Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Δηλαδή, τι στρατηγική θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις, για την εμπέδωση της ανάγκης μιας νέας ηγεσίας, για μια νέα πορεία, εντός ενός πλαισίου μιας σύγχρονης συλλογικής κοινωνικής συνείδησης. Απάντηση έχω…αλλά δεν είναι η ώρα της! Θα έχει ενδιαφέρον να «δουλέψει» ο καθένας ξεχωριστά αυτή την υπόθεση. Χρόνος δεν υπάρχει πολύς.Το καθεστώς δεν θα δώσει ούτε λεπτό στους αντιπάλους του. Ο χρόνος είναι πολυτιμότερος από το χρήμα.Ο χρόνος φτιάχνει χρήμα στον καπιταλισμό. Πάντοτε έτσι ήταν. Μα τώρα, είναι ακόμη πιο σημαντικός, διότι μέσω αυτού δομούνται νέες ηγεμονίες και όχι απλώς κάποιες περιουσίες, ηγεσίες και κυριαρχίες.Κατά την μεταπολίτευση, η έννοια του ελληνικού λαού συνδέθηκε με το μήνυμα «η Ελλάδα ανήκει στη Δύση», αργότερα με το μήνυμα του συνθήματος «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και μετά με το «η Ελλάδα ανήκει στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ». Σήμερα ο λαός, ως συλλογική βούληση των ελλήνων, γίνεται προσπάθεια να αποδομηθεί, διαχεόμενος ως διαλεκτική πρακτική εντός μιας απόλυτα αόριστης παγκόσμιας συλλογικότητας, η οποία κατασκευάζεται από μία πολιτικο-οικονομική αδελφότητα που ασκεί πλέον απροκάλυπτη ηγεσία στην χώρα.Τώρα η έννοια του λαού καλύπτεται διαλεκτικά από το σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στην παγκοσμιοποίηση». Αυτό είναι το σύνθημα το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου και η παρέα του δεν τολμούν ακόμη να αρθρώσουν ρητά, αλλά δοκιμάζουν σιγά-σιγά να το εκφράσουν έμμεσα ως μήνυμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου