Ο κόσμος ,όμως ,έμαθε . Δεν τρώει πλέον σανό ,όσο ωραία κι αν του το σερβίρουν.

Αυτοί οι απίθανοι τύποι που μας κυβερνούν παίζουν πραγματικά με τα νεύρα μας και τη νοημοσύνη μας. Προσέξτε. Ο κ.Τσίπρας στην επέτειο του βλακώδους δημοψηφίσματος  της 5ης Ιουλίου 2015 που επέβαλε τα capital control, βύθισε την οικονομία πιο βαθιά στην ύφεση, οδήγησε σε λουκέτο ακόμη περισσότερες επιχειρήσεις ενώ στοίχισε στη χώρα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ,  έγραψε στο twitter του από την Κίνα:«Το ΟΧΙ του λαού μας, κορυφαία πράξη αντίστασης στο ευρωιερατείο της λιτότητας, αλλά και στο κατεστημένο που σχεδίαζε το πνιγμό της χώρας προκειμένου να επιστρέψει. Ένα χρόνο μετά, συνεχίζουμε με ψηλά το κεφάλι. Παλεύουμε να ξαναστήσουμε την Ελλάδα στα πόδια της, με τις λιγότερες δυνατές πληγές.Και ανοίγουμε το δρόμο σε μεγάλες θεσμικές τομές για την Ελλάδα του 2021. Δίκαιη ανάπτυξη, δημοκρατία, δικαιοσύνη, προκοπή.»  

Στο ίδιο πνεύμα ο υπουργός Παιδείας Ν.Φίλης : «Το δημοψήφισμα πέρυσι ήταν η επιβεβλημένη δημοκρατική κίνηση ώστε να παρέμβει ο λαός για να αναχαιτιστούν οι εκβιασμοί των πιστωτών και η υπονόμευση της τρόικας εσωτερικού...» Αλλά και ο υπουργός Εργασίας Γ.Κατρούγκαλος : "«Το "όχι" της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού , παρά τους εκβιασμούς ,την τρομοκρατία, τον θόρυβο των ηχείων της διαπλοκής ,απετέλεσε σταθμό στον αγώνα εναντίον του νεοφιλελευθερισμού ,όχι μόνο για την ήπειρό μας αλλά για όλο τον κόσμο».

Δηλαδή με λίγα λόγια, οι Συριζαίοι εκμεταλλευόμενοι την απογοήτευση του κόσμου  πούλησαν "φύκια για μεταξωτές κορδέλες" για να κερδίσουν την εξουσία ,πήγαν με τσαμπουκά στην Ευρώπη για να τιμωρήσουν τη Γερμανία και  να καθυποτάξουν τις αγορές και όταν η παιδαριώδης μπλόφα τους δεν πέρασε έστειλαν τον υπέρογκο λογαριασμό του τρίτου μνημονίου και της νέας τριετούς λιτότητας στον ελληνικό λαό αφού πρώτα τον οδήγησαν μέσα από ένα διχαστικό, επικίνδυνο και παραπλανητικό δημοψήφισμα να ψηφίσει ΟΧΙ - κατά της Ευρώπης. 

Το οποίο από τον τρόμο της ολικής καταστροφής της χώρας το «βάφτισαν» ΝΑΙ κοροϊδεύοντας όσους πίστεψαν στις αντιευρωπαϊκές ιαχές τους. 

Και τώρα με την ευκαιρία της επετείου του δημοψηφίσματος αντί να ζητήσουν συγγνώμη  για την ασχετοσύνη τους ,την ανεπάρκειά τους και τα ατέλειωτα ψέματά με τα οποία έχουν φλομώσει τον κόσμο πανηγυρίζουν για την "πράξη αντίστασης του ελληνικού λαού κατά του ευρωιερατείου της λιτότητας" ενώ υλοποιούν χωρίς δεύτερη κουβέντα όλες τις επιθυμίες του "συντηρητικού κατεστημένου που σχεδίαζε τον πνιγμό της χώρας "! Απόλυτη παραφροσύνη ,απύθμενο θράσος και υποκρισία και ούτε ίχνος αυτοκριτικής !

Ας θυμίσουμε ,λοιπόν, σ΄αυτούς που μας κυβερνούν κι έχουν  μνήμη χρυσόψαρου ότι για τη σημερινή οικτρή κατάσταση της οικονομίας , του ξεχαρβαλώματος των υπηρεσιών του κράτους  και της φθίνουσας πορείας των θεσμών είναι -κατά κύριο λόγο- υπεύθυνη η κυβέρνηση Τσίπρα.

Η οποία μάλιστα λόγω της ιδεοληπτικής της πετριάς και της διοικητικής της ανικανότητάς  αποδιάλυσε το ΕΣΥ, σκόρπισε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες , επιτέθηκε στους θεσμούς ( με κυριότερο την Δικαιοσύνη) ενώ προσπάθησε να ελέγξει  το κράτος  διορίζοντας  παντού τοποτηρητές συγγενείς , φίλους, αφισοκολλητές και κολαούζους  .

Θυμίζουμε επίσης ότι εάν αυτή η μοναδική στον κόσμο κυβερνητική συμμαχία  αριστεροακροδεξιών δυνάμεων δεν είχε  ακόρεστη δίψα για εξουσία και επέτρεπε στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να μην υποχρεωθεί να πάει σε εκλογές ,τότε δεν θα είχαν φύγει από τις τράπεζες τα  50 plus δισεκατομμύρια ευρώ που "πέταξαν" λόγω αβεβαιότητας από τα τέλη του 14 έως την επιβολή των τα capital control το καλοκαίρι του 15  .

Κι η χώρα σήμερα θα είχε μπει  σε ισχυρή αναπτυξιακή πορεία (2,9 % το 2015 και 3,7% το 2016) , θα είχε βγει από τα Μνημόνια και θα δανειζόταν ήδη μόνη της από τις διεθνείς αγορές .Και δεν θα είχε χάσει δυο -τουλάχιστον- χρόνια με ύφεση που την πλήρωσαν κατά κύριο λόγο οι συνεχώς αυξανόμενοι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι .

Δυστυχώς η κυβέρνηση ανίκανη να αντιμετωπίσει την σημερινή κρίση και χωρίς σχέδιο προσέλκυσης ξένων  επενδύσεων  που θάφερναν γρηγορότερα την ανάπτυξη επιχειρεί (μάταια όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις), να κερδίσει πόντους στο πολιτικό πεδίο με πυροτεχνήματα. 

Πότε προωθεί την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την ψήφιση της απλής αναλογικής ( ό,τι χειρότερο για μία σταθερή διακυβέρνηση) ,πότε προτείνει  την αλλαγή του συντάγματος , και πότε την αλλαγή της ιδιοκτησίας των τηλεοπτικών καναλιών της χώρας. 

Ο κόσμος ,όμως ,έμαθε  . Δεν τρώει πλέον σανό ,όσο ωραία κι αν του το σερβίρουν.

Τι θέλουμε εμείς οι πολίτες;

Το εκλογικό σύστημα επιδρά στο κομματικό σύστημα. Αυξάνεται ή μειώνεται ο αριθμός των κομμάτων, αλλά κυρίως αυξάνεται ή μειώνεται ο αριθμός των κομμάτων που έχουν δυναμικό συνεργασίας ή/και των κομμάτων «εκβιαστών». Επειδή οι εκλογές δεν γίνονται μόνο για να βγουν απλά αντιπρόσωποι στη Βουλή αλλά για να προκύψει κυβέρνηση, η ύπαρξη πολλών κομμάτων χωρίς εκ των προτέρων δέσμευσή τους για συνεργασίες μοιραία αυξάνει τους «εκβιαστές». Κόμματα διατεθειμένα να συμπράξουν (με ανταλλάγματα) με όποιον τους χρειάζεται για να φτάσει στο ποθητό αποτέλεσμα. Αν ο ανταγωνισμός είναι διαυγής -π.χ. ανταγωνίζονται ο πόλος της Δεξιάς και ο πόλος της Αριστεράς- τότε συμμαχούν για τον σχηματισμό κυβέρνησης κόμματα του ενός πόλου.

Οπως γινόταν στη Γερμανία με τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Φιλελεύθερους ή τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους. Αν ο ανταγωνισμός είναι πιο σύνθετος και ο αριθμός των κομμάτων αυξάνεται τα πράγματα μπλέκονται. Συνήθως καταλήγουμε με την αναλογική, για να λυθεί το θέμα διακυβέρνηση, σε συνασπισμό των μεγαλύτερων κομμάτων. Αν υπάρχουν πολλοί «εκβιαστές», τα κόμματα με δυναμικό συνεργασίας -όπως οι Φιλελεύθεροι ή οι Πράσινοι στο παράδειγμα- προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτούς που ανά πάσα στιγμή μπορεί για το δικό τους συμφέρον να προκαλέσουν κρίση.

Στο ελληνικό κομματικό σύστημα για να απαλλαγούμε από τους «εκβιαστές» και να αυξήσουμε αυτούς που έχουν δυναμικό συνεργασίας, ο μόνος δρόμος είναι να προβλέψουμε δύο γύρους με εκ των προτέρων κυβερνητικά μπλοκ με διακριτά κόμματα στο εσωτερικό τους. Τουλάχιστον ηθικά, ένα κόμμα που συμμετέχει σε κάποιο συνασπισμό δεν θα μπορεί να αλλάξει εκ των υστέρων πλευρά και πιθανόν να μην αρκεί η αριθμητική του δύναμη. Ασε που την άλλη φορά θα καταδικαστεί από όσους το ψήφισαν.

Χωρίς εκ των προτέρων δεσμεύσεις όποια άλλη λύση (π.χ. το 42% που για τις δημοτικές εκλογές είχε πολλαπλά καταδικαστεί και εισάγεται στην Ιταλία) μπορεί να προσφέρει μόνο την επιβίωση και τον σχηματισμό κομμάτων «εκβιαστών» και τη μείωση των κομμάτων με δυναμικό συνεργασιών. Είναι λογικό τα κόμματα να μη θέλουν να αλλάξει το κομματικό σύστημα. Ο καθένας είναι εχθρικός σε αλλαγές οι οποίες δεν ξέρει πού θα τον οδηγήσουν. Ομως οι εκλογές γίνονται για τη διακυβέρνηση της χώρας -ασφαλώς από κόμματα- και όχι για την επιβίωση των κομμάτων ή την πολιτική επιβίωση των προσώπων. Αφελές ερώτημα: τι θέλουμε εμείς οι πολίτες;

Η συνταγή των υπερβολικών φόρων και εισφορών θα φέρει την καταστροφή.

Η συνταγή των υπερβολικών φόρων και εισφορών θα φέρει την καταστροφή. Εταιρείες και απλοί πολίτες ψάχνουν απεγνωσμένα τρόπο για να επιβιώσουν και δεν μπορούν να τον βρουν. Το «μαύρο» αρχίζει και ξαναβασιλεύει, αυτήν τη φορά χωρίς τύψεις και ενδοιασμούς. Δικηγόροι και φοροτεχνικοί δεν προλαβαίνουν να απαντούν σε ερωτήματα για το πώς κάποιος μπορεί να μεταφέρει την έδρα της επιχείρησής του ή να αποφύγει τον φορολογικό όλεθρο. Και όλα αυτά για να συντηρεί η κυβέρνηση τους «πελάτες» της. Ο Ελληνας που δουλεύει σκληρά και είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την εξόντωση. Εξοργίζεται γιατί δεν έχει κανένα όφελος από τους φόρους που πληρώνει, ούτε στην υγεία ούτε στην παιδεία, που έχουν παραδοθεί σε κομματικά στελέχη αντί για μάνατζερ. Το κράτος τον κυνηγά με κάθε αφορμή και οι φόροι δεν τον αφήνουν να ανασάνει. Αν η κυβέρνηση πιστεύει πως έτσι θα έλθει η ανάπτυξη, καλά θα κάνει να το ξανασκεφθεί. Γιατί με αυτήν τη συνταγή το μόνο σίγουρο είναι η έκρηξη, όχι της οικονομίας, αλλά της κοινωνίας.

Η κρίση του δικομματισμού.

Το Brexit, εκτός των άλλων συνεπειών του, φωτίζει δραματικά την κρίση του πιο παλαιού και ανθεκτικού δικομματικού συστήματος στη Δύση, μια κρίση συνολική, καθώς Συντηρητικοί και Εργατικοί είναι ταυτόχρονα σε περιδίνηση. Την ίδια ώρα στην απέναντι ακτή της Μάγχης, στη Γαλλία, ο δικομματισμός αμφισβητείται με διαφορετικούς όρους και συνθήκες.

Αν κάτι έχει παρατείνει τεχνητά τον βίο του δικομματισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γαλλία είναι οι εκλογικοί νόμοι:

• Στη Βρετανία πλειοψηφικό σε μονοεδρική περιφέρεια με έναν γύρο.

• Στη Γαλλία πλειοψηφικό σε μονοεδρική περιφέρεια με δύο γύρους. Αν δεν υπήρχε το εκλογικό σύστημα, τόσο το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία όσο και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου του Φάρατζ θα είχαν τουλάχιστον την τελευταία τετραετία βαρύνουσα παρουσία στα Κοινοβούλια των χωρών τους και η ακροδεξιά λαϊκίστικη αντισυστημική τους ατζέντα από κραυγή ετερόκλητης διαμαρτυρίας θα είχε γίνει συνιστώσα προγράμματος διακυβέρνησης ή κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.

Στη Βρετανία σήμερα προβάλλει μια σκληρή αλήθεια, ότι τα δύο ιστορικά κόμματα εξουσίας δεν είναι μόνον οριζόντια διασπασμένα ως προς την ΕΕ, αλλά εφ' όλης της ύλης, και έτσι εύλογα τίθεται το ερώτημα αν πέραν του διαδόχου του Κάμερον και της αντοχής ή αποχώρησης του Κόρμπιν, το ζητούμενο είναι η επιβίωση των δύο μεγάλων κομμάτων έστω και σε προσχηματικό ενιαίο πλαίσιο. Ο δικομματισμός ουδέποτε στο παρελθόν αμφισβητήθηκε ταυτόχρονα, καθώς στις αρχές της δεκαετίας του '20 το Εργατικό Κόμμα αντικατέστησε τους Φιλελεύθερους ως δεύτερό κόμμα δίπλα στους Συντηρητικούς. Στη Γαλλία μέχρι στιγμής η επέλαση της Λεπέν έχει οδηγήσει σε ασύντακτη κατάρρευση την εκλογική βάση των Σοσιαλιστών και τείνει να διαμορφώσει έναν εκ των πραγμάτων νέο αλλά προσωρινό, μεταβατικό δικομματισμό άκρας δεξιάς και Δεξιάς - Κεντροδεξιάς.

Τα εκλογικά συστήματα Γαλλίας - Βρετανίας έχουν διαμορφωθεί για να καθιστούν δύσκολη, αν όχι αδύνατη, την αμφισβήτηση του δικομματισμού. Ομως η ακραία ανελαστικότητα, την οποία διαμορφώνουν σε περίοδο κρίσης, όπως σήμερα, εντείνουν τη δυναμική της αμφισβήτησης, η οποία, καθώς δεν μπορεί σταδιακά να αποκτήσει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που δικαιούται, από ρεύμα διαμαρτυρίας μετατρέπεται σε παλιρροϊκό κύμα ανατροπής.

Το πρόβλημα του φιλοευρωπαϊκού τμήματος της βρετανικής ελίτ δεν είναι οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο, που έδειξαν κατανόηση και προθυμία για οποιαδήποτε φόρμουλα απονεύρωσης ή και παράκαμψης του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος. Το πρόβλημα είναι η επίγνωση του ότι αν δεν σεβαστούν την ξεκάθαρη λαϊκή εντολή για Brexit, τότε θα έχουν δώσει τη χαριστική βολή στο δικομματικό σύστημα της χώρας.

Κομματικό και πολιτικό τοπίο οι εκλογικοί νόμοι.

Βεβαίως, για τελικές εκτιμήσεις πρέπει να δούμε πρώτα τις ακριβείς προβλέψεις και διατυπώσεις του εκλογικού νόμου που θα καταθέσει η κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως όμως αυτών, μαζί με τη δημόσια διαβούλευση που αρχίζει, τίθενται στο τραπέζι του διαλόγου «πυρηνικά» ζητήματα δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και ισότητας της ψήφου. Δεν πρόκειται απλώς για τον τρόπο αποτύπωσης της θέλησης των πολιτών στη σύνθεση του Κοινοβουλίου και ό,τι άλλο συνεπάγονται για το κομματικό και πολιτικό τοπίο οι εκλογικοί νόμοι.

