Η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται από την ανάποδη.

Σε δυο βδομάδες περίπου ο κ. Τσίπρας θα ανέβει στην ΔΕΘ όπου -ως είθισται- θα σκιαγραφήσει με αδρές γραμμές την οικονομική πολιτική της κυβέρνησή του για τον επόμενο έτος. 

Στην ίδια αίθουσα πριν από δύο χρόνια κι ενόσω η χώρα βρισκόταν στο δεύτερο μνημόνιο ,ο κ.Τσίπρας - ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό «λαγούς με πετραχήλια». Από την μονομερή διαγραφή του ελληνικού χρέους, έως την κατάργηση του μνημονίου με ένα  άρθρο κι ένα νόμο, την  ακύρωση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση του κατώτατου μισθού ,την χορήγηση 13ης σύνταξης, την ενίσχυση του αφορολόγητου στις 12.000 ευρώ για όλους τους πολίτες κι άλλα απίθανα και ανεφάρμοστα σε περίοδο σκληρής λιτότητας .

Από τις ανέφικτες αυτές υποσχέσεις ,φυσικά, τίποτα δεν υλοποίησε ο κ.Τσίπρας αφού υποχρεώθηκε να παραδοθεί άνευ όρων και να ακολουθήσει κατά γράμμα τις εντολές της τρόικας -ακόμη και να παραχωρήσει για 99 χρόνια όλη την περιουσία του δημοσίου σε ένα Υπερταμείο που θα ελέγχουν οι δανειστές με στόχο την εκποίησή της σε ιδιώτες.

  

Αυτό τον Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ ότι ο κ. Τσίπρας   -ενόψει μάλιστα της δεύτερης αξιολόγησης και τις γενναίες μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά που ζητούν οι Γερμανοί για να εκταμιεύσουν χρήματα προς την Ελλάδα- δεν μπορεί να δώσει νέες ανέφικτες υποσχέσεις .

Μπορεί  να μιλήσει για την ανάπτυξη που ...έρχεται (άλλο αν ακόμη αργεί) , για την προσπάθεια τη κυβέρνησής του για την αναδιανομή των βαρών από τους πλουσιότερους στους φτωχότερους (άλλο αν η αναδιανομή γίνεται  από συνεχώς μικρότερη πίτα) .Μπορεί να μιλήσει ακόμη για την ελπίδα ελάφρυνσης  του ελληνικού χρέους ,με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του και μείωση επιτοκίων (άλλο αν αυτό αποκλείεται  πριν από τις γερμανικές εκλογές του 2017).

Πώς ,όμως, θα ακουστούν όλα αυτά τα "ξενέρωτα" θεωρητικά "θα", στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που ανέδειξαν τον κ.Τσίπρα κυβέρνηση ελπίζοντας να του επιστρέψει όσα τους πήραν απ την τσέπη τα μνημόνια; Και το μόνο που είδαν ήταν ένα ακόμη μνημόνιο με νέα σκληρότερα μέτρα - με αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα στο 25 % έως και μείωση χαμηλών συντάξεων; 

Πόσο μάλλον όταν η ομιλία στη ΔΕΘ θα συμπίπτει με τα ραβασάκια του ΕΝΦΙΑ που -αντί να καταργηθεί -θα είναι αυξημένος για περισσότερο  από 1,5 εκατομμύριο πολίτες;

Γι αυτό και ο κ.Τσίπρας ,μην μπορώντας να δώσει "άρτο" θα δώσει "θεάματα". Θα ποντάρει στις νέες τηλεοπτικές άδειες (εφόσον έχουν δοθεί) και στο  χτύπημα της λεγόμενης διαπλοκής -ασχέτως εάν όλα δείχνουν ότι ενισχύει την διαπλοκή ΣΥΡΙΖΑ και το οργανωμένο έγκλημα . Θα ποντάρει στην αντιγερμανική ρητορική επαναφέροντας το θέμα των  γερμανικών αποζημιώσεων- ασχέτως εάν το θέμα θεωρείται λήξαν από γερμανικής πλευράς  .Θα ποντάρει στις πρωτοβουλίες περί  αναθεώρησης του συντάγματος προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και των δημοψηφισμάτων – ασχέτως εάν δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει ποτε. Θα επιτεθεί στον νεοφιλελεύθερο Βορρά της λιτότητας που οδήγησε στην άνοδο των ακροδεξιών και στο BREXIT- ασχέτως αν η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρώπη οφειλόταν στην αύξηση της μετανάστευσης . 

