Καταφεύγει σε τεχνάσματα, με στόχο να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη.

Το πολιτικό, ιδεολογικό, ακόμη και ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς εδραζόταν στην υπεροχή των ιδεών καθώς και στην ευαισθησία της σε καίρια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Ετσι διασφάλισε για πολλά χρόνια την ηγεμονία της, είτε αναλαμβάνοντας κυβερνητικές ευθύνες είτε μένοντας στην αντιπολίτευση. Οταν απώλεσε την ικανότητά της να προσαρμόζεται στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες βρέθηκε αντιμέτωπη με αντιφάσεις και δυστοκίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει την παραμικρή συγγένεια με τις δυνάμεις μιας ζώσας Αριστεράς, συνιστά τρανταχτή απόδειξη του πώς οι διακηρύξεις του μετατρέπονται σε φαντασιώσεις.

Αν και επικαλείται τις αξίες και τις ιδέες της Αριστεράς, αυτές δεν έχουν το παραμικρό αντίκρισμα στην κυβερνητική του παρουσία. Η δεκαοκτάμηνη κυβερνητική του θητεία βρίθει ενεργειών που κάθε άλλο παρά εκπορεύονται από την αριστερή μήτρα. Γνήσιο προϊόν της κρίσης, αυτοτοποθετήθηκε στον χώρο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ενώ ήταν και παραμένει ένα ιδιότυπο κόμμα διαμαρτυρίας με έντονα στοιχεία λαϊκισμού. Αναλαμβάνοντας το πηδάλιο της εξουσίας, έβγαλε στην επιφάνεια τον πραγματικό του εαυτό. Οσο κι αν επενδύει με αριστεροσύνη τις πολιτικές του, στην ουσία αποδεικνύεται ένα κατεξοχήν συντηρητικό κόμμα. Αλλωστε η συμπόρευσή του με τους ΑΝΕΛ δείχνει ότι ο εθνικολαϊκισμός αποτελεί το συνεκτικό τους στοιχείο. Το χειρότερο όλων είναι πως η σημερινή κυβέρνηση εμφανίζει όλες τις παθογένειες των πιο αρνητικών και σκιερών πλευρών του παλιού πολιτικού συστήματος. Η κομματοκρατία, τα παιχνίδια εξουσίας, η ίντριγκα του παρασκηνίου, οι πολιτικές συναλλαγές και οι εκβιασμοί των αντιπάλων συνθέτουν τα βασικά χαρακτηριστικά της πρακτικής της. Χαρακτηριστικά που καταδεικνύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει τη με κάθε μέσο συντήρηση της κυριαρχίας του.

Η ανάδειξη του εκλογικού νόμου σε μείζον ζήτημα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι προτεραιότητά του είναι η αποτροπή της διαφαινόμενης φοράς των πραγμάτων. Αντιλαμβανόμενος την εξασθένηση της πολιτικής του απήχησης μεθοδεύει αλλαγές, με σκοπό να έχει ρόλο και λόγο στις μετεκλογικές εξελίξεις. Και οι κοντόφθαλμες και αστόχαστες κινήσεις του δεν περιορίζονται μόνο στην καθιέρωση της απλής αναλογικής. Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η σπουδή που επιδεικνύει, προκειμένου να αλλάξει το τηλεοπτικό τοπίο, θέλοντας να ενισχύει την επιρροή του στα ΜΜΕ. Η «πρώτη φορά Αριστερά» χρησιμοποιεί την εξουσία για να διαιωνίσει την παρουσία της, μετερχόμενη μεθόδους που αποπνέουν παρελθόν. Καταφεύγει σε τεχνάσματα, με στόχο να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη. Επιλέγει τη μικροπολιτική για να καλύψει τη διαχειριστική της ανεπάρκεια. Κι όλα αυτά διότι εμφανίζει τεράστιο πολιτικό και προγραμματικό έλλειμμα. Η αποδοχή των μνημονιακών δεσμεύσεων δεν καλύπτει το κενό. Το πλεονέκτημα που άλλοτε διατηρούσαν οι δυνάμεις της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το διαθέτει. Εξ ου και η κυβερνητική του συμπεριφορά στερείται αριστερού πρόσημου.

Η κυβέρνηση του "άρπα κόλα."

Η κυβέρνηση του "άρπα κόλα" που αποφασίζει για τις τύχες μας με βάση την πολιτική της επιβίωση κατέληξε ότι η ψήφος στα 17 είναι αναφαίρετο δικαίωμα των νέων και αποφάσισε να την νομοθετήσει.

Δεν υπήρξε κάποιος διάλογος στην ελληνική κοινωνία για την ψήφο στα 17. Ούτε κάποιοι ανέτρεξαν σε κοινωνικές έρευνες για να δουν κατά πόσο οι νέοι σ' αυτή την ηλικία είναι ώριμοι πολιτικά για να ψηφίσουν. Αυτό τους έλειπε τώρα να βασίζονται - αυτοί οι κολοσσοί της γνώσης - σε κάτι πιο επιστημονικό από τις ωραίες αριστερές ιδέες της ομάδας Τσίπρα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η υιοθέτηση κάποιας ιδέας οι βοηθάει και τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να γαντζωθούν στην εξουσία.

Διότι όσο και να προσπαθεί ο κ.Τσίπρας να δώσει κάποιες πολιτικές προεκτάσεις - περί κεντροαριστερών συνεργασιών - στην αλλαγή του εκλογικού νόμου καλοκαιριάτικα η στόχευσή του είναι σαφής: να ροκανίσει σε ενδεχόμενο εκλογών όσο γίνεται από την πρωτιά της ΝΔ μπας και παραμείνει στην καρέκλα του Πρωθυπουργού μέσα από μία ευρεία κεντροαριστερή κυβέρνηση.

Αν πράγματι ενδιαφερόταν για μία τέτοια κεντροαριστερή λύση θα έπαιρνε την πρωτοβουλία να συνεργαστεί - μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου - με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι κι όχι με τους ψεκασμένους ακροδεξιούς.

Η αλήθεια είναι άλλη. Βλέποντας ο κ. Τσίπρας πως υπολείπεται - ακόμη και δέκα ποσοστιαίες μονάδες - στις δημοσκοπήσεις έναντι της ΝΔ αποφάσισε να επιστρατεύσει τα μεγάλα μέσα μπας και δελεάσει τα μικρότερα κόμματα της Βουλής (και την Χρυσή Αυγή) ώστε να περάσει την απλή αναλογική με 200 ψήφους και να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές.

Η κυβέρνηση, δυστυχώς, δείχνει να κινείται μακριά από την κοινωνία.

Τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση εμφανίζει μια έντονη κινητικότητα. Συνεδριάσεις κυβερνητικών οργάνων, συσκέψεις υπό τον πρωθυπουργό, παρασκηνιακές συζητήσεις στη Βουλή. Ποιο είναι το αντικείμενο όλων αυτών; Ο εκλογικός νόμος και οι τακτικισμοί που θα οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα των 200 θετικών ψήφων!

Δυστυχώς όμως, όλη αυτή η κινητικότητα αντιμετωπίζεται με απόλυτη αδιαφορία από την κοινή γνώμη. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά άλλωστε, αφού οι πολίτες στη συντριπτική πλειονότητά τους έχουν περισσότερα και σοβαρότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Η περικοπή των συντάξεων, η υπερφορολόγηση, η ανεργία, η ακρίβεια δεν αφήνουν χώρο σχεδόν σε κανέναν για να παρακολουθήσει τις κομματικές ίντριγκες, τα παιχνίδια και τα παρασκήνια γύρω από την προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει εδώ και τώρα τον εκλογικό νόμο. Ισως σε κάποια άλλη εποχή όλα αυτά να είχαν κάποιο ενδιαφέρον ή έστω κάποιο νόημα! Τώρα όμως ποια είναι η ουσία όλων αυτών, όταν όλοι γνωρίζουν ότι έρχεται (ακόμη) ένας δύσκολος -από πολλές απόψεις- χειμώνας;

