στο πλάι της και τη στηρίζουν είναι πλέον πολύ λίγοι. Μόνο η τρόικα έχει φιλική σχέση μαζί της, αλλά φυσικά κι αυτή εκμεταλλεύεται την κυβερνητική αδυναμία για να επιβάλλει ολοένα και σκληρότερους όρους για να συνεχίσει να δανειοδοτεί την κυβέρνηση Παπανδρέου. Θέλει όμως ως αντάλλαγμα να λεηλατήσει τη δημόσια περιουσία της χώρας μας.

Η προκήρυξη εκλογών σε τέτοιες συνθήκες ισοδυναμεί με διακήρυξη της πρόθεσης του Γ. Παπανδρέου να απομακρυνθεί από την εξουσία, από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και πιθανότατα από τη χώρα. Αν γίνονταν τώρα εκλογές, η ήττα του ΠΑΣΟΚ θα ήταν βέβαιη, ενώ δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο διαλυτικών διαστάσεων εκλογικής πανωλεθρίας. Η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι σίγουρη ανεξαρτήτως του αν η ΝΔ θα πετύχαινε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.

Ο πρωθυπουργός, σαν αναστενάρης, προσπαθεί να μην πατήσει τα αναμ­μένα κάρβουνα ...

Με μισοβυθισμένο καρά­βι μοιάζει το κυβερνών κόμμα, που οι βουλευ­τές του σαν τα ποντίκια επιχειρούν να μπουν στη βάρκα των… αντιδράσεων, με στόχο να διασωθούν την επόμενη μέρα.

Τα άλλοτε ερμητικά κλειστά στόματα ανοίγουν όλο και πιο συχνά τις τελευ­ταίες μέρες και το νέο «Εθνικό Σχέ­διο», σε συνδυασμό με την εμφανή αποτυχία του μνημονίου και την αλλε­πάλληλη επιδρομή μέτρων, έχει φέρει πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ στα πολιτι­κά τους όρια.

Παρ’ ότι κανείς προς το παρόν δεν πο­ντάρει σε οργανωμένη αντίδραση και πτώση της κυβέρνησης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, όλο και περισσότεροι βουλευτές υψώ­νουν φωνή επιχειρώντας να διατηρήσουν ψήγματα πολιτικής και ιδεολογι­κής αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας, με προφανή στόχο τη διάσωσή τους από μια διαβρωτική διακυβέρνηση και μια κυβέρνηση σε πτωτική τροχιά.

Ο πρωθυπουργός, σαν αναστενάρης, προσπαθεί να μην πατήσει τα αναμ­μένα κάρβουνα που απλώνουν μπρο­στά του οι βουλευτές, με όπλα: την ψυχραιμία, τη σιωπή και ένα σχέδιο αποδραματοποιήσης της κατάστασης. Παρ’ ότι, όπως υπογραμμίζουν συνερ­γάτες του, έχει διαπιστώσει πως το σύ­στημα έχει πιεστεί πολύ και χρειάζεται πραγματική συνεργασία και διαβού­λευση της κυβέρνησης με τους βου­λευτές προκειμένου να αποφευχθούν πιο δραματικές εξελίξεις.