 Όσο λαϊκισμό κι αν επιστρατεύσει ,όμως, ο κ. Τσίπρας ,απ τη στιγμή που η εμφάνισή του στη ΔΕΘ δεν θάχει κάποιο πραγματικά ελκυστικό οικονομικό «ρεγάλο» , κάποιο γλύκισμα για τον κόσμο    , είναι βέβαιο ότι  θα απογοητεύσει τους ψηφοφόρους του κόμματος που θυμούνται ακόμη με νοσταλγία τις υποσχέσεις του 2014. Κι είναι επόμενο ότι  δεν θα αποτρέψει την συνεχιζόμενη άνοδο της ΝΔ  στις δημοσκοπήσεις σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν στη ΔΕΘ του 2014 άρχισε η αντίστροφη μέτρηση του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάληψη της εξουσίας ,στη φετινή ΔΕΘ αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για την εγκατάλειψη της εξουσίας.

Η ιστορία  φαίνεται να επαναλαμβάνεται από την ανάποδη. Όχι ως φάρσα αλλά ως τραγωδία.

Κ​​αμία κυβέρνηση στα χρόνια της κρίσης δεν απέκτησε ένα δικό της σχέδιο .

Κ​​αμία κυβέρνηση στα χρόνια της κρίσης δεν απέκτησε ένα δικό της σχέδιο και όραμα για τη χώρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου θεώρησε ότι το μνημόνιο ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούσαν επί δεκαετίες, αν και βρίσκονταν σε όλα τα προεκλογικά προγράμματα των μεγάλων κομμάτων. Βυθίστηκε όμως στο τέλμα που δημιούργησαν η διαχειριστική του ανικανότητα, το βαθύ ΠΑΣΟΚ και ένας ισχυρός εσμός συμφερόντων.

Ο Αντώνης Σαμαράς ακολούθησε μια διπολική πολιτική, συνειδητοποιώντας από τη μια την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων, όντας όμως από την άλλη όμηρος παλαιοκομματικών δεσμεύσεων και νοοτροπιών. Η πίεση της υλοποίησης των μνημονιακών υποχρεώσεων και των περίφημων... δόσεων πάντως  δεν άφηνε σε κανέναν περιθώρια για να σκεφθεί πιο δημιουργικά και με όραμα.

Οσο για τον Αλέξη Τσίπρα, δεν είχε ποτέ σχέδιο. Επιχείρησε να κάνει μια «κατάληψη» σε ευρωπαϊκό επίπεδο, απέτυχε οικτρά, και από τότε ακολουθεί μια τακτική που βασίζεται σε σχεδιασμούς δύο - τριών εβδομάδων ή και ημερών ακόμη. Το όραμα είναι να κατεβεί ο πήχυς παντού προς τα κάτω, στην Παιδεία, στους θεσμούς, στην ασφάλεια, όπου γίνεται.

Στόχος, να ικανοποιηθεί μια εκλογική πελατεία και η πολιτική επιβίωση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η υπόθεση κάποιων ότι θα μπορούσε να γίνει ο «Λούλα της Μεσογείου» έχει καταρρεύσει. «Δεν το ’χει», όπως θα έλεγε κάποιος πιτσιρικάς στις μέρες μας.

Χωρίς ένα δικό μας σχέδιο για το πώς θα ξεφύγει η χώρα από την κρίση, δεν πάμε πουθενά όμως. Και μάλιστα ένα σχέδιο απολύτως απτό και ρεαλιστικό, που θα φέρει μεγάλες τομές σε όλους τους τομείς. Τα καλύτερα ελληνικά μυαλά, εντός και εκτός Ελλάδος, πρέπει να βοηθήσουν στην κατάρτισή του. Η παρακμή καλπάζει, ροκανίζει κάθε στέρεο δοκάρι που στήριζε το ελληνικό κράτος.

