Η τραγωδία κορυφώνεται.

ΔΕΝ πέρασαν πολλές ώρες από τις επίσημες διαβεβαιώσεις μετά τη Σύνοδο Κορυφής για την εξεύρεση κοινής ευρωπαϊκής λύσης στο Προσφυγικό και οι φυγόκεντρες δυνάμεις ενισχύονται, την ίδια στιγμή που η τραγωδία κορυφώνεται. Τα σχέδια για νέους φράχτες, πραγματικούς ή άτυπους, διαδέχονται το ένα το άλλο. Από την Ουγγαρία, τις χώρες της Βαλτικής, τη Σλοβενία και από κοντά οι άλλες χώρες του «βαλκανικού δρόμου».

ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ η ίδια κατάσταση, σήμα κατατεθέν στον ευρωπαϊκό χάρτη θα γίνουν τα τείχη. Ηδη καταμετρώνται δεκαέξι συνολικά συρματοφραγμένα σύνορα. Μένει μία εβδομάδα έως την επόμενη συνάντηση των ηγετών για να βρεθούν λύσεις που εκκρεμούν. Να διευκρινιστούν εκκρεμότητες που παραμένουν. Κυρίως, όμως, να ληφθούν πολύ συγκεκριμένα μέτρα για την εφαρμογή των αποφάσεων. Ακόμη και με την επιβολή κυρώσεων.

ΔΙΟΤΙ το θλιβερό για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν βρίσκεται μόνο στην ανικανότητα συμφωνίας για την κατανομή των προσφύγων. Ακόμη πιο θλιβερή είναι η αδυναμία συμμόρφωσης σε ανθρωπιστικές τελικά αποφάσεις. Που λαμβάνονται, μάλιστα, χωρίς «βέτο», ομοφώνως, στο επίσημο τραπέζι.

ΕΔΩ δεν πρόκειται απλώς για μη εφαρμογή κάποιων επιμέρους αποφάσεων. Αλλά για την ίδια την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Τους πυλώνες του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης. Αυτό είναι το διακύβευμα.

ΩΣ ΠΡΟΣ αυτό, παρά τις αδυναμίες, τα λάθη και τις καθυστερήσεις της, παρά τις συνθήκες κρίσης με την αδυσώπητη λιτότητα και τον δημοσιονομικό εφιάλτη, η ελληνική κυβέρνηση έχει μια κατεξοχήν θετική συμβολή. Στο πλαίσιο αυτό δεν είναι καθόλου «παράξενες συμμαχίες» οι συμπτώσεις θέσεων της χώρας μας με το Βερολίνο της Α. Μέρκελ.

ΑΠΟ την επόμενη Σύνοδο Κορυφής ας ελπίσουμε ότι θα ληφθούν μέτρα ανάλογα με τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες.

Ο διχαστικός λόγος που συχνά χρησιμοποιεί η κυβέρνηση κάνει πολύ κακό στον τόπο. Τελευταία εκδηλώνεται μία συστηματική προσπάθεια εμφάνισης «δύο Ελλάδων» σε σχέση με το προσφυγικό ζήτημα. Οποιος δεν συμφωνεί με τις κυβερνητικές θέσεις εμφανίζεται ως ακροδεξιός. Χρειάζεται προσοχή, διότι αυτή η πόλωση τείνει να ωθήσει λογικούς ανθρώπους σε αντιδράσεις που υπαγορεύονται από το θυμικό. Οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες. Απαιτούν ψυχραιμία.

Ποτέ δεν ξέρεις πώς και πότε θα υπάρξει έκρηξη.

Στη μακρά περίοδο της κρίσης, που κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει, οι αντοχές εξαντλήθηκαν και η διάψευση των βαρύγδουπων υποσχέσεων μετέβαλε την απογοήτευση σε οργή και έπεται συνέχεια. Ακόμη χειρότερα, σε ορισμένες περιπτώσεις έχει οδηγήσει σε... παραίτηση και τέλμα που είναι ακόμη πιο επικίνδυνο γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς και πότε θα υπάρξει έκρηξη. Αν όμως οι συνέπειες της οικονομικής κατάρρευσης έχουν φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή μας, οι επιπτώσεις από το Προσφυγικό, που μόλις άρχισαν να γίνονται αισθητές, αποτελούν βόμβα στον κοινωνικό ιστό.

Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα όχι μόνο δεν μπορεί να αντέξει αυτό το τσουνάμι που μόλις αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε, αλλά ίσως αυτό αποτελέσει την αφορμή για διαλυτικά φαινόμενα. Δεν είναι ζήτημα αισθημάτων και οι Ελληνες που έχουν στο DNA τους την προσφυγιά στην πλειονότητά τους τρέφουν πράγματι τις καλύτερες διαθέσεις για τους απελπισμένους που βρέθηκαν στην πόρτα μας. Απλώς είναι θέμα αντοχής ενός τόπου, που στην πιο δύσκολη στιγμή του καλείται να αντιμετωπίσει ακόμη ένα πρόβλημα που τον ξεπερνά σε δυνατότητες.

Αν μάλιστα η κυβέρνηση κάνει το λάθος και επιχειρήσει, όπως όλα δείχνουν, να ανταλλάξει μέρος των απαιτήσεων της αξιολόγησης με τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, θα πρόκειται για λάθος μέγα. Πέραν της ανηθικότητας μιας τέτοιας πολιτικής και των άμεσων συνεπειών από τον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων ίσως και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στη χώρα, δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι δανειστές δεν κάνουν εκπτώσεις διαρκείας.

Αν λόγου χάρη δεχθούν να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις σήμερα, είναι βέβαιο ότι θα τις βρούμε μπροστά μας στην επόμενη φάση και ενδεχομένως με χειρότερους όρους, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Οσο μάλιστα επιβεβαιώνεται η ανεπάρκεια της κυβέρνησης στη διαχείριση του προγράμματος με αλλοπρόσαλλες επιλογές σε όλους τους τομείς τόσο θα επιδεινώνεται η κατάσταση και θα διογκώνονται οι απαιτήσεις των δανειστών.

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο είναι ενιαίο και αδιαίρετο και αλίμονο αν ξανακάνουμε το λάθος της επιλεκτικής πολιτικής αποδοχής του, όπως συνέβη πολλές φορές έναν χρόνο τώρα από την παρέα των χαβαλέδων που κυβερνά με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα.

Ο στρουθοκαμηλισμός και το κουκούλωμα των προβλημάτων απλώς τα πολλαπλασιάζει και καθιστά την επίλυσή τους ακόμη πιο δύσκολη. Η απόπειρα συμψηφισμού εν προκειμένω θα αποδειχθεί ολέθρια επιλογή.

. Είναι ειλικρινής ο άνθρωπος.

Πέσανε να τον φάνε αλλά ο άνθρωπος το είπε για καλό. «Είμαι κι εγώ κομμουνιστής» δήλωσε ο κ. Κατρούγκαλος προχθές. Πώς λέμε «έχω καλή καρδιά», «τιμώ τον πατέρα μου και τη μητέρα μου», «αγαπώ τα ζώα» και «είμαι αθώος»; Και μάλιστα για να μη νομίσουμε ότι λέει λόγια του αέρα πρόσθεσε: «Θα ήθελα ένα άλλο σύστημα». Εννοώντας προφανώς κάτι σαν κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, δικτατορία του προλεταριάτου, κολχόζ. Μοίρα βαριά όμως τον υποχρέωσε να γίνει υπουργός σε ένα άλλο σύστημα απ’ αυτό που ο ίδιος θα επιθυμούσε, σε περιβάλλον κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου ευτυχώς γι’ αυτήν, δυστυχώς όμως για τον ίδιο, αναγκάζεται να καταπιέσει την κομμουνιστική ψυχή του.

 Το πρόβλημα δεν είναι ότι το είπε εν τη κουτοπονηρία του για να αντικρούσει όσους προσάπτουν φιλελευθερισμό στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Το πρόβλημα δεν είναι ότι απευθυνόταν σε κοινό ελευθέρων επαγγελματιών, είδος που ως γνωστόν έχει ιδιαιτέρως ωφεληθεί από τα κομμουνιστικά πειράματα. Το πρόβλημα είναι ότι το είπε για καλό. Είναι ειλικρινής ο άνθρωπος. Ομολογεί αυτό που όλοι ξέρουμε. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν άλλο στο νου τους πάρεξ κομμουνισμό και εξουσία. Κέρδισαν την εξουσία, τους μένει ο κομμουνισμός για να αισθανθούν ολοκληρωμένοι. Αυτός είναι ο κόσμος τους.

Είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίον το αλφαβητάρι του κομμουνισμού αντιμετωπίζει την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Οι εκλογές είναι το μέσο για να ανατραπεί η «αστική δικτατορία» και να επιβληθεί «η δικτατορία του προλεταριάτου». Η προσχηματική αντιμετώπιση των θεσμών από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτική πρόταση που προκύπτει από την κομμουνιστική τους παιδεία. Διαπαιδαγωγημένοι από την αρτηριοσκληρωτική και εμφυλιοπολεμική ελληνική Αριστερά πέφτουν μονίμως έξω στις εκτιμήσεις τους, όμως αυτό είναι άλλο ζήτημα.

Δεν ενδιαφέρει ο κομμουνισμός του κ. Κατρούγκαλου. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι ότι στην Ελλάδα του 2016 το αποτυχημένο αυτό πείραμα, αφού άφησε πίσω του δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς και εκατοντάδες εκατομμύρια δυστυχισμένους, εξακολουθεί να θεωρείται επίτευγμα της ανθρώπινης Ιστορίας. Το έχουμε αυτό το ταλέντο. Αγαπάμε τόσο πολύ τον εαυτό μας που θεωρούμε ότι θα πετύχουμε εκεί που όλοι οι άλλοι απέτυχαν.

Η χώρα αντιμετωπίζει μία διπλή κρίση.

Η χώρα αντιμετωπίζει μία διπλή κρίση. Η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτήν και ο πρωθυπουργός κάτι πρέπει να κάνει. Είναι σαφές πως δεν υπάρχει συντονισμός και έγκαιρη προετοιμασία για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης. Στο μέτωπο της αξιολόγησης, είναι φανερό ότι ορισμένοι υπουργοί απλώς δεν κάνουν τίποτα και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα στοιχειώδη. Τη μεγαλύτερη ζημιά, όμως, προκαλεί μία κατηγορία κυβερνητικών στελεχών που κάνουν ανοικτό πόλεμο στον στόχο που υποτίθεται ότι έχει βάλει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, το κλείσιμο της αξιολόγησης. Ο ανασχηματισμός θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη, αν και εφόσον ο κ. Τσίπρας αντιλαμβάνεται το χάσμα ανάμεσα στις ανάγκες της χώρας και στην κυβέρνησή του.

Η κυβέρνηση επιδίδεται σε κυνήγι μαγισσών.

Η ομολογία του πρωθυπουργού στη χθεσινή συνέντευξη του, ότι ουσιαστικά είναι άγνωστος ο χρόνος επιστροφής της τρόικας, για να προχωρήσει η αξιολόγηση, αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το αδιέξοδο που οδηγείται η χώρα. Την ώρα που ο ένας μετά τον άλλο οι αρμόδιοι για τις διαπραγματεύσεις υπουργοί δηλώνουν - χθες ήταν η σειρά του κ.Σταθάκη -  ότι καιγόμαστε γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε, όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι υπάρχει αγεφύρωτο κενό μεταξύ των δύο πλευρών.

Τα μυστικά δείπνα στελεχών της τρόικας  και του ΔΝΤ πάνε κι έρχονται,αλλά οι εμπλοκές παραμένουν καθώς το Ταμείο δεν αποδέχεται τα στοιχεία για το δημοσιονομικό κενό και την ύφεση και απαιτεί περισσότερα μέτρα. Ωστόσο όπως φαίνεται το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κοινός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα στους εκπροσώπους των υπουργείων και  τα στελέχη της τρόϊκας.Πλημμελής προετοιμασία και έλλειψη στοιχείων έχουν δημιουργήσει μέχρι τώρα ανυπέρβλητα προβλήματα στη διαπραγμάτευση, με αποτέλεσμα όλα τα θέματα να είναι ανοικτά.

Είναι φανερό ότι παρότι η κυβέρνηση επείγεται να κλείσει αυτό το μέτωπο,πορεύεται χωρίς σχέδιο, χωρίς οργάνωση και με ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να συνδέσει την αξιολόγηση με το προσφυγικό πρόβλημα. Μια τέτοια εξέλιξη την  έχουν απορρίψει όμως προκαταβολικά ακόμα και οι πιο στενοί για την ώρα σύμμαχοι του κ.Τσίπρα, όπως η κυρία Μέρκελ.

