Η κρίση του δικομματισμού.

Το Brexit, εκτός των άλλων συνεπειών του, φωτίζει δραματικά την κρίση του πιο παλαιού και ανθεκτικού δικομματικού συστήματος στη Δύση, μια κρίση συνολική, καθώς Συντηρητικοί και Εργατικοί είναι ταυτόχρονα σε περιδίνηση. Την ίδια ώρα στην απέναντι ακτή της Μάγχης, στη Γαλλία, ο δικομματισμός αμφισβητείται με διαφορετικούς όρους και συνθήκες.

Αν κάτι έχει παρατείνει τεχνητά τον βίο του δικομματισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γαλλία είναι οι εκλογικοί νόμοι:

• Στη Βρετανία πλειοψηφικό σε μονοεδρική περιφέρεια με έναν γύρο.

• Στη Γαλλία πλειοψηφικό σε μονοεδρική περιφέρεια με δύο γύρους. Αν δεν υπήρχε το εκλογικό σύστημα, τόσο το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία όσο και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου του Φάρατζ θα είχαν τουλάχιστον την τελευταία τετραετία βαρύνουσα παρουσία στα Κοινοβούλια των χωρών τους και η ακροδεξιά λαϊκίστικη αντισυστημική τους ατζέντα από κραυγή ετερόκλητης διαμαρτυρίας θα είχε γίνει συνιστώσα προγράμματος διακυβέρνησης ή κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.

Στη Βρετανία σήμερα προβάλλει μια σκληρή αλήθεια, ότι τα δύο ιστορικά κόμματα εξουσίας δεν είναι μόνον οριζόντια διασπασμένα ως προς την ΕΕ, αλλά εφ' όλης της ύλης, και έτσι εύλογα τίθεται το ερώτημα αν πέραν του διαδόχου του Κάμερον και της αντοχής ή αποχώρησης του Κόρμπιν, το ζητούμενο είναι η επιβίωση των δύο μεγάλων κομμάτων έστω και σε προσχηματικό ενιαίο πλαίσιο. Ο δικομματισμός ουδέποτε στο παρελθόν αμφισβητήθηκε ταυτόχρονα, καθώς στις αρχές της δεκαετίας του '20 το Εργατικό Κόμμα αντικατέστησε τους Φιλελεύθερους ως δεύτερό κόμμα δίπλα στους Συντηρητικούς. Στη Γαλλία μέχρι στιγμής η επέλαση της Λεπέν έχει οδηγήσει σε ασύντακτη κατάρρευση την εκλογική βάση των Σοσιαλιστών και τείνει να διαμορφώσει έναν εκ των πραγμάτων νέο αλλά προσωρινό, μεταβατικό δικομματισμό άκρας δεξιάς και Δεξιάς - Κεντροδεξιάς.

Τα εκλογικά συστήματα Γαλλίας - Βρετανίας έχουν διαμορφωθεί για να καθιστούν δύσκολη, αν όχι αδύνατη, την αμφισβήτηση του δικομματισμού. Ομως η ακραία ανελαστικότητα, την οποία διαμορφώνουν σε περίοδο κρίσης, όπως σήμερα, εντείνουν τη δυναμική της αμφισβήτησης, η οποία, καθώς δεν μπορεί σταδιακά να αποκτήσει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που δικαιούται, από ρεύμα διαμαρτυρίας μετατρέπεται σε παλιρροϊκό κύμα ανατροπής.

Το πρόβλημα του φιλοευρωπαϊκού τμήματος της βρετανικής ελίτ δεν είναι οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο, που έδειξαν κατανόηση και προθυμία για οποιαδήποτε φόρμουλα απονεύρωσης ή και παράκαμψης του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος. Το πρόβλημα είναι η επίγνωση του ότι αν δεν σεβαστούν την ξεκάθαρη λαϊκή εντολή για Brexit, τότε θα έχουν δώσει τη χαριστική βολή στο δικομματικό σύστημα της χώρας.

Κομματικό και πολιτικό τοπίο οι εκλογικοί νόμοι.

Βεβαίως, για τελικές εκτιμήσεις πρέπει να δούμε πρώτα τις ακριβείς προβλέψεις και διατυπώσεις του εκλογικού νόμου που θα καταθέσει η κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως όμως αυτών, μαζί με τη δημόσια διαβούλευση που αρχίζει, τίθενται στο τραπέζι του διαλόγου «πυρηνικά» ζητήματα δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και ισότητας της ψήφου. Δεν πρόκειται απλώς για τον τρόπο αποτύπωσης της θέλησης των πολιτών στη σύνθεση του Κοινοβουλίου και ό,τι άλλο συνεπάγονται για το κομματικό και πολιτικό τοπίο οι εκλογικοί νόμοι.