Προϋπόθεση για να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα είναι να πεισθεί ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Αυτό χρειάζεται τεχνοκρατικό λόγο αλλά και συναίσθημα, ένα αφήγημα που θα συγκινήσει μια κουρασμένη κοινωνία. Δεν είναι επίσης υπόθεση ενός κόμματος ή ενός πολιτικού ηγέτη.

Το σαράκι του λαϊκισμού άλλωστε έχει μπει για τα καλά στις «φλέβες» και της Νέας Δημοκρατίας, που θα έπρεπε κανονικά να παίζει τον ρόλο του κεντροδεξιού ευρωπαϊκού κόμματος και μόνο. Θα χρειασθεί μεγάλη αυτοπεποίθηση και δύναμη ο πρόεδρός της για να δαμάσει το κομμάτι που λειτουργεί σαν το... παλαιό ΠΑΣΟΚ. Πρέπει όμως να το επιχειρήσει, γιατί η χώρα δεν θα πάει πολύ μακριά εάν στην εξουσία εναλλάσσονται δύο λαϊκίστικα κόμματα, που δεν έχουν άλλο σχέδιο πλην της είσπραξης των δόσεων και της ικανοποίησης της πελατείας τους.

Ο κ. Τσίπρας. Προφανώς μπερδεύει την επιθυμία του με την πραγματικότητα...

Με μια μάλλον πρωτότυπη δήλωση, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να διαψεύσει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών και να εκπέμψει ένα μήνυμα πολιτικής σταθερότητας. Ανόητος, είπε, είναι οποίος σκέφτεται εκλογές τώρα και δίπλα ανόητος οποίος τις ζητά. Η δήλωση αυτή έγινε από τον πολιτικό ο οποίος έναν χρόνο πριν έκανε πρόωρες εκλογές, παρά το γεγονός ότι είχε διαψεύσει κατηγορηματικά κάθε τέτοιο ενδεχόμενο απευθυνόμενος στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στους πολιτικούς αρχηγούς, λίγες εβδομάδες πριν από την προκήρυξή τους. Τώρα επαναλαμβάνει την ίδια δήλωση, προεξοφλώντας (για μία ακόμη φορά) την καλή πορεία της ελληνικής οικονομίας τους επόμενους μήνες και τη μετάβασή της από το καθεστώς της βαθιάς ύφεσης στην ανάπτυξη! Μέχρι στιγμής δεν έχει κανένα στοιχείο στο οποίο να βασίζεται ο κ. Τσίπρας. Προφανώς μπερδεύει την επιθυμία του με την πραγματικότητα...

Τι θα συμβεί όμως εάν τα οικονομικά στοιχεία δεν επιβεβαιώσουν την αισιοδοξία του; Θα προτιμήσει να θέσει σε λειτουργία τον... κόφτη, χάνοντας σημαντικά ερείσματα και στον δημόσιο τομέα, ή θα επιλέξει να «κρατηθεί» στο πολιτικό παιχνίδι προσφεύγοντας στη λαϊκή ετυμηγορία με την ελπίδα ότι θα διασώσει ένα σημαντικό εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ; Εάν κάνει το δεύτερο, η δήλωσή του περί... ανοησίας θα είναι πλέον ανέκδοτο!

Είναι σαφές ότι ο πρωθυπουργός βιάστηκε να απορρίψει (δημόσια) αυτό το ενδεχόμενο! Οι πολιτικές εξελίξεις θα καθοριστούν εν πολλοίς από τα έσοδα και από την εικόνα που θα δώσει στην κυβέρνηση το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μέσα στον επόμενο μήνα. Επίσης μένει να δούμε τις προθέσεις των δανειστών στα εργασιακά. Ο κ. Κατρούγκαλος δηλώνει απόλυτα αισιόδοξος, αλλά μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον υπουργό που διαβεβαίωνε μέχρι τέλους ότι οι συντάξεις δεν θα μειωθούν και ότι τα όσα έβλεπαν οι συνταξιούχοι στα ΑΤΜ δεν είναι... πραγματικά!

