Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Μετά τα δυσβάσταχτα σκληρά μέτρα, που πάρθηκαν για να κλείσει η αξιολόγηση και να ανοίξει η στρόφιγγα της δανειακής ρευστότητας, απαιτούνται επειγόντως πράξεις για τη βελτίωση της καθημερινότητας του πολίτη. Λόγος δεν γίνεται εδώ απλώς για κάποια λήψη μέτρων άμβλυνσης των εντυπώσεων από το σκληρό «πακέτο». Ούτε για κάποια επικοινωνιακή αντεπίθεση στον αντιπολιτευτικό πόλεμο. Αυτό είναι αδιάφορο για τους πολίτες. Μιλάμε για μάχες βελτίωσης της ποιότητας ζωής των πολιτών, που συνεχίζει να κατρακυλά τα έξι τελευταία χρόνια. Δυστυχώς, όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα στις καθημερινές πτυχές της ζωής, η Ελλάδα σε πληγώνει, για να χρησιμοποιήσουμε μια μεταφορά κοινής χρήσης. Από την υγεία και την παιδεία έως τις εργασιακές σχέσεις και βασικές πτυχές της καθημερινής ζωής.

Συνήθως διαφεύγει ότι οι θυσίες για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων γίνονται ακριβώς για τη βελτίωσή τους. Οχι για το αντίθετο, όπως συμβαίνει έως τώρα. Σε αυτά τα «αλώνια» θα δοκιμαστούν και θα κριθούν οι κυβερνώντες. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όσοι υπεύθυνοι εκ της θέσης τους δεν είχαν άμεση εμπλοκή στις εξαντλητικές διαπραγματεύσεις. Ειδικά αυτοί καλούνται να αποδώσουν ταχύτατα έργο. Αφού το άλλοθι της έλλειψης χρόνου για άσκηση κυβερνητικού έργου δεν είναι συλλογικό. Διεκπεραιωτές, διακοσμητικοί, κατ' όνομα υπουργοί, αναπληρωτές και άλλοι αξιωματούχοι δεν υπάρχουν. Στη φάση που διανύουμε, κατά τη λαϊκή, όσο και σοφή έκφραση, «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

Απαραίτητο όπλο στον πόλεμο της καθημερινότητας, πέραν των προσώπων, είναι, φυσικά, και η ύπαρξη συγκεκριμένου πολιτικού σχεδιασμού. Ανανεωμένου και προσαρμοσμένου στις νέες συνθήκες και τις ανάγκες των πολιτών. Μαζί με, πάραυτα, ορατά αποτελέσματα.

Σήμερα βιώνουμε πολιτικό κυνισμό, βαθιά ύφεση, κοινωνική εξαθλίωση.

Τα τελευταία έξι χρόνια, με αποκορύφωμα τους δεκαεπτά μήνες διακυβέρνησης της χώρας από το εκτρωματικό δίδυμο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι πολίτες βιώνουν με γεωμετρική ταχύτητα την αλλαγή επί τα χείρω του επίπεδου ζωής τους. Αυτά που θεωρούσαν ως κεκτημένα των μεταπολιτευτικών δεκαετιών γκρεμίστηκαν και εξανεμίστηκαν. Σήμερα βιώνουμε πολιτικό κυνισμό, βαθιά ύφεση, κοινωνική εξαθλίωση, εθνική υποτίμηση. Απότοκα του ψεύδους, του αμοραλισμού, του τυχοδιωκτισμού, του πρωτοφανούς κυβερνητικού λαϊκισμού.

Για να ανατραπεί η κατάσταση απαιτείται να συγκροτηθεί επειγόντως ένας ισχυρός πόλος από όλες τις δυνάμεις που μάχονται τον λαϊκισμό, τη διαστρέβλωση της αλήθειας και την πολιτική αγυρτεία. Συγχρόνως, σε όλους τους βασικούς τομείς άσκησης πολιτικής απαιτείται αυτό που στην επιστημολογία έχει περιγραφεί από τον Thomas Kuhn ως αλλαγή παραδείγματος ή υποδείγματος, καθώς μεταβάλλονται τόσο τα γεγονότα όσο και οι παραδοχές βάσει των οποίων είχε διατυπωθεί η θεωρητική μας προσέγγιση, αλλά και η χάραξη των δημόσιων πολιτικών.