Για μια ακόμα φορά ελλοχεύει ο κίνδυνος με την κυβέρνηση του κ.Τσίπρα, να οδηγηθούμε σε φαινόμενα ανάλογα της περυσινής άνοιξης, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. Με ανοιχτό το μέτωπο του προσφυγικού και με ορατό το κίνδυνο να βρεθούμε με δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους, αντί να τρέχουν για να κλείσουν τουλάχιστον  το θέμα της αξιολόγησης, για να σταματήσει  το κλίμα  αβεβαιότητας που κυριαρχεί στην οικονομία, η κυβέρνηση επιδίδεται σε κυνήγι μαγισσών για να φιμώσει όσους επισημαίνουν τις παλινωδίες της και τις ασκούν κριτική

Κανένα σχέδιο καμιά εναλλακτική.

Η παρούσα κυβέρνηση δεν δημιούργησε την κρίση του προσφυγο-μεταναστευτικού ζητήματος. Αντιμετωπίζουμε ως χώρα μια δυσμενή κατάσταση στην περιοχή μας με πολέμους και αντιπαραθέσεις. Που αφορούν προφανώς μια παγκόσμια διαχείριση και όχι αυστηρά δική μας. Εμείς όμως πολύ εύκολα θέσαμε τον εαυτό μας στον ρόλο του τροχονόμου. Με κεντρικό επιχείρημα «δεν θέλουν να μείνουν εδώ» αρχίσαμε να απειλούμε ότι θα τους στείλουμε αν δεν μας κάνουν τη χάρη να μας τακτοποιήσουν τις οφειλές μας. Το ποντίκι που βρυχάται... Μετά ή παράλληλα ανακαλύψαμε ότι «η θάλασσα δεν έχει σύνορα». Δεν βαριέσαι που έχουμε κάνει προσφυγή στη Χάγη περί υφαλοκρηπίδας. Αντί να επιμείνουμε να υπάρξει κάποια μορφή συνεργασίας, το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η μεταφορά από την είσοδο στην έξοδο. Τροχονόμοι.

Ο ελληνικός λαός φυσικά είναι ψυχοπονιάρης και ευαίσθητος. Συγκινείται με το δράμα και βοηθάει. Αν εξαιρέσουμε τον ελληνικό λαό που πουλάει 2 ευρώ το νεράκι, χρεώνει 5 ευρώ τη φόρτιση κινητού, χρεώνει 5πλάσια τη διαδρομή στην Ειδομένη, χρεώνει 8 ευρώ τη χρήση τουαλέτας, ο υπόλοιπος λαός βοηθά. Ασφαλώς γιατί η εικόνα των δυστυχισμένων ανθρώπων είναι πολύ, μα πολύ άσχημη. Αλλά φυσικά για τους περαστικούς. Αν είναι να μείνουν; Τότε αναζητούνται πάντα άλλα -κατάλληλα φυσικά- μέρη. Πώς το λέει η παροιμία; Μακριά από τον κ... μου και ας είν' και στου αδελφού μου. Τόση ευαισθησία. Σχέδιο; Υπάρχει; Οπως σε όλες τις κρίσεις, η αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης δεν είναι το φόρτε μας. Εχουμε θεωρητικοποιήσει την τελευταία στιγμή και τη βοήθεια της Παναγίας ή του υπέρτατου αριστερού (διαλέγει ο καθένας και παίρνει). Το μεγαλείο της φυλής ανάγλυφο.

Κανένα σχέδιο, καμιά εναλλακτική. Ψόγος στους άλλους που δεν πειθαρχούν στο δικό μας. Και πάντα το χέρι απλωμένο. Ας ξεμείνουν εδώ -αφού η «απειλή» «θα τους στείλουμε» δεν πιάνει. Δεν βαριέσαι: ουδέν κακόν αμιγές καλού. Θα διοριστούν μερικά αριστερά παιδάκια ακόμη γιατί θα χαλαρώσουν οι απαιτήσεις των κακών. Το κράτος-τροχονόμος δεν εμφανίζεται μόνο στο προσφυγο-μεταναστευτικό. Είναι το ίδιο που οδηγεί στην αποφοίτηση από το Λύκειο όποιον εισάγεται στο Γυμνάσιο και προσπαθεί, να καταφέρει και το ίδιο για το Πανεπιστήμιο. Που εφαρμόζει την προαιώνια αρχή του «τρουπώματος» στο Δημόσιο. Θα γλιτώσουμε; Πολύ αμφιβάλλω αν εξαρτάται από εμάς. Ο Θεός ή η Θεά της Ελλάδας να βάλουν το χέρι τους...