Πρόκειται για θέματα στα οποία όλα τα κόμματα οφείλουν να έχουν διαυγείς θέσεις και, φυσικά υπάρχουν διαχρονικά επιχειρήματα υπέρ και κατά του ενός ή του άλλου συστήματος. Ουδείς όμως μπορεί να αμφισβητήσει τεκμηριωμένα ότι η αναλογική εκφράζει με τον πιστότερο τρόπο τη λαϊκή βούληση. Ολα τα άλλα συστήματα, στις διάφορες παραλλαγές τους, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, αλλοιώνουν τη θέληση των ψηφοφόρων. Για το βασικό επιχείρημα εναντίον της, δηλαδή την κυβερνησιμότητα, έχουν γραφεί άπειρα. Πλην όμως, σε τελευταία ανάλυση, η ουσία είναι ότι οι αντίπαλοί της διακατέχονται από τη λογική πώς η χώρα πρέπει να κυβερνάται από μονοκομματικές κυβερνήσεις.

Στον αντίποδα βρίσκεται η «φιλοσοφία» της απλής αναλογικής. Γι' αυτό άλλωστε αποτελούσε και αποτελεί προγραμματική θέση του συνόλου των προοδευτικών δυνάμεων. Ασχέτως του αν στην πράξη συχνά καταχωνιαζόταν σε «χρονοντούλαπα». Προϋποθέτει την αποδοχή των κομματικών συνεργασιών. Κινούμενη στο πλαίσιο ενός διαφορετικού πολιτικού πολιτισμού από εκείνον των ισχυρών κυβερνήσεων. Σε τελευταία ανάλυση, πάλι, η εναντίωση στο αναλογικό σύστημα συνιστά απόρριψη της ανάγκης για κυβερνητικές συναινέσεις. Εννοείται, όταν ο λαός τις επιβάλλει με την ψήφο του.

Το υπέρ ή κατά τη απλής αναλογικής ισοδυναμεί με ναι ή όχι στην κουλτούρα των κυβερνητικών συνεργασιών. Οι άλλες προσεγγίσεις, σε όποια βάση κι αν στοιχειοθετούνται, σεβαστές μεν στη δημοκρατία μας, άλλα ατελέσφορες για όσα χρειάζεται σήμερα η χώρα και η κοινωνία.

Ψήφο από τα 17 ...

Ψήφο από τα 17 φαίνεται να προτείνει η Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Κίνηση αιφνιδιασμού διότι όχι μόνο «τα οργισμένα νιάτα» ψηφίζουν συνήθως με επαναστατικά κριτήρια αλλά διότι τα αλλά κόμματα ουσιαστικά φοβούνται να το απορρίψουν λόγω του κινδύνου της οργής των 17ρηδων.

Η υποκρισία όμως βαραίνει όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως - στον βωμό της ψηφοθηρίας και προσωπικών στόχων που ουδόλως έχει να κάνει με τα συμφέροντα της χώρας. Αμελούν να αντιληφθούν ότι η ψήφος αποτελεί δικαίωμα άλλα και υποχρέωση του πολίτη. Αποτελεί επίσης ευθύνη του πολίτη - άλλωστε η κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα είναι συνέπεια των πολιτικών αλλά και των πολιτών που τους ψήφιζαν. Ποιοι έβαζαν, για παράδειγμα, τον κ. Κομμένο στον Βουλή;

Εάν λοιπόν οι «άρχοντες» της χώρας θεωρούν ότι οι 17χρονοι έχουν την ωριμότητα να έχουν τις ευθύνες ενός πολίτη τότε ας ανοίξει αυτή η συζήτηση. Αλλά να ανοίξει ολοκληρωμένα. Εάν έχουν την κρίση να συναποφασίζουν για την πορεία της χώρας τότε θα πρέπει να έχουν δικαίωμα να οδηγούν αυτοκίνητο από τα 17, να έχουν πλήρη δικαιώματα και να μην υπάγονται σε κηδεμονία γονέων άλλα και πλήρεις συνέπειες το νομού σε όλα τα θέματα. Επίσης εάν ένας 19χρονος που συνάψει σεξουαλικές σχέσεις με μια 17χρονη να μην θεωρείται ως αποπλάνηση ανηλίκου. Μια 17χρονη θα μπορεί να παντρευτεί κ.α.

Φανταστείτε όμως ένας δάσκαλος να προσβάλει ποινή δικαστηρίου για αποπλάνηση 17χρονης στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ισχυριζόμενος ότι το ελληνικό κράτος την θεωρεί ντε φάκτο ενήλικη δεδομένου ότι της έχει εκχωρήσει το δικαίωμα άλλα και την υποχρέωση να ψηφίζει.

Ας γίνει λοιπόν μια ολοκληρωμένη συζήτηση και εάν κριθεί ως δοθεί η ψήφος μαζί όμως με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη. Όλα τα άλλα είναι απλώς για την καρέκλα.

Το αποκορύφωμα της κοροϊδίας.

Ένας ακριβώς χρόνος πέρασε από την ακατανόητη απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να πάει τη χώρα σε ένα αχρείαστο δημοψήφισμα - που έβγαλε "Ναι" και μετονομάστηκε σε "Οχι". 

Ένας χρόνος πέρασε και από τα capital control στις τράπεζες που θα αποσύρονταν σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα σε μερικές βδομάδες ,αλλά παραμένουν στη θέση τους και δεν φαίνεται να αρθούν πριν από το 2017.

Το κόστος της παλαβής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στοίχισε στη χώρα 100 δισ Ευρώ - σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του επικεφαλής του ESM κ. Ρέγκλινγκ. Το χειρότερο ενώ η ελληνική οικονομία θα μπορούσε να βγει στις διεθνείς αγορές και να φύγει από τα μνημόνια μέσα στο 2015, με την ανεύθυνη και εκβιαστική προσφυγή στις κάλπες από τον κ. Τσίπρα η χώρα έχασε τρία ολόκληρα χρόνια - ελπίζεται ότι θα μπορεί να βγει από τα μνημόνια και θα μπορεί να δανείζεται μόνη της μέσα στο 2018!

Παρ όλα αυτά οι ανεπίδεκτοι κυβερνώντες μας αντί να παραδεχθούν τα τραγικά τους λάθη, και την πρωτοφανή τους ανικανότητα συνεχίζουν και σήμερα να ισχυρίζονται ότι με την παρέμβασή τους βοήθησαν τους μη προνομιούχους Έλληνες ενώ ψηφίζουν το ένα μετά το άλλο όλα τα φορολογικά μέτρα λιτότητας που τους ζήτησε η τρόικα γονατίζοντας -κατά κύριο λόγο- αυτούς που υποτίθεται ότι προστατεύουν: τα λαϊκά στρώματα, τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους μισθωτούς.

Το αποκορύφωμα της κοροϊδίας ήταν ο απίστευτος ισχυρισμός Τσίπρα - της προηγούμενης εβδομάδας - ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μειώσει την ανεργία στο μισό έως το 2021 δημιουργώντας 600.000 θέσεις εργασίας σε 5 χρόνια αλλά και η αναφορά του ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε έκρηξη επενδύσεων (!!) αυξάνοντας το 2020 το πρόγραμμα δημοσίως επενδύσεων στο 1,25 δισ ευρώ!

Σημειώνεται ότι, ακόμη και οι πρωτοετείς φοιτητές του οικονομικού πανεπιστημίου γνωρίζουν πως η αύξηση του ΑΕΠ κατά μία ποσοστιαία μονάδα το χρόνο στην Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει πάνω από 15.000 θέσεις εργασίας. Αρα η ελληνική οικονομία ακόμη κι αν κατάφερνε να "τρέξει" με 4% όλα τα επόμενα χρόνια ( όπως αναπτυσσόταν δηλαδή την «χρυσή πενταετία» 2004-2007) θα χρειαζόταν τουλάχιστον 10 χρόνια για να μειώσει την σημερινή ανεργία των 1,2 εκατομμυρίων στο μισό! Η εξωπραγματική εκτίμηση Τσίπρα δεν ειπώθηκε σε εσωκομματικό ακροατήριο όπου όλα επιτρέπονται αλλά στην ομιλία του Πρωθυπουργού στην Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ - χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση.

Δυστυχώς ο κ.Τσίπρας ,συνεχίζει να δουλεύει "ψιλό γαζί" τους πολίτες λέγοντας με την μεγαλύτερη φυσικότητα την μεγαλύτερη ανακρίβεια χωρίς να αντιμετωπίζεται ως γραφικός τερατολόγος από τους επιχειρηματίες της χώρας- ούτε καν από τους επιστήμονες. 

Πόσα χρόνια ακόμη θα κρατήσει αυτή η κολόνια;

Βάζεις τα χεράκια σου και να βγάζεις τα ματάκια σου!

Είναι αλήθεια ότι η αντοχή της Δημοκρατίας οφείλεται στα γερά... στομάχια των πολιτών που οφείλουν να αποδεχθούν τις συνέπειες που προκύπτουν γι' αυτούς από την ψήφο άλλων συμπολιτών που δεν τους εκτιμούν και συνήθως τους απεχθάνονται ως ανόητους και ανώριμους. Μεγάλη συζήτηση γίνεται επ' αυτού με την αφορμή του δημοψηφίσματος στη Μεγάλη Βρετανία που αποφάσισε την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι στατιστικά διαπιστωμένο ότι στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα καθορίστηκε από την ψήφο των ώριμων ηλικιακά πολιτών σε αντιπαράθεση με την ψήφο των νέων ανθρώπων που είχαν άλλη επιλογή. Εν προκειμένω, για να ειπωθεί σχηματικά, σε έναν αγώνα αντιπαράταξης γέρων και νέων νίκησαν οι... γέροι!

Στον αγώνα της φύσης το αποτέλεσμα φαίνεται αφύσικο διότι στην πάλη ο νέος νικά τον γέρο, όμως στις ψηφοφορίες η ψήφος δεν χρειάζεται ούτε σωματική ούτε πνευματική δύναμη για να εισέλθει στην κάλπη, μια ελαφριά ώθηση απαιτείται για να εισέλθει το ψηφοδέλτιο στη σχισμή της κάλπης και να επιφέρει τα έννομα αποτελέσματα. Παραπονούνται οι νέοι της Αγγλίας ότι οι γέροι τούς πήραν στον λαιμό τους, ότι οι γέροι ψήφισαν με κριτήριο το παρελθόν ενώ οι νέοι ψήφισαν με κριτήριο το μέλλον, ότι οι γέροι ψηφίζουν έχοντας κατά νου τον Τσόρτσιλ, κάποιοι από τους οποίους λόγω γεροντικής άνοιας τον νομίζουν ακόμη πρωθυπουργό να μάχεται τους Γερμανούς, ότι ψήφισαν με την ηρωική ανάμνηση των νικηφόρων πολέμων χωρίς να κατανοούν την αλλαγή των εποχών που μόνον το ενστικτώδες κριτήριο των νέων την αντιλαμβάνεται. Και σκανδαλίζονται οι νέοι και αγανακτούν με το δικαίωμα των ηλικιωμένων να ψηφίζουν έως τα βαθιά γεράματα έστω και αν έχουν κάποιοι νοημοσύνη μικρού παιδιού, ενώ την ίδια στιγμή απαγορεύεται η ψήφος στα παιδιά ακριβώς για τον λόγο της τεκμαιρόμενης ανώριμότητάς τους.

Η κοινή πείρα, αποθησαυρισμένη σε όλους τους λαούς επί αμέτρητα χρόνια, αποδέχεται ότι τα παιδιά είναι πανέξυπνα, αντιλαμβάνονται τα πάντα ακόμη και ως βρέφη, ενώ για τους ηλικιωμένους αποφαίνεται για το ακριβώς αντίθετο. Παρά ταύτα οι γέροι ψηφίζουν για την τύχη των παιδιών, ενώ όχι τα παιδιά για τη δική τους τύχη τουλάχιστον ώσπου να γίνουν δεκαοκτώ χρονών. Τι πρέπει να γίνει; Αν ρωτήσεις τους νέους της Αγγλίας θα σου πουν ότι η ψήφος πρέπει να αρχίζει πολύ νωρίτερα ηλικιακά και να σταματά στις πολύ προχωρημένες ηλικίες. Αυτό είναι δημοκρατικό και ας με συγχωρήσουν για την ιδέα οι ηλικιωμένοι στους οποίους ανήκω. Αυτό είναι τελικά δημοκρατία και ελευθερία, δηλαδή να... βάζεις τα χεράκια σου και να βγάζεις τα ματάκια σου!

Επρεπε η χώρα να φτάσει στο χείλος του γκρεμού.