Η «αλλαγή παραδείγματος» δεν αφορά μόνο στη χώρα μας. Οι διαδοχικές οικονομικές κρίσεις, η περιβαλλοντική και αστική υποβάθμιση, η αποβιομηχάνιση συμβάλλουν στην περιθωριοποίηση σημαντικού ποσοστού του πληθυσμού του πλανήτη. Παράλληλα, είναι απολύτως εμφανής η προϊούσα αλλαγή του ρόλου του κράτους, καθώς, συν τω χρόνω, αποσύρεται από τομείς δημόσιας πολιτικής, στους οποίους ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν το κράτος υπήρξε ιδιαίτερα ενεργό, όπως στον πολιτισμό. Απέναντι στα νέα δεδομένα και τις προκλήσεις που δημιουργούνται σε περιβάλλον πολυεπίπεδης κρίσης, οικονομικής, κοινωνικής, περιβαλλοντικής και πρωτίστως πολιτισμικής, οι προσεγγίσεις που θα υπάρξουν δεν μπορεί παρά να τοποθετούνται στο πλαίσιο μιας θεώρησης ολιστικής, βαθιά ανθρωπιστικής και συνάμα έντονα αναπτυξιακής. Η βιώσιμη ανάπτυξη σε μακροπρόθεσμη βάση προϋποθέτει τη διατήρηση και την ενίσχυση του πολιτισμικού κεφαλαίου. Ηδη από το 2012, οι διεθνείς οργανισμοί τοποθετούν τον πολιτισμό και την πολιτισμική κληρονομιά στο επίκεντρο των λύσεων σε διεθνές επίπεδο.

Το περιεχόμενο και ο ρόλος του πολιτισμού και του πολιτιστικού αποθέματος μετασχηματίζονται, επαναπροσδιορίζονται, εμπλουτίζονται διαρκώς. Ετσι γεννιούνται νέες ανάγκες και απαιτούνται νέοι τρόποι διαχείρισης. Με τις νέες τεχνολογίες αλλάζει ο παραδοσιακός τρόπος πρόσβασης και συμμετοχής στο πολιτιστικό αγαθό, στο πολιτιστικό προϊόν. Το ευρύτερο πρόβλημα της πολιτισμικής βιωσιμότητας απασχολεί όχι μόνον τους επιστήμονες, αλλά και τους πολιτικούς, ανά τον κόσμο. Οχι όμως την κατά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ανεύθυνη κρατική δομή. Εκεί αναλώνονται στο στήσιμο ταμπλό βιβάν, δήθεν ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, με την πολιτική ηγεσία να μεταχειρίζεται τους πρόσφυγες και τον Παρθενώνα ως πολυπολιτισμικό σκηνικό.

Από το ένα άκρο στο άλλο.

Είναι καταπληκτικό σε αυτήν τη χώρα το πόσο γρήγορα εναλλάσσονται τα συναισθήματα και πόσο εύκολα μεταβάλλονται οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις... Λίγο πριν από την τελευταία ψηφοφορία στη Βουλή για τα πρώτα μέτρα δεν ήταν λίγοι εκείνοι που περίμεναν και εκλογές ακόμη, το αργότερο μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Ηταν πολιτικά στελέχη που έκαναν την εκτίμηση ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν θα αντέξει την πίεση των αντιλαϊκών μέτρων. Μόλις η ψηφοφορία ολοκληρώθηκε και η κυβέρνηση πήρε τις πολυπόθητες 153 θετικές ψήφους, όλα άλλαξαν. Τα ίδια πρόσωπα προέβλεπαν ότι «τώρα ο Τσίπρας θα μείνει για δέκα χρόνια στην εξουσία». Από το ένα άκρο στο άλλο, δηλαδή. Μια απλή ανάλυση των δεδομένων, όμως, οδηγεί στο εξής:

Για να «σπάσει» αυτή η κυβέρνηση το ρεκόρ παραμονής στην εξουσία των μνημονιακών κυβερνήσεων και να διεκδικήσει μια δεύτερη 4ετία πρέπει:

• Κατ’ αρχήν να περάσει τον κάβο της εφαρμογής των μέτρων που ψηφίστηκαν και θα ψηφιστούν στις 17 του μηνός.

• Να μη χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί ο «κόφτης»!

• Να μετατραπεί η Ελλάδα σε έναν επενδυτικό παράδεισο.

• Να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να εξομαλυνθεί η κατάσταση στο Ασφαλιστικό μέσω των εισφορών νέων εργαζομένων.

• Να περιοριστεί ο αριθμός των πολιτών που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

• Να γίνουν μεγάλα βήματα προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης του δημόσιου τομέα.

• Να μειωθούν οι φόροι για τις επιχειρήσεις.

• Να δημιουργηθεί πραγματικό κοινωνικό κράτος.

• Να βελτιωθούν οι υπηρεσίες υγείας.

• Να αποκτήσει η χώρα σύγχρονα πανεπιστήμια, όπου δεν θα κυριαρχούν οι αλληλέγγυοι, αλλά οι φοιτητές.

Εάν αυτή η κυβέρνηση πετύχει αυτούς τους στόχους, τότε πράγματι μπορεί να συμπληρώσει εύκολα δύο 4ετίες στην εξουσία και να διεκδικήσει επάξια και τρίτη..

Η κατάσταση περιπλέκεται ψυχολογικά .

Λέγεται συχνά πως μόνο μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να περάσει τα μεταρρυθμιστικά μέτρα που θα ήθελε να περάσει μια δεξιά ή κεντρώα κυβέρνηση. Δεν ξέρω αν αυτός ο, ας πούμε, άγραφος νόμος έχει διεθνή ισχύ ή αφορά αποκλειστικά και μόνο τη χώρα μας. Οπωσδήποτε όμως, η σημερινή κυβέρνηση (με τη διαφορά, βέβαια, ότι δεν είναι αμιγώς αριστερή αλλά περιέχει και μια γραφική ακροδεξιά) τον επιβεβαιώνει. Τα μέτρα του περυσινού καλοκαιριού και, κυρίως, αυτά που ψήφισαν μόνοι τους οι 153 των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το βράδυ της Κυριακής θα είχαν προκαλέσει αλυσιδωτούς κοινωνικούς σεισμούς, αν τα είχαν ψηφίσει οι λεγόμενοι «Σαμαροβενιζέλοι». Το ξέρουμε, το ζήσαμε στα αρχικά μνημόνια.

Ισως είναι απλώς ζήτημα ψυχολογίας: Το εν Ελλάδι ισχυρό αριστερό ανακλαστικό βρίσκεται σε εγρήγορση μονάχα όταν απέναντί του έχει εξουσία μη αριστερή. Αλλιώς βυθίζεται σε έναν εφησυχασμό.

Για να είμαστε δίκαιοι, ταραχές προκλήθηκαν την Κυριακή, πορείες έγιναν, το κέντρο ερήμωσε, ενώ τα μέτρα ασφαλείας εκ μέρους της αριστερής –κατά βάση– κυβέρνησης ήταν πρωτοφανή και καυτηριάστηκαν ποικιλοτρόπως. Ομως, κακά τα ψέματα, νωθρότητα χαρακτήρισε αυτές τις αντιδράσεις. Μάλλον, για να είμαστε και πάλι δίκαιοι, ήταν κόπωση, όχι νωθρότητα. Από το 2008, η οργή στέρεψε· στρέφεται πλέον προς τα μέσα, γίνεται κάτι σαν κατάθλιψη.

Αυτή η κατάθλιψη έχει να κάνει και με το γεγονός πως όσοι πίστεψαν ότι οι Τσίπρας-Παππάς θα έσκιζαν μνημόνια, θα έπαιζαν νταούλια και η Ευρώπη θα χόρευε, θα ανέβαζαν το αφορολόγητο στις 12.000 ευρώ, θα καταργούσαν τον ΕΝΦΙΑ, θα τιμούσαν το βροντερό «Οχι» στο περυσινό δημοψήφισμα κ.ο.κ., διαψεύστηκαν οικτρά. Πού όρεξη για διαμαρτυρίες τώρα και σε τι να ελπίσουν;

Υπάρχει μια απάντηση: Σε μιαν «ηρωική έξοδο» από την Ευρωζώνη. Γι’ αυτό και, ενώ τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ μειώνονται, έχει παρατηρηθεί αυξητική τάση υπέρ της δραχμής. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως τώρα, σε αυτήν τη φάση τουλάχιστον, «παίζει» ευρώ, οπότε η κατάσταση περιπλέκεται, ψυχολογικά τουλάχιστον.

Ο ψυχολογικός παράγοντας έχει τη σημασία του, καθώς για πολύ από όλο αυτό τον κόσμο που στήριξε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έως τουλάχιστον τον Ιανουάριο του 2015, το ψυχολογικό αδιέξοδο είναι τεράστιο κι ας χαμογελάει στα υπουργικά συμβούλια ο πρωθυπουργός. Ισως να έχει και ο ίδιος συνειδητοποιήσει, επιτέλους, ότι η έξοδος από το ευρώ είναι μια αυταπάτη. Η ύστατη αυταπάτη όσων κάποτε τον πίστεψαν και τώρα έχουν στραφεί στις κινήσεις Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου ή απλώς επέστρεψαν στην παλιά, καλή ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα συναφή.

Δεν είναι όλα όμως ψυχολογία. Διότι για αυταπάτες μίλησε την Κυριακή και ο ίδιος ο πρωθυπουργός στη Βουλή. «Κατηγορήστε μας για αυταπάτες, όχι για ψέματα», είπε χαρακτηριστικά. Τι είναι τούτο τώρα; Ρεαλισμός ή θράσος; Ρεαλισμό δεν είχε ποτέ του· αν είχε, η χώρα δεν θα είχε υποστεί την περιπέτεια του 2015 και τις συνέπειές της. Αντίθετα, το θράσος περίσσευε. Το προκλητικό θράσος ενός πολιτικού που τροφοδότησε αυταπάτες και τροφοδοτήθηκε από αυτές. Μάλλον, αν σε κάτι υπήρξε ικανός, ήταν στην καλλιέργεια και πώληση αλυσίδας από αυταπάτες. Τώρα πια που τις αποποιείται, κατά δήλωσή του, ύστατο αποκούμπι και του ιδίου για τη διατήρηση της εξουσίας είναι μόνον αυτό: Το ψέμα.

Δεν υπάρχει, όμως, χώρος για πανηγυρισμούς.

Η κυβέρνηση έχει λόγους να είναι ικανοποιημένη από τα αποτελέσματα του Eurogroup. Να αισιοδοξεί και να ελπίζει ότι η οικονομία και η χώρα θα γυρίσουν σελίδα, μπαίνοντας στον δρόμο της ανάκαμψης. Δεν υπάρχει, όμως, χώρος για πανηγυρισμούς. Ούτε για αυταπάτες, που ήταν παρούσες σε διάφορα στάδια των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς.

Κι αυτό όχι μόνο επειδή δεν το επιτρέπουν η τραγική οικονομική συγκυρία και η κοινωνική πραγματικότητα. Αλλά κι επειδή τίποτα από όσα ακόμη απαιτούνται για μια «νέα εποχή», δεν πρόκειται να προκύψουν από μόνα τους, αυτοματοποιημένα. Τα όσα θετικά συντελούνται με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και την παράλληλη δρομολόγηση ελάφρυνσης του χρέους, συνιστούν την αναγκαία προϋπόθεση.

Με την εκπλήρωσή της ξεκινά ένα άλλο στάδιο εξίσου απαιτητικό. Ισως και περισσότερο, αφού πλέον η κυβέρνηση θα είναι απαλλαγμένη από το βάρος και το άγχος της διαρκούς εντατικής διαπραγμάτευσης. Χωρίς να υπερίπταται το τρομακτικό φάντασμα της αδυναμίας εκπλήρωσης των δανειακών υποχρεώσεων, λόγω έλλειψης ρευστότητας.

Εως τις 24 Μαΐου υπάρχουν ακόμη κι άλλες σοβαρές εκκρεμότητες, που απαιτούν συντονισμένη και σκληρή δουλειά. Η συμφωνία, ας μην ξεχνάμε, δεν έχει σφραγιστεί ακόμη. Κι έχουμε πικρή πείρα από «λεπτομέρειες» και «τεχνικές πτυχές». Ακριβώς πάνω στο νήμα χρειάζεται η υπερπροσπάθεια και οποιαδήποτε αστοχία δεν διορθώνεται.

Ταυτοχρόνως, οφείλει να σχεδιάζει τις ενέργειες της επόμενης μέρας. Στοχοποιημένα, με συγκεκριμένα μέτρα. Με άμεσες ενέργειες για την ανακούφιση πριν απ' όλα των πολιτών και τη βελτίωση της καθημερινότητας. Θα κριθεί τώρα από την αποτελεσματικότητα και την ταχύτητα των απαιτούμενων παρεμβάσεων στην κοινωνία και την οικονομία.

Καιρός δεν υπάρχει για διακηρύξεις, προθέσεις και παραπομπές δράσεων στο μέλλον. Χωρίς την επανεκκίνηση της οικονομίας, τα όποια σχέδια για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση είναι έπεα πτερόεντα.

Το κομμουνιστικό όραμα ήταν ο λόγος της εξουσίας.

Παλιά, ο κόσμος για την Αριστερά ήταν λιγότερο περίπλοκος. Στην Ανατολική Ευρώπη υπήρχαν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, ενώ στην καπιταλιστική Δύση το πρόταγμα της Αριστεράς, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, φάνταζε ακόμα ως απελευθερωτικό. Στην επιφάνεια όμως αυτής της φαντασιακής πραγματικότητας εμφανίζονταν σποραδικά κάποιες ρωγμές. Από τις πιο συνήθεις ήταν η ύπαρξη των αντιφρονούντων στις ανατολικές χώρες και η αντιμετώπισή τους που έφθανε έως και την ψυχιατρική καταστολή. Ο λόγος δε των περισσότερων διαφωνούντων προκαλούσε στη δυτική Αριστερά τουλάχιστον αμηχανία. Οσα αντιμάχονταν και προσπαθούσαν να ανατρέψουν οι δυτικοί αριστεροί αποτελούσαν διεκδικήσεις και στόχους των ανατολικών αντιφρονούντων. Προσέβλεπαν στην αστική δημοκρατία, αγωνίζονταν για ανθρώπινα δικαιώματα και ποθούσαν τον δυτικό τρόπο ζωής. Ηταν δε σφόδρα αντικομμουνιστές και απέρριπταν με πάθος τις αριστερές θεωρίες και αναλύσεις. Η αιτία ήταν βέβαια προφανής. Η δομή και οι ανελεύθερες πρακτικές των καθεστώτων αυτών, η κυρίαρχη ιδεολογία τους, η ανέχεια και η πολλαπλή καταπίεση, η καταθλιπτική και καταπιεστική γενικά εξουσία ήταν επενδυμένες με τη σοσιαλιστική ρητορική.

Το κομμουνιστικό όραμα ήταν ο λόγος της εξουσίας και μοιραία ο δικαιολογημένος αντικαθεστωτικός αγώνας ενσωμάτωνε και νομιμοποιούσε και πολλές αντιδραστικές θεωρίες και πρακτικές. Τα αποτελέσματα αυτής της ιδεολογικής και πολιτικής αντιστροφής των πραγμάτων είναι σήμερα εμφανή στις κοινωνίες των πρώην, τώρα, «σοσιαλιστικών» κρατών. Κάτι τέτοιο, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, συμβαίνει τώρα και στην εγχώρια κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού κατέκτησε την εξουσία με τον τρόπο που την κατέκτησε, αδυνατεί, όπως ήταν φυσικό, να διαχειριστεί την οδυνηρή πραγματικότητα. Τα αποτελέσματα σε όλους τους τομείς είναι τραγικά, τα προβλήματα διογκώνονται και λύση δεν φαίνεται από πουθενά. Παρόλο δε που η κυβέρνηση κινείται στις ράγες ενός υβριδικού εθνολαϊκισμού, ο λόγος της είναι ακόμα αριστερόστροφος.

Επιπλέον έχει ενταθεί η διαδικασία ένταξης του λόγου αυτού στους ιδεολογικούς και πολιτιστικούς μηχανισμούς του κράτους, όπως στο υπό «δημόσιο» έλεγχο πλέον Μέγαρο Μουσικής. Η αριστερή ρητορική όμως, με την οποία επενδύονται η τρομακτικά αποτυχημένη διακυβέρνηση, η αιτιολόγηση των επάλληλων νέων μέτρων και οι παράπλευρες εκδηλώσεις φαινομένων όπως ο νεποτισμός, οι προκλητικοί διορισμοί, οι θεσμικές παραβιάσεις, οδηγείται στην παρώδηση και τη διαπόμπευση. Μαζί της βέβαια απονομιμοποιείται η αριστερή θεώρηση των πραγμάτων, ενώ νομιμοποιείται και εκφέρεται, σχεδόν ηδονικά, ένας νέος, αλλά και τόσο παλιός, αντιαριστερός λόγος και επιχειρείται μια αντιδραστική επανάγνωση της Ιστορίας. Το νόημα της Αριστεράς και ό,τι αυτό σημαίνει διαχρονικά, μετά την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, θα έχει αιμορραγήσει πολλαπλά.

Πώς μπορεί να συνέλθει αυτή η χώρα για να παύσει να λειτουργεί ως «αποτυχημένη χώρα».

Είτε περνούν είτε δεν περνούν τα επίμαχα νομοσχέδια από τη Βουλή, είτε η κυβέρνηση παραμένει στην εξουσία είτε πέφτει, η σκληρή πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η Ελλάδα έχει πλέον αποκτήσει τα χαρακτηριστικά της «αποτυχημένης χώρας»  και η ανόρθωσή της απαιτεί πεφωτισμένη και αποφασιστική ηγεσία, αλλά και μακροχρόνια προσπάθεια με τη συναίνεση της κοινωνίας. Τουλάχιστον αυτή τη στιγμή τα προαπαιτούμενα για ένα κοινωνικό συμβόλαιο δεν υπάρχουν, η χώρα στο σύνολό της σχεδόν βρίσκεται υπό το κράτος λοβοτομής, επομένως η διάλυση, η ισοπέδωση προς τα κάτω και η βύθιση στο τέλμα θα συνεχίζονται.

Τα στοιχεία της «αποτυχημένης χώρας» είναι ορατά και απτά. Σε πρώτο επίπεδο είναι η ασυδοσία στο κυκλοφοριακό, το απερίγραπτο σκουπιδαριό που μαζεύεται καθημερινά σε κάδους και κάλαθους απορριμμάτων εξαιτίας της συμπεριφοράς των πολιτών, η βρώμα και η κατάρρευση στους δημόσιους χώρους, τα ασυνάρτητα γκράφιτι που καλύπτουν όλα τα κτίρια, τα αυτοκόλλητα που ακυρώνουν τα σήματα της τροχαίας, η ερήμωση, η δήωση και η καταστροφή στις οποίες καταφεύγουν καθημερινά οι λεγόμενοι «αναρχοαυτόνομοι» για να επιβάλουν με φασιστικό τρόπο τον νόμο τους, η κατάσταση στη δημόσια υγεία και στα νοσοκομεία.

Σε δεύτερο επίπεδο είναι η διαρκής εξίσωση προς τα κάτω σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα στην παιδεία, που αποτελεί και πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, η τεράστια φοροδιαφυγή κυρίως από τους κλάδους προσφοράς υπηρεσιών, οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών σε κάθε απόφαση που ξεπερνάει τα όρια της παρωχημένης λειτουργίας τους, η φασιστική τακτική των απειλών, προγραφών και διαγραφών διαφωνούντων μελών τους, τις οποίες υιοθετούν διάφορες συντεχνίες, η έξοδος του άνθους της νεολαίας που προσπαθεί να ξεφύγει από όλα αυτά και τις συνέπειές τους, αναζητώντας την τύχη του στο εξωτερικό.

Στο τρίτο επίπεδο, το ανώτερο, είναι βεβαίως η ανίκανη και διαλυμένη δημόσια διοίκηση, που παραμένει πελατειακή, κρίνοντας από τις τοποθετήσεις στελεχών της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την ιδεοληπτική δράση της τελευταίας. Της κυβέρνησης, δηλαδή, και της προσπάθειάς της να δημιουργήσει το δικό της καθεστώς μέσω του κρατικισμού, της αναξιοκρατίας, του μαρασμού της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και φιλοδοξίας, της υπονόμευσης και υποβάθμισης των θεσμών, της κατάργησης του διαχωρισμού των εξουσιών στο δημοκρατικό πολίτευμα, της δικαιολόγησης της «αριστερής» βίας και άλλων σχετικών δραστηριοτήτων. Το χειρότερο είναι ο εθισμός της ελληνικής κοινωνίας σε όλα αυτά, αν και υπάρχει η άποψη ότι σε αυτήν είναι προσαρμοσμένη η συγκεκριμένη πολιτική. Απόδειξη, η συγκρότηση της σημερινής Βουλής... Το μεγάλο ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς μπορεί να συνέλθει αυτή η χώρα για να παύσει να λειτουργεί ως «αποτυχημένη χώρα». Και ποιος μπορεί να το κάνει αυτό όταν όλα τα συστήματα της χώρας είναι ποτισμένα με τις αντίστοιχες νοοτροπίες και συμπεριφορές. Αγνωστο προς το παρόν, αλλά σίγουρα η προσπάθεια που πρέπει να αναληφθεί κάποια στιγμή θα πρέπει να είναι κολοσσιαία.

Έντυπη