Το συμπέρασμα είναι ότι το «πολιτικό θρίλερ» δεν έχει φτάσει στο τέλος του. Αντιθέτως, μόλις τώρα αρχίζει...

Η άλλη Ελλάδα...

• 17/8

• 2
  

Κορακάκη, Πετρούνιας, Γιαννιώτης! Τα τρία (μέχρι στιγμής) πρόσωπα-σύμβολα της... άλλης Ελλάδας. Της Ελλάδας που παλεύει κάτω από αντίξοες συνθήκες, που επιμένει και που τελικά νικά! Η εικόνα την οποία συνθέτουν το άκουσμα του Εθνικού Υμνου, τα χαρούμενα πρόσωπα νέων παιδιών και οι πανηγυρισμοί της ελληνικής αποστολής χαλάει από τις τυπικές δηλώσεις του πολιτικού μας προσωπικού. Μέλη της κυβέρνησης που ξαφνικά ανακαλύπτουν τον αθλητισμό, που ξεχνούν ότι οι προπονήσεις γίνονταν σε παραπήγματα και που θεωρούν ότι η... αριστεία είναι ρετσινιά, διεκδικούν λίγη από τη λάμψη των πραγματικών αστεριών...

Οταν όμως τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν, τότε και οι πολιτικοί θα αποσυρθούν για να ασχοληθούν ξανά με την επικοινωνιακή διαχείριση της καθημερινότητας, τις συγκρούσεις και τα παιχνίδια εντυπώσεων... κι όλα αυτά μέχρι την επόμενη Ολυμπιάδα, οπότε και κάποια νέα αστέρια θα λάμψουν και οι εικόνες από τα «προπονητικά κέντρα» θα μας γεμίσουν όλους ντροπή!

Κάποιοι λένε ότι η υπόθεση του ελληνικού αθλητισμού χάθηκε κάπου εκεί στο 2004, μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, όταν η Ελλάδα δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τις υποδομές που είχαν τότε δημιουργηθεί. Τα ολυμπιακά ακίνητα έγιναν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, η αντιπολίτευση τότε απειλούσε με ειδικά δικαστήρια εκείνους που ήθελαν να τα δώσουν σε ιδιώτες, ενεπλάκησαν οι υπερχρεωμένοι δήμοι που ήθελαν να πάρουν τα «φιλέτα» κι έτσι σήμερα οι εγκαταστάσεις αυτές έχουν μεταμορφωθεί σε... στοιχειωμένα κτίρια. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν αγγίζει το θέμα, καθώς κάθε ιδιωτικοποίηση εξελίσσεται σε εσωκομματικό πρόβλημα, ενώ η τρόικα επιλέγει να ασχοληθεί με μεγαλύτερους τομείς, όπως είναι η ενέργεια, το νερό κ.λπ.

Κατά συνέπεια, το μέλλον του ελληνικού αθλητισμού δεν προβλέπεται ευοίωνο. Δεν υπάρχουν πολιτική βούληση, τόλμη για τομές και σε επίπεδο οργάνωσης και σε επίπεδο υποδομών. Ευτυχώς όμως θα υπάρχουν πάντα κάποια «αστέρια» να μας θυμίζουν ότι υπάρχει και σε αυτόν τον τόπο ελπίδα...

Εμάς θα μας βοηθήσει η Μεγαλόχαρη!

Η ιδεοληψία ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις και ότι τίποτα δεν διαταράσσει τα μπάνια του λαού διαλύθηκε τον περασμένο χρόνο, μετά την περήφανη διαπραγμάτευση 17 ωρών που μας οδήγησε πίσω. Σαν τον Σίσυφο ανεβάζουμε την πέτρα στην κορυφή από την οποία κατρακυλάει. Οπως πάντα. Ισως να είναι το πεπρωμένο της φυλής που μετά τον πόλεμο ξεκίνησε να οικοδομήσει όχι το κράτος που οικοδόμησαν οι υπόλοιπες χώρες για να προστατευτούν, αλλά το κράτος «των δικών μας».

Ολα κινούνται γύρω από αυτό. Αντί να υπάρχει η λογική κανόνων και ρυθμίσεων, υπάρχουν ταυτόχρονα η λογική της εξίσωσης και της μεροληψίας. Αν μπορούν όλα να μεροληπτούν υπέρ, είναι καλά. Αν όχι, πρέπει οι άλλοι να εξισωθούν. Συνήθως αυτά επενδύονται με μια ιδιότυπη αντίληψη περί της Αριστεράς. Οποιος ισχυρίζεται ότι είναι αριστερός (δηλαδή λέει ότι ψηφίζει ένα κόμμα που λέει ότι είναι αριστερό χωρίς καν να δηλώνει τι σημαίνει) πρέπει να ωφελείται παντοιοτρόπως. Να είναι π.χ. πρώτος στην ουρά για διορισμό. Και αν γίνουν όλοι αριστεροί; Τότε τι θα γίνει; Κάποιοι τότε θα είναι πιο αριστεροί από τους άλλους -όπως άλλωστε συνέβαινε στα μισητά καθεστώτα των χωρών που βρέθηκαν κάτω από την επιρροή της ΕΣΣΔ. Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο. Ο Αριστερός είναι το τέλειο ον. Συνεπής, έξυπνος, όμορφος, προικισμένος από τον Θεό με όλα. Ο Θεός τρόμαξε και του έδωσε ένα πρόβλημα. Τον άξιο σύντροφο! Είναι πάντως αλήθεια ότι το καθεστώς του εξισωτισμού, ριζοσπαστικού ή όχι, δεν ταιριάζει στον συνήθη εγωιστή και εγωπαθή Ελληνα. Που νομίζει ότι όλοι του χρωστούν αυτά που αυτός θέλει. Την αποδοχή των προσόντων του και ό,τι απορρέει από αυτά. Μόνο που το πιστεύουν όλοι, και έτσι κανείς δεν παραδέχεται ότι ο άλλος είναι καλύτερος! Π.χ. η περίπτωση της Ολυμπιονίκου μας στο παραδοσιακό άθλημα σκοποβολή με αεροβόλο πιστόλι.

Η κοπέλα αυτή που φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη προπονείται στη Δράμα (άλλο κι αυτό...) κατάφερε ό,τι κατάφερε και μπράβο της, αντιμετωπίζοντας τον φθόνο των μισών που πιστεύουν ότι προφανώς είναι καλύτεροι από αυτήν αλλά δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες, και τη συγκρατημένη αποδοχή των άλλων μισών που ψάχνουν ψεγάδια. Η ίδια παλινδρομεί ανάμεσα στην ευπρέπεια της υπεροχής και στη μεγαλοσύνη της αυθαιρεσίας. Δηλαδή όποιος θέλει να αθληθεί σε κάποιο άθλημα, πρέπει να χτίζει αυθαίρετα για να το πετύχει; Σε μια λογική χώρα, οι προτεραιότητες δεν καθορίζονται από τη στιγμή. Αποτελούν αυτό που δεν θέλουμε. Σκέψη, σχέδια, αποφάσεις. Εμάς θα μας βοηθήσει η Μεγαλόχαρη! Που πάντα στέκεται δίπλα στο ανάδελφο αυτό έθνος.

Εθνικό ζήτημα η παιδική προστασία!

• 14/8

Αν η προστασία των ευάλωτων ομάδων είναι ένας γενικός δείκτης του επιπέδου του κοινωνικού κράτους, η παιδική προστασία είναι το θεμελιώδες κριτήριο για την ανταπόκριση ενός κράτους στις πιο αυτονόητες υποχρεώσεις του. Η διασφάλιση και η φροντίδα της παιδικής ηλικίας αντανακλoύν, σε επίπεδο πρακτικό και θεσμικό, την ποιότητα της συγκεκριμένης κοινωνίας και του πολιτισμού της.

Αυτή η ύψιστης σημασίας προτεραιότητα του «υπέρτερου συμφέροντος του παιδιού», έναντι άλλων, δεν είναι κάτι το διασταλτικό. Που σχετικοποιείται ή αμβλύνεται, δηλαδή σε περιόδους κρίσεων, όπως αυτή που βιώνουμε τα μνημονιακά χρόνια με τους ακρωτηριασμούς του κοινωνικού κράτους. Ακριβώς το αντίθετο ισχύει. Αφού τότε οι ανάγκες για προστασία προσλαμβάνουν μαζικές διαστάσεις και εκτοξεύονται.

Τα σχετικά στοιχεία και η κατάσταση που επικρατεί σήμερα, όπως παρουσιάζονται στο «Eθνος της Κυριακής», ηχούν ως δραματικό σήμα κινδύνου συνολικά προς την Πολιτεία. Αν και συγκεκριμένες στατιστικές δεν υπάρχουν, η εικόνα, όπως αποτυπώνεται στις διαπιστώσεις πολλών φορέων, είναι πολλαπλώς τραγική. Νεογνά και βρέφη εγκαταλελειμμένα σε νοσοκομεία. Παιδιά κακοποιημένα ή αφημένα στο έλεος του Θεού από γονείς που αδυνατούν να τα μεγαλώσουν. Λόγω οικονομικής ανέχειας ή ατομικών προβλημάτων. Από τον εθισμό σε ναρκωτικές ουσίες, το αλκοόλ, είτε άλλες αιτίες. Ακόμη ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες και μετανάστες που διαβιούν σε αστυνομικά κρατητήρια σε συνθήκες εγκλεισμού, αντί σε ειδικούς ξενώνες και κέντρα.

Η έκρηξη του προβλήματος στις συνθήκες φτωχοποίησης, με τις συνακόλουθες επιπτώσεις της, αλλά και του Προσφυγικού - Μεταναστευτικού, με τις μαζικές αφίξεις παιδιών, έφεραν στην επιφάνεια τις τερατώδεις διαχρονικές ελλείψεις σε υποδομές αλλά και την απουσία προσωπικού, τόσο ως προς τον αριθμό όσο και ως προς την εξειδίκευση.

Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε απελπισμένοι από την αδυναμία τους φορείς και Αρχές να καταφεύγουν σε ανάρμοστες πρακτικές, όπως η «επίβλεψη» από σωφρονιστικούς υπαλλήλους, η υποκατάσταση της οικογενειακής φροντίδας από νοσοκομειακή. Ακόμη και η παρακολούθηση από κάμερες, αντί για παρουσία ειδικού προσωπικού. Βεβαίως, όπως συμβαίνει και σε άλλους τομείς, πολλά προβλήματα αντιμετωπίζονται εκ των ενόντων και χάρη στην αυτοθυσία και την ευαισθησία όσων προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους συγκεκριμένους τομείς.

Η παιδική προστασία, όμως, δεν είναι μια υποχρέωση όπως άλλες. Ακόμη και μέσα στο ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο επιβάλλεται και μπορούν, με κάθε θυσία, να βρεθούν οι στοιχειωδώς αναγκαίοι οικονομικοί πόροι. Πρόκειται για εθνικό ζήτημα! Οπως επισημαίνει και η Ελληνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, καταθέτοντας σχετικό κείμενο αρχών, απαιτείται η άμεση κατάρτιση και εφαρμογή ενός σχεδίου δράσης για την παιδική προστασία.

Ο σύγχρονος μεταρρυθμιστικός λόγος.

Η εγχώρια Κεντροδεξιά, σε αντίθεση με την Κεντροαριστερά, δεν χάθηκε στη δίνη της κρίσης. Αν και υπέστη ρήγματα, άντεξε. Δεν κατακερματίστηκε ούτε απονομιμοποιήθηκε. Το σοκ από το πρωτοφανές ποσοστό του 18,85% των πρώτων εκλογών του 2012 ξεπεράστηκε σε έναν σημαντικό βαθμό με την ανάληψη της εξουσίας. Η κυβέρνηση Σαμαρά, παρά τις αντινομίες που τη χαρακτήριζαν και την έλλειψη μεταρρυθμιστικής πνοής, ανέστρεψε την καθοδική πορεία της χώρας και της οικονομίας. Οι επιδόσεις της συνέβαλαν και στη σταθεροποίηση της ΝΔ. Ετσι, στο υφιστάμενο δικομματικό σκηνικό, η Κεντροδεξιά αποτελεί ανθεκτικό και ισχυρό πόλο. Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη έδωσε ώθηση σε μια παράταξη που είναι υποχρεωμένη να προβεί σε αναθεωρήσεις και ανατοποθετήσεις. Αλλωστε, η ανάγκη προσαρμογής της στο νέο περιβάλλον τις καθιστά απαραίτητες. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι εύκολο. Προσκρούει στις παλιές αντιλήψεις που διαπερνούν τον κομματικό μηχανισμό, καθώς και στις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις που εκφράζουν στελέχη και κορυφαίοι της παράγοντες για την ασκούμενη πολιτική.

Το εγχείρημα του νέου προέδρου να κάνει βαθιές αλλαγές στον λόγο, στην ταυτότητα και τη φυσιογνωμία της ΝΔ δεν βρίσκει την απαιτούμενη ανταπόκριση. Ο ίδιος μάλιστα αντιμετωπίζεται με επιφυλάξεις. Διάχυτη, δε, είναι η επιθυμία να απεμπολήσει τελικά τη μεταρρυθμιστική του επαγγελία, προσχωρώντας σταδιακά σε λογικές συγκερασμού. Τα προβλήματα που καλείται να διαχειριστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πολλά. Αρκετά είναι και τα βαρίδια. Η ανακίνηση του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009 ανέδειξε τις εύθραυστες σχέσεις στην οροφή του κόμματος. Το ζήτημα γίνεται οξύτερο με δεδομένες τις υπόγειες διαδρομές του καραμανλικού κατεστημένου με τον Αλέξη Τσίπρα. Η δυναμική που απέκτησε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναμφίβολα του επιτρέπει να επιμείνει στη στρατηγική των καθαρών προτάσεων και λύσεων. Η δημοσκοπική υπεροχή, το εμφανές προβάδισμά του σε μια σειρά ποιοτικών χαρακτηριστικών τού προσδίδουν εμβέλεια και απήχηση.

Το συγκριτικό του πλεονέκτημα έγκειται στο ότι σε σύντομο χρόνο δημιούργησε δικό του πολιτικό κεφάλαιο και τόνωσε την ηγετικότητά του. Διασφάλισε σταθερό εκλογικό ακροατήριο, ενίσχυσε την επιρροή του, διευρύνοντας τους ορίζοντες της Κεντροδεξιάς. Η πολιτική υποδομή, η τεχνοκρατική του γνώση, ο ευρωπαϊσμός και ο πραγματισμός που τον χαρακτηρίζουν, ο σύγχρονος μεταρρυθμιστικός λόγος, η διαχειριστική ικανότητα εγγράφονται στα προτερήματά του. Αντίθετα, σε σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα φαίνεται να υστερεί στην αμεσότητα και τη λαϊκότητα, στο επικοινωνιακό ταλέντο, στην ηγετική εικόνα - ακόμη και στη φρεσκάδα, καθώς ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δεν παραπέμπει στην παλιά πολιτική τάξη. Η φθορά, όμως, του πρωθυπουργού εξαιτίας της διακυβέρνησής του καθιστά τον Κυριάκο Μητσοτάκη ισχυρό παίχτη. Τον βοηθά να θεμελιώσει την κυριαρχία του σε έναν ευρύτερο μεταρρυθμιστικό χώρο, ενδυναμώνοντας περαιτέρω την κυβερνησιμότητα της Κεντροδεξιάς. Το πολιτικό του στοίχημα, ωστόσο, προϋποθέτει μια ανόθευτη μεταρρυθμιστική στρατηγική.