Πρόκειται για θέματα στα οποία όλα τα κόμματα οφείλουν να έχουν διαυγείς θέσεις και, φυσικά υπάρχουν διαχρονικά επιχειρήματα υπέρ και κατά του ενός ή του άλλου συστήματος. Ουδείς όμως μπορεί να αμφισβητήσει τεκμηριωμένα ότι η αναλογική εκφράζει με τον πιστότερο τρόπο τη λαϊκή βούληση. Ολα τα άλλα συστήματα, στις διάφορες παραλλαγές τους, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, αλλοιώνουν τη θέληση των ψηφοφόρων. Για το βασικό επιχείρημα εναντίον της, δηλαδή την κυβερνησιμότητα, έχουν γραφεί άπειρα. Πλην όμως, σε τελευταία ανάλυση, η ουσία είναι ότι οι αντίπαλοί της διακατέχονται από τη λογική πώς η χώρα πρέπει να κυβερνάται από μονοκομματικές κυβερνήσεις.

Στον αντίποδα βρίσκεται η «φιλοσοφία» της απλής αναλογικής. Γι' αυτό άλλωστε αποτελούσε και αποτελεί προγραμματική θέση του συνόλου των προοδευτικών δυνάμεων. Ασχέτως του αν στην πράξη συχνά καταχωνιαζόταν σε «χρονοντούλαπα». Προϋποθέτει την αποδοχή των κομματικών συνεργασιών. Κινούμενη στο πλαίσιο ενός διαφορετικού πολιτικού πολιτισμού από εκείνον των ισχυρών κυβερνήσεων. Σε τελευταία ανάλυση, πάλι, η εναντίωση στο αναλογικό σύστημα συνιστά απόρριψη της ανάγκης για κυβερνητικές συναινέσεις. Εννοείται, όταν ο λαός τις επιβάλλει με την ψήφο του.

Το υπέρ ή κατά τη απλής αναλογικής ισοδυναμεί με ναι ή όχι στην κουλτούρα των κυβερνητικών συνεργασιών. Οι άλλες προσεγγίσεις, σε όποια βάση κι αν στοιχειοθετούνται, σεβαστές μεν στη δημοκρατία μας, άλλα ατελέσφορες για όσα χρειάζεται σήμερα η χώρα και η κοινωνία.

Ψήφο από τα 17 ...

Ψήφο από τα 17 φαίνεται να προτείνει η Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Κίνηση αιφνιδιασμού διότι όχι μόνο «τα οργισμένα νιάτα» ψηφίζουν συνήθως με επαναστατικά κριτήρια αλλά διότι τα αλλά κόμματα ουσιαστικά φοβούνται να το απορρίψουν λόγω του κινδύνου της οργής των 17ρηδων.

Η υποκρισία όμως βαραίνει όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως - στον βωμό της ψηφοθηρίας και προσωπικών στόχων που ουδόλως έχει να κάνει με τα συμφέροντα της χώρας. Αμελούν να αντιληφθούν ότι η ψήφος αποτελεί δικαίωμα άλλα και υποχρέωση του πολίτη. Αποτελεί επίσης ευθύνη του πολίτη - άλλωστε η κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα είναι συνέπεια των πολιτικών αλλά και των πολιτών που τους ψήφιζαν. Ποιοι έβαζαν, για παράδειγμα, τον κ. Κομμένο στον Βουλή;

Εάν λοιπόν οι «άρχοντες» της χώρας θεωρούν ότι οι 17χρονοι έχουν την ωριμότητα να έχουν τις ευθύνες ενός πολίτη τότε ας ανοίξει αυτή η συζήτηση. Αλλά να ανοίξει ολοκληρωμένα. Εάν έχουν την κρίση να συναποφασίζουν για την πορεία της χώρας τότε θα πρέπει να έχουν δικαίωμα να οδηγούν αυτοκίνητο από τα 17, να έχουν πλήρη δικαιώματα και να μην υπάγονται σε κηδεμονία γονέων άλλα και πλήρεις συνέπειες το νομού σε όλα τα θέματα. Επίσης εάν ένας 19χρονος που συνάψει σεξουαλικές σχέσεις με μια 17χρονη να μην θεωρείται ως αποπλάνηση ανηλίκου. Μια 17χρονη θα μπορεί να παντρευτεί κ.α.

Φανταστείτε όμως ένας δάσκαλος να προσβάλει ποινή δικαστηρίου για αποπλάνηση 17χρονης στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ισχυριζόμενος ότι το ελληνικό κράτος την θεωρεί ντε φάκτο ενήλικη δεδομένου ότι της έχει εκχωρήσει το δικαίωμα άλλα και την υποχρέωση να ψηφίζει.

Ας γίνει λοιπόν μια ολοκληρωμένη συζήτηση και εάν κριθεί ως δοθεί η ψήφος μαζί όμως με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη. Όλα τα άλλα είναι απλώς για την καρέκλα.

Το αποκορύφωμα της κοροϊδίας.

Ένας ακριβώς χρόνος πέρασε από την ακατανόητη απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να πάει τη χώρα σε ένα αχρείαστο δημοψήφισμα - που έβγαλε "Ναι" και μετονομάστηκε σε "Οχι". 

Ένας χρόνος πέρασε και από τα capital control στις τράπεζες που θα αποσύρονταν σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα σε μερικές βδομάδες ,αλλά παραμένουν στη θέση τους και δεν φαίνεται να αρθούν πριν από το 2017.

Το κόστος της παλαβής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στοίχισε στη χώρα 100 δισ Ευρώ - σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του επικεφαλής του ESM κ. Ρέγκλινγκ. Το χειρότερο ενώ η ελληνική οικονομία θα μπορούσε να βγει στις διεθνείς αγορές και να φύγει από τα μνημόνια μέσα στο 2015, με την ανεύθυνη και εκβιαστική προσφυγή στις κάλπες από τον κ. Τσίπρα η χώρα έχασε τρία ολόκληρα χρόνια - ελπίζεται ότι θα μπορεί να βγει από τα μνημόνια και θα μπορεί να δανείζεται μόνη της μέσα στο 2018!

Παρ όλα αυτά οι ανεπίδεκτοι κυβερνώντες μας αντί να παραδεχθούν τα τραγικά τους λάθη, και την πρωτοφανή τους ανικανότητα συνεχίζουν και σήμερα να ισχυρίζονται ότι με την παρέμβασή τους βοήθησαν τους μη προνομιούχους Έλληνες ενώ ψηφίζουν το ένα μετά το άλλο όλα τα φορολογικά μέτρα λιτότητας που τους ζήτησε η τρόικα γονατίζοντας -κατά κύριο λόγο- αυτούς που υποτίθεται ότι προστατεύουν: τα λαϊκά στρώματα, τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους μισθωτούς.

Το αποκορύφωμα της κοροϊδίας ήταν ο απίστευτος ισχυρισμός Τσίπρα - της προηγούμενης εβδομάδας - ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μειώσει την ανεργία στο μισό έως το 2021 δημιουργώντας 600.000 θέσεις εργασίας σε 5 χρόνια αλλά και η αναφορά του ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε έκρηξη επενδύσεων (!!) αυξάνοντας το 2020 το πρόγραμμα δημοσίως επενδύσεων στο 1,25 δισ ευρώ!

Σημειώνεται ότι, ακόμη και οι πρωτοετείς φοιτητές του οικονομικού πανεπιστημίου γνωρίζουν πως η αύξηση του ΑΕΠ κατά μία ποσοστιαία μονάδα το χρόνο στην Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει πάνω από 15.000 θέσεις εργασίας. Αρα η ελληνική οικονομία ακόμη κι αν κατάφερνε να "τρέξει" με 4% όλα τα επόμενα χρόνια ( όπως αναπτυσσόταν δηλαδή την «χρυσή πενταετία» 2004-2007) θα χρειαζόταν τουλάχιστον 10 χρόνια για να μειώσει την σημερινή ανεργία των 1,2 εκατομμυρίων στο μισό! Η εξωπραγματική εκτίμηση Τσίπρα δεν ειπώθηκε σε εσωκομματικό ακροατήριο όπου όλα επιτρέπονται αλλά στην ομιλία του Πρωθυπουργού στην Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ - χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση.

Δυστυχώς ο κ.Τσίπρας ,συνεχίζει να δουλεύει "ψιλό γαζί" τους πολίτες λέγοντας με την μεγαλύτερη φυσικότητα την μεγαλύτερη ανακρίβεια χωρίς να αντιμετωπίζεται ως γραφικός τερατολόγος από τους επιχειρηματίες της χώρας- ούτε καν από τους επιστήμονες. 

Πόσα χρόνια ακόμη θα κρατήσει αυτή η κολόνια;