Επρεπε η χώρα να φτάσει στο χείλος του γκρεμού και να καταλάβει ο κ. Τσίπρας πόσο ανόητος ήταν ο κ. Βαρουφάκης - δικός του είναι ο χαρακτηρισμός. Και όταν αντελήφθη στο παρά πέντε τι εστί Grexit, επέλεξε μια λύση που μας κατέστησε περίγελο της Ευρώπης. Ζήτησε, ο αθεόφοβος, να πει ΟΧΙ ο λαός στη συμφωνία, δεσμευόμενος, όμως, ότι θα την υπογράψει οπωσδήποτε εντός 48ώρου. Και τι πέτυχε; Δηλητηρίασε και δίχασε έναν ολόκληρο λαό για ένα κατ’ ουσίαν ανύπαρκτο δίλημμα, το οποίο λούζεται ο ίδιος σήμερα, έχοντας, όμως, στο μεσοδιάστημα καταστρέψει ό,τι είχε απομείνει όρθιο στην οικονομία.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ουσία του χθεσινού μαθήματος. Οχι, λοιπόν, δεν πρέπει να γίνονται δημοψηφίσματα αν ο ηγέτης που τα προκαλεί δεν είναι βέβαιος για το αποτέλεσμά τους και -κυρίως- αν δεν είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι ο λαός θα επικροτήσει μια επιλογή που εκείνος πιστεύει ότι είναι επωφελής για τη χώρα του. Τρανταχτό παράδειγμα το τέλος της Βασιλείας που αποφάσισε ο Καραμανλής στη χώρα μας. Κατά τα άλλα, οι πολίτες ούτε τις εξειδικευμένες γνώσεις έχουν ούτε μπορούν και πρέπει να αποφασίζουν για σύνθετα πολιτικά ζητήματα. Γι’ αυτό άλλωστε και ως βέλτιστο σύστημα προκρίθηκε ανά τους αιώνες η κοινοβουλευτική δημοκρατία κι όχι η άμεση. Καλώς ή κακώς, οι ειδικότεροι ημών -δηλαδή οι πολιτικοί- πρέπει να λαμβάνουν τις μείζονες αποφάσεις και όχι οι εύπιστοι στον λαϊκισμό πολίτες που ούτως ή άλλως τους κρίνουν ανά τετραετία. Οσοι ισχυρίζονται το αντίθετο, είναι απλά φθηνοί δημοκόποι. Οπως ο κ. Φάρατζ και ο κ. Τσίπρας.

Το αποδεικνύει και πώς επικράτησε τελικώς το Brexit. Ο Φάρατζ στην αρχή προέταξε το καθ’ όλα φαιδρό επιχείρημα ότι «η Βρετανία δίνει κάθε εβδομάδα 300 εκατ. ευρώ στην Ε.Ε, αντί η κυβέρνηση να τα διοχετεύει στο σύστημα υγείας». Τι κι αν αποδείχθηκε ότι έλεγε ωμά ψέματα; Οι μισοί Βρετανοί πολίτες το έχαψαν. Οπως έχαψαν και όλους τους μετέπειτα λαϊκισμούς του ότι «η Ε.Ε. φταίει για τους μετανάστες που έρχονται στη Βρετανία», φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί ότι είναι ζήτημα χρόνου ακόμη και η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. «που θα τουρκοποιήσει όλη τη Βρετανία». Και αυτό το έχαψαν πολλοί.

Τι θα συμβεί από εδώ και πέρα στη Βρετανία; Πέραν της εθνικής της ακεραιότητος που διακυβεύεται, ένα στοιχείο αρκεί για να συνειδητοποιήσει κανείς την απειλή που δέχεται ήδη η οικονομία της. Το 65% των εξαγωγών της Βρετανίας διοχετεύεται στην Ε.Ε, ενώ από εκείνην εισάγει λιγότερο από το 10% των προϊόντων της. Ο Φάρατζ είχε υποσχεθεί ότι θα πείσει τη Γερμανία και τη Γαλλία να παραμείνουν τα βρετανικά προϊόντα αδασμολόγητα στην εσωτερική αγορά της Ενωσης. Αποσιωπώντας ότι θα ήταν τρελοί ο Ολάντ και η Μέρκελ να υπογράψουν την αυτοκτονία της Ε.Ε. δίδοντας στη Βρετανία ένα προνομιακό καθεστώς που θα θυμίζει το «και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο».

Κατά τα λοιπά, υπάρχουν, όπως πάντα, και οι γνωστοί ανόητοι στην Ελλάδα που από χθες πανηγυρίζουν. Θυμίζουν βατράχια που χαίρονται ότι τσακώνονται βουβάλια.