Η κυβέρνηση, δυστυχώς, δείχνει να κινείται μακριά από την κοινωνία και τις ανάγκες της. Δείχνει να έχει παραδοθεί σε ό,τι αφορά τα πραγματικά προβλήματα και να επιχειρεί να φτιάξει μια παράλληλη ατζέντα, έτσι ώστε να πείσει ότι κάτι κάνει στο πεδίο των θεσμικών αλλαγών και να αλλάξει το «γήπεδο» της αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση!

Ολα αυτά όμως θα καταρρεύσουν πολύ σύντομα, υπό το βάρος των πραγματικών προβλημάτων. Το φθινόπωρο δεν είναι μακριά και τότε -μετά τη θερινή ραστώνη- όλοι θα βρεθούμε ενώπιον ακόμη μίας δύσκολης χρονιάς. Και εκείνη την περίοδο δεν θα μπορέσει ούτε ο εκλογικός νόμος, ούτε η αναθεώρηση του Συντάγματος, ούτε ο νέος νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες να δώσει τις «ανάσες» (επικοινωνιακές κυρίως) που θα έχει ανάγκη η κυβέρνηση.

Κοντός ψαλμός...

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι (στην αντιπολίτευση αλλά και τη συμπολίτευση) που αιφνιδιάστηκαν από τη βιασύνη του πρωθυπουργού να καταθέσει και να ψηφίσει τον νέο εκλογικό νόμο... Τα ερωτήματα που ετέθησαν ήταν τα... κλασικά: Φοβάται κάτι; Ετοιμάζεται για εκλογές; Γνωρίζει κάτι που δεν γνωρίζουμε εμείς οι υπόλοιποι;

Η αλήθεια είναι μάλλον πιο... απλή! Προετοιμάζεται για παν ενδεχόμενο, διότι δεν γνωρίζει τι θα τους ξημερώσει. Ο πρωθυπουργός το πρώτο πράγμα που θα κάνει πριν λάβει οιαδήποτε πολιτική απόφαση είναι να επισκεφθεί το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Από εκεί θα πληροφορηθεί έγκυρα την πορεία των εσόδων (φόρος εισοδήματος, ΦΠΑ, πρώτη δόση ΕΝΦΙΑ κ.λπ.) και ανάλογα με τα στοιχεία που θα του δώσουν, θα κάνει τις σχετικές κινήσεις.

Εάν τα έσοδα «κρατηθούν» σε ένα επίπεδο, τότε η κυβέρνηση θα αποφύγει σε πρώτο χρόνο τον πολυσυζητημένο «κόφτη» και κατά συνέπεια, οι δημόσιοι υπάλληλοι που επρόκειτο να πληγούν από αυτό το μέτρο θα διασωθούν. Αρα η κυβέρνηση θα κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο και ο κ. Τσίπρας θα δώσει νέο ραντεβού με τα... στοιχεία στις αρχές της άνοιξης του ‘17. Σε αντίθετη περίπτωση, εάν τα έσοδα καταρρεύσουν, τότε όλα τα σενάρια θα βρεθούν (και πάλι) πάνω στο τραπέζι!

Κοντός ψαλμός...

Ακρως επιφυλακτικός για την πορεία του θέματος με την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών δηλώνει πρώην υπουργός και πρόσωπο που γνωρίζει τα σχετικά θέματα, καθώς ήταν από τους διαχειριστές του νομοσχεδίου για τον «βασικό μέτοχο». Ο έμπειρος περί των τηλεοπτικών πολιτικός, προβλέπει -στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις του- ότι η αντίδραση της Ευρώπης θα είναι ακόμη πιο έντονη από ό,τι ήταν την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κ. Καραμανλή. Προφανώς από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι και η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό δεν είναι τόσο πολύ στα... πάνω της. Οπότε κάθε πρωτοβουλία και από όποια μνημονιακη κυβέρνηση αναλαμβάνεται, περνά πολλές φορές από το μικροσκόπιο των κοινοτικών αξιωματούχων. Κοντός ψαλμός...

Πάντως, μέχρι στιγμής η κυβέρνηση αγνοεί τις προειδοποιήσεις των Βρυξελλών, δηλώνοντας ότι δεν την αφορούν. Αυτή η αντίδραση βέβαια κάτι θυμίζει στους παλαιότερους. Τα ίδια δήλωναν και οι εμπνευστές του «βασικού μετόχου» στην αρχή της ιστορίας. Η συνέχεια είναι γνωστή...

Λάθος μήνυμα

Ακατανόητη είναι η στάση της κυβέρνησης απέναντι στο αίτημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη διεξαγωγή της συζήτησης που θα αφορά τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα γεγονότα του 2015, το plan Β, το plan Χ, το δημοψήφισμα, τα capital controls! Το απέφευγε όλο το τελευταίο διάστημα, με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη να παρακολουθεί ένα σίριαλ, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης, σύμβουλοί του και μια διαμάχη μεταξύ παλαιών... συντρόφων!

Εφόσον ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν και τίποτε να κρύψουν, θα έπρεπε οι ίδιοι να «τρέξουν» τη διαδικασία και η συζήτηση αυτή να είχε γίνει εδώ και εβδομάδες. Τώρα, και το λάθος μήνυμα έχουν εκπέμψει και άλλους έχουν αφήσει να μιλούν για τα γεγονότα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την πορεία της οικονομίας αλλά και της χώρας συνολικά.

Το γεύμα που έδωσε απαντήσεις

Μια εφ’ όλης της ύλης πολιτική συζήτηση είχαν πριν από λίγες ημέρες (μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας βέβαια), οι Κυρ. Μητσοτάκης και Κ. Καραμανλής. Η συνάντηση, η οποία έγινε -σύμφωνα με πηγές της στήλης- στο πλαίσιο γεύματος, επιβεβαίωσε τις καλές σχέσεις που διατηρούν οι δύο άνδρες (κόντρα σε όσους πιστεύουν ή προσπαθούν να πετύχουν το... αντίθετο) αλλά και τη σύμπτωση απόψεων για σειρά θεμάτων. Και οι δύο εμφανίστηκαν σφόδρα επιφυλακτικοί ως προς την επιτυχία του προγράμματος που συμφώνησε και υπέγραψε ο πρωθυπουργός, ενώ συμφώνησαν πως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι -αυτήν την ώρα- η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πραγματική οικονομία. Ως προς τις πολιτικές εξελίξεις, ο πρόεδρος της ΝΔ επεσήμανε τη βιασύνη του κ. Τσίπρα στο ζήτημα του εκλογικού νόμου, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός τόνισε ότι όλα θα εξαρτηθούν από την πορεία των εσόδων το φθινόπωρο...

Εκανε τον... Κινέζο
Ούτε ένα ταξίδι στην Κίνα δεν μπόρεσε να απολαύσει ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ. Την ώρα που ήταν παρά τω πρωθυπουργώ και αντάλλασσε χειραψίες με τους Κινέζους επιχειρηματίες, στην Αθήνα ο υπουργός Υποδομών τον κατηγορούσε ότι ξεπουλάει τη χώρα... Ο κ. Πιτσιόρλας (στο βάθος), βέβαια, κατά την προσφιλή του τακτική, δεν απάντησε. Τι θα είχε γίνει άραγε εάν σε άλλη κυβέρνηση ένας κορυφαίος υπουργός κατηγορούσε τον επικεφαλής ενός κρίσιμου οργανισμού για ξεπούλημα;

Ο κόσμος ,όμως ,έμαθε . Δεν τρώει πλέον σανό ,όσο ωραία κι αν του το σερβίρουν.

Αυτοί οι απίθανοι τύποι που μας κυβερνούν παίζουν πραγματικά με τα νεύρα μας και τη νοημοσύνη μας. Προσέξτε. Ο κ.Τσίπρας στην επέτειο του βλακώδους δημοψηφίσματος  της 5ης Ιουλίου 2015 που επέβαλε τα capital control, βύθισε την οικονομία πιο βαθιά στην ύφεση, οδήγησε σε λουκέτο ακόμη περισσότερες επιχειρήσεις ενώ στοίχισε στη χώρα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ,  έγραψε στο twitter του από την Κίνα:«Το ΟΧΙ του λαού μας, κορυφαία πράξη αντίστασης στο ευρωιερατείο της λιτότητας, αλλά και στο κατεστημένο που σχεδίαζε το πνιγμό της χώρας προκειμένου να επιστρέψει. Ένα χρόνο μετά, συνεχίζουμε με ψηλά το κεφάλι. Παλεύουμε να ξαναστήσουμε την Ελλάδα στα πόδια της, με τις λιγότερες δυνατές πληγές.Και ανοίγουμε το δρόμο σε μεγάλες θεσμικές τομές για την Ελλάδα του 2021. Δίκαιη ανάπτυξη, δημοκρατία, δικαιοσύνη, προκοπή.»  

Στο ίδιο πνεύμα ο υπουργός Παιδείας Ν.Φίλης : «Το δημοψήφισμα πέρυσι ήταν η επιβεβλημένη δημοκρατική κίνηση ώστε να παρέμβει ο λαός για να αναχαιτιστούν οι εκβιασμοί των πιστωτών και η υπονόμευση της τρόικας εσωτερικού...» Αλλά και ο υπουργός Εργασίας Γ.Κατρούγκαλος : "«Το "όχι" της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού , παρά τους εκβιασμούς ,την τρομοκρατία, τον θόρυβο των ηχείων της διαπλοκής ,απετέλεσε σταθμό στον αγώνα εναντίον του νεοφιλελευθερισμού ,όχι μόνο για την ήπειρό μας αλλά για όλο τον κόσμο».

Δηλαδή με λίγα λόγια, οι Συριζαίοι εκμεταλλευόμενοι την απογοήτευση του κόσμου  πούλησαν "φύκια για μεταξωτές κορδέλες" για να κερδίσουν την εξουσία ,πήγαν με τσαμπουκά στην Ευρώπη για να τιμωρήσουν τη Γερμανία και  να καθυποτάξουν τις αγορές και όταν η παιδαριώδης μπλόφα τους δεν πέρασε έστειλαν τον υπέρογκο λογαριασμό του τρίτου μνημονίου και της νέας τριετούς λιτότητας στον ελληνικό λαό αφού πρώτα τον οδήγησαν μέσα από ένα διχαστικό, επικίνδυνο και παραπλανητικό δημοψήφισμα να ψηφίσει ΟΧΙ - κατά της Ευρώπης. 

Το οποίο από τον τρόμο της ολικής καταστροφής της χώρας το «βάφτισαν» ΝΑΙ κοροϊδεύοντας όσους πίστεψαν στις αντιευρωπαϊκές ιαχές τους. 

Και τώρα με την ευκαιρία της επετείου του δημοψηφίσματος αντί να ζητήσουν συγγνώμη  για την ασχετοσύνη τους ,την ανεπάρκειά τους και τα ατέλειωτα ψέματά με τα οποία έχουν φλομώσει τον κόσμο πανηγυρίζουν για την "πράξη αντίστασης του ελληνικού λαού κατά του ευρωιερατείου της λιτότητας" ενώ υλοποιούν χωρίς δεύτερη κουβέντα όλες τις επιθυμίες του "συντηρητικού κατεστημένου που σχεδίαζε τον πνιγμό της χώρας "! Απόλυτη παραφροσύνη ,απύθμενο θράσος και υποκρισία και ούτε ίχνος αυτοκριτικής !

Ας θυμίσουμε ,λοιπόν, σ΄αυτούς που μας κυβερνούν κι έχουν  μνήμη χρυσόψαρου ότι για τη σημερινή οικτρή κατάσταση της οικονομίας , του ξεχαρβαλώματος των υπηρεσιών του κράτους  και της φθίνουσας πορείας των θεσμών είναι -κατά κύριο λόγο- υπεύθυνη η κυβέρνηση Τσίπρα.

Η οποία μάλιστα λόγω της ιδεοληπτικής της πετριάς και της διοικητικής της ανικανότητάς  αποδιάλυσε το ΕΣΥ, σκόρπισε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες , επιτέθηκε στους θεσμούς ( με κυριότερο την Δικαιοσύνη) ενώ προσπάθησε να ελέγξει  το κράτος  διορίζοντας  παντού τοποτηρητές συγγενείς , φίλους, αφισοκολλητές και κολαούζους  .

Θυμίζουμε επίσης ότι εάν αυτή η μοναδική στον κόσμο κυβερνητική συμμαχία  αριστεροακροδεξιών δυνάμεων δεν είχε  ακόρεστη δίψα για εξουσία και επέτρεπε στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να μην υποχρεωθεί να πάει σε εκλογές ,τότε δεν θα είχαν φύγει από τις τράπεζες τα  50 plus δισεκατομμύρια ευρώ που "πέταξαν" λόγω αβεβαιότητας από τα τέλη του 14 έως την επιβολή των τα capital control το καλοκαίρι του 15  .

Κι η χώρα σήμερα θα είχε μπει  σε ισχυρή αναπτυξιακή πορεία (2,9 % το 2015 και 3,7% το 2016) , θα είχε βγει από τα Μνημόνια και θα δανειζόταν ήδη μόνη της από τις διεθνείς αγορές .Και δεν θα είχε χάσει δυο -τουλάχιστον- χρόνια με ύφεση που την πλήρωσαν κατά κύριο λόγο οι συνεχώς αυξανόμενοι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι .

Δυστυχώς η κυβέρνηση ανίκανη να αντιμετωπίσει την σημερινή κρίση και χωρίς σχέδιο προσέλκυσης ξένων  επενδύσεων  που θάφερναν γρηγορότερα την ανάπτυξη επιχειρεί (μάταια όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις), να κερδίσει πόντους στο πολιτικό πεδίο με πυροτεχνήματα. 

Πότε προωθεί την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την ψήφιση της απλής αναλογικής ( ό,τι χειρότερο για μία σταθερή διακυβέρνηση) ,πότε προτείνει  την αλλαγή του συντάγματος , και πότε την αλλαγή της ιδιοκτησίας των τηλεοπτικών καναλιών της χώρας. 

Ο κόσμος ,όμως ,έμαθε  . Δεν τρώει πλέον σανό ,όσο ωραία κι αν του το σερβίρουν.

Τι θέλουμε εμείς οι πολίτες;

Το εκλογικό σύστημα επιδρά στο κομματικό σύστημα. Αυξάνεται ή μειώνεται ο αριθμός των κομμάτων, αλλά κυρίως αυξάνεται ή μειώνεται ο αριθμός των κομμάτων που έχουν δυναμικό συνεργασίας ή/και των κομμάτων «εκβιαστών». Επειδή οι εκλογές δεν γίνονται μόνο για να βγουν απλά αντιπρόσωποι στη Βουλή αλλά για να προκύψει κυβέρνηση, η ύπαρξη πολλών κομμάτων χωρίς εκ των προτέρων δέσμευσή τους για συνεργασίες μοιραία αυξάνει τους «εκβιαστές». Κόμματα διατεθειμένα να συμπράξουν (με ανταλλάγματα) με όποιον τους χρειάζεται για να φτάσει στο ποθητό αποτέλεσμα. Αν ο ανταγωνισμός είναι διαυγής -π.χ. ανταγωνίζονται ο πόλος της Δεξιάς και ο πόλος της Αριστεράς- τότε συμμαχούν για τον σχηματισμό κυβέρνησης κόμματα του ενός πόλου.

Οπως γινόταν στη Γερμανία με τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Φιλελεύθερους ή τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους. Αν ο ανταγωνισμός είναι πιο σύνθετος και ο αριθμός των κομμάτων αυξάνεται τα πράγματα μπλέκονται. Συνήθως καταλήγουμε με την αναλογική, για να λυθεί το θέμα διακυβέρνηση, σε συνασπισμό των μεγαλύτερων κομμάτων. Αν υπάρχουν πολλοί «εκβιαστές», τα κόμματα με δυναμικό συνεργασίας -όπως οι Φιλελεύθεροι ή οι Πράσινοι στο παράδειγμα- προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτούς που ανά πάσα στιγμή μπορεί για το δικό τους συμφέρον να προκαλέσουν κρίση.

Στο ελληνικό κομματικό σύστημα για να απαλλαγούμε από τους «εκβιαστές» και να αυξήσουμε αυτούς που έχουν δυναμικό συνεργασίας, ο μόνος δρόμος είναι να προβλέψουμε δύο γύρους με εκ των προτέρων κυβερνητικά μπλοκ με διακριτά κόμματα στο εσωτερικό τους. Τουλάχιστον ηθικά, ένα κόμμα που συμμετέχει σε κάποιο συνασπισμό δεν θα μπορεί να αλλάξει εκ των υστέρων πλευρά και πιθανόν να μην αρκεί η αριθμητική του δύναμη. Ασε που την άλλη φορά θα καταδικαστεί από όσους το ψήφισαν.

Χωρίς εκ των προτέρων δεσμεύσεις όποια άλλη λύση (π.χ. το 42% που για τις δημοτικές εκλογές είχε πολλαπλά καταδικαστεί και εισάγεται στην Ιταλία) μπορεί να προσφέρει μόνο την επιβίωση και τον σχηματισμό κομμάτων «εκβιαστών» και τη μείωση των κομμάτων με δυναμικό συνεργασιών. Είναι λογικό τα κόμματα να μη θέλουν να αλλάξει το κομματικό σύστημα. Ο καθένας είναι εχθρικός σε αλλαγές οι οποίες δεν ξέρει πού θα τον οδηγήσουν. Ομως οι εκλογές γίνονται για τη διακυβέρνηση της χώρας -ασφαλώς από κόμματα- και όχι για την επιβίωση των κομμάτων ή την πολιτική επιβίωση των προσώπων. Αφελές ερώτημα: τι θέλουμε εμείς οι πολίτες;

Η συνταγή των υπερβολικών φόρων και εισφορών θα φέρει την καταστροφή.

Η συνταγή των υπερβολικών φόρων και εισφορών θα φέρει την καταστροφή. Εταιρείες και απλοί πολίτες ψάχνουν απεγνωσμένα τρόπο για να επιβιώσουν και δεν μπορούν να τον βρουν. Το «μαύρο» αρχίζει και ξαναβασιλεύει, αυτήν τη φορά χωρίς τύψεις και ενδοιασμούς. Δικηγόροι και φοροτεχνικοί δεν προλαβαίνουν να απαντούν σε ερωτήματα για το πώς κάποιος μπορεί να μεταφέρει την έδρα της επιχείρησής του ή να αποφύγει τον φορολογικό όλεθρο. Και όλα αυτά για να συντηρεί η κυβέρνηση τους «πελάτες» της. Ο Ελληνας που δουλεύει σκληρά και είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την εξόντωση. Εξοργίζεται γιατί δεν έχει κανένα όφελος από τους φόρους που πληρώνει, ούτε στην υγεία ούτε στην παιδεία, που έχουν παραδοθεί σε κομματικά στελέχη αντί για μάνατζερ. Το κράτος τον κυνηγά με κάθε αφορμή και οι φόροι δεν τον αφήνουν να ανασάνει. Αν η κυβέρνηση πιστεύει πως έτσι θα έλθει η ανάπτυξη, καλά θα κάνει να το ξανασκεφθεί. Γιατί με αυτήν τη συνταγή το μόνο σίγουρο είναι η έκρηξη, όχι της οικονομίας, αλλά της κοινωνίας.