Επικρατεί βρώμα και δυσωδία παντού.

Ενώ υποτίθεται ότι περιμένουμε την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, για την ώρα το μόνο που βλέπουμε καθημερινά είναι η καταστροφή της. Τελείως ενδεικτικά αναφέρουμε τις κλοπές και τους ακρωτηριασμούς αγαλμάτων, την καταστροφή της πάσης φύσεως επίπλωσης του δημόσιου χώρου (πάγκοι, στάσεις, φανάρια), την κακοποίηση των όψεων διατηρητέων κτιρίων, όπου -παρά την πινακίδα «Απαγορεύεται η τοιχοκόλλησις, Νόμος 20147»- αφθονούν κάθε λογής παράλογα συνθήματα και κακόγουστα γκράφιτι, την αχρησία των πινακίδων κυκλοφορίας όπου επικολλώνται διαφημίσεις κλειδαράδων, φροντιστηρίων και ενοικιαζόμενων δωματίων σε βαθμό που καθίστανται μη αναγνώσιμες με σοβαρές επιπτώσεις ακόμα και στην ασφάλεια της κυκλοφορίας, την υποβάθμιση όλων σχεδόν των χώρων αναψυχής και ανάπαυλας των πολιτών.

Δεν έχει παρά να δει κανείς το Πεδίον του Αρεως, όπου μετά την ανάπλασή του και σε χρόνο ρεκόρ έχουν κλαπεί όλοι οι χαμηλοί φωτισμοί, τα αγριόχορτα έχουν καβαλήσει τα παγκάκια, έχει μετατραπεί σε άτυπο καταυλισμό μεταναστών, επικρατεί βρώμα και δυσωδία παντού, έχει καταντήσει μη επισκέψιμος ο μοναδικός πνεύμονας της υποβαθμισμένης γειτονιάς της Κυψέλης. Η Περιφέρεια είναι αρμόδια για τον χώρο, αλλά η κ. Δούρου περί άλλα τυρβάζει, και ας ελπίσουμε ότι το Ιδρυμα Νιάρχος δεν θα παραδώσει τον άρτι άριστα διαμορφωμένο χώρο του πρώην Ιπποδρόμου στο Δημόσιο, γιατί εκεί θα καταλήξει σύντομα κι αυτός.

Και τι να πει κανείς για τους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου πέρα από τη γενικευμένη απαξία που τους δυναστεύει, έχουν καταντήσει άντρα ανομίας και κοινής εγκληματικότητας; Εμβληματικά παραδείγματα, το κάμπους του Ζωγράφου με τα ναρκωτικά και τους εξωφοιτητικούς καταληψίες, η πρώην ΑΣΟΕΕ στην Πατησίων, που χρησιμεύει ως αποθηκευτικός χώρος λαθραίων εμπορευμάτων των μικροπωλητών που έχουν εγκατασταθεί εκεί, και το Πολυτεχνείο, όπου έχουν βρει άσυλο ομάδες αντιεξουσιαστών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν ως ορμητήριο για τον εμπρησμό λεωφορείων και τρόλεϊ με κίνδυνο επιπλέον απώλειας ανθρώπινων ζωών.

Το τελευταίο μάλιστα αυτό επαναλαμβανόμενο φαινόμενο παραπέμπει σε σημαντικές ευθύνες των αρμοδίων αρχών, πανεπιστημιακών και μη. Η Σύγκλητος του ΕΜΠ θα έπρεπε εδώ και καιρό να καλέσει την αστυνομία να παρέμβει προκειμένου να εξώσει και να συλλάβει τους καταληψίες, εφόσον αποδεδειγμένα συντελούνται στο εσωτερικό του εγκληματικές πράξεις, διότι το πανεπιστημιακό άσυλο είναι άσυλο ιδεών και όχι παραβατών του κοινού ποινικού δικαίου. Και αν η Σύγκλητος δεν το πράττει, οι εισαγγελικές αρχές οφείλουν να την εγκαλέσουν -και μετρώ τα λόγια μου- για το αδίκημα της υπόθαλψης εγκληματιών. Κάποτε, επιτέλους, οι θεσμοί πρέπει να λειτουργήσουν και οι νόμοι να εφαρμοστούν. Αλλιώς η κοινωνία και η χώρα θα βυθιστούν σε μια γενικευμένη ανομία, όπου θα επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας.